Śiwapurāṇa Widjeśwara Saṃhitā 1-25

(Modlitwa o Błogosławieństwo)

Medytuję nad Śiwa, panem Ambikā (Pārwatī), pomyślnym od początku do końca, nie mającym porównania, nie starzejącym się ani nie umierającym, władcą Ātmanów, mającym pięć twarzy¹ i rozpraszającym pięć potężnych grzechów.

Wjāsa² powiedział:

1–2. Mędrcy o doskonałych duszach, zaangażowani w prawomyślne rytuały, potężni i błogosławieni, wykonali wielkie ofiarowanie u zbiegu Gaṅgā i Kālindī (Jamunā) w najświętszym mieście Prajāga,³ w wielkim świętym centrum, ścieżce, która prowadzi do Brahmaloka.⁴
3. Słysząc, że wykonywane było tam ofiarowanie, uczeń Wjāsa, wielki mędrzec Sūta, doskonale uczony w Purāṇach, przybył tam, aby spotkać mędrców.
4. Mędrcy byli zadowoleni widząc go i przyjęli go z gościnnością i czcią.
5. Gdy należne uwielbienie zostało ukończone, czcigodni mędrcy, będąc wielce zadowoleni, zwrócili się do niego w całej swej pokorze z dłońmi złączonymi z szacunkiem.
6. O Romaharszaṇa,⁵ wszechwiedzący, dzięki ogromnemu szczęściu uzyskałeś od Wjāsa całą wiedzę Purāṇa, brzemienną w swą pełną znaczenia treść.
7. Stąd jesteś zbiornikiem cudownie inspirujących historii, podobnie jak bezkresny ocean jest skarbnica klejnotów o wielkiej wartości.
8. Nie ma nic w trzech światach, co nie jest tobie znane z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.
9. To nasze wielkie szczęście, że ty sam przyszedłeś złożyć nam wizytę. Stąd nie byłoby odpowiednim, abyś odszedł stąd bez uczynienia nam przysługi.
10. To prawda, że wysłuchaliśmy już wyjaśnienia o tym, co pomyślne i niepomyślne. Ale nie jesteśmy zaspokojeni. Pragniemy usłyszeć więcej.
11. Teraz, o Sūta o dobrej mentalności, mamy tylko jeden punkt wymagający wyjaśnienia. Jeśli pragniesz nas pobłogosławić, proszę wyjaśnij go, pomimo, że jest to tajemnica tajemnic.
12. Z nastaniem strasznej epoki Kali ludzie stali się pozbawieni zalet. Chadzaja złymi ścieżkami życia. Odwrócili swe twarze od prawomyślnych postaw.
13. Są oni zajęci szkalowaniem innych. Pożądają bogactw innych ludzi. Ich uwaga jest skierowana na żony innych. Szkodzenie innym stało się ich nadrzędnym celem.
14. Tak owładnięci iluzją patrzą na ciało fizyczne jak na duszę; są oni ateistami o bydlęcym rozsądku; nienawidzą swoich rodziców; ich żony są dla nich boginiami; są oni niewolnikami żądzy.
15. Brahmini są w uścisku chciwości, sprzedają Wedy dla zarobku; zdobywają wiedzę po to, aby zarabiać pieniądze; są oni omamieni przez swą fałszywą dumę.
16. Porzucili oni obowiązki swych własnych kast; stali się prawie oszustami; nie stosują praktyk Sandhjā po trzykroć dziennie; są oni pozbawieni wedyjskiego oświecenia.
17. Są oni bezwzględni; udają, że ich niewielka wiedza jest ogromna; odrzucili wiele swoich rytuałów i dobrego postępowania w życiu; przyjęli rolnictwo jako swój zawód; okrucieństwo stało się ich drugą naturą; ich idee stały się nieczyste i skalane.
18. Podobnie Kszatrijowie, także odrzucili swe obowiązki; zadają się ze złymi ludźmi; oddają się grzesznym działaniom; nierząd i rozpusta stały się ich głównym celem w życiu.
19. Przestali być dzielni; nigdy nie interesują się szlachetną wojną; uciekają z pola bitwy; stosują taktyki złodziei i Śūdrów; są oni mentalnie zniewoleni przez nikczemne pasje.
20. Wyrzekli się praktyki z cudownymi broniami; nigdy nie dbają o to, aby bronić krowy i brahminów; nie uważają już za swój obowiązek bronić tych, którzy szukają u nich schronienia; zawsze oddają się prymitywnym seksualnym flirtom ze swymi nałożnicami.
21. Dobry czyn ochraniania ich poddanych wyrzucili za burtę; przylegają ściśle do zmysłowych przyjemności; są oni niegodziwymi niszczycielami swych własnych ludzi; radują się nękaniem wszystkich żyjących istot.
22. Waiśjowie także nie wykonują już dłużej świętych rytuałów; odrzucili swe tradycyjne cnoty; zeszli na pokrętne drogi bogacenia się; cieszą się teraz złą sławą za swe nadużycia z ważeniem (towarów).
23. Nie są dłużej oddani wobec nauczycieli, bogów i brahminów; ich intelekt stał się zdeformowany; skąpi i chciwi nie żywią dłużej brahminów.
24. Znajdują przyjemność w byciu kochankami pięknych kobiet; zaniedbani i ordynarni w swych ideach i omamieni przez chciwość stracili trzeźwe myślenie; porzucili swój zapał za Pūrta i innymi świętymi rytuałami takimi jak kopanie studni, zbiorników, sadzenie drzew i parków.
25. Podobnie Śūdra stali się zdeprawowani. Niektórzy z nich wykazują zainteresowanie w prowadzeniu życia brahminów w błyszczących formach i cechach; oni także w pomyleniu swych umysłów porzucili tradycyjne praktyki.
26. W zapale do zawłaszczania brahmińskiego splendoru regularnie wykonują pokuty. Sprowadzają oni śmierć na niemowlęta i przedwczesną śmierć swym śpiewaniem mantr.
27. Wielbią kamień Śālagrāma i inne rzeczy; okazują także jakieś zainteresowanie w rytuałach Homa, ale ich myśli i działania są oszukańcze i antaonistyczne; szkalują oni brahminów.
28. Bogaci ludzie oddają się nieprawościom; uczeni ludzie znajdują nieustanne zadowolenie w sporach; ci, którzy prowadzą dyskusje o świętych opowiadaniach i objaśniają szlachetne rytuały wielbienia sami porzucają te cnotliwe praktyki.
29. Wyniosłe osoby przybierają rysy szlachetnych królów; ci którzy hojnie dają, czynią to z wielkim wydziwianiem i wyniosłością, myśląc o samych sobie, jak o wielkich panach i traktując brahminów i innych jako swe sługi.
30. Pozbawieni ścisłego przestrzegania swych tradycyjnych obowiązków i cnót, głupi ludzie spowodowali wymieszanie różnych kast. Okrutni w umyśle i owładnięci przez fałszywy prestiż, ludzie odrzucili poczwórny system społecznej klasyfikacji.
31. Omamieni ludzie, błędnie uważając się z wysoce urodzonych, wykonują pewne dobre rytuały, które przynoszą tylko zepsucie porządku kastowego i upadek wszystkich ludzi.
32. Kobiety także ogólnie źle się prowadzą i postępują; zaniedbują swoich mężów; są one nieprzyjazne wobec swych teściów; bez obawy gonią za swymi niegodziwymi działaniami.
33. Oddają się one obrzydliwym kokieteryjnym gestom; są one owładnięte przez miłosne skłonności; ich prowadzenie się jest złe; gonią one za potajemnymi spotkaniami z kochankami; odwracają się od własnych mężów.
34. Jeśli chodzi o synów, są oni niewzruszenie nikczemni, pozbawieni synowskich uczuć; biorą oni lekcje w ciemnych aktywnościach i umierają na różne dolegliwości.
35. O Sūta, jak ci zwiedzeni ludzie, którzy porzucili swe tradycyjne cnoty, mogą osiągnąć zbawienie tu i po śmierci?
36. Dlatego nasze umysły są zawsze poruszone. Zaprawdę, nie ma cnoty równej pomaganiu innym.
37. Ponieważ jesteś obeznany z podstawami wszystkich założeń, prosimy, powiedz nam jakie jest najłatwiejsze lekarstwo dla natychmiastowego zniszczenia grzechów tych ludzi.

Wjāsa powiedział:

38. Słysząc te słowa mędrców o uświęconych duszach, Sūta pomyślał o Śiwa i powiedział im tak.

Sūta powiedział:

1. O święci, pytanie, które mi zadajecie jest bardzo odpowiednie. Zachęcony moją ku wam miłością, pamiętając o mym nauczycielu, dobroczyńcy trzech światów, opowiem wam wszystko. Wy wszyscy słuchajcie uważnie.
2. Cała esencja Wedānty jest zawarta w tej doskonałej Śiwapurāṇa. Rozprasza ona wszelkie grzechy. Pozwala na osiągnięcie najwyższej prawdy (Brahma) w przyszłości.
3. O brahmini, wielka chwała Śiwa, która niszczy grzechy wieku Kali, ujawnia się w Purāṇa i przynosi owoce czterech rodzajów (Dharma, Artha, Kāma i Moksza).
4. Przez wytrwałe studiowanie tej najdoskonalszej Śiwapurāṇa doskonali brahmini osiągną zbawienie.
5. Tylko tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie, Brahma-hatjā (grzech zabicia brahmina) i inne grzechy się przejawiają.
6. Tylko tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie, złe zwiastuny Kali wędrują bez strachu.
7. Tylko tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie, różne święte teksty ścierają się ze sobą w sporach.
8. Nawet wielkiemu człowiekowi trudno pojąć cechy Śiwa tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
9. Okrutni słudzy Jama wędrują bez strachu tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
10. Wszystkie inne Purāṇa wyją głośno na ziemi tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
11. Wszystkie święte centra wdają się we wzajemne awantury i kłótnie na ziemi, tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
12. Wszystkie mantry radują się wspólnymi kłótniami tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
13. Wszystkie etapy pielgrzymki angażują się we wzajemne spory tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
14. Wszystkie ołtarze i piedestały angażują się we wzajemne spory tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
15. Wszystkie dary angażują się we wzajemne spory tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
16. Wszyscy bogowie angażują się we wzajemne spory tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
17. Wszystkie dogmaty filozoficzne angażują się we wzajemne spory tak długo, jak długo Śiwapurāṇa nie wzniosła się wysoko w świecie.
18. O najlepsi wśród brahmińskich mędrców, nie mogę adekwatnie opisać owocu gromadzonego przez recytowanie i słuchanie tej Śiwapurāṇa.
19. Pomimo tego, o bezgrzeszni, zwięźle opiszę jej wspaniałość, opowiedzianą mi przez Wjāsa. Proszę słuchajcie z uwagą.
20. Ten, kto czyta pojedynczą zwrotkę lub nawet połowę zwrotki z pobożnością, staje się natychmiast wolny od grzechu.
21. Ten kto czyta każdego dnia tyle Śiwapurāṇa, ile może, z oddaniem i uwagą, jest nazywany Dźīwanmukta (żyjąca wyzwolona dusza).
22. Ten kto kontynuuje wielbienie tej Śiwapurāṇa codziennie, bez wątpienia czerpie owoc rytuału ofiarowania konia.
23. Ten, kto pragnie zwykłej pozycji w życiu i słucha Śiwapurāṇa nawet od innej osoby niż ja, jest uwolniony od grzechu.
24. Ten, kto pokłania się w pobliżu tej Śiwapurāṇa czerpie bez wątpienia owoc wielbienia wszystkich bogów.
25. Proszę słuchajcie o chwalebnych korzyściach, które gromadzi człowiek, który kopiuje Śiwapurāṇa i daje manuskrypt wielbicielom Śiwa.
26. Będzie on miał tę korzyść – bardzo trudną do osiągnięcia w świecie – jak studia Śāstra (święta wiedza) i komentowanie Wed.
27. Ten, kto przestrzega postu w Ćaturdaśī (czternasty dzień w księżycowych dwóch tygodniach) i prowadzi wykłady i komentarze na temat Śiwapurāṇa wśród zgromadzenia wielbicieli Śiwa, jest najdoskonalszy ze wszystkich.
28. Osiągnie on korzyść taką jak powtarzanie Gājatrī⁶ sylaba po sylabie. Będzie się radował ziemskimi przyjemnościami, a następnie osiągnie zbawienie.
29. Opowiem wam o korzyściach osiąganych przez tego, kto ją czyta lub słucha po przestrzeganiu postu w dzień Ćaturdaśī i nie śpiąc w nocy.
30–31. To jest prawda, bez wątpienia prawda, że osiągnie on taką korzyść, jaką osiąga człowiek, który czyni dar z bogactwa o wadze równej wadze samego siebie dla brahminów z Wjāsami u ich głowy, w czasie pełnego zaćmienia słońca i po wielokroć, we wszystkich świętych centrach, takich jak Kurukszetra⁷ etc.
32. Indra i inni dewowie czekają gorliwie na polecenia człowieka, który śpiewa dniem i nocą wersy Śiwapurāṇa.
33. Święte rytuały wykonane przez człowieka, który regularnie czyta i słucha Śiwapurāṇa, są efektywniejsze miliony razy niż zwykle.
34. Ten, kto czyta część Rudrasaṁhitā z Śiwapurāṇa z czystym i skoncentrowanym umysłem, staje się oczyszczoną duszą w ciągu trzech dni, nawet pomimo tego, że mógł zabić brahmina.
35. Ten, kto czyta Rudrasaṁhitā trzy razy dziennie w pobliżu posągu Bhairawa, powstrzymując się od bezużytecznych rozmów, uzyska spełnienie wszystkich utęsknionych pragnień.
36. Jeśli zabójca brahmina okrąża dookoła drzewa Waṭa i Bilwa recytując wersy z Rudrasaṁhitā, stanie się on oczyszczony z grzechu zabicia brahmina.
37. Kailāśa saṁhitā jest nawet wspanialsza od tej. Ma ona wedyjską pozycję i autorytet. Rozwinięte jest w niej znaczenie Praṇawa (święta sylaba Oṃ).
38. O Brahmini, Mistrz Śiwa zna wspaniałość Kailāśasaṁhitā w jej całości. Wjāsa zna połowę, a ja cząstkę z tego.
39. Część z tego wam opowiem, gdyż niemożliwym jest powiedzieć wszystko. Pojmując to ludzie osiągają natychmiast czystość swych umysłów.
40. O Brahmini, szukając co jakiś czas, nie mogę odnaleźć grzechu, który nie może zostać stłumiony przez Rudrasaṁhitā.
41. Pijąc ten nektar przygotowany przez Boga Śiwa po ubiciu oceanu Upaniszad (klasycznej wedyjskiej literatury) i przekazany do Kumāra (Mistrza Kārtikeja), wielbiciel stanie się nieśmiertelny.
42. Osoba zamierzająca wykonać rytuały pokutne za grzechy takie jak Brahma-hatjā itp. powinna czytać tę Saṁhitā przez miesiąc. Zostanie uwolniona od grzechu.
43. Przez pojedynczą recytację ta Saṁhitā niszczy grzech pochodzący z przyjęcia darów pieniężnych od nieczystych osób, grzechy przyjmowania nieczystych pokarmów i oddawania się niegodziwym rozmowom.
44. Korzyść osiągnięta przez osobę, która czyta tę Saṁhitā w zagajniku wśród drzew Bilwa w świątyni Śiwa jest poza słownym opisem.
45. Jeśli osoba czyta tę Saṁhitā z oddaniem w czasie wykonywania Śrāddha i żywienia brahminów, wszystkie jej Pitry (przodkowie) osiągną wspaniały rejon Śiwa.
46. Wielbiciel, który przestrzega post w dzień Ćaturdaśī i czyta tę Saṁhitā pod drzewem Bilwa jest bezpośrednio utożsamiany z Śiwa i wielbiony przez bogów.
47. Inne Saṁhitā bez wątpienia również obdarzają korzyścią spełnienia wymarzonych pragnień. Te dwie Saṁhitā są szczególnie doskonałe, gdyż są pełne boskich gier i boskiej wiedzy.
48. Taka jest Śiwapurāṇa, wychwalana na równi z Wedami, stworzona przez Samego Boga Śiwa na początku i porównywalna z najwyższym Brahmanem.
49–51. Oryginalnie, Śiwapurāṇa miała bardzo wielki rozmiar i składała się z dwunastu świętych Saṁhitā: (1) Widjeśwara (2) Rudra, (3) Wainājaka, (4) Aumika, (5) Mātrī (6) Rudraikādaśa, (7) Kailāsa, (8) Śatarudraka, (9) Sahasrakoṭirudra, (10) Koṭirudra, (11) Wājawija i (12) Dharmasaṁdźńa. O brahmini, wspomnę liczbę wersów w tych Saṁhitā. Proszę słuchajcie z należną uwagą.
52. Pierwsza Widjeśwara Saṁhitā, składała się z dziesięciu tysięcy wersów. Raudra, Wainājaka, i Mātrī Saṁhitā składały się z ośmiu tysięcy wersów każda.
53. O brahmini, Rudraikādaśa Saṁhitā składała się z trzynastu tysięcy wersów; Kailāsa Saṁhitā z sześciu tysięcy wersów, a Śatarudra z trzech tysięcy wersów.
54. Koṭirudra saṁhitā składała się z dziewięciu tysięcy wersów; Sahasrakoṭi-Rudra saṁhitā z jedenastu tysięcy wersów.
55. Wājawīja saṁhitā zawierała czterech tysięce wersów, a Dharma saṁhitā dwanaście tysięcy wersów. W ten sposób Śiwapurāṇa zawierała sto tysięcy wersów.
56. Zostało to streszczone przez Wjāsa do dwudziestu czterech tysięcy wersów; jest to około jednej czwartej części oryginalnej Purāṇa, pozostawił on także siedem Saṁhitā.
57. Wiedza Purāṇa w czasie pierwszego stworzenia jej przez Śiwa składała się z miliarda (100 krora) wersów.
58. W epoce Kryta⁸ Dwaipājana i inni streścili ją do czterystu tysięcy wersów, które na początku wieku Dwāpara zostały rozdzielone na osiemnaście różnych Purāṇa.
59. Spośród nich Śiwapurāṇa zawiera dwadzieścia cztery tysiące wersów z siedmioma Saṁhitā i Purāṇa ta jest na równi z Wedami (w doskonałości).
60. Pierwsza Saṁhitā jest zwana Widjeśwara, druga Rudra, trzecia Śatarudra, a czwarta Koṭirudra.
61. Piątą jest Aumī (Umā), szóstą Kailāsa, a siódmą Wājawīja; to jest siedem Saṁhitā.
62. Tak oto Śiwapurāṇa ze swymi siedmioma Saṁhitā stoi na równi z Wedami, udzielając zbawienia bardziej niż cokolwiek innego.
63. Ten, kto czyta tę Śiwapurāṇa całą, ze wszystkimi siedmioma Saṁhitā i z oddaniem, jest żyjącą wyzwoloną duszą.
64. Setki innych świętych tekstów takich jak Wedy, Smryti, Purāṇy, Itihāsy i Āgamy nie są warte nawet jednej szesnastej tej Śiwapurāṇa.
65. Śiwapurāṇa była najpierw objaśniona przez Śiwa, następnie streszczona przez Wjāsa, wielbiciela Śiwa. Jest czysta i zwięzła i jako taka przynosi pomoc wszystkim żyjącym istotom. Jako pogromczyni trojakich nieszczęść (fizycznych, pozazmysłowych i duchowych) jest niedościgniona. Ludzi dobrych obdarza ona dobrobytem.
66–67. Niezawodna cnota jest w niej wyjaśniona; ma ona, w głównej mierze, naturę wedyjskiej mądrości. Zawiera mantry, trzy cele życia i trzy rzeczy znane przez mędrca o bezstronnym umyśle. Śiwapurāṇa jest najwspanialsza wśród Purāṇ wychwalając ten wielki Byt, który jaśnieje w Wedāncie i w Wedach. Ten, kto czyta i słucha jej z oddaniem, staje się ulubieńcem Śiwa i osiąga najwyższą pozycję (tutaj i od teraz).

Wjāsa powiedział:

1. Słysząc te słowa Sūta, wielcy mędrcy powiedzieli: „Prosimy, opowiedz cudowną Purāṇa, która w pełni traktuje o istocie Wedānty”.
2. Bardzo zadowolony z tej prośby mędrców Sūta medytował nad Śiwa i przemówił do nich.

Sūta powiedział:

3. Kontemplując nad Śiwa, wolni od dolegliwości, obyście wszyscy mogli usłyszeć tą Śiwapurāṇa, pierwszą wśród Purāṇa, która rozwija esencję Wed.
4-5. W niej ogłoszona została trójca, Bhakti (Oddanie), Dźńāna (Mądrość) i Wairāgja (Nieprzywiązanie) oraz przedmiot, który jest poznawalny tylko przez Wedāntę, został szczególnie opisany.

Sūta powiedział:

6-8. Niech wszyscy usłyszą Purāṇa, która ucieleśnia esencję Wed. Niegdyś, gdy upłynęło wiele Kalpa (Eonów) i ta Kalpa rozpoczęła się od procesu tworzenia, powstała wielka dyskusja pomiędzy mędrcami sześciu klanów, którzy mieli rozbieżne zdania na temat tego kto jest wielki, a kto nie. Poszli oni do Brahmā Stwórcy, aby zapytać go o to, co niezniszczalne.
9-12. Wszyscy oni, z dłońmi złączonymi w czci, zwrócili się do niego słowami sformułowanymi w pokorze: „Ty jesteś stwórcą całego wszechświata, przyczyną wszystkich przyczyn. Kto jest tym Bytem starszym od wszystkich Zasad, najwspanialszym ze wspaniałych?”

Brahmā odpowiedział:

Ten, przed którym ustępują słowa, ani umysł do niego nawet nie zbliża; ten, z którego cały ten wszechświat rozwija się na początku, począwszy od Brahmā, Wiszṇu, Rudra i Indra, razem ze wszystkimi elementami i wszystkimi organami zmysłów; on jest wszechwiedzącym władcą Mahādewa, panem wszechświata. On może zostać urzeczywistniony tylko przez najwyższe oddanie i nie w inny sposób.
13. Rudra, Hari, Hara i inni władcy Dewów zawsze pragną Go widzieć, poruszeni przez wielkie oddanie.
14. Na cóż potrzebne jest rozwklekłe oświadczenie? Człowiek zostaje wyzwolony przez uwielbienie dla Śiwa. Uwielbienie dla bóstwa następuje dzięki Jego Łasce; a Jego łaska przychodzi dzięki oddaniu, tak jak ziarno ryżu kiełkuje i wykiełkowana roślina daje ziarno.
15. Stąd, o Brahmini, wszyscy wy schodzicie na ziemię aby zyskać względy Boga. Musicie wykonać długą ofiarę trwającą przez tysiąc lat.
16. To przez łaskę samego Śiwa, który będzie przewodnim bóstwem tej ofiary, można urzeczywistnić sposób osiągnięcia Osiągalnego i to jest esencja Widjā (mistycznego nauczania) wspomniana w Wedach.

Mędrcy powiedzieli:

17. Czym jest wielkie Osiągalne? Jaki jest wielki sposób osiągnięcia? Jakiego rodzaju jest ten, kto wykonuje rytuał? Prosimy, wymień to.

Brahmā powiedział:

18. Osiągnięcie rejonu Śiwa jest Osiągalnym. Sposobem osiągnięcia jest służba Jemu czyniona. Sādhaka (wykonawca rytuału) jest osobą wolną nawet od pragnienia trwałości, które to podejście jest efektem Jego łaski.
19. Rytuały wspomniane w Wedach powinny być wykonywane, a ich owoce ofiarowane Jemu. Stąd, przez Sālokja⁹ osiąga on stopy wielkiego Boga.
20. Wszyscy osiągają wielki owoc w zależności od osiągniętego standardu oddania. Sposobów osiągnięcia tych standardów jest wiele, co zostało objaśnione przez Samego Īśa.
21-22. Streszczę wam to samo i opowiem o podstawowych sposobach. Słuchanie chwały Śiwa, wielbienie go poprzez słowa i rozważanie w umyśle, te składają się na najwspanialsze ze środków. Maheśwara trzeba słuchać, wysławiany i trzeba nad Nim medytować.
23. Stąd Śruti¹⁰ jest naszym autorytetem. Uciekając się do tych wielkich środków, wszyscy osiągnięcie Osiągalne.
24. Co się tyczy rzeczy widzialnych, ludzie widzą je swoimi oczami i zaczynają swoją aktywność. Odnośnie niewidzialnego wszędzie, wiedzą poprzez swe uszy i uaktywniają się.
25. Stąd Śrawaṇa (słuchanie) jest pierwszym rytuałem. Inteligentny uczony musi słuchać ustnych wyjaśnień nauczyciela, a następnie praktykować inne rytuały: Kīrtana (wysławianie) i Manana (rozważanie).
26–27. Gdy wszystkie sposoby aż do Manana są dobrze wyćwiczone, Śiwajoga (zjednoczenie z Śiwa) pojawia się stopniowo poprzez Sālokja etc. Wszystkie dolegliwości ciała są usunięte i zostaje urzeczywistniona najwyższa błogość. Bolesnym jest zaprawdę proces, ale później wszystko staje się pomyślne od początku do końca.

Mędrcy powiedzieli:

1. O święty, czym jest Śrawaṇa? Czym jest Manana? Jak wykonuje się Kīrtana? Proszę objaśnij to precyzyjnie.

Brahmā powiedział:

2. Umysł lubi rozumować. Zdolność umysłu do rozważenia i odpowiedniej oceny skuteczności wielbienia, Dźapa, atrybutów Īśa, Jego formy, Jego boskich gier i różnorakich imion, jest wynikiem dobroczynnego spojrzenia Īśwara. Stąd to stałe kontynuowanie aktu rozważania jest najważniejszym ze wszystkich środków.
3. Poprzez Kīrtana (uwielbienie) rozumie się czystą ekspresję czynów Śiwa, jego atrybutów, form, zabaw, imion, etc., utrzymaną w dobrym guście poprzez recytowanie tradycyjnej wiedzy, śpiewanie pieśni chwały, nawet w ojczystym języku. To środkowy z trzech sposobów.
4. O mędrcy, sławnym na świecie sposobem Śrawaṇa jest słuchanie słów dotyczących Śiwa, w jakikolwiek sposób, przez kogokolwiek i gdziekolwiek są one wypowiadane, ze stałą uwagą, jak w czasie flirtu z kobietami.
5. Śrawaṇa (słuchanie) jest skuteczne gdy człowiek przebywa w obecności dobrych ludzi. Wtedy Kīrtana Paśupati staje się silna. Na końcu jest Manana, która jest najdoskonalsza. Wszystko to zachodzi w skutek życzliwego nadzoru Boga Śiwa.

Sūta powiedział:

6. O święci, w kontekście tego objaśniania wspaniałości środków, opowiem wam, dla waszego dobra, anegdotę o minionych czasach. Proszę słuchajcie tego z uwagą.
7. Dawno temu, mój nauczyciel Wjāsa, syn mędrca Parāśara, z pewnym umysłowym poruszeniem wykonywał pokutę na brzegu rzeki Saraswatī.¹¹
8. Boski mędrzec Sanatkumāra, któremu zdarzyło się przemieszczać tą drogą w swym olśniewającym jak słońce powietrznym pojeździe, wypatrzył mojego nauczyciela.
9. Ocknąwszy się ze swej medytacji, mój nauczyciel zobaczył syna Brahmā. Wtedy oddał mu cześć z przejęciem i żarliwością.
10. Ofiarował Arghja i miejsce stosowne dla boskości mędrca. Będąc zadowolonym, boski mędrzec przemówił do mego nauczyciela słowami o wielkiej głębi.

Sanatkumāra powiedział:

11. O mędrcze, musisz medytować nad Prawdziwym obiektem. Wielkiego mistrza Śiwa można urzeczywistnić i zobaczyć. Ale dlaczego bez nadzoru wykonujesz tu pokutę?
12-14. Gdy Sanatkumāra tak się do niego zwrócił, mędrzec Wjāsa wyjaśnił swój cel. „Przez przychylność takich boskich starców jak ty, prawie ustanowiłem się w czterech drogach cnoty, bogactwa, miłości i wyzwolenia, ściśle stosując się do wedyjskiej ścieżki w świecie. Stałem się dla wszystkich nauczycielem. Jednak wciąż mnie zadziwia to, że wiedza o sposobach wyzwolenia nie objawiła mi się. Wykonuję pokutę w celu wybawienia. Ale nie wiem jak można je osiągnąć.”
15. O doskonali brahmini, gdy został tak zapytany przez mędrca Wjāsa, kompetentny boski mędrzec Sanatkumāra opowiedział mu o drodze, która niezawodnie prowadzi do urzeczywistnienia zbawienia.
16. „Wspomniano już, że są trzy sposoby dostosowania się do wedyjskiego ideału, a mianowicie Śrawaṇa, Kīrtna i wielce efektywna Manana Śiwa.
17. Uprzednio ja także, zmylony przez inne sposoby, wykonywałem wielką pokutę na górze Mandara.¹²
18-19. Na polecenie Śiwa, przybył tam boski strażnik Nandikeśwara. Sympatyczny bóg Gaṇa, świadek wszystkiego, opowiedział mi o doskonałych sposobach zbawienia. To jest o Śrawaṇa, Kīrtana i Manana, wszystkich będących w zgodzie z wedyjskimi ideałami.
20. Stąd, o święty mędrcze, zgodnie z zaleceniami Śiwa, to są trzy środki zbawienia. Proszę, praktykuj je.” Po wielokroć zalecał to Wjāsa.
21. Po wypowiedzeniu tego do Wjāsa, syn Brahmā dosiadł powietrzny pojazd i w towarzystwie swych wielbicieli powrócił do swego wspaniałego i pomyślnego rejonu.
22-23. Tak oto, w skrócie, opowiedziałem wam starożytną anegdotę.

Mędrcy powiedzieli:

O Sūta, opowiedziałeś nam o Śrawaṇa etc., o trzech sposobach zbawienia. Jeśli osoba nie jest w stanie praktykować tych trzech sposobów, co powinna uczynić, aby osiągnąć zbawienie? Jaki jest rytuał, przy pomocy którego możliwe będzie zbawienie bez stresu lub wysiłku?

Sūta powiedział:

1. Osoba niekompetentna by wykonywać trzy rytuały, Śrawaṇa etc. powinna utwierdzić symbol lub podobiznę Śiwa i wielbić je każdego dnia. W taki sposób może przekroczyć ocean światowej egzystencji.
2. Na tyle, na ile go stać, wielbiciel powinien także ofiarowywać dary z bogactwa, bez oszukiwania innych. Powinien je ofiarować symbolowi lub podobiźnie Śiwa. Musi je ciągle wielbić.
3-7. Wielbienie musi być wykonane misternie. Konstrukcja podwyższeń, ozdobnych bram, klasztorów, świątyń, świętych centrów, etc., ofiarowania ubrań, kadzideł, girland, lampek, z należną pobożnością; ofiary z różnorodnie gotowanego ryżu, naleśników, ciastek i podobnych z przystawkami; parasole, wachlarze, miotełki z całymi przyborami – o wszystko trzeba zadbać przy wielbieniu Śiwa. W istocie, należy oddać hołd godny króla. Należy chodzić dookoła i oddawać pokłony razem z Dźapa podług umiejętności. Wszystkie rozmaite zwyczajne rytuały takie jak inwokacje, powinny być utrzymywane z należnym oddaniem. Osoba, która wielbi symbol lub podobiznę w ten sposób, osiągnie zbawienie nawet bez Śrawaṇa etc. Wielu szlachetnych ludzi z dawnych czasów zostało wyzwolonych jedynie dzięki temu prostemu wielbieniu.

Mędrcy powiedzieli:

8. Wszędzie bóstwa są wielbione tyko w swej podobiźnie. Dlaczego Śiwa jest wielbiony zarówno w podobiźnie jak i symolu Liṅga?

Sūta powiedział:

O mędrcy, to pytanie jest święte i cudowne. Mówcą tutaj jest Sam Śiwa, a nie żadna zwykła osoba.
10. Opowiem wam to, co powiedział Sam Śiwa i co usłyszałem z ust swego nauczyciela. Sam Śiwa jest uwielbiany jako Niszkala (bezimienny i bezforemny) ponieważ jest On identyczny z najwyższym Brahmanem.
11. On jest także Sakala, gdyż ma ucieleśnioną formę. Jest zarówno Sakala jak i Niszkala. To do jego aspektu Niszkala odpowiedni jest Liṅga.¹³
12-13. Przy aspekcie Sakala odpowiednim jest wielbienie Jego ucieleśnionej formy. Ponieważ posiada On zarówno aspekt Sakala jak i Niszkala, jest wielbiony w formie Liṅga oraz w ucieleśnionej formie przez ludzi i jest nazywany najwyższym Brahmanem. Inne bóstwa, nie będąc Brahmanem, nie mają nigdzie aspektu Niszkala.
14. Dlatego bóstwa nie są wielbione w bezforemnym symbolu. Inne bóstwa są zarówno nie-Brahmanem jak i indywidualnymi duszami.
15. Z uwagi na to, że są tylko ucieleśnione, są one wielbione wyłącznie w cielesnej formie. Śaṅkara posiada Brahmatwa [czysty stan Brahmana – przyp. tłum.] a inni Dźīwatwa [indywidualność, przejawienie jako dusza – przyp. tłum.].
16. Zostało to wyjaśnione w znaczeniu Praṇawa (Om), istocie Wedānty przez Nandikeśwara,¹⁴ gdy zapytany został przez Sanatkumāra, inteligentnego syna Brahmā na górze Mandara.

Sanatkumāra powiedział:

17-18. Sama ucieleśniona forma jest często czczona w czasie wielbienia bóstw innych niż Śiwa. Ale obie formy – Liṅga jak i ucieleśniona forma są widziane tylko w wielbieniu Śiwa. Dlatego, o życzliwy, udziel mi dokładnych wyjaśnień, abym pojął prawdę.

Nandikeśwara powiedział:

19. Niemożliwym jest odpowiedzieć na to pytanie bez objawienia tajemnicy Brahmana.
20-24. O bezgrzeszny, ponieważ jesteś pobożny, powiem ci to, co powiedział Sam Śiwa. Ponieważ Śiwa w doskonałości Swego bycia najwyższym Brahmanem ma bezcielesny aspekt, tak też Niszkala Liṅga, w zgodzie z Wedami, używa się tylko przy wielbieniu Jego. Ponieważ posiada on także ucieleśnioną formę, Jego ucieleśniona forma jest także wielbiona i zaakceptowana przez wszystkich ludzi. Zgodnie z nakazem Wed, ucieleśniona forma ma być używana przy wielbieniu innych bóstw, które są tylko ucieleśnieniami indywidualnych dusz. Dewowie mają tylko ucieleśniony aspekt w swych przejawieniach. W świętej literaturze w odniesieniu do Śiwa wspominane są zarówno Liṅga jak i ucieleśniona forma.

Sanatkumāra powiedział:

25. O Przynoszący Szczęście, wyjaśniłeś dokładnie wielbienie Liṅga i podobizny Śiwa oraz innych bóstw. Stąd, o władco Joginów, chcę usłyszeć o cechach przejawienia bezforemnego aspektu Śiwa.

Nandikeśwara powiedział:

26-27. O mój drogi, z miłości dla ciebie powiem ci prawdę. Dawno, dawno temu, w sławnym pierwszym Kalpa,¹⁵ szlachetne dusze, Brahmā i Wiszṇu, toczyli ze sobą walkę.
28. Aby zniszczyć ich arogancję, mistrz Parameśwara ukazał swą bezcielesną formę Niszkala jako słup pośrodku nich.
29. Pragnąc pobłogosławić światy ukazał swój symbol Liṅga wyłaniający się z kolumny.
30. Począwszy od tego czasu, boski symbol Liṅga i ucieleśniona podobizna, oba zostały przypisane jedynie Śiwa.
31. Bóstwom innym niż Śiwa została przypisana sama ucieleśniona forma. Różne typy ucieleśnionych form różnych Dewów obdarzają tylko radością. W odniesieniu do Śiwa, symbol Liṅga i ucieleśniona forma razem obdarzają radością i zbawieniem.

(Podróż do Kailāsa Dewów przerażonych użyciem broni Pāśupata w walce pomiędzy Brahmā i Wiszṇu, którzy rywalizowali ze sobą, utrzymując, każdy o sobie, że jest samym Bogiem)

Nandikeśwara powiedział:

1. Kiedyś, dawno temu, o najlepszy wśród Joginów, Wiszṇu uciął sobie drzemkę na swym wężowym łóżku. Był otoczony przez boginię dobrobytu i swych pomocników.
2. Zdarzyło się, że przyszedł tam Brahmā, pierwszy pośród wedyjskich uczonych. Zapytał on lotosowo-okiego, przystojnego Wiszṇu, który tam leżał.
3. „Kim jesteś ty, leżąc tu tak ja wyniośle nawet po zobaczeniu mnie? Podnieś się, o drogi, i spójrz na mnie, który jestem twym panem. Przybyłem tu.
4. Rytuały pokutne są nakazane temu złośliwemu nędznikowi, który zachowuje się jak wyniosły głupiec w czasie wizyty czcigodnej, starszej osoby.”
5. Słysząc te słowa Wiszṇu rozgniewał się. Ale przyjmując spokojny wygląd, powiedział: „O drogi, pozdrowienia tobie. Witaj. Proszę, usiądź na tym łożu. Jak to jest, że twoja twarz jest poruszona, a twe oczy wyglądają na zaciekawione?”

Brahmā powiedział:

6. Drogi Wiszṇu, wiedz, że przybyłem z prędkością Czasu. Trzeba mnie wielce czcić. O drogi, jestem obrońcą świata, Prastarym, twoim także obrońcą.

Wiszṇu powiedział:

7. O drogi, cały wszechświat jest umiejscowiony wewnątrz mnie, ale twój sposób myślenia przypomina sposób myślenia złodzieja. Jesteś zrodzony z lotosu w rejonie mego pępka. Jesteś moim synem. Dlatego twoje słowa są daremne.

Nandikeśwara powiedział:

8-9. Sprzeczając się w ten sposób ze sobą, mówiąc, że jeden jest lepszy od drugiego i twierdząc, że są bogiem, przygotowali się do bitwy, jak dwa głupie kozły, spragnione by się wzajemnie zabić.
10. Dwaj bohaterscy bogowie, siedząc na swych odpowiednich pojazdach – Łabędziu i na Garuḍa, walczyli ze sobą. Pomocnicy Brahmā i Wiszṇu także się ze sobą starli.
11. W międzyczasie inna grupa Dewów, poruszając się w niebiańskich pojazdach, przybyła tam, aby zobaczyć cudowną walkę.
12-18. Oglądając ją z nieba rozrzucili wszędzie kwiaty. Kierujący Garuḍa (Wiszṇu) wpadł w furię i wypuścił rój nieznośnych strzał i innych broni w pierś Brahmā. Rozgniewany Brahmā w płomiennej furii także wypuścił wiele strzał i wiele różnych rodzajów broni na Wiszṇu. Dewowie komentowali tą cudowną walkę i byli bardzo poruszeni. Wiszṇu w wielkim gniewie i umysłowym poruszeniu westchnął ciężko i wypuścił na Brahmā broń Māheśwara. Zdenerwowany tym Brahmā wycelował w pierś Wiszṇu straszliwą broń Pāśupata. Broń wzniosła się wysoko na niebo błyszcząc jak tysiące słońc, z tysiącami straszliwych ostrzy przeleciała strasznie jak podmuch wiatru. Te dwie bronie Brahmā i Wiszṇu spotkały się ze sobą w strasznym pojedynku.
19. Taka była wzajemna walka pomiędzy Brahmā i Wiszṇu. Wtedy, o drogi, dewowie w swym bezradnym poruszeniu i utrapieniu naradzili się pomiędzy sobą tak, jak czynią to ludzie w czasie wojny pomiędzy swymi monarchami.
20-22. Bóstwo noszące trójząb, najwyższy Brahman (czyli Śiwa) jest przyczyną stwarzania, podtrzymywania, unicestwiania, ukrywania i błogosławieństwa. Bez Jego zezwolenia nawet źdźbło trawy nie może zostać rozdzielone na dwoje nigdzie i przez żadną osobę. Myśląc tak w swym strachu, zapragnęli oni udać się do siedziby Śiwa i zgodnie poszli na szczyt Kailāsa¹⁶ gdzie przebywał ozdobiony księżycem Bóg.
23. Widząc ten region Parameśwara w kształcie Oṃkāra, pochylili oni swe głowy w czci i weszli do pałacu.
24. Zobaczyli najwyższego władcę Dewów lśniącego jasno na ozdobionym klejnotami miejscu, na ołtarzu pośrodku sali obrad w towarzystwie Umā.
25. Jego prawa noga była założona za kolano lewej; jego lotosowe dłonie spoczywały na nogach; jego pomocnicy stali wokół niego. Posiadał on wszystkie dobre cechy.
26. Wachlowali Go mistrzowie w tej sztuce – mając w pełni skupioną uwagę. Wychwalały Go Wedy. Władca błogosławił każdego.
27. Widząc tak Boga, Dewowie uronili łzy radości.¹⁷ O drogi, zastępy Dewów uklęknęły przed Nim będąc jeszcze w dalekiej od Niego odległości.
28. Bóg widząc Dewów, przywołał ich do siebie poprzez swe sługi. Następnie przynosząc Dewom radość, klejnot herbowy Dewów (czyli Śiwa), zwrócił się do nich poważnie słodkimi, pomyślnymi słowami.

Īśwara powiedział:

1. Drogie dzieci, chwała wam. Mam nadzieję że wszechświat i rasa bogów pod moim zwierzchnictwem będą się rozwijać, wypełniając swe zadania.
2. O bogowie, wiem już o walce pomiędzy Brahmā i Wiszṇu. Wasze poruszenie i mowa są zbędne.
3. Tak oto małżonek Ambā pocieszył zgromadzenie dewów miodową mową osłodzoną uśmiechem dla ukojenia dzieci.
4. Wśród tego zgromadzenia Bóg ogłosił Swe pragnienie by udać się na Polę bitwy pomiędzy Hari i Brahmā i wydał odpowiednie polecenie setkom dowódców swych strażników.
5-6. Różne rodzaje instrumentów muzycznych zagrały, aby obwieścić początek podróży Władcy. Dowódcy strażników byli w pełnym szyku, w pełni przyozdobieni, siedzący na swoich pojazdach. Bóg, małżonek Ambikā, dosiadł święty pojazd w kształcie Oṁkāra i ozdobiony pięciom pierścieniami. Towarzyszyli mu Jego synowie i Gaṇas. Wszyscy dewowie, Indra i inni podążali za nimi.
7. Uhonorowany odpowiednio kolorowymi sztandarami, wachlarzami, miotełkami z ogonów jaka, rozrzucanymi kwiatami, muzyką, tańcem i muzykantami i w towarzystwie wielkiej boginii (Pārwatī), Paśupati (Śiwa) udał się z całą armią na pole bitwy.
8. Dostrzegając bitwę, władca zniknął na firmamencie. Muzyka przestałą grać i wśród Gaṇa podniósł się tumult.
9. Tam na polu bitwy Brahmā i Aćjuta spragnieni wzajemnie swej śmierci, oczekiwali na wyniki bitwy pomiędzy rzuonymi przez nich broniami Māheśwara i Pāśupata.
10-11. Płomienie emitowane przez dwie bronie Brahmā i Wiszṇu spaliły trzy światy. Widząc to nadciągające przedwczesne zniszczenie, Śiwa przyjął bezcielesną, straszną formę ognistego słupa pomiędzy nimi.
12. Dwie ogniste płomienne bronie, wystarczająco potężne aby zniszczyć cały świat, wpadły do tego ogromnego słupa ognia, który natychmiast się tam zamanifestował.
13. Widząc to pomyślne, cudowne zjawisko neutralizujące ich bronie, zapytali się wzajemnie: „Czym jest ta cudowna forma?”
14. „Czym jest ta wyrosła kolumna ognia? Jest ona poza zasięgiem zmysłów. Musi odnaleźć jej wierzchołek i spód.”
15. Postanawiając tak wspólnie, dwoje bohaterów dumnych ze swych umiejętności, natychmiast pracowicie zabrało się za swe poszukiwanie.
16-18. „Nic się nie pojawi, jeśli będziemy razem.” Mówiąc to, Wiszṇu przyjął formę dzika i udał się w dół w poszukiwanie korzenia. Brahmā w formie łabędzia udał się na poszukiwanie góry. Przebijając się przez światy podziemne, głęboko w dół, Wiszṇu nie mógł odnaleźć korzenia ognistej kolumny. Całkowicie wycieńczony, Wiszṇu w formie dzika powrócił na uprzednie pole bitwy.
19. O drogi, twój ojciec, Brahmā, który udał się do góry w niebiosa, zobaczył pewną gałąź kwiatu Ketakī o zagadkowej naturze spadającą z góry.
20-21. Widząc wzajemną walkę Brahmā i Wiszṇu, Bóg Śiwa się zaśmiał. Gdy Jego głowa się zatrzęsła, kwiat Ketakī spadł na dół. Choć spadał przez wiele lat, ani jego zapach, ani blask ani trochę nie przygasły. Kwiat miał ich pobłogosławić.
22-23. (Brahmā powiedział) „O władco kwiatów, przez kogo byłeś noszony? Czemu spadłeś? Przybyłem tu w formie łabędzia aby odszukać szczyt” (Kwiat odpowiedział) „Spadam ze środka tej pierwotnej kolumny, która jest nieodgadniona. Zajęło mi to dużo czasu. Dlatego nie wiem, jak możesz dostać się na szczyt.”
24-25. „Drogi przyjacielu, musisz przeto uczynić to, czego pragnę. W obecności Wiszṇu musisz powiedzieć tak: „O Aćjuta, szczyt kolumny został ujrzany przez Brahmā. Jestem tego świadkiem.” Mówiąc to, wielokrotnie kłaniał się kwiatowi Ketakī. Nawet kłamstwo jest polecane w czasach niebezpieczeństwa. Tak mówią autorytatywne teksty.
26. (Wracając do początkowego miejsca) widząc tam Wiszṇu całkowicie wycieńczonego i pozbawionego przyjemności, Brahmā zatańczył z radością. Wiszṇu, na sposób eunucha przyznającego się (kobiecie) do swej niemocy, powiedział mu prawdę (że nie mógł odnaleźć spodu). Ale Brahmā powiedział Wiszṇu tak.
27–28. „O Hari, widziałem szczyt tego słupa. Ten oto kwiat Ketakī jest moim świadkiem.” Kwiat Ketaka powtórzył w jego obecności kłamstwo potwierdzając słowa Brahmā. Hari, przyjmując to za prawdę, pokłonił się przed Brahmā. Wielbił Brahmā na wszystkimi szesnaście sposobów służby i oddawania czci.¹⁸
29. Bóg, przyjmując widzialną formę, aby ukarać Brahmā za oszustwo, wyszedł ze słupa ognia. Widząc Boga, Wiszṇu powstał i z dłońmi trzęsącymi się ze strachu złapał stopy władcy.
30. To z powodu ignorancji i iluzji o tobie, który jesteś bez początku i końca, oddaliśmy się temu poszukiwaniu ponaglani przez nasze własne pragnienia. Stąd, o Współczująca Istoto, przebacz nam nasze błędy. W istocie jest to tylko inna forma twej boskiej gry.

Īśwara powiedział:

31. „O drogi Hari, jestem z ciebie zadowolony, ponieważ ściśle trzymałeś się prawdy, pomimo twego pragnienia by być władcą. Stąd pośród ogółu będziesz miał poważanie na równi ze mną. Będziesz także czczony.
32. Odtąd będziesz oddzielony ode mnie, posiadając osobne świątynie, instalacje wizerunków, święta i wielbienie.”
33. Tak oto kiedyś Bóg był zadowolony z prawdomówności Hari i ofiarował mu pozycję równą swej własnej, podczas gdy zebranie dewów było tego świadkiem.

Nandikeśwara powiedział:

1. Mahādewa stworzył wtedy spomiędzy swoich brwi cudowną osobę, Bhairawa, aby poskromić pychę Brahmā.
2. Ten Bhairawa uklęknął przed bogiem na polu bitwy i powiedział: „O boże, cóż mam czynić? Proszę wydaj mi szybko swe polecenia.”
3. „Mój drogi, oto jest Brahmā, pierwsze bóstwo wszechświata. Uwielbiaj go swym naostrzonym, szybko poruszającym się mieczem.”
4. Jedną ze swych dłoni złapał garść włosów na piątej głowie Brahmā,¹⁹ która była winna pyszałkowatego wypowiedzenia kłamstwa i szybko wyciągnął swój miecz po to, aby ją odciąć.
5. Twój ojciec zadrżał jak drzewo bananowca na wietrze, ze swymi ozdobami rozrzuconymi tu i tam, ze zmierzwionym ubraniem, girlandą nie na miejscu, górną częścią stroju zwisającą bezładnie i rozczochranym błyszczącym kokiem włosów, upadł do stóp Bhairawa.
6. W międzyczasie sympatyczny Aćjuta pragnąc ocalić Brahmā, wypłakiwał się na lotosowe stopy naszego mistrza i powiedział z dłońmi złożonymi w czci, tak jak dziecko sepleniące błagalne słowa do swego ojca.

Aćjuta powiedział:

7. O Władco, to Ty w zamierzchłych czasach dałeś mu jego pięć głów jako szczególny symbol. Dlatego proszę, przebacz mu jego pierwszą winę. Proszę bądź mu życzliwy.
8. Mistrz przebłagany tak przez Aćjuta ustąpił i w obecności wszystkich dewów poprosił Bhairawa, aby odstąpił od wymierzenia kary Brahmā.
9. Wtedy Bóg zwrócił się i powiedział do kłamliwego Brahmā, który pokłonił głowę: „O Brahmā, po to, aby wymóc szacunek ludzi w podły sposób przyjąłeś rolę władcy.
10-11. Dlatego nie będziesz czczony, ani nie będziesz mieć własnej świątyni, ani święta.”

Brahmā powiedział:

O Władco, bądź zadowolony. O odżywiający, samo ocalenie mej głowy uważam za wielkie błogosławieństwo i dar. Pokłony Tobie, władco, krewny, stwórco wszechświata, wyrozumiały, przebaczający wady, życzliwy, noszący górę jako swój łuk.

Īśwara powiedział:

12. O dziecko, cały wszechświat zostanie zniszczony jeśli utraci strach przed królem. Dlatego wymierzaj kary grzesznym i noś ciężar zarządzania tym wszechświatem.
13-14. Obdarzę cię następnym darem, który bardzo trudno otrzymać. We wszystkich domowych i publicznych ofiarach będziesz przewodnim bóstwem. Nawet jeśli ofiarowanie jest kończone pomocniczymi rytuałami i ofiarami z darów pieniężnych, będzie ono bezowocnym bez ciebie.” Wtedy mistrz zwrócił się do kłamliwego kwiatu Ketaka winnego krzywoprzysięstwa i powiedział:
15. „Ty, o kwiecie Ketaka jesteś przewrotny i kłamliwy. Odejdź stąd. Od teraz nie chcę cię w swych uwielbieniach.”
16. Gdy bóg tak powiedział, wszyscy dewowie odrzucili samą obecność kwiatu.

Ketaka powiedział:

17. Pokłony Tobie, o Panie, Twe polecenie oznacza, że same moje narodziny są bezowocne. Niech władca będzie rad uczynić je owocnymi przebaczając mój grzech.
18. Rozpamiętywanie o Tobie przynosi podobno zagładę grzechów popełnionych świadomie lub nieświadomie. Teraz, skoro Cię ujrzałem, jakże może kalać mnie grzech wypowiedzenia kłamstwa?
19-21. Tak błagany pośrodku zgromadzenia, mistrz powiedział: „Nie jest dla mnie odpowiednim nosić ciebie. Jestem władcą i me słowa muszą pozostać prawdziwe. Moi słudzy i wielbiciele mogą cię nosić. Odtąd twe narodziny będę owocne. Oczywiście w baldachimach noszonych nad moimi podobiznami możesz być użyty dla dekoracji.” Tak oto władca pobłogosławił trójkę – kwiat Ketaka, Brahmā i Wiszṇu. Świecił On w zgromadzeniu należycie opiewanym przez Dewów.

Nandikeśwara powiedział:

1. W międzyczasie Brahmā i Wiszṇu stali w milczeniu po obu stronach władcy z dłońmi złączonymi w czci.
2. Następnie umieścili mistrza ze wszystkimi członkami Jego rodziny na wspaniałym siedzeniu i wielbili Go wszystkimi świętymi, osobistymi przedmiotami.
3-6. Osobistymi przedmiotami są naturalne rzeczy, długo- i krótkotrwałe, takie jak naszyjniki, łańcuszki na nogę, bransolety, diademy, kolczyki, rytualne nici, górna część szaty ozdobiona koronkami, girlandy, jedwabne szale, pierścienie, kwiaty, liście betel, kamfora, pasta sandałowa, maści lecznicze, kadzidło, biały parasol, wachlarze, sztandary, miotełki z ogonów jaka i inne boskie ofiary, których wspaniałość nie może zostać opisana lub o której nie da się nawet pomyśleć. Oboje uwielbiali władcę przy pomocy tych wszystkich rzeczy godnych Boga i niedostępnych dla Paśu (zwierzęcia czyli indywidualnej duszy). Wszystkie doskonałe rzeczy są warte władcy, o brahminie.
7. Aby ustanowić prawo pierwszeństwa, zadowolony władca przekazał wszystkie te przedmioty zebranym pomocnikom zgodnie z porządkiem pierwszeństwa.
8-10. Krzątaninie tych, którzy je otrzymali, nie było końca. To tam Brahmā i Wiszṇu uwielbiali na początku Śaṅkara. Gdy stali tam z pokorą, zaspokojony władca przemówił z uśmiechem, wzmagając ich oddanie.

Īśwara powiedział:

Drogie dzieci, jestem zadowolony z waszego uwielbienia w ten święty dzień. Od tego czasu ten dzień będzie sławny jako „Śiwarātrī”, najświętszy ze świętych dni, które mnie radują.
11. Ten, kto wykonuje wielbienie symbolu liṅga a także uosobionej podobizny w ten dzień, będzie kompetentny, aby wykonywać obowiązki stwarzania i podtrzymywania etc. wszechświata.
12. Wielbiciel powinien przestrzegać postu w czasie Śiwarātri, zarówno w dzień jak i w nocy. Powinien doskonale powstrzymywać swe organy zmysłowe. Powinien wielbić (przy pomocy kwiatów) do granic swej siły. Nie powinien nikogo oszukiwać.
13. Przez wielbienie w dzień Śiwarātrī wielbiciel osiąga ten owoc, który zwykle gromadzi ten, kto nieustannie wielbi mnie przez rok.
14. To jest czas, gdy zaleta uwielbiania mnie wzrasta jak fala w oceanie przy wschodzie księżyca. Uroczystości takie jak instalowanie moich wizerunków etc. w ten dzień są bardzo pomyślne.
15. O dzieci, dzień, w który przejawiłem siebie w kolumnie ognia jest dniem Ārdrā w miesiącu Mārgaśīrsza (listopad-grudzień).
16. Ten kto widzi mnie w dzień gwiazdy Ārdrā w miesiącu Mārgaśīrsza w towarzystwie Umā i wielbi mój symbol liṅga lub ucieleśniony wizerunek jest mi droższy nawet niż Guha (Kārtikeja).
17. W pomyślny dzień sama wizja przynosi wielkie rezultaty. Jeśli osoba również wielbi, rezultatów nie da się adekwatnie opisać.
18. Ponieważ przejawiłem się w formie symbolu liṅga na polu bitwy, to miejsce będzie znane jako Liṅgasthāna.
19. O synowie, ta kolumna bez korzenia i szczytu będzie odtąd mniejszych rozmiarów po to, aby mógł ją oglądać i uwielbiać świat.
20. Symbol liṅga obdarza radością. Jest to jedyny środek światowej radości i zbawienia. Widzenie go, dotykanie lub medytacja nad nim zapobiega wszystkim przyszłym narodzinom żyjących istot.
21. Ponieważ symbol liṅga wyrósł wysoko przypominając górę ognia, to miejsce będzie sławne jako góra Ruddy (Aruṇa).²⁰
22. Rozwinie się tu wiele świętych centrów. Mieszkanie lub śmierć w tym świętym miejscu zapewnia wyzwolenie.
23. Obchody święta powozów, zgromadzenie wielbicieli, ofiarowanie zwykłych, a także ofiarnych darów i ofiarowanie modlitw w tym miejscu będzie po milionkroć skuteczne.
24. Ze wszystkich moich stref, ta strefa będzie najwspanialsza. Zwykłe pamiętanie o mnie w tym miejscu przyniesie zbawienie wszystkim duszom.
25. Odtąd rejon ten będzie wspanialszy niż inne rejony, przynoszący wielką pomyślność, pełny różnego rodzaju dóbr i obdarzający każdego wyzwoleniem.
26-27. Wielbienie mnie w tym miejscu w mej najwyższej formie liṅga i wykonywanie innych świętych rytuałów obdarzy pięcioma rodzajami zbawienia – Sālokja, Sāmīpja, Sārūpja, Sārszṭi i Sājudźja. Obyście wszyscy osiągnęli wszelkie wasze wymarzone pragnienia.

Nandikeśwara powiedział:

28-29. Tak oto błogosławiąc Brahmā i Wiszṇu, którzy stali się pokorni, władca, wskrzeszając dzięki Swym nektarowym mocom wszystkich żołnierzy obu bóstw, którzy zostali zabici poprzednio w bitwie, przemówił do nich, aby usunąć ich głupotę i wzajemną wrogość.
30. Mam dwie formy: przejawioną i nieprzejawioną. Nikt inny nie ma tych dwóch form. Dlatego wszyscy inni nie są Īśwarami.
31-32. Drodzy synowie, na początku w formie słupa, a następnie w tej ucieleśnionej formie objaśniłem wam moją brahmaniczną bezforemność i ucieleśnioną naturę Īśa. Te dwie są obecne tylko we mnie i w nikim więcej. Stąd nikt inny, włączając w to nawet was, nie może ogłaszać [swej] Īśatwa (natury Īśa).
33. To przez waszą ignorancję co do tego faktu zostaliście zgubieni przez wasz fałszywy prestiż i dumę z bycia Īśa, nic dziwnego. Powstałem pośrodku pola bitwy dla powstrzymania tego właśnie.
34. Odrzućcie swą fałszywą dumę. Ustalcie swe myśli na mnie jako waszym władcy. To przez mą przychylność wszystkie obiekty na świecie są oświetlone.
35. Oświadczenie nauczyciela jest przypomnieniem i autorytetem na każdą okazję. Tę tajemną prawdę o Brahmanie objawiam wam poprzez miłość.
36. Jam jest najwyższym Brahmanem. Moja forma jest zarazem przejawiona i nieprzejawiona bo mam naturę Brahmana i Īśwaratwa. Moim obowiązkiem jest błogosławienie etc.
37. O Brahmā i Wiszṇu, jestem Brahmanem z powodu Bryhatwa (wielkiego rozmiaru) i Bryṁhaṇatwa (powodowania wzrostu). O dzieci, jam jest także Ātmanem ze względu na Samatwa (równość) i Wjāpakatwa (wszechobecność).
38-39. Wszyscy inni to Anātmani, indywidualne dusze, bez wątpienia. Jest pięć działań²¹ w odniesieniu do wszechświata zaczynających się od Anugraha²² (wyzwolenie) a kończących na Sarga (stworzenie). Z tego powodu te działania spadają na mnie, a nie na nikogo innego, ponieważ ja jestem Īśa. W celu uczynienia mej Brahmatwa zrozumiałą wyrósł mój symbol liṅga.
40. Po to, aby objaśnić mą Iśatwa, nieznaną do tamtego czasu, przejawiłem się natychmiast w ucieleśnionej formie Īśa.
41. Īśatwa we mnie będzie znana jako ucieleśniona forma i ten symboliczny słup jest oznajmieniem mej Brahmatwa.
42. Ponieważ ma on wszystkie cechy charakterystyczne dla mego symbolu liṅga, będzie on moim symbolem. O synowie, wielbcie go każdego dnia.
43. Symbol liṅga i symbolizowany Śiwa nie różnią się od siebie. Gdyż ten symbol liṅga jest identyczny ze mną. Przynosi on wielbicieli całkiem blisko do mnie. Dlatego jest on wart uwielbiania.
44. O drodzy synowie, jeśli symbol liṅga tego rodzaju zostanie zainstalowany, można uważać, że Ja zostałem umieszczony w tym miejscu, choćby moja podobizna nie została tam również umieszczona.
46. Umieszczenie symbolu liṅga jest podstawowe, a ucieleśnionej podobizny jest dodatkowe. Świątynia z ucieleśnioną podobizną Śiwa jest bezowocna jeśli nie ma w niej posągu liṅga.

Brahmā i Wiszṇu powiedzieli:

1. O Mistrzu, prosimy, opowiedz nam o cechach charakterystycznych pięciorakich obowiązków rozpoczynających się od stworzenia.

Śiwa powiedział:

Przez swe współczucie dla was, wyjawię wam wielką tajemnicę pięciorakich obowiązków.
2. O Brahmā i Wiszṇu, stały cykl pięciorakich obowiązków składa się ze stwarzania, podtrzymywania, niszczenia, ukrywania i błogosławienia.
3. Sarga jest stwarzaniem świata; Sthiti jest jego podtrzymywaniem; Saṁhāra jest anihilacją; Tirobhāwa jest usunięciem i ukryciem.
4. Wyzwolenie (z cyklu narodzin i śmierci) jest błogosławieństwem. To jest pięć moich aktywności, ale są one potajemnie wykonywane przez innych, jak w przypadku posągu przy Wrotach.
5. Cztery pierwsze aktywności dotyczą ewolucji świata, a piąta jest przyczyną wyzwolenia. Wszystkie te składają się na moje prerogatywy.
6-8. Działania te są postrzegane przez wielbicieli w pięciu żywiołach – Sarga (stwarzanie) w Ziemi, Sthiti (podtrzymywanie) w wodach, Saṁhāra (unicestwienie) w ogniu, Tirobhāwa (ukrywanie) w wietrze i Anugraha (wyzwolenie, błogosławiony stan) w firmamencie. Wszystko jest błogosławione przez firmament. W ten sposób inteligentny człowiek musi poznać to samo.
9. Aby opiekować się tymi pięciorakimi działaniami mam pięć twarzy, cztery w czterech ćwiartkach (kierunkach) i piątą pośrodku.
10. O synowie, przez wasze wyrzeczenia także otrzymaliście pierwsze dwie aktywności – stwarzanie i podtrzymywanie. Zadowoliliście mnie i dlatego jesteście błogosławieni.
11. Podobnie, dwa inne działania (niszczenie i ukrywanie) zostały wyznaczone dla Rudra i Maheśa. Piąte działanie – Anugraha (wyzwolenie) nie może być podjęte przez nikogo.
12. Wszystkie te uprzednie ustalenia zostały przez was obu zapomniane z powodu upływu czasu, jednak nie zostały zapomniane przez Rudra i Maheśa.
13. Udzieliłem im równości ze sobą w formie, ubraniu, działaniu, pojeździe, siedzeniu, broniach, etc.
14. O drodzy synowie, wasza ułuda była spowodowana waszym brakiem medytacji nade mną. Jeśli zachowalibyście mą wiedzę, nie nasiąknęlibyście tą fałszywą dumą bycia Maheśa.
15. Dlatego odtąd, aby osiągnąć wiedzę o mnie, oboje powinniście zacząć recytować Oṁkāra. To zdusi w was także fałszywą dumę.
16. Nauczałem tej wielkiej pomyślnej mantry. Oṁkāra wypłynęła z moich ust. Oryginalnie wskazywała na mnie.
17. Jest ona wskazówką i Ja jestem wskazanym. Ta mantra jest identyczna ze mną. Powtarzanie tej mantry jest zaprawdę powtarzanym pamiętaniem o mnie.
18-19. Sylaba „A” wyszła pierwsza z północnej twarz; sylaba „U” z zachodniej; sylaba „M” z południowej, a Bindu (kropka) ze wschodniej twarzy. Nāda (mistyczny dźwięk) wyszedł ze środkowej twarzy. Tak kompletny zestaw pojawił się w pięciorakiej formie. Wtedy wszystkie one zjednoczyły się w sylabę „Om”.
20. Dwie cechy stworzonych istot – Nāma (imię) i Rūpa (forma) są przeniknięte przez tą mantrę. Wskazuje ona na Śiwa i Śakti.
21. Z niej także rodzi się pięciosylabowa mantra (Namaśśiwāja). Wskazuje ona całą wiedzę. Sylaby „NA” etc. podążają za porządkiem sylab „A” etc. [AUM z bindu i Nāda].
22. Z pięciosylabowej mantry zrodziło się pięć matek. Rodzi się z tego Śiromantra. Trójnoga Gājatrī także wyszła z czterech twarzy.
23. Cały zestaw Wed i krory mantr się z tego zrodziły. Różne rzeczy są osiągane przez różne mantry ale wszystko jest osiągane przez samo Oṁkāra.
24. Przez tę mantrę korzenną osiągana jest sama radość, a także zbawienie. Wszystkie królewskie mantry są pomyślne i od razu obdarzają radością.

Nandikeśwara powiedział:

25. Władca w towarzystwie swej małżonki Ambikā, przyjął rolę nauczyciela dla nich obu. Ochraniał ich i umieścił swą lotosową dłoń na ich głowach gdy byli skierowani na północ i powoli nauczył ich wielkiej mantry.
26-27. Dwóch uczniów otrzymało mantrę przez trzykrotne jej powtórzenie, wraz z niezbędną Jantrą i Tantrą²³ należycie objaśnionymi. Jako zapłatę, uczniowie poświęcili siebie. Następnie, stojąc blisko niego z dłońmi złożonymi w czci, zwrócili się oni do mistrza, nauczyciela wszechświata.

Īśwara powiedział:

32. O drodzy synowie, prawdziwa esencja wszystkiego została wam opowiedziana wraz z demonstracją. Powinniście recytować zgodnie z zaleceniami Bogini tę mantrę Om, która jest identyczna ze mną.
33. Wasza wiedza się ustabilizuje. Szczęście będzie wam stale towarzyszyć. W dzień Ćaturdaśi i w dzień z gwiazdą Ārdrā recytacja tej mantry obdarzy was wieczną skutecznością.
34-35. Recytacja tej mantry w czasie gdy tranzyt słońca jest w gwieździe Ārdrā jest milionkrotnie skuteczna. W kontekście wielbienia, Homa i Tarpaṇa, ostatnia kwadra gwiazdy Mrygaśiras i pierwsza kwadra Punarwasu muszą być zawsze uważane za równe z Ārdrā. Wizję trzeba mieć o wczesnym świcie i następnie w ciągu trzech muhūrta (dwie godziny i dwadzieścia cztery minuty).
36. Ćaturdaśī należy podjąć gdy trwa do północy. Jeśli trwa tylko do wczesnej części nocy i następnie jest połączone z innym, to także jest polecane.
37. Choć uważam symbol liṅga i ucieleśnioną formę za równe, forma liṅga jest doskonała dla tych, którzy wielbią. Stąd dla tych, którzy szukają wyzwolenia ta druga forma jest lepsza od pierwszej.
38-39. Inni także powinni zainstalować symbol liṅga z mantrą Oṁkāra i cielesną formą z pięciosylabową mantrą, z doskonałymi przedmiotami wielbienia i oddawać cześć z należnym hołdem. Osiągnięcie mego regionu będzie dla nich łatwe.
Pouczywszy tak Swoich uczniów Śiwa zniknął.

Mędrcy powiedzieli:

1. Jak zainstalować liṅga Śiwa? Jakie są cechy charakterystyczne tej formy? Jak ją należy wielbić? Jaki jest odpowiedni czas i miejsce na wielbienie? Jakiego rodzaju musi być wielbiący?

Sūta powiedział:

2-3. Powiem wam wszystko dla waszego dobra, proszę słuchajcie uważnie. Czas musi być odpowiedni i pomyślny. Miejsce musi być świętym centrum. Może to być nad brzegiem rzeki lub gdziekolwiek, gdzie wykonuje się codzienne wielbienie. Może ono być typu Pārthiwa (ziemskiego), Āpja (wodnego) lub Taidźasa (ogniowego).
4. Jeśli ma ono wszystkie cechy wymienione w świętych pismach, wielbiciel osiąga owoc wielbienia. Jeśli ma wszystkie cechy, owoc wielbienia pojawia się natychmiast.
5. Subtelny [liṅgam] jest polecany jeśli będzie przenośny, a duży jeśli jest stacjonarny. Liṅgam o dobrych cechach powinien być ustawiony w równie dobrej podstawie.
6. Podstawka (Pīṭha) może mieć kształt okrągły, kwadratowy lub trójkątny. Taka, która w środku jest wyżłobiona jak koja jest o średniej skuteczności.
7. Na początku symbol robiono z ziemi lub skały; później był robiony z metali. Jeśli jest stacjonarny, symbol i Pīṭha powinny być z jednego i tego samego materiału.
8. Za wyjątkiem tego, który wielbił asura Bāṇa, zarówno symbol jak i podstawka powinny być jednolite, jeśli symbol jest przenośny. Długość symbolu powinna mierzyć dwanaście palców wielbiciela.
9. Jeśli jest krótszy jest mniej efektywny; jeśli jest dłuższy to nie ma w tym szkody. Podobnie nieszkodliwe jest, jeśli przenośny liṅgam jest krótszy o szerokość jednego palca wielbiciela.
10–12. Wimāna (struktura przypominająca pojazd) o artystycznym pięknie powinna być zrobiona na początku, wewnątrz niej powinni być przedstawieni boscy pomocnicy. W jej stabilnym i pięknym świętym świętych świecącym jak lustro, ozdobionym dziewięciom cennymi klejnotami – szafirem, lapis lazuli, szmaragdem, perłą, koralem, diamentami i rubinami, na ołtarzu, umieszczony powinien zostać symbol.
13–17. Symbol powinien być wielbiony mantrami zaczynającymi się od „Sadjo”²⁴ w pięciu różnych miejscach po kolei. Rytualne ofiary powinny zostać złożone w ogniu. Wielbiony powinien być Śiwa i bogowie z Jego rodziny. Nauczyciel otrzymuje dary pieniężne. Krewni są przebłagiwani tym, czego pragną. Pieniądze są rozdawane wśród osób ubogich. Wszystkie obiekty czujące lub nie oraz wszystkie żyjące istoty ruchome lub nieruchome są należycie zaspokojone. Zagłębienie jest wypełnione klejnotami. Recytowane są mantry „Sadjo” etc. Medytuje się nad łaskawym władcą. Powtarzana jest wspaniała mantra Oṁkāra z jej mistycznym dźwiękiem. Liṅga zostaje wtedy zjednoczona z Pīṭha (piedestałem). Zostają wtedy ze sobą razem zespolone.
18. Podobnie ucieleśniona podobizna powinna także być tam pomyślnie ustawiona. Na potrzeby święta ucieleśniona podobizna powinna zostać umieszczona na zewnątrz z pięciosylabową mantrą.
19. Ucieleśniona podobizna powinna być wzięta od nauczycieli lub musi być tą, którą wielbili święci. Taka adoracja ucieleśnionego obrazu i symbolu liṅga zapewnia rejon Śiwa.
20. Są dwa rodzaje symbolu liṅga: stacjonarny i przenośny. Drzewa, żywopłoty etc. przedstawiają stacjonarny.
21. Robaki, insekty etc. reprezentują ruchomy. Dla stacjonarnego polecane jest pilnowanie i podobna służba. Dla przenośnego polecana jest Tarpaṇa (przebłagiwanie).
22. Z miłością, dla szczęścia różnych istot należy wykonać Śiwa Pudźā – tak powiadają mędrcy. Piedestał reprezentuje małżonkę Śiwa – Pārwatī, a jego symbol liṅga reprezentuje czującą istotę.
23. Tak jak bóg Śiwa pozostaje zawsze w bliskim objęciu Bogini Pārwatī, tak też symbol liṅga jest przymocowany na piedestale na zawsze.
24. Taka jest instalacja wspaniałego symbolu Śiwa, który powinien być wielbiony z należną czcią. Codzienne wielbienie powinno być czynione zgodnie z możliwościami osoby; podobnie przymocowanie sztandaru etc.
25-29. Wielbiciel powinien zamontować symbol liṅga, a zapewni to od razu rejon Śiwa. Lub wielbiciel powinien wielbić przenośny symbol szesnastoma typami hołdu i służby, tak jak zostały zalecone. Zapewnia to stopniowo rejon Śiwa. Szesnastoma typami służby są:²⁵ inwokacja (Āwāhana); ofiarowanie miejsca (Āsana); ofiarowanie wody (Arghja); mycie stóp (Pādja); woda na przepłukanie ust jako mistyczny rytuał (Āćamana); kąpiel w oleju (Abhyaṅga snāna); ofiarowanie ubrania (Wastra); zapachy (Gandha); kwiaty (Puszpa); kadzidło (Dhūpa); lampki (Dīpa); ofiarowanie jedzenia (Niwedana); machanie światłem (Nīrādźana); liście betel (Tāmbūla); głęboki ukłon (Namaskāra); i mistyczne wylanie i zakończenie (Wisardźana). Lub wielbiciel powinien wykonać rytuały od ofiarowania wody do jedzenia sam, jak należy. Lub wielbiciel powinien codziennie wykonywać, jeśli może, obmywanie (Abhiszeka); ofiarowanie jedzenia (Naiwedja); głęboki pokłon (Namaskāra) oraz błaganie (Tarpaṇa) – wszystko to po kolei. To zapewni rejon Śiwa.
30. Lub powinien on wykonać wszystkie szesnaście rytuałów na symbolu liṅga pochodzenia ludzkiego, świętego lub boskiego, lub na takim, który naturalnie wyrósł (Swajambhū), lub na takim o bardzo niezwykłej naturze zainstalowanym należycie.
31. Jeśli wielbiciel składa dary z przedmiotów uwielbienia, otrzyma takie lub inne korzyści. Przez okrążanie [liṅga] i pokłony stopniowo osiągnie on rejon Śiwa.
32-33. Regularne oglądanie symbolu liṅga przynos i korzyść. Wielbiciel może także zrobić symbol liṅga z gliny, krowiego łajna, owocu Karawīr, dźaggery (nierafinowany cukier), masła, popiołów lub jeśli chce z gotowanego ryżu i wielbić go zgodnie z nakazanymi zasadami.
34. Niektóre autorytety polecają także wielbienie symbolu liṅga na kciuku etc. W tych rytuałach wielbienia liṅga nie ma żadnego rodzaju zakazów.
35. Śiwa przyznaje wszędzie korzyści zgodne z włożonym wysiłkiem. Lub powinien on [wielbiciel] czynić podarunki z symboli liṅga lub wartości ich konstrukcji.
36. Cokolwiek jest podarowane wielbicielowi Śiwa ze szczerą wiarą zapewnia to rejon Śiwa. Lub wielbiciel powinien powtarzać mantrę Praṇawa dziesięć tysięcy razy każdego dnia.
37. Powtarzanie Om (Praṇawa mantra) tysiąc razy o świcie i zmierzchu jest znane z tego, że obdarza rejonem Śiwa. W czasie powtarzanego wypowiadania (Dźapa) mantry, (Om) kończące się na „M” oczyszcza umysł.
38. W czasie Samādhi (medytacji) powtarzanie Oṁkāra musi być mentalne. Mruczenie jej niskim głosem może być praktykowane w każdej chwili. Podobnie Bindu (kropka) i Nāda (dźwięk) mają tą samą skuteczność.
39. Lub wielbiciel może z całym szacunkiem powtarzać pięciosylabową mantrę dziesięć tysięcy razy każdego dnia lub tysiąc razy o świcie i zmierzchu. Zapewnia to rejon Śiwa.
40. Powtarzanie pięciosylabowej mantry (Namaśśiwāja) z przedrostkiem Om (Praṇawa) przez brahmina jest szczególnie skuteczne. Po to, aby uzyskać upragniony owoc, mantra musi być otrzymana od nauczyciela z odpowiednią inicjacją.
41. Ceremonialna kąpiel gdy słońce jest w tranzycie w Znaku Kumbha, inicjacja w mantry, Njāsa Mātrykā;²⁶ brahmin, osoba z duszą oczyszczoną przez prawdę; nauczyciel o doskonałej wiedzy – wszystko to jest wspaniałe.
42. Brahmini powinni zaczynać od Namaḥ, a inni powinni kończyć z Namaḥ. Z szacunku do pewnych kobiet mantra powinna kończyć się z Namaḥ jak należy.
43. Niektórzy mówią, że brahminki zaczynają od Namaḥ. Powtarzanie tego przez pięć kror (50 milionów) razy wyniesie osobę na równi do Sadāśiwa.
44. Przez powtarzanie jej jedną, dwie, trzy lub cztery krory razy, wielbiciel osiągnie rejon Brahmā i innych. Można powtarzać którąkolwiek z sylab po sto tysięcy razy lub wszystkie z sylab osobno po sto tysięcy razy.
45-47. Lub jeśli wszystkie sylaby razem zostaną powtórzone sto tysięcy razy, przyniosą rejon Śiwa. Lub jeśli wielbiciel powtarza ją tysiąc razy dziennie i zakończy milion razy w tysiąc dni, może osiągnąć cokolwiek pragnie. Powinien żywić brahminów każdego dnia. Brahmin powinien powtarzać Gājatrī tysiąc i osiem razy każdego dnia o poranku. Osiągnie on rejon Śiwa stopniowo. Powinien powtarzać wedyjskie wersety i hymny i przestrzegać umiarkowania.
48. Daśārṇa mantra powinna być powtarzana albo dziewięćdziesiąt dziewięć, albo sto razy, albo dziewięćset razy, albo dziewięć tysięcy i dziewięćset razy.
49. Regularne studiowanie Wed przynosi rejon Śiwa. Wszystkie inne rodzaje mantr powinny być powtarzane sto tysięcy razy.
50. Jeśli mantra składa się tylko z jednej sylaby, powinna być najpierw powtórzona krorę razy, a następnie tysiąc razy z wielkim oddaniem.
51. Czyniąc tak zgodnie ze swymi możliwościami, stopniowo osiąga się rejon Śiwa. Obowiązkiem każdego jest powtarzać mantrę, która jest dla niego przyjemna, każdego dnia, aż do śmierci.
52–53. Jeśli człowiek powtarza „Om” tysiąc razy, powinien uzyskać spełnienie wszystkich pragnień na rozkaz Śiwa. Jeśli sadzi rośliny w ogrodzie kwiatowym dla Śiwa, lub choćby wykonuje służbę zamiatania i sprzątania świątyni Śiwa i jej otoczenia, osiągnie on rejon Śiwa. Wielbiciel powinien z wielką pobożnością na zawsze przebywać w świątyni Śiwa.
54. Przynosi to światową radość i zbawienie każdej czującej lub nieczującej istoty. Stąd inteligentny człowiek powinien przebywać w świątyni Śiwa aż do śmierci.
55. W świątyni zbudowanej przez zwykłego człowieka, przestrzeń do stu hasta (1 hasta = 30cm) od posągu liṅga jest święta. W świątyni poświęconej mędrcom, święta jest przestrzeń do tysiąca Aratni (1 Aratni = 45 cm) od posągu liṅga.
56. Jeśli symbol liṅga został umieszczony przez bogów, przestrzeń do tysiąca Aratni jest święta. W świątyni gdzie symbol liṅga sam wyrósł, święta jest przestrzeń do tysiąca Dhanuḥ Pramāṇa (dhanuḥ pramāṇa = 4 hasta).
57. Zbiornik wodny, studnia, staw etc. w świętym centrum powinny, zgodnie z oświadczeniem Śiwa, być uważane za Śiwa Gaṅgā.
58. Biorąc kąpiel lub czyniąc dary, lub powtarzając mantry w tym centrum, osiągnie się Śiwa. Trzeba szukać schronienia w świątyni Śiwa i przebywać tam aż do śmierci.
59-61. Rytuały pogrzebowe drugiego dnia lub dziesiątego dnia, ofiarowania miesięczne Piṇḍa, rytuał Sapiṇ-ḍīkaraṇa lub coroczna Śrāddha powinny być wykonywane w świętym centrum. Osiągnie się natychmiast rejon Śiwa. Przez przebywanie tam przez siedem, pięć lub trzy noce lub przez jedną noc osiągnie się rejon Śiwa stopniowo. Osiągnie się rezultaty zgodne ze swym postępowaniem i stosowne dla swej kasty.
62. Przez wzniesienie się w kaście i pobożność owoc zyskuje większą efektywność. Wszystko uczynione z zamiarem spełnienia pragnienia przynosi natychmiast rezultaty.
63-64. Wszystko uczynione bez szczególnego zamiaru spełnienia pragnienia obdarza bezpośrednio rejonem Śiwa. Z trzech okresów czasu, uświęcające rytuały powinny być wykonywane o poranku, rytuały dla spełnienia pragnień w południe, a rytuały dla powstrzymania zła wieczorem. To samo dotyczy także nocy.
65. Dwie środkowe Jāma (1 Jāma = 3h) w nocy są nazywane Niśītha. Wielbienie Śiwa w tym czasie przynosi upragnione rezultaty.
66. Jeśli człowiek wykonuje rytuały po uświadomieniu sobie tego, powinien osiągnąć odpowiednie rezultaty. Szczególnie w wieku Kali owoc osiąga się tylko w wyniku precyzyjnego wykonania działań.
67. Jeśli człowiek postępuje dobrze, boi się grzechów i na sugestię innego człowieka lub swoją własną przestrzega dobrych działań, osiągnie oczekiwane rezultaty.
68-69. (Mędrcy powiedzieli): O Sūta, najlepszy wśród doskonałych joginów, prosimy, opowiedz nam w skrócie o różnych świętych centrach, poprzez schronienie się w których kobiety i mężczyźni osiągną rejon (Śiwa). Prosimy, opowiedz nam także o tradycjach świątyń Śiwa. (Sūta odpowiedział): Słuchajcie wszyscy z ufnością opowieści o wszystkich świętych centrach i ich tradycji.

Sūta powiedział:

1. O inteligentni mędrcy, posłuchajcie najpierw proszę opowieści o świętych centrach w których znajdują się świątynie Śiwa, z których wszystkie przynoszą zbawienie. Następnie, dla dobra ludzi, opowiem wam o ich tradycjach.
2. Ziemia, pięćdziesiąt kror jodźana [krora – 10 milionów, jodźana – według różnych ucznych 6-15 km] w rozległości, obfitująca w góry i lasy, na polecenie Śiwa wspiera ludzi.
3. Władca Sam wzniósł w różnych miejscach te świątynie i święte centra dla wyzwolenia mieszkańców tych okolic.
4. Świątynie te, czy powstały same czy też nie, z uwagi na fakt, że zostały zaakceptowane przez mędrców i Dewów (jako ich częste miejsce przebywania), mają na celu odkupienie ludzi.
5. W tych świętych centrach i świątyniach należy regulanie wykonywać ablucje, składać dobroczynne dary, wykonywać dźapa etc. W przeciwnym wypadku ludzie z pewnością zostaną dotknięci przez dolegliwości, nędzę, głupotę etc.
6. Jeśli człowiek umiera gdziekolwiek w Bhāratawarsza,²⁷ jeśli przebywał w świętym centrum, w którym znajduje się liṅga Śiwa, która wyrosła naturalnie, odrodzi się on na nowo jako człowiek.
7. O brahmini, popełnianie grzechów w świętym centrum ma nieopisany charakter. Kiedy człowiek przebywa w świętym centrum nie może popełnić nawet najmniejszego grzechu.
8. Człowiek musi jakoś dążyć do tego, aby zamieszkać w świętym centrum. Nad brzegami oceanu, u zlewu setek rzek, jest wiele takich świętych centrów i świątyń.
9. Mówi się, że święta rzeka Saraswatī ma sześćdziesiąt ujść lub świętych centrów na swych brzegach. Stąd inteligentny człowiek musi przebywać nad jej brzegami. Osiągnie on stopniowo rejon Brahmā.
10-11. Rzeka Gaṅgā wypływająca z gór Himālaja jest bardzo święta ze swymi setkami ujść. Istnieje wiele świętych centrów na jej brzegach, takich jak Kāśī etc. Jej rzeki są szczególnie uświęcone w miesiącu Mārgaśīrsza lub gdy Bryhaspati (Jowisz) jest w gwiazdozbiorze Koziorożca. Rzeka Śoṇabhadra²⁸ o dziesięciu świętych ujściach jest błogosławiona i spełnia skryte marzenia.
12-13. Przez ablucje w nich i przestrzeganie postu wielbiciel osiągnie rejon boga Gaṇeśa. Święta Narmadā²⁹ jest wielką rzeką o dwudziestu czterech ujściach. Przez zanurzenie się w niej i przebywanie na jej brzegach wielbiciel osiągnie rejon Wiszṇu. Rzeka Tamasā³⁰ ma dwanaście ujść, a Rewā³¹ ma dziesięć ujść.
14. Godāwarī³² jest bardzo święta i gładzi grzechy zamordowania brahmina lub zabicia krowy. Powiada się, że ma dwadzieścia jeden ujść i przynosi Rudraloka.
15. Kryszṇāwenī³³ jest świętą rzeką niszczącą wszystkie grzechy. Mówi się, że ma osiemnaście ujść i prowadzi do Wiszṇuloka.
16. Tuṅgabhadrā³⁴ ma dziesięć ujść i przyznaje Brahmaloka. Święta Suwarṇamukharī³⁵ ma dziewięć ujść.
17-19. Ci, którzy upadają z Brahmaloka rodzą się tam. Przez przybywanie na brzegach dobroczynnych rzek Saraswatī,³⁶ Pampā,³⁷ Kanjā³⁸ i Śwetanadī³⁹ osiąga się Indraloka. Wielka rzeka Kāwerī⁴⁰ wypływająca z gór Sahja jest bardzo święta i mówi się, że ma dwadzieścia siedem ujść. Spełnia upragnione życzenia. Jej brzegi obdarzają rejonami Brahmā i Wiszṇu.
20-28. Wielbiciele Śiwa są dawcami Śiwaloka i spełniają upragnione życzenia. Gdy Jowisz i słońce są w znaku Mesza, wielbiciel powinien zażyć świętej kąpieli w Naimisza⁴¹ i Badara.⁴² Po tym, wielbienie i podobne praktyki przyznają Brahmaloka. Gdy słońce jest w znaku Karkaṭaka lub Siṁha należy wziąć kąpiel w Sindhu (Indus).⁴³ Przy tej okazji picie świętej wody z Kedāra⁴⁴ i ablucja w niej przynosi doskonałą wiedzę. Śiwa Sam wspomniał wcześniej, że kąpiel w Godāwarī w miesiącu Siṁha, gdy Jowisz jest także w znaku Siṁha, przyznaje rejon Śiwa. Gdy Jowisz i słońce są w znaku Kanja, ablucja powinna być wykonana w rzekach Jomunā⁴⁵ i Śoṇa, czego owocem jest wielka radość w światach Dharma i Dantin (Gaṇeśa). Gdy słońce i Jowisz są w znaku Tulā, wielbiciel powinien wziąć kąpiel w Kāwerī, czego owocem jest osiągnięcie spełnienia wszystkich marzeń, co powiedział Sam Wiszṇu. Wielbiciel, który bierze kąpiel w rzece Narmadā w miesiącu Wryścika, gdy Jowisz jest w znaku Wryścika, osiąga Wiszṇu-loka. Brahmā powiedział, że kąpiel w Suwarṇa-mukharī, gdy słońce i Jowisz są w znaku Dhanu, przynosi Śiwaloka. Wielbiciel powinien brać kąpiel w Dźāhnawī (Ganges) w miesiącu Mārgaśīrsza, gdy Jowisz jest w znaku Koziorożca. Po radowaniu się przyjemnościami Brahmā i Wiszṇu, osiągnie on w końcu doskonałą wiedzę.
29-30. W miesiącu Māgha, gdy słońce jest w znaku Kumbha, Śrāddha, ofiarowania Piṇḍa i picie wody z nasionami sezamu ponosi krory przodków po obu stronach (ojcowskiej i matczynej). Gdy słońce i Jowisz znajdują się w znaku Mīna, ablucje powinny być wykonane w Kryszṇāwenī.
31-32. Obrzędowe ablucje uczynione w różnych świętych wodach w odpowiednich miesiącach przyznają rejon Indra. Inteligentny człowiek powinien przyjąć schronienie w rzekach Gaṅgā lub Kāwerī. W ten sposób jego grzech zostanie z pewnością zgładzony. Jest wiele centrów zapewniających Rudraloka.
33. Rzeki Tāmraparnī⁴⁶ i Wegawatī⁴⁷ przynoszą Brahmaloka. Na ich brzegach są centra obdarzające wielbiciela niebem.
34. Pomiędzy tymi rzekami istnieją chwalebne święte centra. Przebywając w nich, inteligentny człowiek zbierze z tego odpowiednie owoce.
35. Tylko przez dobre postępowanie, przez dobre upodobania i przez dobre koncepcje, a także bycie sympatycznym może wielbiciel osiągnąć korzyść, nie inaczej.
36. Chwalebne działania wykonane w świętym centrum rozkwitają na różne sposoby. Grzeszne działania popełnione w świętym centrum, choćby niewielkie, stają się nieskończone.
37-38. Jeśli grzech popełniony w świętym centrum jest popełniony jedynie dla przeżycia, zasługa zniszczy ten grzech. Zasługa obdarza dobrobytem i niszczy fizyczne, słowne i mentalne grzechy. O brahmini, umysłowy grzech niewzruszenie przylega do grzesznika i ciągnie się za nim przez wiele Kalp.
39-40. Umysłowy grzech może zostać usunięty tylko przez medytację i nie inaczej. Słowny grzech może zostać starty przez Dźapa, a fizyczny grzech przez mocne odchudzenie ciała. Grzechy popełnione przy pomocy bogactwa mogą zostać starte przez czynienie darów charytatywnych i nie inaczej, choć dziesiątki milionów Kalpa (Eonów) może przeminąć. W niektórych miejscach wzrastający grzech niszczy zasługę.
41-43. Zarówno Zasługa jak i Przewinienie mają trzy aspekty: etap nasienia, etap rozkwitu i etap doświadczania. Jeśli są one w stanie nasienia, mogą zostać zgładzone przez doskonałą wiedzę. Jeśli są w stadium rozkwitu, mogą zostać zgładzone w sposób wcześniej opisany. Jeśli są w stanie przejawiania, mogą zostać zniszczone tylko przez radowanie się i doświadczanie ich owoców i nie inaczej, choćby się nawet wykonało miliony dobrych uczynków. Jeśli nasienie lub kiełkujące nasiona są zniszczone, to co pozostaje musi być doświadczone i starte. Jeśli ktoś regularnie wykonuje praktykę wielbienia bóstw, daje datki brahminom i wykonuje odpowiednią pokutę, doświadczanie staje się znośne. Dlatego ci, którzy pragną szczęścia, muszą powstrzymywać się od popełniania grzechów.

Mędrcy powiedzieli:

1. Łaskawie opowiedz nam o sposobie dobrego postępowania, przez które rozsądny człowiek osiąga wyższe światy. Prosimy opowiedz nam o dobru i złu, które przynoszą osiągnięcie nieba lub piekła.

Sūta powiedział:

2. Brahmin przylegający ściśle do dobrego postępowania jest doskonale mądry. Brahmin uczony w Wedach i dobrze postępujący jest zwany Wipra. Brahmin obdarzony tylko jednym z tych dwu to zwykły Dwidźa.
3. Brahmin postępujący według pewnych przepisanych zasad i z powierzchowną znajomością Wed to brahmin Kszatrija, w najlepszym razie królewski sługa. Bardzo nieuważny w podążaniu za zasadami postępowania jest w istocie brahminem Waiśja. Taki, który jest zaangażowany w rolnictwo i handel jest również taki.
4. Brahmin, który sam orze pole to Śūdra bramin. Taki o zazdrosnym i mściwym temperamencie jest zdegradowanym Dwidźa.
5. Kszatrija który rządzi królestwem jest “Królem”; inni są zwykłymi Kszatrijami. Handlarz sprzedający nasiona etc. jest zwany Waiśja, a inni z jego kasty to zwyczajni „Waṇika”.
6. Osoba służąca Brahminom, Kszatrijom i Waiśjom jest nazywana Śūdra. Pracujący rolnik to Wryszala a inni to Dasju.
7. Obowiązkiem każdej osoby z czterech kast jest wstawać wcześnie rano, siadać z twarzą skierowaną na wschód i medytować nad bogami. Powinien on wtedy myśleć o różnych szlachetnych działaniach, sprawach dotyczących interesów pieniężnych, problemów z nimi połączonymi, źródłami dochodu i wydatkami.
8. Kierunek w którym osoba rzuca swe pierwsze spojrzenie po obudzeniu wskazuje dobro lub zło, które prawdopodobnie będą towarzyszyć mu tego dnia – osiem efektów po kolei to – długowieczność, nienawiść, śmierć, grzech, szczęście, choroba, odżywienie i siła.
9. Ostatnia jāma (3 godziny) nocy jest zwana Uszā a druga jej połowa jest zwana sandhi (okres koniunkcji). Brahmin powinien wstać o tej godzinie i udać się za potrzebą.
10. Musi być to w miejscu położonym z dala od domu. Musi być to osłonięte miejsce. Powinien siedzieć z twarzą skierowaną na północ. Jeśli nie jest to możliwe z powodu jakiejkolwiek przeszkody, może on usiąść z twarzą skierowaną w inną stronę.
11. Nie może nigdy siedzieć przed wodą, ogniem, brahminem lub podobizną jakiegokolwiek boga. Musi on zakryć penisa lewą ręką, a usta prawą.
12. Po wypróżnieniu jelit na odchody nie należy patrzyć. Woda zaczerpnięta do naczynia powinna zostać użyta do mycia (czyli nikt nie powinien siadać w zbiorniku wodnym lub w rzece aby się podmyć).
13. W żadnym wypadku nie powinno się [w tym celu] zbliżać do zbiorników wodnych i rzek poświęconych bóstwom, przodkom, etc. i odwiedzanych przez mędrców. Odbyt należy wyczyścić błotem siedem, pięć lub trzy razy.
14. Penis musi być wyczyszczony błotem w objętości przypominającej objętość ogórka, a błota dla oczyszczenia odbytu powinno być Prasryti (pół garści). Po oczyszczeniu organów wydalania, dłonie i stopy muszą zostać umyte, a gardło przepłukane osiem razy.
15. Do płukania gardła woda powinna być nabrana do jakiegokolwiek naczynia lub drewnianego kubka; ale wodę należy wypluć na zewnątrz (nie do rzeki lub zbiornika wodnego). Mycie zębów należy czynić przy pomocy jakiegoś liścia lub gałązki ale bez używania palca wskazującego i nie będąc w wodzie.
16. Po oddaniu czci bogom wody, podwójnie narodzony powinien wykonać ablucję z mantrami. Osoba chora lub słaba powinna wziąć kąpiel do szyi lub bioder.
17. Spryskując wodę do kolan powinien on wykonać Mantrasnāna. Powinien przebłagiwać bóstwa etc. rozsądnie z wodą ze świętego zbiornika lub rzeki.
18. Wyprana sucha szata powinna zostać założona i noszona w formie pańćakaćcza (noszenie niższej części garderoby w specjalny sposób). We wszystkich świętych rytuałach górna szata powinna być także użyta.
19-20. Biorąc kąpiel w świętej rzece lub zbiorniku, noszona szata nie powinna być przepłukiwana lub wytrzepywana. Rozsądny człowiek powinien zabrać ją do osobnego zbiornika wodnego lub studni lub do samego domu lub wytrzepać ją o kamień lub deskę ku zadowoleniu bóstw, o brahmini.
21-23. Na czole należy narysować Tripuṇḍraka⁴⁸ powtarzając Dźābālaka mantra. Jeśli ktoś wejdzie do wody inaczej, z pewnością pójdzie do piekła. Zgodnie z uczonymi autorytetami mantrasnāna jest następująca: Powtarzając mantrę “Āpo ki szṭhā”⁴⁹ etc. wodą należy spryskać głowę dla powstrzymania grzechów. Powtarzając mantrę “Jasja Kszajāja”⁵⁰ etc. wodą należy spryskać stawy w nogach. Kolejność jest następująca: stopy, głowa, klatka piersiowa, stopy i klatka piersiowa, stopy, głowa do spryskiwania wodą trzykrotnie.
24. Wystarczy jeśli wykona się mantra snāna gdy jest się lekko niedysponowanym, lub istnieje zagrożenie ze strony króla, lub gdy są zamieszki społeczne, lub gdy nie ma innego wyjścia, lub gdy ma się udać w podróż.
25. Powinien on pić na sposób Āćamana recytując mantry z Sūrjānuwāka o poranku lub z Agni-Anuwāka wieczorem oraz wykonać rytualne skropienie pośrodku.
26. O brahmini, na koniec Dźapa mantry Gājatrī⁵¹ powinna zostać ofiarowana po trzykroć Arghja do słońca w kierunku wschodnim i raz także po tym.
27. Ofiarowanie Arghja o poranku jest przez podniesienie dłoni wysoko do góry; to o południu jest przez pozwolenie wodzie spłynąć przez palce, a to wieczorem przez wypuszczenie wody nad ziemią będąc skierowanym na zachód.
28. W południe na słońce patrzy się przez palce recytując przepisaną do tego mantrę. Wykonuje się okrążanie (w przepisany sposób) a także czystą Āćamana (bez mantr).
29-30. Modlitwa Sandhjā wykonana przed przepisanym czasem jest nieefektywna. Dlatego Sandhjā musi być praktykowana o właściwej porze. Rytuałem pokutnym za ominięcie przez jeden dzień modlitwy Sandhjā jest sto powtórzeń Gājatrī więcej niż zwyczajna ilość przez okres dziesięciu dni. Jeśli Gājatrī nie powtarzało się przez dziesięć dni lub dłużej, jako pokutę trzeba ją powtórzyć sto tysięcy razy.
31-32. Jeśli ktoś nie praktykuje Sandhjā przez miesiąc, musi być na nowo przepasany świętą nicią.⁵² Dla dobrobytu należy przebłagiwać takie bóstwa jak Īśa, Gaurī, Guha,⁵³ Wiszṇu, Brahmā, Ćandra (księżyc) i Jama. Potem należy ofiarować cały rytuał do najwyższego Brahmana i wykonać czystą Āćamana.
33-34. Na prawo od świętej wody, w okazałym domu modlitwy, świątyni lub zwykłej Maṭha, albo w przewidzianym miejscu we własnym domu trzeba usiąść pewnie z umysłem skoncentrowanym i wykonać Gājatrī Dźapa z całą należną czcią do wszystkich bogów. Nie nelży pominąć praktyki mantry Praṇawa.
35-37. W czasie praktyki Praṇawa powinno się w pełni urzeczywistnić tożsamość Dźīwa (indywidualnej duszy) z najwyższym Brahmanem. W umyśle musi być utrzymywane pełne znaczenie Gājatrī podczas wykonywania Dźapa. „Modlimy się do Brahma, stworzyciela trzech światów, do Aćjuta Potrzymującego i Rudra Niszczyciela.⁵⁴ Medytujemy nad Samo-świetlistym prowadzącym nas w dobrych działaniach i mądrości obdarzającej nas radością i zbawieniem, Samo-świetlistym, które jest wiodącą siłą za organami zmysłów, umysłem, intelektem i aktami woli.” Wielbiciel, który w ten sposób rozmyśla nad znaczeniem osiąga Brahmana.
38. Lub jeśli jest niekompetentny aby skupiać się na znaczeniu, niech chociaż kontynuuje recytację zwykłej mantry, aby pozostać brahminem. Doskonały brahmin musi powtarzać mantrę tysiąc razy o poranku każdego dnia.
39. Inni powinni powtarzać tyle razy ile mogą. W południe Gājatrī trzeba powtarzać sto razy; o zmierzchu przynajmniej dwadzieścia razy wraz z Śikhāsztaka [Zestaw ośmiu, czyli osiem razy więcej niż określono.]
40-41. Powinno się medytować nad Widjeśa, Brahmā, Wiszṇu, Īśa, Dźīwātman i Parameśwara przebywających w dwunastu ezoterycznych centrach ciała od Mūlādhāra (postawa kręgosłupa) do Brahmarandhra (mistyczny otwór w koronie głowy) jako identycznych z Brahmanem z koncepcją Soham (Jam jest Nim) i kontynuować Dźapa. Następnie powinno się medytować nad nimi jako przebywającymi także na zewnątrz ciała.
42-43. Z Mahat tattwa (kosmicznej zasady) jest tysiąc zewnętrznych ciał, z których przez każde należy przejść każdą mantrą powoli i Dźīwa musi zostać zjednoczona z Najwyższym. To jest zasada na której opiera się Dźapa. Ta Dźapa dla zewnętrznych ciał jest powtarzana dwa tysiące razy ze Śikhāsztaka.
44. Taka jest tradycja dotycząca Dźapa. Powtarzanie tysiąc razy przynosi sferę Brahmā, a sto tysięcy razy przyznaje rejon Indra.
45. Powtarzanie mniejszą ilość razy może chronić duszę do pewnego stopnia i sprowadzić ponowne narodziny w rodzinie brahmina. Po wielbieniu słońca, brahmin powinien tak praktykować każdego dnia.
46. Brahmin, który ukończył milion dwieście tysięcy powtórzeń, staje się staje się w pełni opierzonym brahminem. Brahmin, który nie ukończył przynajmniej stu tysięcy powtórzeń Gājatrī, nie jest autoryzowany w rytuałach wedyjskich.
47. Aż do ukończenia siedemnastu lat powinien podążać za tymi zasadami. Po tym może przyjąć wyrzeczenie. Po wyrzeczeniu powinien powtarzać Praṇawa dwanaście tysięcy razy o poranku każdego dnia.
48. Przeoczenia i niedobory jednego dnia muszą zostać nadrobione kolejnego dnia. Jeśli ominięcie trwa przez miesiąc, pokutą jest powtarzanie sto pięćdziesiąt tysięcy razy.
49. Jeśli przeoczenia wykraczają poza to, powinien on przyjąć zakon Sanjāsa na nowo. Wtedy jedynie defekt może zostać w pełni starty. W przeciwnym razie z pewnością upadnie do Raurawa, strasznego piekła.
50. Tylko osoba, która nosiła pragnienie powinna dążyć za cnotą i bogactwem i nie inni. Brahmin powinien szukać zbawienia i praktykować drogi urzeczywistnienia Brahmana na zawsze.
51. Z cnoty pochodzi bogactwo, a z bogactwa radość. Wairāgja (nie-przywiązanie) jest wynikiem radości. To znaczy, gdy ktoś w pełni raduje się przyjemnościami osiągniętymi przez bogactwo uzyskane w szlachetny sposób, dochodzi on do stanu Wairāgja (Stan Nieprzywiązania).
52-53. Jeśli radość jest osiągana przez bogactwo uzyskane innymi sposobami, wynikiem tego jest jedynie wzrost pasji. Dharma jest dwojaka: jedna poprzez święte ofiary, a druga poprzez ciało, przez wykonywanie ceremonialnych ablucji w świętej rzece etc. Można zarobić bogactwo poprzez cnotę i boską formę poprzez pokutę.
54. Osoba uwolniona od pragnienia uzyskuje czystość, a przez czystość osiąga wiedzę. Nie ma co do tego wątpliwości. W wiekach Krytā, Tretā i Dwāpara pokuta była polecana dla osiągnięcia Dharmy; ale w wieku Kali to święta ofiara zapewnia nam Dharmę.
55. W wieku Kryta wiedza była osiągana przez medytację; w Tretā poprzez pokutę; w Dwāpara poprzez ofiarę, a teraz, w wieku Kali, przez wielbienie bóstw.
56. Owoc jest zgodny z naturą cnoty i grzechu. Niedostatek, wzrost, zmniejszanie się etc. następują wskutek różnicy w artykułach użytych i części ciała oraz przedmiotach rytuałów.
57. Zło ma gwałtowną naturę, a cnota naturę przyjemną. Z powodu zła osoba staje się nieszczęśliwa, a z powodu cnoty zapewnia sobie szczęśliwość.
58. Trzeba wiedzieć, że złe postępowanie prowadzi do nieszczęścia, a dobre postępowanie do szczęścia. Stąd obowiązkiem każdego jest uzyskanie cnoty zarówno dla ziemskiej radości jak i wyzwolenia.
59. Jeśli ktokolwiek ofiarowuje regularnie wystarczające środki materialne brahminowi i czterem członkom jego rodziny, przez sto lat pozostanie w Brahmaloka.
60. Rytuał Ćāndrājaṇa wykonany tysiąc razy przynosi Brahmaloka. Obowiązkiem Kszatrija jest ustanowić i utrzymać tysiąc rodzin.
61-63. Przyznaje mu to Indraloka. Jeśli utrzymuje tysiąc rodzin – osiąga Brahmaloka. Według uczonych w Wedach, człowiek osiąga rejon tego bóstwa w medytacji, któremu składa dobroczynne dary. Człowiek pozbawiony bogactwa powinien dążyć do zgromadzenia pokuty i wyrzeczeń. Wieczne szczęście jest osiągane przez pielgrzymki do świętych miejsc i pokuty. Teraz objaśnię sposób osiągnięcia bogactwa przez czyste i prawe sposoby.
64. Brahmin powinien zarabiać bogactwo bez zbytniego płaszczenia się lub nadwyrężania. Może on przyjmować dary pieniężne i opłaty za przewodniczenie należycie wykonanym rytuałom.
65. Kszatrija powinien zarabiać bogactwo przez dzielne czyny, a Waiśja przez uprawę ziemi i hodowlę krów. Tylko dary dobroczynne z bogactwa osiągniętego prawymi sposobami przyniosą dobre rezultaty.
66. Zbawienie zostaje osiągnięte przez uzyskanie Doskonałej Wiedzy przez każdego wraz z błogosławieństwami nauczyciela. Zbawienie jest urzeczywistnieniem własnej prawdziwej formy i doskonałej błogości.
67. O brahmini, ludzie urzeczywistniają wszystkie te rzeczy tylko wtedy jeśli przebywają w towarzystwie dobrych ludzi. Żyjący w rodzinie powinien składać dobroczynne dary z wszystkiego, z rzeczy takich jak pieniądze, zboże, etc.
68. Osoba, która pragnie stałego dobrobytu dla siebie, powinna dać Brahminom owoce, zboże i inne artykuły, szczególnie gdy wzrasta na nie potrzeba.
69. Wodę należy zawsze dawać spragnionym. Pokarm należy dawać głodnym i chorym. Dar pokarmu jest czterorakiego rodzaju – polny, niełuskane zboże (lub nasiona), nieugotowany pokarm i gotowany pokarm.
70. Dawca pokarmu otrzymuje pół zasługi odbiorcy, którą gromadzi on do czasu, aż pokarm jest strawiony, lub tak długo, aż chwała mistrza Śiwa dotrze do jego uszu.
71. Otrzymujący dar musi odpokutować za swój grzech z pomocą praktyki wyrzeczeń lub czynienia darów dla innych. Inaczej upadnie do piekła Raurawa.
72-73. Każdy powinien oddzielić trzecią część swego bogactwa na Dharmę, kolejną trzecią część na Wryddhi (prosperowanie) a resztę na swą Bhoga (przyjemność). Częścią przeznaczoną na Dharma powinien wykonywać trzy rytuały cnoty czyli Nitja (codzienne modlitwy etc.), Naimittika (okazjonalne akty pobożności) i Kāmja (specjalne rytuały dla spełnienia pragnień). Dzięki drugiej części zwiększy swe bogactwo. Przez wykorzystanie trzeciej części będzie radował się z umiarem na czyste i zdrowe sposoby.
74. Jedna dziesiąta bogactwa zgromadzonego przez pracę rolniczą musi najpierw zostać rozdana na dobroczynność (przed troistym podziałem), po to, aby zetrzeć grzech. Może on spożytkować resztę jak wspomniano wcześniej. Inaczej upadnie do Raurawa.
75. Inaczej z pewnością jest on złośliwy i pędzi ku własnej, pewnej ruinie. Rozsądne osoby zdobywające duże bogactwo przez lichwę lub działalność handlową muszą podobnie oddawać szóstą część tego bogactwa na dobroczynność (przed potrójnym podziałem).
76. Doskonali brahmini przyjmując dary pieniężne od porządnych ludzi, powinni oddać czwartą część tego bogactwa na dobroczynność. Powinni oddać połowę na dobroczynność w przypadku nieoczekiwanego dopływu gotówki.
77. Jeśli brahmin przyjmuje dar pieniężny od nieporządnego człowieka, powinien oddać całą sumę na cele dobroczynne. Zanieczyszczony dar powinien zostać wrzucony do morza. Bardziej chwalebne jest, jeśli osoba zaprasza do siebie osoby i daje im dary. Jego własna radość na tym zyskuje.
78. Człowiek musi dać innym to, o co go błagają, zgodnie ze swymi możliwościami. Jeśli żądana rzecz nie zostanie oddana, będzie on miał taki dług, nawet w swoim przyszłym życiu.
79. Rozsądna osoba nie powinna rozgłaszać błędów innych. O brahmini, cokolwiek jest widziane lub słyszane nie powinno być złośliwie powtarzane.
80. Inteligentny człowiek nie mówi słów raniących serca innych. Dla osiągnięcia dostatku powinien on wykonywać święte rytuały w ogniu, o świcie i o zmierzchu.
81-82. Osoby niezdolne do wykonania tego w obu porach, powinny uczynić to raz, wielbiąc należycie słońce i ogień. Surowy ryż, inne ziarna, ghī, owoce, bulwy, gotowane pożywienie nasączone ghī dla rytualnych ofiarowań – wszystkie te rzeczy powinny być należycie używane, jak przepisano w świętych tekstach. Sthālīpāka (ofiarowanie gotowanego pożywienia w samym naczyniu) powinno być wykonane w określonym czasie w wyłożony sposób. Jeśli nie ma Hawja (gotowany ryż ofiarny) należy wykonać samo główne ofiarowanie.
83. Tak oto zostały opowiedziane codzienne rytuały. Powinny one być zawsze wykonywane; należy wykonywać powtarzanie samej mantry, albo wielbienie słońca.
84-85. Ci, którzy szukają dobra duszy powinni tak czynić. Osoba, która szuka bogactwa także powinna tak czynić. Wszystkie osoby oddane Brahmajadźńa, wielbiące bogów, wielbiące ogień, mające szacunek do nauczycieli i cześć dla brahminów zasługują, aby osiągnąć niebo.

Mędrcy powiedzieli:

1. O panie, opisz nam, prosimy, po kolei i w szczegółach wszystkie te rytuały, czyli ofiarę ogniową, ofiarowanie do bóstw, Brahmajadźña, wielbienie nauczyciela i uhonorowanie brahminów.

Sūta powiedział:

2-3. Ofiara złożona do ognia jest zwana ofiarą ogniową (Agnijadźńa). W przypadku osób będących w Brahmaćarja Āśrama (czyli studentów religijnych) jest ona zwana samidādhāna (zbieranie ofiarnych gałązek). O brahmini, aż do rytuału Aupāsana (ofiarny ogień żyjącego w rodzinie) wszystkie osoby w pierwszej Āśrama wykonują swe Wrata i specjalne ofiary ogniowe z ofiarnych gałązek.
4. O brahmini, w przypadku ascetów i żyjących w lesie, którzy poświęcili święty ogień Ātmanowi, samo przyjęcie ograniczonej ilości zdrowego jedzenia jest rytualnym ofiarowaniem.
5. Żyjący w rodzinie, którzy rozpoczęli swój rytuał Aupāsana powinni zawsze podtrzymywać rytuał w świętym ogniu trzymanym w naczyniu lub dole.
6. Ogień ofiarny powinien być podtrzymany albo w Ātmanie albo w Araṇī (ofiarna gałązka, z której rozpalany jest ogień) o ile ogień nie zostanie ugaszony z królewskiej lub boskiej przyczyny.
7. O brahmini, wieczorne ofiarowanie w ogień dla boga-ognia obdarza dobrobytem. Ofiarowanie o poranku dla boga-słońca sprzyja długowieczności.
8-9. Zwane jest to jako Agnijadźńa do czasu, aż na niebie pojawi się słońce i rozpocznie dzień. Inne ofiarowania – Sthālīpāka etc. dla zjednania Indra i innych bogów poprzez ofiarowanie w ogniu są zwane Dewajadźńa. Rytuały Ćaula (tonsura – rytualne postrzyżyny) etc. są wykonywane w zwykłym ogniu.
10. Regularne studiowanie Wed jest zwane Brahmajadźńa. Brahmin powinien wykonywać je ciągle dla przebłagania bogów.
11. Ma to być praktykowane przez wszystkich i stąd nie ma tu przepisanych żadnych specjalnych zasad. Teraz przejdziemy do wyjaśnienia pewnych Dewajadźńa bez ognia.
12. Na początku pierwszego stworzenia, wszechwiedzący, miłosierny bóg Mahādewa stworzył różne dni tygodnia dla korzyści całego świata.
13. Mistrz Mahādewa, powszechny lekarz, wszechwiedzący, panaceum wszystkich panaceum, uczynił pierwszy dzień swym własnym dniem, który przynosi dobre zdrowie.
14-17. Następnie stworzył dzień swej Mājā (Iluzji), obdarzający dobrobytem. Następnie, kiedy z pewnymi nieszczęściami doszło do narodzin Kumāra, stworzył dzień dla przezwyciężenia nieszczęśliwych wypadków i lenistwa. Z pragnienia pobłogosławienia światów i dla ich odżywienia i ochrony, stworzył następny dzień poświęcony Wiszṇu, obrońcy światów. Następny dzień stworzony przez boga jest dla długowieczności światów poświęcony stwórcy trzech światów, Brahmā, zwanego także Parameszṭhin, który również obdarza długowiecznością. Stąd, ten dzień także przynosi długowieczność.
18. Ostatnie dwa dni tygodnia stworzone przez boga należą do Indra i Jama. Na początku, gdy bóg stworzył Puṇja i Pāpa (Cnotę i Grzech) dla rozkwitu trzech światów, tym bóstwom, które im przewodniczyły zostały wyznaczone te dwa dni.
19-22. Ostatnie dwa dni są odpowiednio dla dawania światowych przyjemności i usuwania przedwczesnej śmierci. Bóg uczynił słońce etc., które są Jego własnymi przejawieniami i mocno ustanowione w cyklu słonecznym (Dźjotiśćakra,⁵⁵ władcy różnych dni. Ich wielbienie w odpowiadających je dni przynosi odpowiednie korzyści, czyli: zdrowie, bogactwa, usunięcie choroby, odżywienie, długowieczność, radowanie się zmysłami i ochronę przed śmiercią. Mówi się, że odpowiednie korzyści z różnych dni są zapewniane poprzez zadowalanie bogów. Śiwa jest ostatecznym dawcą owoców zgromadzonych także z wielbienia innych bogów.)
23-24. Wielbienie dla przebłagania bóstw jest pięciorakie. 1. powtarzana recytacja odpowiednich mantr 2. ofiara 3. dary dobroczynne 4. wyrzeczenia 5. praktyki błagalne na ołtarzu, do bóstwa, ognia lub bramina. Szesnaście form służby i hołdu powinno być należycie przestrzegane.
25-26. Z pięciorakich form wielbienia te dalsze są skuteczniejsze od wcześniejszych. W razie braku tych wcześniejszych, wykonywane mogą być te dalsze. Przy chorobach oczu lub głowy, albo dla zgładzenia trądu, powinno być wielbione słońce, a brahmini żywieni przez dzień, miesiąc, rok lub trzy lata.
27-28. Jeśli działanie szlachetne lub inne, które zaczęło owocować, jest wystarczająco silne, choroba, starość etc. są zmniejszone. Powtarzanie mantr ulubionego bóstwa przynosi odpowiednie korzyści danego dnia tygodnia. Pierwszy dzień tygodnia poświęcony słońcu ma szczególną zaletę usuwania grzechu, szczególnie dla brahminów.
29. Dla osiągnięcia dóbr, inteligentny wielbiciel powinien wielbić Lakszmī etc. w poniedziałek gotowanym ryżem nasączonym ghī i powinien żywić brahmińskie pary.
30. Dla zmniejszenia dolegliwości wielbiciel powinien wielbić Kāli i innych we wtorek. Powinien żywić brahminów Āḍhaka (miarą) gotowanego ryżu, roślin strączkowych, czarnego i zielonego grochu włoskiego.
31. Uczony wielbiciel powinien wielbić Wiszṇu przy pomocy ryżu z jogurtem w środę. Synowie, przyjaciele, kuzyni, etc będą zawsze i na zawsze dobrze odżywieni.
32. Osoba pragnąca długowieczności powinna wielbić bóstwa dla ich zadowolenia przy pomocy świętej nici, materiału, mleka i ghī w czwartek.
33. W piątek, dla radowania się światowymi przyjemnościami, wielbiciel powinien wielbić dewów z koncentracją. Brahmini powinni być wielbieni gotowanym pokarmem składającym się z pięciu smaków.⁵⁶
34-35. Dobre ubranie powinno być ofiarowane kobietom, dla ich radości. Mądry wielbiciel powinien wielbić Rudra i innych w sobotę, co oddala przedwczesną śmierć, poprzez wykonywanie Homa z użyciem nasion sezamu indyjskiego. Tak wielbiąc bóstwa osiągnie on owoc dobrego zdrowia etc.
36-38. W codziennych lub specjalnych ofiarowaniach bóstw, rytualnych obmywaniach, dobroczynnych darach, powtarzaniu mantr, rytuałach, błaganiu brahminów, wielbieniu różnych dewów w związku ze szczególnymi datami lub szczególnymi układami planet, lub w różne dni tygodnia, to wszechwiedzący bóg obdarza zdrowiem i innymi korzyściami poprzez przybieranie różnych form. On obdarza tym samym zgodnie z czasem, miejscem i zasługami odbiorcy.
39. Przedmioty wielbienia powinny być zgodne do wierzeń osoby lub z lokalnymi zwyczajami. Bóg obdarza zdrowiem etc. w zgodzie ze względną [zależną od zwyczajów – przyp.tłum.] jakością tychże.
40. Na początku okresu pomyślności, na końcu okresu niepomyślności, w dni narodzin (zgodnie z gwiazdami) etc. żyjący w rodzinie powinien wielbić planety, Słońce etc. w swoim własnym domu dla swego własnego zdrowia etc.
41. Stąd wielbienie bóstw obdarza wszystkimi upragnionymi owocami. Wielbienie przeprowadzane przez brahminów musi być wykonywane z pomocą mantr, lub z pomocą gestów w przypadku innych.
42. Wielbienie powinno być wykonywane przez ludzi szukających korzyści we wszystkie siedem dni, w zgodzie z ich możliwościami.
43. Biedni powinni wielbić dewów wyrzeczeniami, a bogaci przez wydawanie pieniędzy. Wciąż i na nowo powinni czynić szlachetne działania z odpowiednią wiarą.
44-46. Po radowaniu się przyjemnościami w niebie odradzają się oni znowu w świecie. Dla większej radości bogaty powinien wciąż sadzić drzewa dla ich cienia, kopać zbiorniki wodne etc., instalować bóstwa i wykonywać szlachetne działania. Po upływie pewnego czasu, gdy cnota stanie się dojrzała, osiągnie on doskonałą wiedzę. O brahmini, ten, kto słucha ten rozdział, lub czyta go, albo umożliwia usłyszenie go innym, osiągnie owoc Dewajadźńa.

Mędrcy powiedzieli:

1. O Sūta, najznamienitszy spośród tych, którzy wiedzą wszystko, prosimy, objaśnij nam miejsce i inne szczegóły.

Sūta powiedział:

Czysty dom zapewnia zwykłą korzyść w obrzędach Dewajadźńa itp.
2. Obora dla krów przynosi dziesięć razy większą korzyść. Brzeg stawu przynosi dziesięć razy większą korzyść niż to, a korzeń rośliny Tulasi lub drzewa Bilwa czy Aśwattha przynosi ponownie dziesięć razy większą korzyść.
3-5. Podobnie świątynia, brzeg świętego stawu, brzeg zwykłej rzeki, brzeg świętej rzeki oraz brzegi siedmiu świętych Gaṅgā przynoszą dziesięć razy większą korzyść niż poprzednie. Siedem świętych Gaṅgā to Gaṅgā, Godāwarī, Kāwerī, Tāmraparṇikā, Sindhu, Sarajū⁵⁷ i Rewā. Brzegi morza przynoszą dziesięć razy większą korzyść niż poprzednie. Szczyt góry przynosi dziesięć razy większą korzyść niż brzegi morza.
6-7. Miejsce, w którym umysł czuje się całkowicie swobodnie, jest najwspanialsze ze wszystkich miejsc. Jadźńa, dāna itp. przynoszą pełne korzyści w erze Kryta. W erze Tretā przynoszą trzy czwarte korzyści. W erze Dwāpara uzyskuje się połowę korzyści. W erze Kali tylko jedną czwartą. Kiedy połowa ery Kali minie, korzyść wynosi tylko trzy czwarte tej jednej czwartej.
8. Święty dzień przynosi zwykłą korzyść wielbicielowi o czystym sercu. O uczeni, okres przejścia słońca z jednego znaku zodiaku do drugiego przynosi dziesięć razy większą korzyść niż święty dzień.
9. Okres równonocy, okres przejścia zwrotnikowego, okres przejścia do Koziorożca oraz czas zaćmienia księżyca przynoszą dziesięć razy większą korzyść niż poprzednie.
10. Pomyślna godzina pełnego zaćmienia słońca przynosi jeszcze większą korzyść niż poprzednie. Ponieważ wtedy kosmiczne słońce jest skażone trucizną, istnieje możliwość rozprzestrzeniania się chorób.
11. Dlatego dla złagodzenia poważnych skutków trucizny wielbiciel powinien dokonać rytualnych obmyć, składać dary i recytować modlitwy. Ten okres jest szczególnie święty, ponieważ służy do złagodzenia skutków trucizny.
12. Gwiazda narodzinowa oraz końcowy okres świętych obrzędów mają tę samą skuteczność, co okres zaćmienia słońca. Czas spędzony w towarzystwie szlachetnych świętych mężów ma skuteczność równą milionom zaćmień słońca.
13. Osoby o niezachwianym oddaniu dla ascezy i doskonałej wiedzy, jogini i asceci zasługują na świętą cześć, ponieważ niszczą grzechy innych.
14. Brāhmin, który powtórzył mantrę Gājatrī dwa miliony czterysta tysięcy razy, również zasługuje na to samo i zapewnia pełne błogosławieństwa oraz doczesne przyjemności.
15. Słowo Pātra (ten, który zasługuje) oznacza tego, kto chroni darczyńcę przed upadkiem.
16-17. Słowo Gājatrī oznacza to, co chroni recytującego przed upadkiem. Tylko osoba o oczyszczonej duszy może ocalić innych, tak jak tylko bogaty człowiek może coś podarować innym. Człowiek bez środków nie może niczego dać innym na tym świecie.
18-19. Tylko ten, kto oczyścił się poprzez dźapę Gājatrī, może być nazwany czystym brāhminem. On jeden zasługuje na przewodnictwo we wszystkich świętych obrzędach, dāna, dźapa, homa, pūdźa itp. On jeden może ocalić innych. Każdy głodny mężczyzna lub kobieta zasługują na dobroczynne dary w postaci gotowanego jedzenia.
20-21. Doskonały brāhmin powinien zostać zaproszony w pomyślną okazję i obdarzony odpowiednią sumą pieniędzy z pobożnością i miłymi słowami. Przynoszą one wszystkie pożądane rezultaty. Dar charytatywny dany potrzebującemu przynosi najwięcej korzyści. Jeśli zostanie dany po prośbach, przynosi tylko połowę korzyści.
22-23. Dary pieniężne dla służących przynoszą tylko jedną czwartą korzyści. O doskonali brāhmini, dary charytatywne dla ubogiej osoby, tylko z powodu jej urodzenia jako brāhmin, zapewniają doczesne przyjemności przez dziesięć lat. Dary dla brāhmina uczonego w Wedach zapewniają radość w niebie przez dziesięć lat.
24. Dary dla brāhmina, który regularnie recytuje mantrę Gājatrī, zapewniają pobyt w Satjaloka przez dziesięć lat. Dary dla brāhmina, wielbiciela Wiszṇu, zapewniają pobyt w Waikuṇṭha Loka.
25. Dary dla brāhmina, wielbiciela Śiwa, zapewniają pobyt w Kailāsa. Wszelkiego rodzaju dary zapewniają radości w różnych Lokach.
26-28. Osoba, która ofiaruje gotowane jedzenie wraz z dziesięcioma dodatkowymi usługami w niedzielę, osiąga dobre zdrowie przez dziesięć lat, nawet w następnym życiu. Dziesięć dodatkowych usług to: oddawanie czci, zaproszenie, zapewnienie kąpieli w oleju, umycie i masaż stóp, darowanie odzieży, wonności itp., podanie dodatków o sześciu smakach, placków przygotowanych w ghī i słodkich soków, liści betel, darów pieniężnych, uroczystego pożegnania i odprowadzenia osoby na kilka kroków—jest to nazywane Daśāṅga Annadāna.
29-30. Człowiek, który ofiaruje dziesięć rodzajów dodatkowych usług dziesięciu brāhminom w niedzielę, osiąga dobre zdrowie na sto lat. Jeśli daje to samo w poniedziałek lub inny dzień, osiąga korzyści zgodnie z ustaleniami dla tego dnia. Korzyść z darów żywnościowych jest uzyskiwana już w tym świecie, w tym życiu lub w następnym.
31. Jeśli w ten sposób ofiaruje jedzenie przez wszystkie siedem dni dziesięciu brāhminom, osiąga dobre zdrowie i wszystkie inne korzyści na sto lat.
32. Podobnie, ten, kto w ten sposób daje gotowany ryż stu brāhminom w niedzielę, osiąga dobre zdrowie w Śiwaloka przez tysiąc lat.
33. Jeśli daje to samo dla tysiąca brāhminów, osiąga korzyści przez dziesięć tysięcy lat. Podobnie, korzyści wynikające z darów w poniedziałek i inne dni mogą być zrozumiane przez myślącego człowieka.
34. Ofiarując jedzenie tysiącu brāhminów, których umysły zostały oczyszczone przez Gājatrī, w niedzielę, wielbiciel osiąga dobre zdrowie i inne korzyści w Satjaloka.
35. Ofiarując jedzenie dziesięciu tysiącom osób, osiąga korzyści w Wiszṇuloka. Ofiarując je stu tysiącom osób, czerpie korzyści w Rudraloka.
36. Ci, którzy poszukują wiedzy, powinni składać dary dzieciom, uznając je za równe Brahmā. Ci, którzy pragną synów i osiągnąć inne cele, powinni składać dary młodym mężczyznom, uznając ich za równych Wiszṇu.
37. Ci, którzy poszukują wiedzy, powinni składać dary starcom, uznając ich za równych Rudrze. Ci, którzy pragną intelektu, powinni składać dary młodym dziewczętom, uznając je za równe Bhāratī (Bogini Mowy).
38. Doskonali ludzie pragnący radości powinni składać dary młodym dziewczętom, uznając je za równe Lakszmī (Bogini Bogactwa). Ci, którzy poszukują czystości Ātmana, powinni składać dary starszym kobietom, uznając je za równe Pārwatī.
39. To, co jest zdobywane przez zbieranie więcej niż jednego kłosa zboża naraz lub zbieranie ziaren jedno po drugim, poprzez opłaty otrzymywane od uczniów,⁵⁸ nazywane jest Śuddhadrawja (czystym bogactwem). To bogactwo przynosi pełną korzyść.
40. Bogactwo zdobyte przez przyjmowanie darów pieniężnych nazywane jest bogactwem pośrednim. Bogactwo zdobyte poprzez działalność rolniczą lub handlową nazywane jest najniższym bogactwem.
41. Bogactwo zdobyte przez kszatrijów dzięki ich waleczności lub przez waiśjów poprzez działalność handlową jest uznawane za doskonałe. Podobnie bogactwo zdobyte przez śudrów poprzez wynagrodzenie za pracę.
42-45. Spadek lub suma otrzymana od mężów stanowi bogactwo cnotliwych kobiet. Istnieje dwanaście rzeczy, które należy ofiarować w dwunastu miesiącach, zaczynając od Ćaitra, lub wszystkie razem w pomyślną okazję dla pomyślności tego, co jest cenione. Są to: (1) krowa, (2) działki ziemi, (3) nasiona sezamu, (4) złoto, (5) ghī, (6) tkanina, (7) zboże, (8) cukier trzcinowy, (9) srebro, (10) sól, (11) dynia i (12) dziewica. Dar krowy, produktów mlecznych i krowiego łajna (w formie nawozu itp.) odpędza grzechy wynikające z bogactwa i zboża, podczas gdy grzechy związane z wodą, olejem itp. są odpędzane przez mocz krowy.
46. Trzy rodzaje grzechów—fizyczne itp.—są odpędzane przez mleko, jogurt i ghī. Ich wpływ na odżywienie może być zrozumiany przez uczonych.
47. Dar działek ziemi sprzyja stabilności tu i w zaświatach, o brāhmini. Dar nasion sezamu sprzyja sile i pokonaniu przedwczesnej śmierci.
48. Dar złota zwiększa moc ognia trawiennego i sprzyja męskości. Dar ghī jest odżywczy, a dar tkaniny sprzyja długiemu życiu.
49. Dar zboża sprzyja zwiększeniu produkcji żywności. Dar cukru trzcinowego przynosi słodkie pożywienie. Dar srebra zwiększa ilość nasienia, a dar soli sprzyja harmonijnemu połączeniu sześciu smaków.
50. Dar dyni sprzyja odżywieniu. Wszystkie rodzaje darów zwiększają wszystko i zapewniają wszelkiego rodzaju radości tu i w zaświatach, o brāhmini.
51-53. Dar dziewicy sprzyja doczesnym przyjemnościom przez całe życie. Rozsądni ludzie powinni składać dary owoców zgodnie z porą roku, takich jak owoce drzewa dżakfruta, mango, bel, bananowców, owoce z krzewów, rośliny strączkowe, czarna soczewica, zielona soczewica, warzywa, papryczki chili, gorczyca, ich rośliny itp.
54. Rozsądni ludzie powinni zaspokajać zmysły słuchu itp. innych ludzi poprzez dostarczanie przyjemności dźwiękiem itp. To także przynosi zadowolenie czterem stronom świata.
55. Teizm polega na przekonaniu, że wszystkie działania przynoszą owoce. Konieczne jest, aby Wedy i święte teksty były uczone bezpośrednio przez nauczycieli.
56. Oddanie Bogu z powodu strachu przed krewnymi lub karą królewską jest niższego rodzaju. Osoba pozbawiona wszelkich środków do życia powinna oddawać cześć słownie lub poprzez działania fizyczne.
57. Cześć słowna oznacza recytację mantr, hymnów i dźapę. Cześć w formie działań fizycznych oznacza pielgrzymki, przestrzeganie postów i inne rytuały.
58. Cokolwiek człowiek czyni, czy to wielkie, czy małe, jakiekolwiek środki są używane – jeśli jest to poświęcone bóstwom, staje się to źródłem przyjemności.
59-61. Dwa aspekty należy zawsze utrzymywać – praktykę ascezy i dawanie jałmużny. Schronienie powinno być zapewnione zgodnie z kastą danej osoby. To sprzyja zadowoleniu Dewów i doczesnym przyjemnościom. Taki wielbiciel zawsze będzie się odradzał w szlachetnej rodzinie i cieszył się radościami w tym i przyszłym życiu. Jeśli wykonuje święte rytuały z oddaniem Bogu, osiągnie wyzwolenie. Kto czyta lub słucha tego rozdziału, staje się prawy i obdarzony wiedzą.

Mędrcy powiedzieli:

1. O doskonały, proszę wyjaśnij zasady czczenia glinianych posągów, których przestrzeganie pozwoli osiągnąć wszystkie pożądane rezultaty.

Sūta powiedział:

2. Poprosiliście o coś bardzo dobrego. To zawsze obdarza bogactwem. Natychmiast usuwa nieszczęście. Wyjaśnię to. Proszę posłuchajcie.
3-4. Odpędza to przedwczesną i niechlubną śmierć. Może zapobiec nawet śmierci w wyznaczonym czasie. O brāhmini, obdarza ono kobietami, synami, bogactwem, zbożem itd. Cześć oddawana posągom wykonanym z gliny itd. sprzyja spełnieniu wszystkich upragnionych pragnień w świecie. Dzięki temu czciciel otrzymuje pożywienie i inne rzeczy jadalne, odzież itd.
5. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety są do tego upoważnieni. Glina powinna być przyniesiona z brzegów rzek, jezior lub studni.
6. Powinna zostać dobrze umyta i zmieszana z pachnącym proszkiem oraz mlekiem. Posąg powinien być uformowany rękami na podwyższonej platformie.
7. Wszystkie kończyny, stawy itd. powinny być doskonale ukształtowane wraz z odpowiednimi atrybutami bóstwa. Powinien być osadzony w pozycji lotosu (Padma Āsana) i czczony z szacunkiem.
8. Pięć bóstw – Gaṇeśa, Słońce, Wiszṇu, Pārwatī i Śiwa – należy zazwyczaj czcić pod ich wizerunkami. Jednakże brāhmin powinien zawsze czcić liṅgam Śiwa.
9. Aby uzyskać pełne korzyści z oddawania czci, należy przestrzegać szesnastu form posługi. Spryskiwanie wizerunku wodą powinno odbywać się z użyciem kwiatów. Polewanie wodą powinno odbywać się z mantrami.
10-11. Ofiara pokarmowa powinna składać się z ugotowanego ryżu odmiany Śāli. Podczas oddawania czci w domu powinno się używać 12 garści ryżu (= Kuḍawa). W świątyni zbudowanej przez ludzi powinno się używać jednej Prastha (jednostka miary) ugotowanego ryżu. W boskiej świątyni powinno się używać trzech Prastha ugotowanego ryżu. W oddawaniu czci naturalnie powstałem wizerunkowi powinno się używać pięciu Prastha ugotowanego ryżu. Jeśli jest tak używany, daje pełne korzyści. Użycie dwukrotnie lub trzykrotnie większej ilości zwiększy korzyści.
12-15. Przez wykonanie tego rytuału tysiąc razy, brāhmin osiągnie Satjalokę. Naczynie wykonane z drewna lub żelaza o szerokości 12 aṅgula, długości 24 aṅgula i wysokości 16 aṅgula nazywane jest Śiwa. Ósma część tego naczynia nazywana jest Prastha i jest równa czterem Kuḍawa. Jeśli dziesięć, sto lub tysiąc Prastha wody, oleju, kadzidła itd. jest używane w świątyniach zbudowanych przez ludzi, w miejscach świętych lub w świątyniach naturalnie powstałych wizerunków, oddawanie czci nazywane jest Mahāpūdźā.
16. Ceremonialna kąpiel sprzyja oczyszczeniu duszy; nakładanie pachnącej pasty przynosi zasługę. Ofiara pokarmowa sprzyja długowieczności i spełnieniu, a kadzidło przynosi bogactwo.
17. Zapalenie lampy sprzyja zdobywaniu wiedzy, a liście betel przyczyniają się do przyjemności. Dlatego w każdym oddawaniu czci należy skrupulatnie przestrzegać tych sześciu elementów.
18. Składanie pokłonów bóstwu i wielokrotne recytowanie mantr spełnia wszystkie upragnione pragnienia. Należy je wykonywać na zakończenie oddawania czci przez ludzi, którzy pragną zarówno przyjemności światowych, jak i wyzwolenia.
19. Najpierw wszystkie elementy powinny być przeprowadzane mentalnie, a następnie każda czynność powinna być wykonywana po kolei. Przez oddawanie czci bóstwom czciciel osiąga różne regiony.
20. W podrzędnych światach również istnieje szerokie pole doświadczania radości. O brāhmini, opowiem o szczególnych formach oddawania czci, którym proszę słuchajcie z wiarą.
21-22. Przez oddawanie czci do Gaṇeśa, czciciel osiągnie swoje pragnienia w tym świecie. Dniami szczególnej czci Gaṇeśa są piątki, czwarty dzień jasnej połowy miesięcy księżycowych Śrāwaṇa i Bhādrapada oraz dzień gwiazdy Śatabhiszak w miesiącu Dhanus. Powinien on być czczony zgodnie z zasadami w tych dniach. Czciciel może także nieprzerwanie oddawać mu cześć przez sto lub tysiąc dni.
23. Dzięki wierze w bóstwo i w ogień, oddawanie czci przynosi synów lub spełnia różne pragnienia wielbicieli. Niweluje wszystkie grzechy i różnorodne trudności.
24. Cześć oddawana do Śiwa i do innych bóstw w odpowiednie dla nich dni tygodnia sprzyja oczyszczeniu duszy. W odniesieniu do rytuałów Kāmja podstawą jest albo Tithi, albo gwiazda, albo określone układy planetarne.
25. Dzień tygodnia jest podstawą dla oddawania czci Brahmanowi i innym bóstwom. Nie ma wzrostu ani zmniejszenia w odniesieniu do dni tygodnia, jak ma to miejsce w przypadku Tithi, gwiazd itp. Dzień liczy się od wschodu do wschodu słońca.
26-28. Oddawanie czci bóstwom w odpowiednie Tithi itd. zapewnia pełną przyjemność czcicielom. W odniesieniu do rytuałów dla przodków, ich wcześniejsza część musi być powiązana z poprzednią nocą. W oddawaniu czci bóstwom późniejsza część musi być powiązana z dniem. Jeśli Tithi rozciąga się do południa, ta jego część, która przypada na wschód słońca, powinna być brana pod uwagę w oddawaniu czci bóstwom, podobnie jak w przypadku gwiazd. Dlatego czciciel powinien rozważyć wszystkie te aspekty i przystąpić do oddawania czci, wielokrotnej recytacji mantr itd.
29-30. Słowo Pūdźā pochodzi od: Pūḥ oznacza „osiągnięcie owoców przyjemności”. Dzięki rytuałowi osiąga się owoce. Dźājate oznacza „rodzi się”. Obejmuje to również dobre idee, wiedzę itd. Słowo Pūdźā jest używane w tym sensie zarówno wśród ludzi, jak i w świętych tekstach.
31-32. Codzienne i okazjonalne rytuały przynoszą swoje korzyści w odpowiednim czasie, ale owoce rytuałów Kāmja są natychmiastowe. Niezbędne rytuały są wykonywane codziennie. Rytuały okazjonalne są wykonywane w określonych miesiącach, półmiesiącach, latach lub w specjalnych okolicznościach. W rytuałach Kāmja owoce są osiągane po należytym zniwelowaniu grzechu. Mahāgaṇapati Pūdźā powinna być wykonywana w dniu Ćaturthī ciemnej połowy miesiąca księżycowego.
33. Ten rytuał usuwa grzech całej połowy miesiąca i zapewnia przyjemność na pełne dwa tygodnie. Oddawanie czci w dniu Ćaturthī miesiąca księżycowego Ćakra przynosi korzyści przez miesiąc.
34-36. Oddawanie czci w miesiącach Siṃha i Bhādrapada zapewnia przyjemności światowe przez rok. Oddawanie czci słońcu powinno być wykonywane w niedziele, w dniu Saptamī (siódmym), w gwieździe Hasta miesiąca Śrāwaṇa lub w dniu Saptamī w jasnej połowie miesiąca Māgha. Oddawanie czci Wiszṇu sprzyja spełnieniu wszystkich pragnień i zdobyciu bogactwa, jeśli jest wykonywane w środy, w dniu Dwādaśī (12-sty dzień), w gwieździe Śrawaṇa w miesiącach Dźjeszṭha i Bhādrapada. To samo oddawanie czci w miesiącu Śrāwaṇa przynosi spełnienie wszystkich życzeń i dobre zdrowie.
37. Przebłaganie Wiszṇu w dniu Dwādaśī przynosi takie same korzyści, jakie daje darowizna dwunastu rzeczy z dodatkowymi rytuałami.
38. Czciciel powinien oddać cześć dwunastu brāhminom w dniu Dwādaśī, przypisując im dwanaście imion Wiszṇu we wszystkich szesnastu formach posługi. Dzięki temu zadowoli bóstwo.
39. Podobnie należy oddać cześć dwunastu brāhminom, przypisując im dwanaście imion dowolnego bóstwa, aby zadowolić to bóstwo.
40. Osoba poszukująca pomyślności powinna oddawać cześć Pārwatī, która obdarza wszystkimi przyjemnościami światowymi, w poniedziałki, w dniu Nawamī (dziewiątym) oraz w gwieździe Mrygaśiras w miesiącu Karkaṭaka.
41-42. Nawamī w jasnej połowie miesiąca Āśwajudź przynosi wszystkie upragnione korzyści. Oddawanie czci Śiwa powinno być wykonywane w niedziele, w dniu Ćaturdaśī (czternastym) ciemnej połowy miesiąca Māgha, w dniu gwiazdy Ārdrā oraz w dniu Mahārdrā. Zapewnia ono spełnienie wszystkich upragnionych pragnień.
43-45. To oddawanie czci sprzyja długowieczności, zapobiega przedwczesnej śmierci i zapewnia spełnienie wszystkiego. Oddawanie czci różnym manifestacjom Śiwa ze wszystkimi szesnastoma formami posługi i hołdu w dniu Mahārdrā w miesiącu Dźjeszṭha, w dniu Ćaturdaśī lub w dniu Ārdrā w miesiącu Mārgaśīrsza jest równoważne oddawaniu czci Śiwa i zapewnia zarówno przyjemności światowe, jak i wyzwolenie. Oddawanie czci pierwszemu bóstwu dni tygodnia w miesiącu Kārtika jest szczególnie zalecane.
46-47. Gdy nadejdzie miesiąc Kārtika, rozumny człowiek powinien czcić wszystkie bóstwa, składając dary, przestrzegając wyrzeczeń, wykonując homy, dźapy, praktykując powściągliwość oraz szesnaście form posługi. Posąg powinien być czczony przy pomocy mantr. Należy nakarmić Brāhminów. Wielbiciel uwolni się od pragnień i udręk.
48. Oddawanie czci bóstwom w miesiącu Kārtika przynosi wszystkie przyjemności światowe, usuwa wszelkie choroby i eliminuje negatywne skutki działania duchów oraz złowrogich planet.
49. Oddawanie czci słońcu w niedziele w miesiącu Kārtika, wraz z darami z nasion sezamu i bawełny, łagodzi trąd i inne dolegliwości.
50. Ofiarowanie Harītakī (jednego z owoców myrobalanu), papryki, tkanin, mleka itd. oraz poprzez instalację Brahmana przynosi ulgę w chorobach płucnych.
51-53. Ofiarowanie lamp i nasion gorczycy łagodzi ataki epilepsji. Oddawanie czci Śiwa w poniedziałki w miesiącu Kārtika eliminuje skrajne ubóstwo i zwiększa pomyślność. Oddawanie czci Skanda we wtorki w miesiącu Kārtika, a także składanie darów w postaci domów, pól, artykułów gospodarstwa domowego, naczyń, lamp, dzwonów itp., bezzwłocznie zapewnia wielbicielowi elokwencję.
54. Oddawanie czci Wiszṇu w środy w miesiącu Kārtika, połączone z darem gotowanego ryżu z jogurtem, zapewnia dobre potomstwo.
55. Oddawanie czci Brahmanowi w czwartki w miesiącu Kārtika oraz darowanie miodu, złota i ghī przynosi wzrost przyjemności światowych.
56. Oddawanie czci słoniogłowemu Gaṇeśa⁵⁹ wraz z darami pachnących kwiatów zapewnia przyjemności światowe.
57-59. Nawet bezdzietna kobieta może uzyskać dobrego syna, składając dary ze złota, srebra itd. Oddawanie czci strażnikom kierunków, słoniom kierunków, wężom, strażnikom wodnych tam, trójokiemu⁶⁰ Rudrze oraz Wiszṇu, który usuwa grzechy, zapewnia doskonałą wiedzę. Oddawanie czci Brahmanowi, Dhanwantari⁶¹ oraz bliźniaczym bóstwom Aświnom⁶² łagodzi choroby, zapobiega nieszczęśliwej śmierci i natychmiast usuwa wszelkie dolegliwości.
60-62. Ofiary z soli, żelaza, oleju, roślin strączkowych, Trikaṭuki, owoców, wonności, wody pitnej itp., składane w miarach prastha i pala, umożliwiają czcicielowi osiągnięcie niebios. Oddawanie czci Śiwa i innym bóstwom we wczesnych godzinach porannych w miesiącu Dhanus pozwala stopniowo osiągnąć wszelkie cele. Najlepiej, aby ofiarowane pożywienie było gotowanym ryżem odmiany Śālī, dobrze ugotowanym i nasączonym ghī.
63. Ofiarowanie różnych rodzajów gotowanego ryżu jest szczególnie zalecane w miesiącu Dhanus. Osoba, która składa dar gotowanego jedzenia w miesiącu Mārgaśīrsza, osiągnie wszystkie upragnione korzyści.
64-65. Osoba, która składa dar gotowanego jedzenia w miesiącu Mārgaśīrsza, osiągnie zniszczenie grzechów, spełnienie pragnień, dobre zdrowie, cnotę, doskonałe zrozumienie wersetów wedyjskich, dobre praktyki, wielkie przyjemności zarówno w tym, jak i w przyszłym świecie, trwałe zjednoczenie z Bóstwem oraz urzeczywistnienie doskonałej wiedzy Wedānty.
66. Osoba pragnąca cieszyć się przyjemnościami światowymi powinna czcić bóstwa wcześnie rano przez cały miesiąc Mārgaśīrsza lub przynajmniej przez trzy dni. Nikt nie powinien pozostawać bez świętych obrzędów w miesiącu Dhanus.
67-70. Obrzędy w miesiącu Dhanurmāsa (Dhanus) przewidziane na poranek mogą być wykonywane do czasu Sangawa (3 muhūrty po wschodzie słońca). Brāhmin powinien pościć w miesiącu Dhanus i powstrzymać wszystkie swoje zmysły. Do południa powinien powtarzać mantrę Gājatrī. Do czasu pójścia spać powinien powtarzać mantry takie jak pięciosylabowa mantra itd. Po osiągnięciu doskonałej wiedzy uzyska zbawienie po śmierci. Inni mężczyźni i kobiety powinni powtarzać wyłącznie pięciosylabową mantrę i codziennie trzy razy kąpać się. Osiągną doskonałą wiedzę. Poprzez powtarzanie swoich ulubionych mantr zapewnią sobie unicestwienie wielkich grzechów.
71-75. Wielka ofiara jedzenia powinna być składana Śiwa, szczególnie w miesiącu Dhanus. Składniki tej wielkiej ofiary są następujące:
Ryż odmiany Śālī o wadze jednego Bhāra; pieprz o miarze prastha; dwanaście policzalnych składników; miód i ghī po jednym kuḍawa; miara droṇa zielonego groszku; dwanaście rodzajów dodatków; ciasto smażone na ghī, słodycze z ryżu Śālika; jogurt i mleko po dwanaście prastha; dwanaście orzechów kokosowych; dwanaście orzechów betel; trzydzieści sześć liści goździkowych; sproszkowana kamfora; pięć kwiatów saugandika;⁶³ liście betel.
76. Ta wielka ofiara jedzenia, ofiarowana bóstwom, powinna zostać rozdzielona między wyznawców według ich kast.
77. Czciciel, który składa ofiarę z gotowanego ryżu, staje się władcą królestwa na ziemi. Jednak złożenie wielkiej ofiary jedzenia zapewnia osiągnięcie niebios.
78. O doskonali brāhmini, ofiarowując ją tysiąc razy, czciciel osiąga Satjalokę i żyje tam przez pełny okres swojego istnienia.
79. Składając tę ofiarę dwadzieścia tysięcy razy, osiąga jeszcze wyższy świat i nie rodzi się ponownie.
80-81. Dwadzieścia sześć tysięcy wielkich ofiar stanowi całkowitą ofiarę życia. Ofiarowanie tego nazywane jest wielkim spełnieniem. Czciciel, który to czyni, nie odradza się ponownie.
82-83. W miesiącu Kārttika, w pomyślny dzień, należy dokonać ofiary życia. Powinna być wykonana w czasie przejścia słońca, w dniu urodzin (opartym na gwieździe), w dniu pełni księżyca, rocznych urodzinach itd. Można ją również przeprowadzić w innych miesiącach, gdy gwiazda narodzin znajduje się w koniunkcji z planetami.
84. Nawet jeśli koniunkcja jest tylko częściowa, ofiara powinna zostać złożona. Dzięki temu można uzyskać korzyść oddania siebie.
85. Śiwa cieszy się z oddania siebie i obdarza zbawieniem pełnej tożsamości. Ta ofiara życia powinna być składana wyłącznie Śiwa.
86. Śiwa uosabia narodziny, ponieważ ma formę zarówno Joni, jak i Liṅga. Dlatego, aby uniknąć narodzin, Dźanmapūdźā dotyczy wyłącznie Śiwa.
87. Cały wszechświat, zarówno ruchomy, jak i nieruchomy, ma naturę Bindu (punktu) i Nāda (dźwięku). Bindu to Śakti (Moc), a Śiwa to Nāda. Dlatego wszechświat jest przeniknięty przez Śiwa i Śakti.
88. Bindu⁶⁴ jest podporą Nāda.⁶⁵ Wszechświat ma za podporę Bindu. Zarówno Bindu, jak i Nāda razem podtrzymują cały wszechświat.
89. Zjednoczenie Bindu i Nāda nazywane jest Sakalīkaraṇa, a wszechświat rodzi się w wyniku tego Sakalīkaraṇa.
90. Symbol Liṅga jest połączeniem Bindu i Nāda i stanowi przyczynę wszechświata. Bindu jest boginią, a Śiwa to Nāda, a ich połączenie to symbol Śiwa – Liṅga.
91. Dlatego, aby uniknąć przyszłych narodzin, czciciel powinien oddawać cześć symbolowi Śiwa. Bogini w formie Bindu jest matką, a Śiwa w formie Nāda jest ojcem.
92. Wielka błogość jest wynikiem oddawania czci rodzicom. Czciciel powinien wielbić symbol Liṅga, aby osiągnąć Wielką Błogość.
93. Ta bogini jest matką wszechświata, a ten Śiwa jest ojcem wszechświata. Współczucie dla syna, który oddaje cześć, naturalnie wzrasta w umysłach rodziców.
94-95. O najprzedniejszy spośród mędrców, zwykli rodzice obdarzają ukrytymi skarbami syna, który oddaje im szczególną cześć. Dlatego czciciel powinien wielbić symbol Liṅga w sposób właściwy matce i ojcu, aby zdobyć ukrytą Wielką Błogość. Bharga to Purusza (Kosmiczny Człowiek lub Istota), a Bhargā to Prakryti (Kosmiczna Natura).
96. Purusza ma ukryte, utajone poczęcie, a Prakryti ma przejawione wewnętrzne poczęcie.
97. Ponieważ to ojciec jako pierwszy poczyna, Purusza ma pierwotne poczęcie. Zjednoczenie Puruszy i Prakṛti to pierwsze narodziny.
98. Jego manifestacja w Prakryti nazywana jest drugim narodzeniem. Istota, umierając nawet w chwili narodzin, powstaje z Puruszy.
99. Z pewnością narodziny są wywołane przez Mājā jako zewnętrzne źródło. Słowo Dźīwa (indywidualna dusza) oznacza to, co ulega rozkładowi już od momentu narodzin.
100. Innym znaczeniem słowa Dźīwa jest to, co rodzi się splątane i uwikłane. Dlatego czciciel powinien wielbić pierwotny symbol Liṅga, aby rozplątać węzły i pętle narodzin.
101-102. Słowo bhaga oznacza pierwotną naturę, ponieważ wzrasta i rozkwita. Śabdamātrā itd. (kosmiczna zasada dźwięku, tj. wszystkie obiekty przyjemności) wyłoniły się z Prakryti, będąc doświadczanymi przez narządy zmysłów. Słowo Bhoga oznacza to, co daje Bhaga. Głównym Bhaga jest oczywiście Prakryti, a Bhagawān to sam Pan Śiwa.
103. Tylko Pan jest dawcą przyjemności (Bhoga), a nie ktoś inny. Pan, który jest władcą Bhaga, przez mędrców jest nazywany Bharga.
104-105. Symbol Liṅga jest połączony z przyjemnością, a przyjemność z symbolem Liṅga. Dla nieustającej przyjemności tutaj i w zaświatach czciciel powinien wielbić symbol Liṅga, który jest samym Panem Śiwa. On jest słońcem, które daje życie i utrzymuje światy. Jego symbol uzasadnia powstawanie rzeczy.
106-107. Ludzie powinni wielbić Śiwa, przyczynę narodzin, w jego formie Liṅga. To, co ujawnia Puruszę, nazywane jest Liṅga, symbolem. Zjednoczenie i połączenie symboli Śiwy i Śakti nazywane jest zatem Liṅga.
108. Pan, uradowany czcią oddawaną Jego symbolowi Liṅga, znosi funkcję symbolu. Ponieważ tą funkcją są narodziny itp., narodziny itp. ustają.
109. Dlatego czciciel powinien oddawać cześć symbolowi Liṅga wykonując szesnaście form posługi i hołdu, aby osiągnąć korzyści od Prakryti i Puruszy za pomocą środków wewnętrznych lub zewnętrznych.
110. Kult sprawowany w ten sposób w niedziele zapobiega narodzinom. Czciciel powinien oddawać cześć wielkiemu symbolowi Liṅga w niedziele, intonując sylabę Om.
111-112. Szczególnie zalecana jest rytualna kąpiel symbolu Liṅga przy użyciu Pańćagawja w niedziele. Pańćagawja to mieszanka krowiego moczu, łajna, mleka, jogurtu i ghī. Mleko, jogurt i ghī można również stosować oddzielnie z dodatkiem miodu i melasy. Ofiara z ryżu gotowanego w mleku krowim powinna być składana z intonacją sylaby Om.
113-114. Sylaba Om (a + u + m) to Dhwani Liṅga. Swajambhū Liṅga to Nāda Liṅga; Jantra (schematyczna konstrukcja) to Binduliṅga. Sylaba „M” to zainstalowany (Pratiszṭhita) Liṅga. Sylaba „U” to ruchomy (Ćara) Liṅga, a sylaba „A” to Liṅga o ogromnej formie (Guruwigraha). Osoba, która nieprzerwanie czci symbole Liṅga, niewątpliwie osiąga wyzwolenie.
115-116. Pobożna cześć oddawana Śiwa uwalnia człowieka z niewoli narodzin. Jedną czwartą korzyści można osiągnąć poprzez noszenie koralików Rudrāksza poświęconych Śiwie, a połowę korzyści – poprzez namaszczanie czoła świętym popiołem. Trzy czwarte można osiągnąć poprzez recytację mantr, a człowiek staje się pełnoprawnym czcicielem dzięki wielbieniu. Człowiek, który czci zarówno symbol Liṅga Śiwa, jak i wielbiciele Śiwa, osiągają zbawienie.
117. O brāhmini, stabilne oddanie można znaleźć mocno zakorzenione i rozkwitające jedynie u tej osoby, która czyta ten rozdział lub słucha go uważnie.

Mędrcy powiedzieli:

1. O panie, opowiedz nam o wielkości sylaby Om i sześciu liṅgach, o wielki mędrcze. Powiedz nam również o kolejności czczenia wielbicieli Śiwy.

Sūta powiedział:

2. Wszyscy wy, o mędrcy, poprosiliście teraz o dobrą rzecz. Tylko Śiwa może to właściwie wyjaśnić. Nikt inny.
3. Mimo to wyjaśnię to samo dzięki łasce Śiwy. Niech Śiwa coraz bardziej chroni nas, was i wszystkich innych.
4. Sylaba Om oznacza doskonałą łódź do przepłynięcia oceanu egzystencji światowej. [Pra = odnosi się do Prakryti, czyli świata z niej wyłonionego. Nawam – Nāwāṃ Waram – doskonała łódź]
5. Lub Praṇawa może oznaczać: „nie ma dla ciebie świata” albo może oznaczać „to, co prowadzi do wyzwolenia”.
6-8. Lub może oznaczać „to, co prowadzi do nowej wiedzy”. Po unicestwieniu wszystkich działań daje osobom, które powtarzają mantrę lub oddają cześć, nową wiedzę o czystej duszy. Ta Praṇawa jest dwojaka: (1) subtelna i (2) zgrubna.
9. Subtelna jest jednosylabowa, gdzie pięć składowych sylab nie jest wyraźnie rozróżnionych. Zgrubna składa się z pięciu sylab, gdzie wszystkie składowe sylaby są widoczne.
10. Subtelna jest przeznaczona dla wyzwolonej żyjącej duszy (dźīwanmukta). Konieczność kontemplacji znaczenia poprzez mantrę istnieje tylko do momentu zniszczenia fizycznego ciała.
11. Gdy ciało zostaje zniszczone, całkowicie stapia się on z Śiwą, bez wątpienia. Samo powtarzanie mantry zapewnia jogiczne zjednoczenie z Śiwą.
12. Osoba, która powtarza mantrę 36 koṭi (360.000.000) razy, z pewnością osiąga jogiczne zespolenie. Subtelna Praṇawa jest ponownie dwojaka – krótka i długa.
13-15. Długa istnieje wyłącznie w sercach Joginów – oddzielnie w formie sylab „A”, „U”, „M”, Bindu i Nāda. Jest obdarzona wszystkimi aspektami dźwięku czasu. Śiwa, Śakti i ich zjednoczenie są wskazywane przez sylabę „M” podzieloną na trzy części i jest to nazywane krótką, subtelną Praṇawą. Krótką Praṇawę powinni recytować i powtarzać ci, którzy pragną całkowitego unicestwienia swoich grzechów.
16-18. Pięć elementów – eter, powietrze, ogień, woda i ziemia – i ich pięć subtelnych przyczyn – dźwięk, dotyk, forma, smak i zapach – razem aktywizowane w odniesieniu do osiągnięcia pragnień nazywane są Prawrytti. Krótka subtelna Praṇawa jest dla tych, którzy pragną kontynuacji doczesnej egzystencji, a długa dla tych, którzy są wobec niej obojętni.⁶⁶ Praṇawa powinna być używana na początku wjāhryti,⁶⁷ mantr, na początku Wed oraz podczas modlitwy o świcie i zmierzchu wraz z Bindu i Nāda. Jeśli wielbiciel powtórzy ją 9 koṭi (90.000.000) razy, stanie się czysty.
19. Kolejne powtórzenie 9 koṭi (90.000.000) razy umożliwia zwyciężenie nad żywiołem Ziemi. Kolejne powtórzenie 9 koṭi razy umożliwia zwyciężenie nad żywiołem wody.
20. Podobnie, każde powtórzenie 9 koṭi (90.000.000) razy pozwala zwyciężyć nad żywiołami ognia, wiatru i eteru.
21. Atrybuty „zapachu” i inne powinny być kolejno zwyciężane poprzez kolejne powtórzenia 9 koṭi (90.000.000) razy . Egoizm należy przezwyciężyć poprzez kolejne powtórzenie 9 koṭi razy.
22. Powtarzając mantrę codziennie tysiąc razy, wielbiciel staje się nieustannie czysty. O brāhmini, późniejsze powtórzenia mantry prowadzą do osiągnięcia pragnień.
23. Wielbiciel, który w ten sposób ukończy 108 koṭi (1.080.000.000) powtórzeń dźapy Praṇawa (Om) i stanie się w pełni oświecony, opanuje Śuddhajogę.
24-25. Osoba, która w ten sposób opanowała Śuddhajogę, z pewnością staje się wyzwoloną duszą. Mahājogin, który nieustannie wykonuje dźapę i medytacje nad Śiwą w formie Praṇawa oraz utrzymuje mistyczny trans, z pewnością staje się samym Śiwą. Powinien wykonywać dźapę po uprzednim wykonaniu Aṅganjāsa (rytualnego umieszczania palców na różnych częściach ciała, zgodnie z przepisami) i wezwać odpowiednich mędrców, bóstwa opiekuńcze oraz nazwę metrum, w którym skomponowano wers.
26. Wielbiciel, który praktykuje dźapę Praṇawa (Om) z należytym rytualnym umiejscowieniem palców na częściach ciała, staje się mędrcem. Osiągnie wszystkie korzyści rytualnej Njāsa, takie jak błogosławieństwa dziesięciu matek i osiągnięcie sześciu ścieżek.
27-30. Dla tych, którzy są oddani działaniom, a także dla tych, którzy zarówno powstrzymują się od działań, jak i je podejmują, zalecana jest zgrubna Praṇawa. Śiwajogini są trzech rodzajów, oddani rytuałom, ascezie i dźapie. Krijājogin to ten, który angażuje się w święte rytuały i oddawanie czci, wydając pieniądze, używając kończyn ciała i wypowiadając słowa takie jak Namaḥ (hołd). Tapojogin to ten, który powstrzymuje się od ranienia innych, kontroluje wszystkie zewnętrzne zmysły, spożywa ograniczone ilości pożywienia i wykonuje rytuały. Dźapajogin to ten, który jest spokojny, zawsze wykonuje dźapę, jest wolny od wszelkich pragnień i utrzymuje wszystkie wcześniej wymienione praktyki.
31. Czysty człowiek osiągnie wyzwolenie jedynie krok po kroku, zaczynając od Sālokja, dzięki oczyszczeniu poprzez oddawanie czci Śiwajoginom z szesnastoma usługami i hołdem.
32. O brāhmini, teraz wyjaśnię Dźapajogę, proszę posłuchajcie. Nawet osoba praktykująca ascezę powinna wykonywać dźapę, aby się oczyścić.
33. O brāhmini, pięciosylabowa mantra Śiwa jest grubą Praṇawą. Imię Śiwa jest używane w celowniku z przedrostkiem Namaḥ (Namaḥ Śiwāja – Hołd Śiwie). Oznacza ona pięć zasad.
34. Dźapa pięciosylabowej mantry zawsze powinna być wykonywana wraz z Praṇawą. Człowiek może osiągnąć wszystko dzięki dźapie pięciosylabowej mantry.
35. O brāhmini, wielbiciel powinien otrzymać instrukcję od swojego nauczyciela, usiąść wygodnie na dobrze oczyszczonej ziemi i rozpocząć dźapę. Praktykę należy rozpocząć w Ćaturdaśī dnia jasnej połowy miesiąca i zakończyć w Ćaturdaśī dnia ciemnej połowy.
36-37. Miesiące Māgha i Bhādrapada są najpomyślniejszymi spośród wszystkich okazji. Podczas dni dźapy powinien spożywać tylko jeden posiłek dziennie w ograniczonych ilościach. Powinien powstrzymać się od bezużytecznych rozmów i kontrolować wszystkie swoje zmysły. Powinien nieprzerwanie służyć swoim rodzicom i królowi lub każdemu panu, któremu służy. Wykonując dźapę tysiąc razy, uwalnia się od długów, w przeciwnym razie nie.
38-42. Pięciosylabowa mantra powinna być powtarzana pięćset tysięcy razy, przez cały czas pamiętając o różnych aspektach Pana Śiwy, który siedzi w pozycji lotosu. On jest darczyńcą wszelkiej pomyślności. Ma półksiężyc jako swój diadem. Dał schronienie Gaṅgā w swych splecionych włosach. Ze Śakti siedzącą na Jego lewym udzie, jaśnieje w otoczeniu swej wielkiej świty. Nosi księżyc na czole. Ukazuje gesty obdarzania łaskami i ofiarowania wolności od strachu. Jest przyczyną nieustannych błogosławieństw. On jest Sadāśiwa. Najpierw powinien być mentalnie czczony, albo jako przebywający w sercu, albo w strefie słonecznej. Wykonując dźapę pięciosylabowej mantry, wielbiciel powinien siedzieć twarzą na wschód. Wszystkie jego działania powinny być czyste. W poranek dnia Ćaturdaśī ciemnej połowy, po ukończeniu codziennych rytuałów, powinien usiąść w czystym, pięknym miejscu. Powinien kontrolować swój umysł i zmysły. Powinien powtórzyć pięciosylabową mantrę dwanaście tysięcy razy w ten sposób.
43-44. W celu wykonania rytuału powinien zaprosić pięciu wielkich wielbicieli Śiwa wraz z ich żonami. Jeden z nich powinien być znakomitym nauczycielem, który zostanie przypisany formie Sāmba; inny będzie reprezentować aspekt Īśāna; trzeci będzie reprezentować kolejny aspekt Śiwa – Aghora; czwarty będzie reprezentować aspekt Wāma; piąty będzie reprezentować aspekt „Sadjodźāta”.
45-47. Wszystkie przedmioty potrzebne do rytuału powinny być gotowe i należy rozpocząć ceremonię. Kiedy zostanie ona prawidłowo wykonana, powinno nastąpić składanie ofiar. Wszystkie rytuały od początku do końca powinny być przeprowadzane zgodnie z zasadami określonymi w świętych pismach, które wielbiciel przestrzega. Ghī używane do obrzędu powinno być przygotowane z mleka kasztanowej krowy. Powinien złożyć dziesięć, sto lub tysiąc ofiar albo polecić wielbicielom Śiwa, aby składali ofiary. W takim przypadku liczba ofiar powinna wynosić sto osiem.
48-49. Na zakończenie ofiary powinny zostać przekazane dary pieniężne: nauczycielowi powinny zostać ofiarowane dwie krowy (lub krowa i byk) jako dodatkowa ofiara. Pięciu wielbicieli powinno zostać odpowiednio uczczonych; gospodarz powinien obmyć się wodą, w której umyto stopy wielbicieli. Dzięki temu uzyska zasługę równą kąpieli w trzydziestu sześciu koṭi (360.000.000) świętych rzek i zbiorników wodnych.
50-52. Powinien z wielką pobożnością złożyć dary z gotowanego ryżu i dziesięciu dodatkowych składników. Żona nauczyciela powinna być uważana za wielką boginię (Parā). Żony pozostałych wielbicieli – Īśāna i innych – powinny zostać odpowiednio uczczone i uhonorowane. Powinny otrzymać koraliki święte dla Śiwa, szaty i zostać wystawnie nakarmione puddingiem mlecznym, roślinami strączkowymi, plackami, słodkimi plackami itp. po należytym złożeniu ofiar. Dźapa kończy się należytymi modlitwami do władcy bogów.
53. Po wykonaniu Puraśćaraṇa (powtarzania mantry, po którym następuje ofiara), gospodarz domu zostaje obdarzony skutecznością mantry. Jeśli ukończy kolejne pięćset tysięcy dźapa, wszystkie grzechy zostaną zmazane.
54. Za każde pięćset tysięcy dźapa gospodarz domu zostanie obdarzony bogactwem i pomyślnością różnych Loka, począwszy od Atala, a skończywszy na Satjaloka, w kolejności.
55. Jeśli gospodarz umrze w trakcie, odrodzi się w świecie po należytym cieszeniu się przyjemnościami w innych światach. Następnie będzie kontynuować dźapę i uzyska korzyść bycia blisko Brahmana.
56. Po kolejnych pięciuset tysiącach dźapa osiągnie korzyść asymilacji z Brahmanem. Jeśli w sumie ukończy dziesięć milionów dźapa, stanie się identyczny z Brahmanem.
57. Osiągając w ten sposób wchłonięcie w Kārjabrahmana (Brahmana działania), zyska wszelkie przyjemności, jakie można sobie wymarzyć, aż do czasu ostatecznego rozpuszczenia.
58. W następnej Kalpie narodzi się jako syn Brahmā. Oświecony dzięki pokucie, ostatecznie osiągnie wyzwolenie.
59. Czternaście światów, począwszy od Pātāla, a skończywszy na Satja, jest ewoluowanych z pięciu żywiołów, takich jak Ziemia itd. Te światy nazywane są światami Brahmā.
60-61. Istnieje czternaście światów Wiszṇu poza światem Satja i kończących się na Kszamā. W świecie Kszamā działający Wiszṇu przebywa w doskonałym mieście Waikunṭha w towarzystwie Lakszmī, która również działa, chroniąc wielkich odbiorców przyjemności. Poza tym i kończąc na świecie Śući, istnieje dwadzieścia osiem światów.
62. W czystym świecie Kailāsa znajduje się Rudra, niszczyciel istot żywych. Poza tym znajduje się pięćdziesiąt sześć światów, kończących się na regionie Ahimsā.
63. Pan działań, który przesłania wszystko, przebywa w mieście Dźńānakailāsa w regionie Ahiṃsā.
64-67. Na końcu tego regionu znajduje się koło Czasu, a poza zasięgiem Czasu istnieje przestrzeń zwana Kālātīta. Tam Kāla (Bóg Śmierci i Czasu), wspierany przez Śiwa i nazywany Ćakreśwara, łączy wszystkich z Czasem. W swoich działaniach zajmuje się Dharmą pod postacią bawołu, którego cztery nogi symbolizują kłamstwo, nieczystość, przemoc i bezlitosność. Może przyjmować dowolną formę. Przyjmując postać wielkiego bawołu jest pełen ateizmu, ma złe skojarzenia i wydaje dźwięki inne niż te z Wed. Aktywnie łączy się z Gniewem. Ma czarną barwę. W tym regionie jest nazywany wielkim panem (Maheśwara). Możliwość znikania również istnieje w tym obszarze.
68. Poniżej tego znajduje się Karmabhoga – przyjemność jako rezultat działań. Poza tym punktem znajduje się Dźńānabhoga – przyjemność wynikająca z wiedzy. Poniżej tego punktu znajduje się Karmamājā, a poza tym punktem – Dźńānamājā.
69. Wyjaśnienie Karmamājā: Mā oznacza Lakszmī, czyli Karmabhoga. Osiągnięcie tego stanu to Mājā. Słowo Mā jest następnie interpretowane jako Dźńānabhoga. Osiągnięcie tego stanu to Mājā.
70. Poza tym punktem znajduje się Nitjabhoga (wieczna przyjemność). Poniżej tego punktu znajduje się Naśwarabhoga (przemijająca przyjemność). Poniżej tego znajduje się przemijalność, a poza tym istnieje wolność.
71. Więzy i pęta istnieją tylko poniżej tego punktu. Poza tym punktem nie ma już żadnych więzów. Ci, którzy wykonują działania jedynie z pragnieniem, pozostają poniżej tego punktu.
72. Przyjemność wynikająca z rytuałów wykonywanych bez pragnienia znajduje się poza tym punktem. Ci, którzy są oddani wielbieniu łona, pozostają poniżej.
73. Wielbiciele Liṅga, którzy nie są dotknięci pragnieniem, mogą przejść poza ten punkt. Wielbiciele bóstw innych niż Śiwa pozostają poniżej.
74. Ci, którzy są oddani wyłącznie do Śiwa, mogą przejść poza ten punkt. Pod tym punktem żyją miliony Dźiwa. Istnieje wielki mur obronny powyżej tego miejsca.
75. Osoby związane z doczesnym istnieniem pozostają poniżej tego punktu, a ci, którzy są wyzwoleni, przechodzą poza niego. Ci, którzy czczą naturalne substancje, pozostają poniżej.
76. Ci, którzy czczą byt Puruszy, przechodzą poza ten punkt. Śaktiliṅga znajduje się poniżej tego punktu, ale Śiwaliṅga jest ponad nim.
77. Nieprzejawiony liṅga znajduje się poniżej tego punktu, ale przejawiony jest ponad nim. Pojęty liṅga jest poniżej, a niepojęty znajduje się ponad.
78. Zewnętrzny liṅga jest poniżej tego punktu, a wewnętrzny jest ponad. Śaktiloki, których liczba wynosi sto dwanaście, znajdują się poniżej tego punktu.
79. Bindurūpa jest poniżej tego punktu, a Nādarūpa znajduje się ponad. Karmaloka znajduje się poniżej tego punktu, a Dźńānaloka jest ponad nim.
80-81. Pokłon oddany poza tym punktem usuwa dumę i egoizm. Słowo Dźan oznacza przemijalność, Na jest partykułą przeczącą. Słowo Dźńāna oznacza więc to, co przepędza przemijalność. Ci, którzy czczą żywioły, pozostają poniżej tego punktu.
82-83. Ci natomiast, którzy czczą rzeczy duchowe, przechodzą ponad ten punkt. Wedibhāga (część Ołtarza) w tym wielkim świecie Ātmaliṅga sięga jedynie do tego punktu. Osiem ustaleń Prakryti itd. również znajduje się na krańcach Wedi. Taki jest zwyczajowy i święty porządek.
84. Ci, którzy są obdarzeni cnotą prawdomówności itp. oraz ci, którzy oddają cześć Śiwa, przekraczają Kālaćakra, który siedzi na Adharmamahisza (Bawole zła).
85. Ponad tym, przed Śiwaloką, stoi byk Cnoty w formie celibatu. Posiada nogi Prawdomówności itd.
86. Byk Dharmy ma cierpliwość za rogi, powściągliwość za uszy, wiarę za oczy, westchnienia za intelekt i umysł. Jest ozdobiony dźwiękiem wedyjskich hymnów.
87. Byki świętych rytuałów itp. należy rozumieć jako osadzone w przyczynach. Kālātīta (tj. Maheśwara) przewodzi bykowi świętych rytuałów.
88. Czas życia Brahmā, Wiszṇu i Maheśa to jeden dzień. Poza tym punktem nie ma ani dnia, ani nocy, ani narodzin, ani śmierci.
89-90. Światy kończące się na Kāraṇasatja należące do Kāraṇabrahmā (Brahmā przyczyna), które wyłoniły się z subtelnych elementów, takich jak zapach itp., są osadzone poza tym punktem. We wszystkich tych czternastu światach subtelny zapach itp. przyjmują właściwą formę. Jest tam osadzone czternaście światów Kāraṇawiszṇu.
91. Loka Kāraṇarudra jest dwadzieścia osiem. Loka Kāraṇa-īśa, których liczba wynosi pięćdziesiąt sześć, znajdują się ponad nimi.
92-93. Brahmaćarjaloka zaakceptowana przez Śiwa jest ponad tym punktem. Tam w Dźńānakailāsa, która ma pięć osłon, przebywa pierwotna forma Śiwa – Liṅga w towarzystwie pierwotnej energii Śiwa. Posiada pięć stref i pięć Brahmakalā.
94. To miejsce jest zwane siedzibą Śiwa, Śiwālaja, najwyższym Ātmanem. Tam jedynie przebywa Parameśwara w towarzystwie Parāśakti.
95. Jest On biegły w wykonywaniu pięciu funkcji: stwarzania, podtrzymywania, przemijania i błogosławienia. Jego ciało to Istnienie, Wiedza i Błogość.
96. Zawsze trwa w medytacji. Jest stale skłonny do błogosławienia. Siedzi w pozycji transu. Jaśnieje, spoczywając w samym sobie.
97-98. Jego wizja jest możliwa stopniowo poprzez święte rytuały, medytację itd. Poprzez wykonywanie codziennych rytuałów i oddawanie czci umysł zostaje skierowany ku świętym rytuałom Śiwa, których praktykowanie prowadzi do ujrzenia Śiwa. Ci, którzy znajdą się w Jego polu widzenia, na pewno osiągną wyzwolenie.
99. Wyzwolenie przejawia się jako uświadomienie sobie natury Ātmana. To relaksacja i spoczynek w swojej własnej duszy. Opiera się na świętych rytuałach, pokucie, Dźapie, wiedzy, medytacji i cnocie.
100-101. Przez wizję Śiwa zostaje zapewnione relaksację. Śiwa, miłosierny, usuwa ignorancję tak, jak słońce usuwa wszelkie nieczystości i ciemność za pomocą swoich promieni. Gdy ignorancja zostaje rozproszona, zaczyna działać wiedza o Śiwa.
102. Po zdobyciu wiedzy o Śiwa człowiek osiąga relaksację. Czuje się usatysfakcjonowany osiągnięciem relaksacji.
103-104. Ponadto, poprzez dziesięć milionów Dźapa osiąga region Brahmā. Kolejne dziesięć milionów Dźapa pozwala mu osiągnąć region Wiszṇu. Dzięki dalszym dziesięciu milionom Dźapa osiąga region Rudra, a poprzez kolejne dziesięć milionów Dźapa osiąga region Īśwara.
105. Ponadto, poprzez podobną Dźapa wykonywaną z koncentracją, osiąga Kālaćakra, pierwszy poziom w Śiwaloka.
106-107. Kālaćakra składa się z pięciu kręgów, jeden znajduje się nad drugim. Widzenie i złudzenie (Dryszṭi i Moha) tworzą Brahmaćakra; Przyjemność i złudzenie (Bhoga i Moha) tworzą Wiszṇućakra. Gniew i złudzenie (Kopa i Moha) tworzą Raudra Ćakra, cykliczność (Bhramaṇa) to Īśwaraćakra. Wiedza i iluzja (Dźńāna i Moha) tworzą Śiwaćakra. Tak oto uczeni wyjaśnili pięć ćakr.
108. Następnie poprzez dziesięć koṭi (100.000.000) Dźapa osiąga region Kāraṇa Brahman. Ponownie, poprzez dziesięć koṭi osiąga pomyślność tego regionu.
109-110. Tak oto stopniowo, osiągając region Wiszṇu oraz inne regiony bogów, a także pomyślność tych regionów, wypełniając sumiennie powtarzanie do liczby stu pięciu koṭi (1.050.000.000) razy, osiąga Śiwaloka poza piątą osłoną.
111. Tam znajduje się Srebrna platforma, doskonałe koryto rzeki oraz byk w formie pokuty.
112. Piąta osłona to doskonała siedziba Sadjo-Dźāta (forma Śiwa). Czwarta to siedziba Wāmadewa.
113. Trzecia to siedziba Aghora. Druga to siedziba Sāmba Purusza.
114. Pierwsza to siedziba Īśāna. Piąta to miejsce Dhjāna Dharma (cnoty medytacji).
115. Siedziba Balinātha obdarza pełną Amryta (nieśmiertelnością, nektarem). Dalej znajduje się czwarty Maṇḍapa z posągiem Ćandraśekhara (forma Śiwa).
116. Siedziba Somaskanda to trzeci Maṇḍapa. Wierni twierdzą, że drugi Maṇḍapa to Nrytja-Maṇḍapa.
117. Pierwszy Maṇḍapa to siedziba Mūlamājā (pierwotnej iluzji), która jest bardzo pomyślna i tam właśnie się znajduje. Dalej jest sanktuarium, święte miejsce Liṅga Śiwa.
118. Nikt nie może pojąć kwitnącej potęgi Śiwa znajdującego się na grzbiecie Nandi. Nandīśwara siedzi na zewnątrz i powtarza pięciosylabową mantrę.
119. Wiedza ta pochodzi od nauczycieli duchowych. Otrzymałem ją od Nandīśa. Poza tym należy ją z tego wywnioskować i doświadcza jej jedynie Śiwa.
120. Pełny majestat i wielkość Śiwaloka może być poznana jedynie dzięki łasce Śiwa, a nie inaczej, tak mówią wierni.
121. W ten sposób brāhmini kontrolujący zmysły stopniowo uzyskują wyzwolenie. Opowiem wam teraz o procesie w innych przypadkach. Proszę, słuchajcie uważnie.
122-123. Kobiety brāhmińskie powinny przyjąć instrukcję od nauczyciela duchowego i wykonywać Dźapę z Namaḥ na końcu. Powinny powtórzyć pięciosylabową mantrę pięćset tysięcy razy dla przedłużenia życia. Taka jest reguła. Następnie powinny powtórzyć ją kolejne pięćset tysięcy razy, aby zniweczyć kobiecość. Najpierw stając się mężczyzną, osiągną stopniowo wyzwolenie.
124. Kszatrija musi powtórzyć mantrę pięćset tysięcy razy, aby usunąć Kszatratwę. Kolejne pięćset tysięcy powtórzeń pozwala mu stać się brāhminem.
125. Po osiągnięciu mantrasiddhi stopniowo uzyska wyzwolenie. Waiśja usuwa Waiśjatwę poprzez pięćset tysięcy dźapa.
126. Następnie staje się mantra-Kszatriją poprzez powtórzenie jej pięćset tysięcy razy. Potem usuwa Kszatratwę poprzez pięćset tysięcy powtórzeń dźapa.
127-129. Następnie staje się mantra-brāhminem poprzez powtórzenie mantry pięćset tysięcy razy. Śūdra, powtarzając mantrę z Namaḥ na końcu dwa miliony pięćset tysięcy razy, staje się mantra-brāhminem i jest wystarczająco oczyszczony, aby osiągnąć wyzwolenie. Jeśli ktoś jest chory, niezależnie od płci, kasty bramińskiej lub innej, powinien zawsze powtarzać ją z Namaḥ na początku lub na końcu. Jeśli chodzi o kobiety, nauczyciel duchowy powinien udzielić im instrukcji we właściwej kolejności.
130. Po zakończeniu każdych pięciuset tysięcy powtórzeń dźapa aspirant powinien wykonać Mahābhiszeka i Naiwedja. Powinien czcić wielbicieli Śiwa, aby zadowolić Śiwa.
131. Śiwa raduje się czcią oddawaną jego wielbicielowi. Nie ma różnicy między Śiwa a wielbicielem Śiwa. On jest samym Śiwa.
132. Mantra ma naturę Śiwa. Dzięki trzymaniu się mantry, ciało fizyczne wielbiciela staje się tożsame z Śiwa.
133-134. Wielbiciele Śiwa znają wszystkie rytuały, a nawet wszystkie rytuały wedyjskie. Im więcej aspirant powtarza mantrę Śiwa, tym bardziej obecność Śiwa przenika jego ciało. Dla kobiety – wielbicielki Śiwa, formą do koncentracji powinna być bogini.
135. Obecność bogini jest odczuwana tak długo, jak długo trwa powtarzanie mantry. Inteligentny człowiek, który nieprzerwanie czci Śiwa, staje się godny jego imienia i formy.
136. Nawet gdy aspirant stał się Śiwa, powinien czcić Parā. Powinien czcić Śakti, zarówno w jej wcielonej formie, jak i w formie Śiwaliṅga, po bezbłędnym wykonaniu jej wizerunków.
137-142. Powinien uznać formę Liṅga za Śiwa, a siebie za Śakti, albo uznać Śaktiliṅga za boginię, a siebie za Śiwa. Może też rozważyć Śiwaliṅga w formie Nāda, a Śakti w formie Bindu oraz przypisać im cechy pierwotne lub wtórne, albo uznać je za jedność. Bez względu na formę Upāsti powinien czcić zarówno Śiwa jak i Śakti. Staje się Śiwą w wyniku swojej podstawowej realizacji. Z szesnastoma formami służby i hołdu powinien czcić wielbicieli Śiwa, którzy są wcieloną mantrą Śiwa lub są z nim tożsami. Dzięki temu osiągnie wszystko, czego pragnie. Śiwa, będąc wysoce zadowolonym, spełni jego prośby. Bez oszustwa w kwestii pieniędzy, ciała, mantry czy koncepcji, powinien uhonorować pięć, dziesięć lub sto par wielbicieli Śiwa, karmiąc ich i świadcząc im inne usługi w towarzystwie swojej żony.
143-146. Dzięki temu przyjmie formę Śiwa i Śakti i nie narodzi się ponownie. Tuż poniżej pępka znajduje się część Brahmā, aż do pachy rozciąga się część Wiszṇu, a twarz w ciele wielbiciela Śiwa stanowi symbol Liṅga. Jeśli ktoś umrze, gospodarz domu powinien czcić pierwotnego ojca Śiwa, pierwotną matkę Śiwā oraz wielbicieli Śiwa. Dzięki temu, niezależnie od tego, czy ciało zmarłego zostanie odpowiednio skremowane, zmarły trafi do świata przodków i stopniowo osiągnie wyzwolenie. Osoba obdarzona Tapasem jest lepsza niż dziesięciu ludzi obdarzonych rytuałami.
147-153. Osoba obdarzona Dźapą jest lepsza niż sto osób obdarzonych Tapasem. Osoba obdarzona wiedzą o Śiwa jest lepsza niż tysiąc osób obdarzonych Dźapą. Osoba obdarzona medytacją jest lepsza niż sto tysięcy osób posiadających wiedzę o Śiwie. Osoba obdarzona mocą transu jest lepsza niż milion medytujących osób. Ponieważ ci ostatni są lepsi od poprzednich, powinni być wybierane do wielbienia. Nawet rozsądni ludzie nie są w stanie w pełni pojąć doskonałości korzyści. Zwykły człowiek nie może zrozumieć wielkości wielbiciela Śiwa. Cześć oddana wielbicielowi Śiwa jest równa czci oddawanej Śiwa i Śakti. Ten, kto czci któreś z nich pobożnie, staje się Śiwa i osiąga Śiwa. Ten, kto czyta ten znaczący rozdział, który jest zgodny z nakazami wedyjskimi, staje się brāhminem obdarzonym wiedzą o Śiwa i raduje się w towarzystwie Śiwa. O uczeni władcy mędrców, osoba, która zna szczególne rzeczy, powinna przekazywać je wielbicielom Śiwa. Dzięki łasce Śiwa zostanie pobłogosławiona.

Mędrcy powiedzieli:

1. O najznamienitszy spośród tych, którzy znają wszystko, prosimy, wyjaśnij nam naturę zniewolenia i wyzwolenia.

Sūta powiedział:

Wyjaśnię zniewolenie, wyzwolenie i środki prowadzące do wyzwolenia. Proszę, słuchajcie uważnie.
2. Dźīwa jest uznawany za zniewolonego, jeśli jest spętany przez pętlę ośmiu pierwotnych esencji, takich jak Prakryti i inne. Gdy zostanie od nich uwolniony, jest nazywany wyzwolonym.
3. Doskonała kontrola i podporządkowanie Prakryti i jej odgałęzień oznacza Wyzwolenie. Dźīwa w zniewoleniu, gdy zostaje od niego uwolniony, staje się wyzwoloną duszą.
4. Zestaw ośmiu elementów, które wiążą, to: Prakryti, Buddhi (kosmiczny intelekt), Ahaṃkāra (kosmiczne ego) o naturze atrybutów oraz pięć Tanmātrā (kosmiczne zasady takie jak Dźwięk – Ākāśa (Eter), Dotyk – Wāju (Wiatr) etc.)
5. Ciało powstaje z tych ośmiu elementów. Ciało podejmuje działania. Działania generują ciało. Tak oto kolejno trwają narodziny i działania.
6-7. Ciało dzieli się na trzy rodzaje: materialne, subtelne i przyczynowe. Ciało materialne odpowiada za wszystkie działania; ciało subtelne pozwala na doświadczanie przyjemności poprzez zmysły. Ciało przyczynowe istnieje, by doświadczać dobrych i złych rezultatów działań Dźīwa. Dźīwa doświadcza szczęścia w wyniku cnoty i cierpienia w wyniku grzechu.
8. Dźīwa, związany pętlą działań, obraca się w nieskończoność jak koło za sprawą trzech rodzajów ciała i ich działań.
9. Twórca tego koła musi być czczony, aby zatrzymać jego obrót. Prakryti i inne elementy tworzą wielkie koło, a Śiwa jest poza Prakryti.
10-11. Twórcą tego koła jest Pan Śiwa. Jest on poza Prakryti. Tak jak chłopiec może pić lub wypluwać wodę wedle swojej woli, tak samo Śiwa podtrzymuje Prakryti i inne elementy według własnej woli. Jest nazywany Śiwa, ponieważ je podporządkował (Waīśkryta). Śiwa jest jedynym wszechwiedzącym, doskonałym i wolnym od pragnień.
12. Moc umysłu Maheśwara, którą jedynie Wedy mogą pojąć, obejmuje wszechwiedzę, spełnienie, bezczasowe zrozumienie, niezależność, niezawodność i nieskończoną moc.
13. Dlatego Prakryti i inne elementy poddają się jego woli dzięki łasce Śiwa. Człowiek powinien czcić wyłącznie Śiwa, aby uzyskać jego łaskę.
14. Jeśli ktoś zapyta: „Jak możliwe jest bezinteresowne czczenie istoty doskonałej?”, odpowiedź brzmi: „Działanie wykonane z oddaniem dla Śiwa sprawia mu przyjemność.”
15. Mając Śiwa na względzie, wielbiciel powinien czcić symbol Liṅga lub ucieleśniony wizerunek Śiwa, albo jego wielbiciela. Powinien czcić jego wielbiciela poprzez ciało, umysł, mowę i wydawane pieniądze.
16. Wielki Pan Śiwa, który jest poza Prakryti, cieszy się czcią i udziela specjalnych błogosławieństw wielbicielowi.
17-19. Karma i inne elementy stopniowo poddają się kontroli dzięki łasce Śiwa. Gdy wszystko, począwszy od Karmy aż po Prakryti, zostanie podporządkowane, Dźīwa nazywany jest wyzwolonym i jaśnieje jako osoba o urzeczywistnionej Jaźni. Dzięki łasce Śiwa, gdy ciało wynikające z działań (Karmadeha) zostaje podporządkowane, wielbiciel osiąga pobyt w Śiwaloka. To nazywa się Sālokja, formą wyzwolenia. Gdy subtelne elementy zostaną podporządkowane, wielbiciel osiąga bliskość Śiwa.
20. Następnie osiąga podobieństwo do Śiwa poprzez broń i działania. To nazywa się Sārūpja. Gdy wielbiciel uzyskuje wielką łaskę, również kosmiczny intelekt poddaje się jego woli.
21. Kosmiczny intelekt jest jedynie skutkiem Prakryti. Kontrola intelektu nazywana jest Sārszṭī – formą wyzwolenia, w której wielbiciel posiada taki sam status i moc jak Śiwa. Następnie, dzięki dalszej wielkiej łasce Śiwa, podporządkowana zostaje Prakryti.
22-23. Moc umysłu Śiwa staje się jego własnością bez żadnych trudności. Po osiągnięciu wszechwiedzy i bogactwa Śiwa, wielbiciel jaśnieje w swej duszy. To nazywane jest Sājudźja (całkowita tożsamość) przez osoby biegłe w Wedach i Āgamach (Tradycyjnych Świętych Tekstach). W ten sposób osiąga się zbawienie poprzez czczenie Śiwaliṅga.
24. Dlatego wielbiciel powinien czcić Śiwa, wykonując święte rytuały itp., aby uzyskać łaskę Śiwa. Święte rytuały Śiwa, pokuta Śiwa oraz Dźapa mantr Śiwa powinny być praktykowane nieustannie.
25. Wiedza o Śiwa i medytacja nad Nim powinny być praktykowane coraz bardziej. Czas aż do odpoczynku przed snem, czas aż do śmierci powinien być poświęcony na rozmyślanie o Śiwa.
26-27. Powinien on czcić Śiwa za pomocą mantr „Sadjo” i kwiatów. Osiągnie wtedy pomyślność.

Mędrcy powiedzieli:

O ty, który doskonale znasz święte rytuały, prosimy, wyjaśnij zasady dotyczące czczenia Śiwy w formie Liṅga i w innych formach.

Sūta powiedział:

Wyjaśnię, o brāhmini, procedurę czczenia formy Liṅga, proszę, słuchajcie. Pierwsza forma Liṅga to Praṇawa, która spełnia wszystkie pragnienia.
28. Nazywana jest Sūkszma Praṇawa (subtelną), jeśli jest Niszkala (niepodzielna). Forma Sthūla (zgrubna) to Sakala i składa się z pięciu sylab.
29. Czczenie tych dwóch form nazywane jest pokutą. Obydwie prowadzą do wyzwolenia. Istnieje wiele symboli Liṅga Paurusza Prakryti.
30. Tylko Śiwa może je szczegółowo wyjaśnić. Nikt inny. Te, które powstały z ziemskich materiałów, są mi znane i je wam wyjaśnię.
31. Istnieje pięć typów: (1) Swajambhū, (2) Bindu, (3) Pratiszṭhita, (4) Ćara, (5) Guru Liṅga.
32-33. Gdy Śiwa zostaje uradowany ascezą dewów i mędrców, jako Nāda przyjmuje formę nasienia pod ziemią i nagle przebija się przez grunt jak kiełkujący pęd, objawiając się na zewnątrz i czyniąc swoją obecność odczuwalną. Ponieważ ten symbol powstał samoistnie, nazywany jest Swajhambhū.
34-35. Poprzez jego czczenie wielbiciel automatycznie zyskuje coraz większą wiedzę. Na złotej lub srebrnej płycie, na ziemi lub na ołtarzu wielbiciel rysuje obraz symbolu Liṅga, czystą mantrę Praṇawa i wzywa go poprzez rytuały Pratiszṭhā i Āwāhana.
36. Formy Bindu i Nāda, nieruchome lub ruchome, są abstrakcyjne, ale bez wątpienia należą do Śiwy.
37-38. Gdziekolwiek szczerze uważa się, że Śiwa jest obecny, tam Pan obdarza wielbiciela błogosławieństwem poprzez ten obiekt. Wielbiciel może przywoływać Pana w naturalnym nieruchomym przedmiocie – skale, pniu drzewa – lub w wygrawerowanym obrazie i czcić Śiwę poprzez szesnaście Upaćāra (usług i hołdów). Osiągnie on najwyższą moc Pana i poprzez praktykę zdobędzie wiedzę.
39-40. Jeśli obraz zostanie zainstalowany w czystym umyśle na czystym ołtarzu, czy to przez bogów, czy przez mędrców dla realizacji duszy, nazywa się Paurusza i zalicza się do kategorii zainstalowanego symbolu Śiwaliṅga.
41-42. Poprzez regularne czczenie tego symbolu Liṅga wielbiciel osiągnie wszystkie Paurusza Aiśwarja (ludzkie bogactwa). Jeśli wielcy brāhmini lub bogaci królowie zainstalują liṅgę wykonaną przez rzemieślników, nazywa się to Pratiszṭhita i Prākryta. Zapewnia ona czcicielowi Prākryta Aiśwarja (naturalne bogactwa).
43. To, co jest potężne i trwałe, nazywane jest Paurusza. To, co jest słabe i tymczasowe, nazywane jest Prākryta.
44. Forma duchowa i ruchoma jest reprezentowana przez elementy ciała, takie jak penis, pępek, język, czubek nosa, biodra itp.
45. Góra zaliczana jest do klasy Paurusza, a powierzchnia ziemi do klasy Prākryta. Drzewa itp. są Paurusza, a pnącza itp. są Prākryta.
46. Ryż Szāszṭika jest Prākryta, ale ryż Śālī i pszenica są Paurusza. Aiśwarja jest Paurusza. Zapewnia osiem siddhi, tj. Aṇimā itd.
47. Prākryta liṅga zapewnia dobre kobiety, bogactwa itp. zgodnie z wierzeniami. Teraz, po pierwsze, wspomnę o Rasaliṅga spośród Ćaraliṅga. (Rasaliṅga jest wymieniany jako najważniejszy spośród ruchomych symboli liṅga).
48. Rasaliṅga spełnia wszystkie życzenia brāhminów. Pomyślny Bāṇaliṅga zapewnia ogromne królestwa Kszatrijom.
49. Złoty liṅga zapewnia posiadanie ogromnego majątku Waiśjom. Śilāliṅga (liṅga wykonany z kamienia) zapewnia wielką czystość Śūdrom.
50. Kryształowy liṅga i Bāṇaliṅga spełniają wszystkie życzenia dla wszystkich. Jeśli wielbiciel nie posiada własnego liṅga, nie ma przeszkód, aby użył liṅga należący do kogoś innego do celów kultu.
51. Ziemny liṅga powinien być używany przez kobiety, zwłaszcza przez te, których mężowie jeszcze żyją. W przypadku wdów zaangażowanych w świeckie i święte rytuały zalecany jest kryształowy liṅga.
52. O mędrcy prawych rytuałów, w przypadku wdów, niezależnie od tego, czy są w wieku dziecięcym, młodzieńczym czy podeszłym, Rasaliṅga jest szczególnie zalecany, jeśli nadal wykonują rytuały.
53. Liṅga z czystego kryształu zapewnia kobietom wszelkie rodzaje światowych przyjemności. Kult podstawki zapewnia wielbicielowi spełnienie wszystkich jego pragnień w tym świecie.
54. Rytualista powinien wykonywać cały kult w naczyniu. Po zakończeniu Abhiszeka (ceremonialnej kąpieli) powinno się złożyć Naiwedja składające się z gotowanego ryżu odmiany Śālī.
55. Po zakończeniu rytuału, liṅga powinno umieścić się w skrzyni i przechowywać oddzielnie w domu. Osoby, które czczą swoje własne liṅga, po zakończeniu kultu powinny ofiarować jako pokarm te produkty, do których są przyzwyczajone.
56. Wszyscy nie-rytualiści powinni oddawać cześć do subtelnego liṅga. Zamiast kwiatów powinni używać świętych popiołów do adoracji i pokarm.
57. Powinni zawsze nosić liṅga na głowie po zakończeniu kultu. Popiół dzieli się na trzy rodzaje: pochodzący z ognia zwykłego, ognia wedyjskiego i ognia Śiwa.
58. Popiół pochodzący z ognia zwykłego powinien być używany do oczyszczania przedmiotów z gliny, drewna, metali, a nawet zbóż.
59. Przedmioty używane w kulcie, takie jak nasiona sezamu, tkaniny i stare zapasy, powinny być oczyszczane popiołem.
60. Podobnie oczyszczane powinny być przedmioty zanieczyszczone przez psy itp. Popiół powinien być używany z wodą lub bez niej, w zależności od potrzeby.
61. Popiół powstały w wyniku wedyjskich rytuałów ognia powinien być nakładany na czoło po zakończeniu rytuałów. Ponieważ popiół jest oczyszczany przez mantry, sam rytuał przybiera formę popiołu.
62-65. Stąd nakładanie popiołu jest równoznaczne z asymilacją świętego rytuału we własnym Ātmanie. Gałązki Bilwa powinny być spalane przy powtarzaniu Ātma mantry Aghora. Ten ogień nazywa się Śiwāgni. Popiół powstały w ten sposób nazywa się Śiwāgnidźa. Należy najpierw spalić gnój krowi, najlepiej od krowy Kapilā, a następnie gałązki Śamī, Aśwattha, Palāsa, Waṭa, Āragwādha lub Bilwa. Popiół powstały w ten sposób również nazywa się Śiwāgnidźa. Alternatywnie, gałązki można spalić w ogniu Darbha, powtarzając mantrę Śiwa. Po przesianiu popiołu przez tkaninę (proszek ogniowy) powinien on zostać umieszczony w nowym naczyniu.
66. Należy przyjmować popiół dla blasku. Słowo Bhasma (popiół) oznacza coś, co jest szanowane i czczone. Śiwa niegdyś tak uczynił.
67. Król pobiera esencję bogactwa w formie podatku w swoim królestwie. Ludzie spalają rośliny i czerpią z nich esencję.
68. Ogień trawienny spala różne rodzaje pożywienia i poprzez ich esencję odżywia ciało.
69. Podobnie wielki Pan Śiwa, stwórca wszechświata, spala wszechświat, nad którym sprawuje władzę, i pobiera z niego esencję.
70. Po spaleniu wszechświata nakłada popiół na swoje ciało. Pod pretekstem unicestwienia przyjął jego esencję.
71. Przypisał tę esencję swojemu ciału. Esencja Ākāśa (Eteru) stanowi jego włosy. Esencja zasady wiatru tworzy jego twarz.
72. Esencja zasady ognia stanowi jego serce, esencja zasady wody – biodra, a esencja zasady ziemi – kolana. Podobnie inne części jego ciała.
73. Tripuṇḍraka (trzy równoległe linie popiołu na czole) jest esencją Trójcy: Brahmā, Wiszṇu i Rudra. Podobnie Maheśwara zachował esencję wszystkiego w formie Tilaka (małego okrągłego znaku) na czole.
74. Słowo Bhasma oznacza to, co kontroluje esencję całego wszechświata. (Bha – Wryddhi – rozkwitająca esencja. Sma – Swajam. Manjate – rozważa własną).
75-77. Słowo Śiwa oznacza tego, który kontroluje wszystko i którego nikt nie może kontrolować (Śiwa Waśī), podobnie jak Siṃha oznacza stworzenie, które atakuje inne zwierzęta i którego inne zwierzęta nie mogą zaatakować (Siṃha = Hiṃsa). Słowo Śiwa ma również inną interpretację. Sylaba Ś oznacza trwałą błogość. Litera „i” oznacza Puruszę (pierwotną męską energię), sylaba „Wa” oznacza Śakti (pierwotną żeńską energię). Harmonijne połączenie tych sylab to Śiwa. Wielbiciel powinien w ten sam sposób uczynić swoją duszę harmonijną całością i czcić Śiwa.
78. Popiół należy najpierw nałożyć w postaci pyłu, a następnie w formie Tripuṇḍraka. Podczas oddawania czci do popiołu dodaje się wodę. Do samego oczyszczenia popiół stosuje się bez wody.
79. Wielbiciel, niezależnie od pory dnia czy nocy, czy jest mężczyzną, czy kobietą, powinien używać wody z popiołem i nosić Tripuṇḍra podczas adoracji.
80. Ten, kto nosi Tripuṇḍra wykonaną z popiołu z wodą i wykonuje kult, czerpie z niego całą korzyść – nikt inny.
81. Nosząc popiół z mantrą Śiwa, wykracza poza ograniczenia Āśramów. Nazywany jest Śiwāśramī, gdyż jest całkowicie oddany Śiwa.
82-83. Będąc wielbicielem Śiwa i oddanym jego świętym rytuałom, nie musi przestrzegać nieczystości wynikającej ze śmierci lub narodzin w rodzinie. Charakterystycznym znakiem wielbiciela Śiwa jest okrągły znak z białego popiołu lub gliny, nałożony przez niego samego lub przez jego guru na szczycie czoła. Słowo Guru (Preceptor) oznacza osobę, która usuwa złe cechy.
84-85. Guru usuwa wszystkie negatywne skutki cech radźasowych. Jest najwyższym Śiwa. Znajduje się poza trzema Guṇami, a przyjmując formę guru, usuwa skutki trzech Guṇa i sprawia, że uczeń rozumie Śiwa. Dlatego jest przewodnikiem uczniów, którzy mają wiarę.
86. Dlatego inteligentny wielbiciel powinien wiedzieć, że fizyczne ciało guru nazywane jest Guruliṅga, a jego kult jest równoznaczny ze służbą guru.
87-88. Słowo „służba” oznacza posłuszeństwo wobec rozkazów poprzez ciało, umysł i mowę. Uczeń o czystej duszy powinien koniecznie wykonywać polecenia guru, ryzykując własnym życiem i majątkiem, nawet jeśli zadanie jest poza jego możliwościami. Słowo Śiszja (uczeń) oznacza osobę, która jest godna otrzymywania poleceń.
89. Poświęcając wszystko, co posiada, nawet swoje ciało dla guru, uczeń powinien najpierw ofiarować jedzenie guru, a następnie spożywać je za jego zgodą.
90-92. W rzeczy samej, uczeń jest synem guru, ponieważ poddaje się jego dyscyplinie. Ponadto, poprzez język (jak fallus), przekazuje nasienie w formie mantry do pochwy uszu, rodząc mantraputra w postaci ucznia. Syn powinien zatem czcić swojego guru jako swojego ojca. Prawdziwy ojciec, który fizycznie go zrodził, zanurza syna w oceanie egzystencji. Natomiast guru, dawca wiedzy, ojciec nauki, pomaga mu przekroczyć ten ocean. Uczeń powinien rozpoznać różnicę między nimi i szczerze czcić guru.
93-94. Istnieje wiele sposobów czczenia guru. Można mu ofiarować pieniądze, można mu służyć fizycznie, ale pieniądze muszą pochodzić z pracy ucznia. Ponieważ każda część ciała guru jest liṅgą, od stóp po głowę, należy masować jego stopy, ofiarować sandały, kąpać go, ofiarować mu jedzenie, pieniądze i wykonywać podobne rytuały dla jego zadowolenia.
95-96. W rzeczywistości kult guru jest równoznaczny z kultem Śiwa, najwyższej duszy. To, co pozostanie po tym, jak guru spożyje posiłek, powinno być użyte przez ucznia. To go oczyści. Tak jak resztki jedzenia Śiwa mogą być spożywane przez jego wielbiciela, tak samo uczeń może spożywać to, co pozostawił guru. Nawet jedzenie i wodę, o brāhmini.
97. Bez zgody guru, spożywanie czegokolwiek jest kradzieżą. Należy przyjąć na guru osobę, która posiada wiedzę na temat rzeczy specjalnych.
98-99. Celem jest wyzwolenie się z ignorancji. Tylko specjalista może to osiągnąć. Aby wypełnić zadanie lub wykonać święty rytuał, należy usunąć przeszkody. Rytuał wykonany bez przeszkód może przynieść owoc. Należy także wykonać rytuały uzupełniające. Dlatego na początku świętych rytuałów inteligentny człowiek powinien czcić Gaṇeśa.
100. Inteligentny człowiek powinien oddawać cześć wszystkim bóstwom, aby usunąć wszelkie przeszkody. (Istnieją trzy rodzaje przeszkód. Pierwszą z nich jest Ādhjātmika, czyli dolegliwości ciała, takie jak gorączka, drżenie lub innego rodzaju choroby).
101-106. Drugim rodzajem przeszkód są Ādhibhautika (zewnętrzne, o fizycznym charakterze). Należą do nich nawiedzenia przez Piśāców, mrowiska itp., spadanie jaszczurek i innych owadów, pojawienie się żółwia w domu, zagnieżdżenie się węży, przedwczesne kwitnienie drzew, porody w niepomyślnych godzinach i inne zjawiska wskazujące na przyszłe nieszczęścia. Dlatego są one nazywane przeszkodami Ādhibhautika. Trzecim rodzajem przeszkód są Ādhidaiwika (boskie klęski). Gdy uderza piorun, rozprzestrzeniają się ospa, cholera, dżuma, tyfus i podobne choroby zakaźne, pojawiają się złe, przerażające sny, złowróżbne układy planet oddziałują na gwiazdę narodzin lub Rāśi (znak zodiaku), wówczas przeszkody te nazywane są Ādhidaiwika. Aby je usunąć, a także w przypadkach, gdy ktoś dotknie zwłok, ćāṇḍāli lub człowieka upadłego i wejdzie do domu bez kąpieli, należy odprawić Śānti Jadźńa w celu usunięcia złych skutków.
107-109. Na miejsce ofiary należy wybrać okolice świątyni, oborę, sanktuarium lub własne podwórze. Powinno ono znajdować się na podwyższeniu co najmniej na wysokość dwóch hasta. Powinno być dobrze udekorowane. Na ziemi należy rozłożyć ryż o wadze Bhāra, aby utworzyć duży krąg. W środku i w ośmiu kierunkach na obrzeżu kręgu należy wykonać rysunki lotosu. W środku należy umieścić duży dzban, wokół którego zawiązany jest sznurek, a osiem podobnych dzbanów umieścić w ośmiu kierunkach. Wszystkie powinny być okadzone Guggulu.
110. W ośmiu dzbanach należy umieścić pęki liści mango wraz z trawą Darbha. Powinny być one napełnione wodą oczyszczoną mantrami i pięcioma rodzajami artykułów.
111. W dziewięciu naczyniach należy umieścić drogocenne kamienie, po jednym w każdym. Rozsądny wielbiciel powinien poprosić swojego nauczyciela duchowego, aby przewodniczył jako kapłan. Kapłan przewodniczący powinien być w towarzystwie swojej żony. Powinien być dobrze obeznany z rytuałami.
112. Złote posągi strażników kierunków i Wiszṇu powinny zostać umieszczone w różnych naczyniach. Wiszṇu powinien zostać wezwany i czczony w centralnym naczyniu.
113. Odpowiedni strażnicy różnych kierunków powinni być czczeni w przypisanych im naczyniach, używając formy celownika po imieniu i kończąc słowem Namaḥ.
114. Wezwanie powinno zostać wykonane przez kapłana przewodniczącego. Wraz z Rytwikami powinien on powtórzyć mantry sto razy.
115-116. Po zakończeniu Dźapa, należy wykonać Homa na zachód od naczynia. W zależności od czasu, miejsca i możliwości, ilość ofiar do ognia może wynosić koti (10 milionów), sto tysięcy, tysiąc lub sto osiem. Ofiara powinna być przeprowadzona przez jeden dzień, dziewięć dni lub czterdzieści dni.
117. Gałązki ofiarne powinny pochodzić z drzewa Śamī, jeśli rytuał jest przeznaczony na Śānti (złagodzenie złych skutków) lub z drzewa Palāśa, jeśli rytuał jest przeznaczony na zdobycie środków do życia. Powinno się również używać gotowanego ryżu i ghī. Ofiary powinny być składane poprzez powtarzanie imion bóstw lub mantr.
118. Przedmioty używane do czci na początku powinny być kontynuowane do końca. Na zakończenie należy wykonać Puṇjāhawāćana i pokropić świętą wodą różnych członków rodziny.
119. Brāhmini, w liczbie równej liczbie złożonych ofiar, powinni zostać nakarmieni, o uczeni mędrcy. Nauczyciel duchowy i kapłan przewodniczący powinni spożywać wyłącznie pokarm ofiarny.
120. Cały rytuał zakończy się po oddaniu czci dziewięciu planetom. Każdemu z Rytwików należy podarować klejnot wraz z darami pieniężnymi.
121-122. Różne rodzaje darów powinny zostać przekazane godnym osobom, chłopcom obdarzonym świętymi nićmi, gospodarzom, mędrcom, dziewicom, kobietom i wdowom. Materiały używane w rytuale powinny zostać przekazane kapłanowi.
123. Jama jest bóstwem opiekuńczym wszelkich nieszczęść, poważnych chorób itp. Dlatego, aby go zadowolić, należy wykonać Kāladāna.
124-125. Należy wykonać złotą replikę Kāla (Boga śmierci) w postaci człowieka trzymającego pętlę i oszczep, używając stu lub dziesięciu Niszka (złotych monet). Powinna ona zostać przekazana jako dar wraz z opłatą ofiarną; dla zapewnienia długowieczności należy ofiarować nasiona sezamu.
126-127. Ghī lub lustro powinno zostać ofiarowane w celu złagodzenia dolegliwości. Bogaci powinni nakarmić tysiąc brāhminów. Biedni powinni nakarmić stu brāhminów. Osoby ubogie powinny wykonywać rytuały zgodnie ze swoimi możliwościami. Aby uspokoić złe duchy, należy wykonać wielką adorację Bhairawa.
128. Na zakończenie Mahābhiszeka i Naiwedja powinny zostać ofiarowane Śiwa. Następnie należy przeprowadzić publiczne karmienie brāhminów.
129. Przeprowadzając ofiarę w ten sposób, nastąpi złagodzenie wszelkich wad i nieszczęść. Ten Śānti Jadźńa powinien być wykonywany co roku w miesiącu Phālguna.
130. W odniesieniu do złych snów i złych omenów należy go wykonać natychmiast lub koniecznie w ciągu miesiąca. Gdy ktoś zostanie splamiony wielkim grzechem, należy przeprowadzić adorację Bhairawa.
131. W odniesieniu do wielkich chorób, takich jak trąd itp., najpierw należy podjąć ślubowanie, a następnie wykonać ofiarę. Osoby ubogie, które nie mogą wykonać tych rytuałów, powinny ofiarować bóstwu lampkę.
132. Jeśli nie są w stanie nawet tego uczynić, powinny wziąć kąpiel i złożyć jakikolwiek dar. Można również oddać pokłon bogu Słońca sto osiem razy, recytując mantry.
133. Wielbiciel powinien wykonać pokłony i oddawać cześć w liczbie tysiąca, dziesięciu tysięcy, stu tysięcy lub jednej koṭi (10 milionów). Wszystkie bóstwa są uszczęśliwione przez taką ofiarę pokłonów.
134-135. Pokłon składa się z modlitwą: „O Panie, Ty jesteś wielki, a ja jestem pokorny. Moja inteligencja jest Tobie poświęcona. Pustka mnie nie pociąga. Nie jestem już pusty. Jestem teraz Twoim sługą. Jakikolwiek ślad egoizmu pozostał we mnie, został rozwiany, gdy Cię ujrzałem.”
136. Namaskāra, ofiara duszy, powinna być składana zgodnie z możliwościami. Święty pokarm i liście betel powinny zostać ofiarowane Śiwa.
137. Wielbiciel powinien sam wykonać sto osiem okrążeń wokół Śiwa. Takie okrążenia w liczbie tysiąca, dziesięciu tysięcy, stu tysięcy lub jednej koṭi powinien zlecić do wykonania innym.
138. Wszystkie grzechy znikają natychmiast przy okrążeniach wokół Śiwa. Choroba jest przyczyną nieszczęścia, a grzech jest przyczyną choroby.
139. Mówi się, że grzechy zostają zniszczone przez cnotę. Święty rytuał wykonany z myślą o Śiwa jest zdolny do usunięcia wszelkich grzechów.
140. Spośród wszystkich świętych rytuałów Śiwa, okrążenie przewodzi wszystkim innym. Praṇawa przyjmuje formę Dźapa, a okrążenie jest rytuałem fizycznym.
141. Para narodzin i śmierci stanowi cykl iluzji. Balipīṭha (piedestał – ołtarz) Śiwa symbolizuje to Mājāćakra.
142-143. Rozpoczynając od piedestału, wielbiciel powinien wykonać półokrążenie i powrócić do piedestału [a następnie poruszyć się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara do miejsca, w którym zatrzymał się wcześniej, i wracając do piedestału, dopełnić okrążenie]. Oto procedura okrążenia. Gdy następują narodziny, pokłon, będący oddaniem duszy, zapobiega kolejnym narodzinom.
144. Para narodzin i śmierci pochodzi z Mājā Śiwa. Po takim oddaniu wielbiciel nie rodzi się ponownie.
145. Tak długo, jak ciało istnieje, Dźīwa jest zależny od działań i mówi się o nim, że jest w niewoli. Ale kiedy trzy formy ciała fizycznego są pod kontrolą, jest to nazywane „wyzwoleniem” przez uczonych.
146. Śiwa, pierwotna przyczyna przyczyn, jest Stwórcą Mājāćakra. On usuwa Dwaṃdwa – narodziny i śmierć – które powstają z Jego Mājā.
147. Dwaṃdwa jest poczęte i stworzone przez Śiwa. Powinno być Jemu poświęcone. O uczeni, należy wiedzieć, że okrążenie jest szczególnie miłe Śiwa.
148. Okrążenie i pokłon do Śiwa, wielkiej duszy, oraz adoracja wykonana z szesnastoma Upaćārama przynoszą wszelkie korzyści.
149. Nie istnieje na świecie grzech, którego nie można by zniszczyć poprzez okrążenie. Dlatego należy usunąć wszystkie grzechy samym okrążeniem.
150. Osoba odprawiająca adorację Śiwa powinna zachować milczenie i wykonywać jedno z tych działań – święty rytuał, pokutę, dźapa, utrzymywanie wiedzy lub medytację. Powinna przestrzegać prawdomówności itd.
151. Wszystkie rodzaje bogactwa, boskie ciało, wiedza, usunięcie ignorancji i bliskość Śiwa są rezultatami świętych rytuałów itd.
152. Święty rytuał przynosi korzyści przez swoje wykonanie. Usuwa ciemność ignorancji. Zmazuje przyszłe narodziny. Dzięki osiągnięciu prawdziwej wiedzy, cierpienia wydają się, jakby w ogóle nie istniały.
153. Prawdziwy wielbiciel Śiwa powinien odprawiać święte rytuały itd. zgodnie z miejscem, czasem, możliwościami fizycznymi, posiadanym bogactwem, stosownie do swojego stanu.
154. Inteligentny wielbiciel powinien zamieszkać w świętym ośrodku Śiwa, powstrzymać się od przemocy wobec istot żywych, unikać nadmiernego wysiłku i wydawać tylko takie bogactwo, które zdobywa legalnymi środkami.
155. Nawet woda uświęcona przez pięciozgłoskową mantrę przynosi szczęście jak gotowane jedzenie. Nawet jałmużna zdobyta przez ubogiego wielbiciela jest środkiem do doskonałej wiedzy.
156. Charytatywne jedzenie ofiarowane przez wielbiciela Śiwa zwiększa oddanie Śiwa. Śiwajogini nazywają takie charytatywne jedzenie ofiarą dla Śiwa.
157. Wielbiciel Śiwa zawsze powinien dbać o czystość swojego pożywienia, niezależnie od tego, gdzie przebywa i jakie ma środki do życia. Powinien zachować milczenie i nie ujawniać tajemnicy.
158. Wielbiciel powinien wyjaśniać wielkość Śiwa tylko innym wielbicielom. Tylko Śiwa może znać tajemnicę Śiwamantry. Nikt inny.
159. Wielbiciel Śiwa powinien zawsze zwracać się do symbolu Śiwaliṅga. O brāhmini, ten, kto oddaje się nieruchomemu symbolowi Liṅga, sam staje się Śiwa.
160. Poprzez oddawanie czci ruchomemu symbolowi Liṅga wyzwolenie jest stopniowe. Tak oto wymieniłem osiągalne i doskonałe środki osiągnięcia.
161. To, co zostało wcześniej wspomniane przez Wjāsę i co usłyszałem wcześniej, zostało wam przekazane. Niech wam się dobrze wiedzie. Niech nasze oddanie do Śiwa będzie trwałe i mocne.
162. O uczeni, ktokolwiek przeczyta ten rozdział dzięki łasce Śiwa i ktokolwiek będzie go zawsze słuchał, osiągnie wiedzę o Śiwa.

Mędrcy powiedzieli:

1-2. O Sūta, Sūta, niech twe życie będzie długie. Jesteś błogosławionym wielbicielem Śiwa. Doskonale wyjaśniłeś wielkość Śiwaliṅga, które przynosi znakomite korzyści. Teraz opowiedz o wielkości ziemnego posągu Śiwaliṅga, który przewyższa wszystkie inne.

Sūta powiedział:

3. O mędrcy, słuchajcie wszyscy z wielkim oddaniem i szacunkiem. Teraz opowiem o wielkości ziemnego posągu liṅga Śiwy.
4. Ziemny liṅgam Śiwy jest najdoskonalszy spośród wszystkich takich podobizn Śiwa. Wielu brāhminów osiągnęło wielkie rzeczy, oddając mu cześć.
5. O brāhmini, Hari, Brahmā, Pradźāpati i inni mędrcy osiągnęli wszystko, czego pragnęli, poprzez kult tego ziemnego symbolu liṅga.
6. Dewowie, Asurowie, ludzie, Gandharwowie, węże, Rākszasowie i wielu innych osiągnęło wielkość po oddaniu czci temu obrazowi.
7. Liṅgam Śiwa wykonany z drogocennych klejnotów był uważany za najlepszy w erze Kryta; ze szczerego złota w Dwāpara; z rtęci w epoce Treta i z ziemi w erze Kali.
8. Spośród ośmiu⁶⁸ kosmicznych ciał Śiwy, ciało ziemne jest najlepsze. Ponieważ nie jest ono czczone przez nikogo innego, o brāhmini, przynosi ono wielkie korzyści.
9. Tak jak Śiwa jest najstarszy i najdoskonalszy spośród wszystkich bóstw, tak też jego ziemny liṅgam jest najdoskonalszy ze wszystkich.
10. Tak jak niebiańska rzeka Gaṅgā jest najstarsza i najdoskonalsza spośród wszystkich rzek, tak też ziemny liṅgam Śiwa jest najdoskonalszy spośród wszystkich.
11. Tak jak Praṇawa jest uważana za najważniejszą spośród wszystkich mantr, tak też godny czci ziemny liṅgam Śiwa jest najdoskonalszy ze wszystkich.
12. Tak jak brāhmin jest uważany za najdoskonalszego spośród wszystkich warṇa, tak też ziemny liṅgam Śiwa jest najdoskonalszy spośród wszystkich innych symboli.
13. Tak jak Kāśī jest uważane za najdoskonalsze spośród wszystkich świętych miast, tak też ziemny liṅgam Śiwa jest najdoskonalszy spośród wszystkich innych symboli.
14. Tak jak rytuał Śiwarātri jest największy spośród wszystkich świętych rytuałów, tak też ziemny liṅgam Śiwa jest najdoskonalszy spośród wszystkich innych symboli.
15. Tak jak energia (Śakti) Śiwa jest uważana za największą spośród wszystkich bogiń, tak też ziemny liṅgam Śiwa jest najdoskonalszy spośród wszystkich.
16. Jeśli ktoś, odrzucając kult ziemnego liṅgamu, czci inne bóstwo, jego kult staje się bezowocny. Ablucje rytualne, dary charytatywne itp. nie przynoszą korzyści.
17. Praktykowanie z ziemnym liṅgamem jest uświęcające, obdarza błogością, długowiecznością, sytością, pożywieniem i pomyślnością. Powinno być przestrzegane przez wszystkich dobrych aspirantów.
18. Wielbiciel obdarzony niezachwianą wiarą powinien oddawać cześć ziemnemu liṅgamowi, używając takich form służby, jakie są łatwo dostępne. Przynosi to osiągnięcie wszystkich pożądanych celów.
19. Ten, kto oddaje cześć ziemnemu liṅgamowi po zbudowaniu pomyślnego ołtarza, staje się bogaty i chwalebny już w tym życiu, a na końcu osiąga stan Rudra.
20. Ten, kto codziennie oddaje cześć ziemnemu liṅgamowi w trzech momentach podziału dnia, zyskuje błogość przez dwadzieścia jeden przyszłych wcieleń.
21. Jest honorowany w Rudraloka już w tym ciele. Jego ciało usuwa grzechy każdego człowieka samym spojrzeniem lub dotykiem.
22. Jest on żyjącą wyzwoloną duszą, jest mędrcem, jest Śiwa, nie ma co do tego wątpliwości. Samo jego spojrzenie zapewnia zarówno doczesne przyjemności, jak i wyzwolenie.
23-24. Ten, kto codziennie czci ziemny liṅgam Śiwa, pozostaje w Śiwaloka przez tak wiele lat Śiwa, ile razy odwiedził świątynię Śiwa w swoim życiu. Jeśli miał jakiekolwiek pragnienia, odrodzi się w krainie Bharata jako suwerenny monarcha.
25. Jeśli człowiek bez żadnych pragnień codziennie oddaje cześć doskonałemu ziemnemu liṅgamowi, na zawsze pozostanie w królestwie Śiwa. Osiągnie wyzwolenie typu Sājudźja.
26. Jeśli brāhmin nie oddaje czci ziemnemu liṅgamowi, spadnie do straszliwego piekła, gdzie jego ciało zostanie przebite przerażającym trójzębem.
27. Na wszelkie możliwe sposoby liṅgam powinien być wykonany w piękny sposób. Rytuał Pańćasatra powinien być przeprowadzony z ziemnym liṅgamem.
28. Ziemny liṅgam powinien być wykonany jako jednolita całość. Jeśli zostanie wykonany z kilku połączonych części, nigdy nie przyniesie zasługi płynącej z kultu.
29. Niezależnie od tego, czy jest wykonany z klejnotów, złota, rtęci, kryształów czy z topazu, powinien być jednolitą całością.
30. Wszystkie przenośne posążki liṅga powinny być jednolitą całością. Stacjonarne liṅga powinny być wykonane z dwóch części. To jest zasada dotycząca symboli liṅga, zarówno nieruchomych, jak i ruchomych, w odniesieniu do ich konstrukcji jako całości lub z fragmentów.
31. Piedestał to wielka Mājā, symbol liṅga to pan Śiwa. Dlatego w przypadku nieruchomego posągu należy go wykonać jako dwuczęściowy.
32. Ci, którzy znają zasady kultu Śiwa, podają, że nieruchomy posąg powinien być wykonany z dwóch części.
33. Tylko ci, którzy są zwiedzeni ignorancją, tworzą przenośny symbol z dwóch części. Mędrcy, którzy znają kult Śiwa i są dobrze zaznajomieni z jego świętymi tekstami, nie zalecają tego.
34. Ci, którzy wykonują nieruchomy posąg liṅga jako jednolitą całość, a mobilny jako łączony z części, są głupcami. Nigdy nie osiągną korzyści płynących z kultu.
35. Dlatego należy z wielką radością wykonać mobilny emblemat jako jednolitą całość, a nieruchomy jako dwuczęściowy, zgodnie z zasadami podanymi w świętych tekstach.
36. Kult jednolitego przenośnego symbolu zapewnia pełne korzyści, podczas gdy kult przenośnego symbolu składającego się z dwóch części przynosi wielką szkodę.
37. Zostało to powiedziane przez tych, którzy posiadają wiedzę, że kult nieruchomego symbolu z jednej części nie tylko wstrzymuje spełnienie pragnień, ale jest również pełen zagrożeń.

Sūta powiedział:

1. Teraz zostanie wyjaśniony sposób czczenia ziemnego posągu liṅga zgodnie z wedyjskimi rytuałami. Przynosi on doczesne przyjemności i wyzwolenie czcicielom podążającym ścieżką Wed.
2. Wielbiciel powinien wykąpać się zgodnie z zasadami określonymi w świętych tekstach. Następnie powinien właściwie odprawić swoje modlitwy Sandhjā. Po odprawieniu Brahma Jadźńa, jednego z pięciu codziennych rytuałów ofiarnych, powinien wykonać Tarpaṇa (rytuał ofiarowania wody przodkom).
3-4. Po zakończeniu codziennych rytuałów powinien nałożyć popiół i założyć paciorki Rudrāksza, przez cały czas pamiętając o Panu Śiwa. Z wielką pobożnością powinien następnie czcić doskonały ziemny symbol liṅga zgodnie z wedyjskimi nakazami, aby uzyskać pełne korzyści.
5. Cześć dla ziemnego symbolu liṅga powinna być oddawana na brzegu rzeki lub zbiornika wodnego, na szczycie góry, w lesie lub w świątyni Śiwa. Miejsce powinno być czyste.
6. O brāhmini, powinien on przynieść glinę z czystego miejsca i ostrożnie wykonać symbol liṅga.
7. Brāhmin powinien użyć białej gliny; kszatrija – czerwonej; waiśja – żółtej; a śūdra – czarnej. Jeśli nie można znaleźć określonej gliny, można użyć dowolnej dostępnej.
8. Po zebraniu gliny powinien umieścić ją w pomyślnym miejscu do wykonania figury.
9. Po dokładnym umyciu gliny wodą i jej starannym ugnieceniu powinien wykonać dobry ziemny symbol liṅga zgodnie z wedyjskimi wskazówkami.
10. Następnie powinien go czcić z oddaniem w celu osiągnięcia doczesnych przyjemności i wyzwolenia po śmierci.
11. Materiały do czczenia powinny być skropione wodą przy recytacji formuły „Namaḥ Śiwāja”.⁶⁹ Dzięki mantrze „Bhūrasi”⁷⁰ itd. należy dokonać uświęcenia miejsca kultu (Kszetra Siddhi).
12. Woda powinna zostać uświęcona mantrą „Āposmān”⁷¹ itd. Rytuał „Phāṭikābandha” powinien być wykonany z mantrą „Namaste Rudra”.⁷²
13. Czystość miejsca kultu powinna zostać zwiększona dzięki mantrze „Śambhawāja”⁷³ itd. Skropienie wodą Pańćāmryta⁷⁴ powinno być dokonane z poprzedzającym słowem „Namaḥ”.
14. Doskonała instalacja liṅgamu Śiwa powinna być dokonana z oddaniem przy użyciu mantry „Namaḥ Nīlagrīwāja”⁷⁵ (pokłon błękitnoszyjemu).
15. Czciciel podążający ścieżką Wed powinien z oddaniem ofiarować piękne siedzenie przy użyciu mantry „Etatte rudrāja”⁷⁶ itd.
16. Inwokacja (Āwāhana) powinna zostać wykonana przy użyciu mantry „Mā no mahāntam”⁷⁷ itd. Akt posadzenia (Upaweszana) powinien zostać wykonany przy użyciu mantry „Jā te rudreṇa”.⁷⁸
17. Przy użyciu mantry „Jāmiszum”⁷⁹ itd. powinien zostać wykonany Njāsa (rytualne dotykanie różnych części ciała). Ofiarowanie wonności powinno być wykonane z miłością przy użyciu mantry „Adhjawoćat”⁸⁰ itd.
18. Njāsa bóstwa powinna zostać wykonana przy użyciu mantry „Asau Dźīwa”⁸¹ itd. Rytuał zbliżenia się do bóstwa (upasarpaṇa) powinien być wykonany przy użyciu mantry „Asau Jowasarapati”⁸² itd.
19. Woda używana do obmycia stóp (Pādja) powinna być ofiarowana przy użyciu mantry „Namostu Nīlagrīwāja”⁸³ (pokłon błękitnoszyjemu). Woda do rytualnego powitania (Arghja) powinna być ofiarowana przy użyciu mantry Rudragājatrī,⁸⁴ a woda do popijania (Āćamana) z mantrą Trajambaka.⁸⁵
20. Ceremonialna kąpiel w mleku powinna zostać wykonana przy użyciu mantry „Pajaḥ Pṛthiwjām”⁸⁶ itd. Ceremonialna kąpiel w maślance powinna zostać wykonana przy użyciu mantry „Dadhi Krāwṇaḥ”⁸⁷ itd.
21-22. Ceremonialna ablucja w ghī powinna zostać wykonana z mantrą „Ghrytam Ghrytajāwā”⁸⁸ itd. Ceremonialna ablucja w miodzie i cukrze kandyzowanym powinna zostać wykonana z trzema hymnami zaczynającymi się od „Madhuwātā”,⁸⁹ „Madhu Naktam”,⁹⁰ „Madhumānnaḥ”.⁹¹ Tak oto wyjaśniono ablucję Pańćāmrytą. Można także wykonać ablucję Pańćāmrytą z mantrą Pādja „Namostu Nīlagrīwāja”.⁹²
23. Wiązanie pasa (Kaṭibandhana) powinno zostać wykonane z oddaniem, przy użyciu mantry „Mā nastoke”⁹³ itd. Kawałek tkaniny do noszenia na górnej części ciała powinien być ofiarowany z mantrą „Namo Dhryszṇawē”⁹⁴ itd.
24. Pobożny wyznawca wedyjskich rytuałów powinien ofiarować tkaninę (wastrasamarpaṇa) do Śiwa, recytując cztery hymny zaczynające się od „Jā te heti”⁹⁵ itd.
25. Inteligentny wielbiciel powinien ofiarować wonności z oddaniem, używając mantry „Namaḥ Śwabhjaḥ”⁹⁶ itd. Powinien także ofiarować Akszata (surowe ziarna ryżu) z mantrą „Namastakszabhjaḥ”⁹⁷ itd.
26. Kwiaty powinny zostać ofiarowane z mantrą „Namaḥ Pārjāja”⁹⁸ itd. Liście Bilwa powinny zostać ofiarowane z mantrą „Namaḥ Parṇāja”⁹⁹ itd.
27. Kadzidło powinno zostać ofiarowane zgodnie z zasadami, przy użyciu mantry „Namaḥ Kapardine ća”¹⁰⁰ itd. Lampa powinna zostać ofiarowana w określony sposób z mantrą „Namaḥ Āśawē”¹⁰¹ itd.
28. Doskonałe Naiwedja powinno zostać ofiarowane z mantrą „Namo Dźjeszṭhāja”¹⁰² itd. Āćamana powinno zostać ponownie wykonane z mantrą „Trajambakam”¹⁰³ itd.
29. Owoc powinien zostać ofiarowany z mantrą „Imā Rudrāja”.¹⁰⁴ Wszystko powinno zostać poświęcone Śiwa przy użyciu mantry „Namo Wradźjāja”¹⁰⁵ itd.
30. Powinniśmy ofiarować jedenaście surowych ziaren ryżu jedenastu Rudrom¹⁰⁶ przy użyciu dwóch mantr „Mā No Mahāntam”¹⁰⁷ itd. oraz „Mā Nastoke”¹⁰⁸ itd.
31. Uczony wielbiciel powinien ofiarować opłatę ofiarną (Daksziṇā)¹⁰⁹ przy użyciu trzech mantr zaczynających się od „Hiraṇjagarbha” itd. oraz powinien wykonać ablucję (Abhiszeka) z mantrą „Dewasja twā”¹¹⁰ itd.
32. Rytuał okrężnego machania światłem Nīrājana dla Śiwy powinien zostać wykonany z mantrą dla lampy (Namaḥ Āśawē).¹¹¹ Puszpāńdźali (ofiarowanie garści kwiatów) powinno zostać wykonane z oddaniem, używając hymnu „Imā Rudrāja”¹¹² itd.
33. Mądry wielbiciel powinien następnie wykonać Pradaksziṇa (okrążenie) z mantrą „Mā No Mahāntam”,¹¹³ a inteligentny powinien wykonać Sāszṭāṅga (pokłon z dotknięciem ośmiu części ciała do ziemi) z mantrą „Mā Nastoke”¹¹⁴ itd.
34. Powinien wykonać „Śiwa Mudrā” z mantrą „Esza te”;¹¹⁵ Abhajamudrā z mantrą „Jato Jataḥ”¹¹⁶ itd. oraz Dźńānamudrā z mantrą Trajambaka.¹¹⁷
35. Mahāmudrā powinna zostać pokazana z mantrą „Namaḥ Senā-”¹¹⁸ itd. Następnie powinien wykonać Dhenumudrā z mantrą „Namo Gobhjaḥ” itd.
36. Po wykonaniu tych pięciu Mudrā powinien recytować „Śiwa Mantra¹¹⁹ Dźapa”. Wielbiciel dobrze zaznajomiony z Wedami powinien recytować mantrę „Śatarudrija”.
37. Następnie wedyjski uczony powinien wykonać Pańćāṅgapāṭha. Następnie należy wykonać Wisardźana (rytualne pożegnanie) z mantrą „Dewā gātu”¹²⁰ itd.
38. Tak oto szczegółowo wyjaśniono wedyjski rytuał wielbienia Śiwa. Teraz posłuchajcie skróconego wedyjskiego rytuału.
39. Glina powinna zostać przyniesiona z mantrą „Sadjo Dźātam”.¹²¹ Spryskanie wodą powinno zostać wykonane z mantrą „Wāmadewāja”.¹²²
40. Liṅgam powinien zostać uformowany przy użyciu mantry Aghora.¹²³ Āhwāna (wezwanie) powinno zostać wykonane z mantrą „Tatpuruszāja”.¹²⁴
41. Liṅgam Hara powinien zostać przymocowany do piedestału z mantrą Īśāna.¹²⁵ Inteligentny wielbiciel powinien wykonać wszystkie inne rytuały w skrócie.
42. Z pięciosylabową mantrą lub inną mantrą przekazaną przez nauczyciela, inteligentny wielbiciel powinien wykonać, zgodnie z zasadami, adorację przy należytym przestrzeganiu szesnastu Upaćāra (i następującej modlitwy).
43. „Medytujemy nad Bhawa, niszczycielem światowego istnienia, nad wielkim panem, nad Ugra, unicestwiającym straszliwe grzechy, nad Śarwa, ukoronowanym sierpem księżyca”.
44. Inteligentny wielbiciel powinien czcić Śiwa tą mantrą lub wedyjską mantrą z wielkim oddaniem, unikając błędów. Śiwa obdarza błogosławieństwami, gdy jest czczony z oddaniem.
45. Niezależnie od wedyjskiego sposobu wielbienia opisanego powyżej, o brāhmini, teraz przystępujemy do wyjaśnienia powszechnej procedury wielbienia Śiwa.
46. Ten sposób wielbienia glinianego wizerunku Śiwa polega na recytacji imion Śiwa. O doskonali mędrcy, spełnia on wszystkie upragnione pragnienia. Posłuchajcie mnie, a wyjaśnię go.
47-48. Osiem imion Śiwy, czyli: Hara, Maheśwara, Śambhu, Śūlapāṇi, Pinākadhryk, Śiwa, Paśupati i Mahādewa powinno być używanych odpowiednio do rytuałów: przynoszenia gliny, ugniatania, instalacji, wezwania, ceremonialnej ablucji, czczenia, błagania o wybaczenie oraz rytualnego pożegnania.
49. Każde z tych imion powinno być poprzedzone przez Oṃkāra. Imię powinno być użyte w celowniku, a na końcu dodane Namaḥ. Rytuały powinny być wykonywane z wielkim oddaniem i radością.
50. Należy porządnie wykonać rytuał Njāsa, a także Aṅganjāsa, rytuał dwóch rąk. Wielbiciel powinien medytować, używając sześciosylabowej mantry – Om Namaśśiwāja.
51. Wielbiciel powinien medytować nad Śiwa, siedzącym pośrodku swojego miejsca na piedestale w Kailāsa, czczonego przez Sananda¹²⁶ i innych. Śiwa jest niczym pożar lasu, pochłaniający suche drewno w postaci cierpienia wielbicieli. Jest niezmierzony. Jest Ozdobą wszechświata, będąc blisko objętym przez swoją małżonkę, Umā.
52. Powinien on medytować nad Śiwa w następujący sposób: On jest jak srebrna góra. Nosi piękny księżyc na swoim czole. Jego członki jaśnieją ozdobami z klejnotów. W swoich czterech dłoniach trzyma topór, jelenia, Mudrā błogosławieństwa i Mudrā uwolnienia od strachu. Jest radosny. Siedzi w pozycji lotosu. Zgromadzeni Dewowie stoją wokół Niego i składają modlitwy. Nosi skórę tygrysa. Jest przedwiecznym Bytem, nasieniem wszechświata. Rozprasza wszelkie lęki. Jest trójokim¹²⁷ panem o pięciu twarzach.¹²⁸
53. Po medytacji i wielbieniu doskonałego ziemnego wizerunku, powinien należycie wykonać Dźapę pięciosylabowej mantry nauczonej przez nauczyciela.
54. O najznamienitsi spośród brāhminów, inteligentny wielbiciel powinien adorować pana Dewów różnymi hymnami i recytować mantrę Śatarudrija.
55. Powinien wziąć surowe ziarna ryżu i kwiaty, trzymając dłonie złożone w kształt miseczki, i modlić się do Śiwa za pomocą następujących mantr.
56-60. Hymn: „O Śiwa, miłosierny, jestem Twój. Twoje atrybuty są moim oddechem życia. Mój umysł jest zawsze skupiony na Tobie. Wiedząc to, o władco duchów, bądź dla mnie łaskawy. Świadomie lub nieświadomie, cokolwiek wykonałem poprzez Dźapa czy adorację, niech to, o Śiwa, dzięki Twej łasce, przyniesie owoc. Jestem największym grzesznikiem, a Ty jesteś największym oczyszczającym. O Panie Gaurī, wiedząc to, uczyń to, co zechcesz. O wielki panie, nie można Cię poznać poprzez Wedy, Purāṇy, systemy filozoficzne czy różnych mędrców. O Sadāśiwa, jakże mogę Cię poznać? W każdy sposób należę do Ciebie, o Śiwa, całym moim umysłem. Powinienem być ocalony przez Ciebie. Bądź dla mnie łaskawy, o Śiwa.”
61. Po recytacji hymnu wielbiciel powinien złożyć kwiaty i ziarna ryżu na wizerunku Śiwaliṅga. O mędrcy, następnie powinien pokłonić się Śiwa z oddaniem, dotykając ziemi ośmioma kończynami.
62. Inteligentny wielbiciel powinien wykonać pradaksziṇa w przepisany sposób. Powinien modlić się do pana Dewów z wielką wiarą.
63. Następnie powinien wydać dźwięk pełnym głosem.¹²⁹ Pokornie skłonić głowę. Następnie powinien złożyć formalną prośbę i wykonać rytuał rytualnego pożegnania.
64. O najznamienitsi spośród mędrców, tak oto wyjaśniłem wam procedurę wielbienia wizerunku Liṅga, który zapewnia przyjemności świata, zbawienie i zwiększa oddanie dla Śiwa.
65-66. Ktokolwiek przeczyta lub wysłucha ten rozdział z czystym umysłem, zostanie oczyszczony ze wszystkich grzechów i osiągnie wszystkie pragnienia. Ta doskonała narracja obdarza długowiecznością, zdrowiem, sławą, niebem i szczęściem w postaci synów i wnuków.

Mędrcy powiedzieli:

1-2. O Sūto, o Sūto, szczęśliwy uczniu Wjāsy, cześć Tobie. Przedstawiłeś jasno procedurę kultu glinianych podobizn Liṅga. Teraz uprzejmie wyjaśnij liczbę wizerunków Liṅga w zależności od pragnień, jakie ktoś może mieć. Jesteś przychylnie nastawiony do strapionych i cierpiących.

Sūta powiedział:

3. O mędrcy, posłuchajcie zasad postępowania w kulcie glinianych podobizn Liṅga, zgodnie z którymi człowiek osiąga pełne zadowolenie.
4. Jeśli ktoś oddaje cześć innemu bóstwu bez wykonania glinianego wizerunku Liṅga, jego kult będzie daremny. Jego umartwienia i dary dobroczynne pójdą na marne.
5. Liczba glinianych podobizn Liṅga w odniesieniu do różnych pragnień jest określona i, o najwybitniejsi spośród mędrców, z pewnością przyniesie pożądany skutek.
6. Pierwsza inwokacja, instalacja i kult są oddzielne. Jedynie kształt wizerunku Liṅga pozostaje ten sam. Wszystko inne jest różne.
7. Osoba pragnąca zdobyć wiedzę powinna z radością wykonać tysiąc glinianych wizerunków Liṅga i oddać im cześć. Z pewnością osiągnie ten cel.
8. Osoba pragnąca bogactwa powinna wykonać pięćset glinianych wizerunków Liṅga; pragnąca syna – tysiąc pięćset; pragnąca odzieży – pięćset.
9. Osoba pragnąca wyzwolenia – 1 koṭi (10 milionów); pragnąca ziemi – tysiąc; pragnąca miłosierdzia – trzy tysiące; pragnąca świętego miejsca – dwa tysiące.
10. Osoba pragnąca przyjaciół – trzy tysiące; pragnąca władzy – osiemset; pragnąca sprowadzenia śmierci na kogoś – siedemset; pragnąca uroku – osiemset.
11. Osoba pragnąca zmieść swoich wrogów – tysiąc; pragnąca paraliżować – tysiąc; pragnąca wzbudzać nienawiść – pięćset.
12. Osoba pragnąca uwolnienia się z więzów – tysiąc pięćset. Jeśli istnieje zagrożenie ze strony wielkiego króla – pięćset.
13. Jeśli istnieje zagrożenie ze strony złodziei, rabusiów itp. – dwieście; jeśli występuje zły wpływ Ḍākinī¹³⁰ i innych złych duchów – pięćset.
14. W przypadku ubóstwa – pięć tysięcy. Jeśli wykona się dziesięć tysięcy, wszystkie pragnienia zostaną spełnione. O wielcy mędrcy, teraz przedstawię codzienną procedurę. Proszę, posłuchajcie.
15. Jeden taki wizerunek usuwa grzechy. Dwa przynoszą bogactwo. Trzy są przyczyną spełnienia wszystkich pragnień.
16. Ponad to, więcej i więcej korzyści przybywa, aż do osiągnięcia określonej liczby. Teraz przedstawię inną opinię pochodzącą od innego mędrca.
17. Inteligentna osoba może z pewnością pozostać wolna od strachu po wykonaniu dziesięciu tysięcy takich wizerunków. Usuwa to strach przed wielkimi królami.
18. Rozsądny człowiek powinien wykonać dziesięć tysięcy takich wizerunków, aby uwolnić się z więzienia. Gdy istnieje strach przed złym wpływem Ḍākinī i innych złych duchów, powinien wykonać siedem tysięcy takich wizerunków.
19. Osoba niemająca synów powinna wykonać pięćdziesiąt pięć tysięcy takich wizerunków. Ktoś, kto chce mieć córki, powinien wykonać dziesięć tysięcy takich wizerunków.
20. Wielbiciel osiągnie bogactwo i świetność Wiszṇu i innych bóstw, wykonując dziesięć tysięcy wizerunków. Osiągnie niezrównaną chwałę i bogactwo, wykonując milion wizerunków.
21. Z pewnością, jeśli ktoś wykona koṭi, stanie się samym Śiwa.
22. Kult glinianych wizerunków Liṅga przynosi korzyści równe jednemu koṭi ofiar. Daje wszystkie przyjemności świata i wyzwolenie tym, którzy ich pragną.
23. Kto marnuje swój czas bez oddawania czci takim wizerunkom, poniesie wielką stratę. Nie jest lepszy od nikczemnego, złego człowieka.
24. Jeśli kult takich wizerunków zostanie porównany ze wszystkimi darami charytatywnymi, rytuałami, świętymi miejscami, umartwieniami i ofiarami, okaże się, że są one równe.
25. W epoce Kali kult wizerunku Liṅga jest najlepszy, co jest oczywiste na podstawie tego, co widzimy na świecie. Nie ma nic innego. To jest konkluzja wszystkich świętych tekstów i tradycji religijnych.
26. Wizerunek Liṅga daje przyjemności świata i wyzwolenie. Odpędza różne nieszczęścia. Oddając mu cześć, człowiek osiąga tożsamość z Śiwą.
27. Ponieważ kult wizerunku Liṅga jest nakazany nawet dla mędrców, powinien być oddawany przez każdego zgodnie z określonymi zasadami.
28. W oparciu o rozmiary, wizerunki dzielą się na trzy rodzaje—doskonałe (Uttama), normalne (Madhjama) i niższe (Nīća). O najwybitniejsi spośród mędrców, wyjaśnię je, proszę, słuchajcie.
29. Wizerunek Liṅga o wysokości czterech anguli (calów) ze wspaniałym piedestałem jest uważany za najdoskonalszy przez mędrców dobrze obeznanych ze świętymi tekstami.
30. Połowa tej wysokości to wizerunek średni. Połowa tego ostatniego to wizerunek niższy. W ten sposób przedstawiłem trzy rodzaje wizerunków Liṅga.
31. Kto codziennie oddaje cześć wielu takim wizerunkom z wielką wiarą i oddaniem, może osiągnąć spełnienie każdego pragnienia, jakie powstaje w jego sercu.
32. W czterech Wedach nie ma nic równie świętego jak kult wizerunku Liṅga. Taki wniosek wynika ze wszystkich świętych tekstów.
33. Wszystkie inne rytuały mogą zostać całkowicie porzucone. Prawdziwie uczony człowiek powinien oddawać cześć jedynie wizerunkowi Liṅga z wielkim oddaniem.
34. Jeśli czci się wizerunek Liṅga, oznacza to, że oddano cześć całemu wszechświatowi, składającemu się z rzeczy ruchomych i nieruchomych. Nie ma innego środka ratunku dla osób zanurzonych w oceanie światowej egzystencji.
35. Ludzie świata są ślepi z powodu ignorancji. Ich umysły są splamione pragnieniami doczesnymi. Poza kultem wizerunku Liṅga nie ma innej tratwy, która mogłaby ich uratować przed zagładą.
36-38. Hari, Brahmā i inni bogowie, mędrcy, Jakszowie, Rākszasowie, Gandharwowie, Ćāraṇowie, Siddhowie, Daitjowie, Dānawowie, Śesza i inne węże, Garuḍa i inne ptaki, wszyscy Manu, Pradźāpati, Kinnarowie, ludzie itd. oddawali cześć wizerunkowi Liṅga, który przynosi bogactwo, z wielką pobożnością i osiągnęli swoje najskrytsze pragnienia.
39. Brāhmini, kszatrijowie, waiśjowie, śudrowie, osoby urodzone z małżeństw międzykastowych i inni powinni oddawać cześć wizerunkowi Liṅga z wielkim oddaniem, używając odpowiednich mantr.
40. O brāhmini-mędrcy, po cóż mam mówić więcej? Nawet kobiety i inni są uprawnieni do oddawania czci wizerunkowi Liṅga.
41. Dwukrotnie narodzeni mogą swobodnie oddawać cześć według rytuałów wedyjskich, lecz inni, którzy nie są do tego uprawnieni, nie mogą tego czynić.
42. Sam Pan Śiwa nakazał, aby dwukrotnie narodzeni wykonywali kult zgodnie z rytuałami wedyjskimi, a nie innymi metodami.
43. Jednak ci Dwidźowie, którzy zostali przeklęci przez Dadhīći, Gautamę i innych, nie przestrzegają wiernie rytuałów wedyjskich.
44. Człowiek, który odrzuca rytuały wedyjskie i podąża za tymi określonymi w Smryti lub innymi rytuałami, nie osiągnie zamierzonego owocu.
45. Prawdziwy wielbiciel, po wykonaniu kultu w przepisany sposób, powinien oddać cześć ośmiu kosmicznym formom Śiwa,¹³¹ obejmującym trzy światy.
46. Ziemia, wody, ogień, wiatr, eter, słońce, księżyc i ofiarnik – oto osiem kosmicznych form.
47. Śarwa, Bhawa, Rudra, Ugra, Bhīma, Īśwara, Mahādewa i Paśupati to manifestacje Śiwa, którym należy oddawać cześć w odniesieniu do tych kosmicznych form.
48. Następnie powinien z wielkim oddaniem oddać cześć orszakowi Śiwa, używając pasty sandałowej, surowego ryżu i świętych liści w kierunkach, zaczynając od północnego wschodu.
49. Są to: Īśāna, Nandī, Ćaṇḍa, Mahākāla, Bhryṅgin, Wrysza, Skanda, Kapardīśa, Soma i Śukra.
50. Wīrabhadra z przodu i Kīrtimukha z tyłu. Następnie powinien oddać cześć jedenastu Rudrom.
51-52. Następnie powinien powtarzać pięciosylabową mantrę, Śatarudrija, wiele hymnów śiwaickich oraz recytować Pańćāṅga, a także wykonać okrążanie. Po oddaniu pokłonu powinien pożegnać wizerunek Liṅga. W ten sposób opisałem kult Śiwy z należytą pobożnością.
53-54. Rytuały boskie powinny być zawsze wykonywane twarzą na północ w nocy. Podobnie kult Śiwa powinien być zawsze wykonywany twarzą na północ, a nie na wschód. Śaktisaṃhitā nie powinna być recytowana z twarzą zwróconą na północ lub zachód, ponieważ jest to tył.
55-56. Śiwa nie powinien być czczony bez Tripuṇḍra, Rudrāksza i liści Bilwa. O najlepszy spośród mędrców! Jeśli w trakcie kultu nie jest dostępny popiół, Tripuṇḍra (trzy linie na czole) należy narysować białą gliną.

Mędrcy powiedzieli:

1. O dobry mędrcze, wcześniej usłyszeliśmy, że ofiarowane Śiwie pokarmy (Naiwedja) nie powinny być spożywane przez innych. Proszę, powiedz nam o tym zdecydowanie, a także o wielkości Bilwy.¹³²

Sūta powiedział:

2. O mędrcy, wszyscy posłuchajcie teraz uważnie. Z radością wszystko wyjaśnię. Wszyscy, którzy podejmujecie święte obrzędy Śiwa, jesteście naprawdę błogosławieni.
3. Wielbiciel Śiwa, który jest czysty i schludny, oddany, wykonujący dobre obrzędy i mający niezachwianą wolę, powinien spożywać Naiwedja Śiwa. Powinien odrzucić wszystkie myśli, które nie są godne rozważania.
4. Nawet samo spojrzenie na Naiwedja Śiwa sprawia, że wszystkie grzechy znikają. Gdy jest spożywane, w jednej chwili gromadzą się niezliczone zasługi.
5. Tysiąc ofiar nie przynosi takiego pożytku. Sto milionów ofiar jest bezużyteczne. Gdy spożywa się Naiwedja Śiwa, osiąga się jedność z Śiwa.
6. Jeśli w rodzinie Naiwedja Śiwa staje się popularne wśród członków, ten dom staje się święty i może uświęcić także innych.
7. Gdy Naiwedja Śiwa jest ofiarowane, należy je przyjąć z radością i pokorą. Powinno być spożywane z entuzjazmem, pamiętając o Śiwie.
8. Jeśli ktoś, komu ofiarowano Naiwedja Śiwy, zwleka z natychmiastowym spożyciem, myśląc, że może zjeść je później, poniesie grzechy.
9. Jeśli ktoś nie ma skłonności do spożywania Naiwedja Śiwa, staje się grzesznikiem nad grzesznikami i z pewnością trafi do piekła.
10. Po inicjacji w ścieżkę Śiwa wielbiciel powinien spożywać ofiary pokarmowe składane przed Liṅgamem, czy to utrzymywanym w sercu, czy wykonanym z księżycowego kamienia, srebra, złota itp.
11. Naiwedja wszystkich Liṅgamów jest nazywana wielką łaską i jest pomyślna. Wielbiciel po inicjacji w ścieżkę Śiwa powinien je spożywać.
12. Proszę, posłuchajcie z radością decyzji dotyczącej spożywania Naiwedja Śiwa przez osoby inicjowane w inne ścieżki, ale zachowujące swoją oddanie dla Śiwa.
13-15. W odniesieniu do następujących Liṅgamów: uzyskanego z kamienia Śālagrāma, Rasalinga, Liṅgamów wykonanych z kamienia, srebra, złota, kryształów i klejnotów, lingamów zainstalowanych przez bogów i siddhów, Liṅgamów z Kāśmīru i Dźjotirliṅgamów,¹³³ spożycie Naiwedja Śiwa jest równe obrzędowi Ćāndrājaṇa.¹³⁴ Nawet zabójca brāhmina, jeśli spożyje resztki jedzenia ofiarowanego Bogu, natychmiast zgładzi wszystkie swoje grzechy.
16-17. Jeśli chodzi o Bāṇaliṅga, Liṅgam metalowy, Siddhaliṅga i Swajambhūliṅga oraz wszystkie inne bóstwa, Ćaṇḍa, jeden ze sług Śiwa, nie jest upoważniony. Tam, gdzie Ćaṇḍa nie jest upoważniony, ofiarowany pokarm może być spożywany przez ludzi z oddaniem. Ale nikt nie powinien spożywać ofiarowanego pokarmu tam, gdzie Ćaṇḍa jest upoważniony.
18. Jeśli ktoś po dokonaniu ceremonialnego obmycia ktokolwiek wypije tę wodę trzykrotnie, wszystkie trzy rodzaje grzechów popełnionych przez niego zostaną szybko zniszczone.
19-20. Jeśli cokolwiek z Naiwedja Śiwa nie powinno być spożywane, to jedynie ten artykuł, który rzeczywiście został umieszczony na liṅgamie. O wielcy mędrcy, to, co nie miało kontaktu z liṅgamem, jest czyste i dlatego można to spożywać. Gdy zaś było w kontakcie z Śālagrāma Śilā, jest również czyste i można je spożyć, niezależnie od tego, czy jest to ofiarowane jedzenie, liść, kwiat, owoc czy woda.
21. O wielcy mędrcy, tak oto przedstawiłem wam decyzję dotyczącą ofiary pokarmowej. Teraz posłuchajcie mnie uważnie i z oddaniem. Wyjaśnię wielkość Bilwy.
22. Bilwa jest symbolem Śiwa. Jest czczony nawet przez bogów. Trudno jest zrozumieć jego wielkość. Można ją pojąć jedynie w pewnym stopniu.
23. Każde święte miejsce na świecie znajduje swoje miejsce pod korzeniem drzewa Bilwa.
24. Kto czci Mahādewa w formie liṅgamu u korzenia Bilwa, staje się oczyszczoną duszą; z pewnością osiągnie Śiwa.
25. Kto wyleje wodę na swoją głowę u korzenia Bilwa, może być uważany za tego, kto wykąpał się we wszystkich świętych wodach ziemi. Zaprawdę, jest święty.
26. Widząc naczynie na wodę wokół podstawy drzewa Bilwa pełne wody, Śiwa staje się niezwykle zadowolony.
27. Człowiek, który czci korzeń drzewa Bilwa, ofiarując wonności i kwiaty, osiąga krainę Śiwa. Jego szczęście wzrasta, jego rodzina się rozwija.
28. Kto z czcią umieści rząd zapalonych lamp u korzenia drzewa Bilwa, staje się obdarzony wiedzą o prawdzie i jednoczy się z Śiwą.
29. Kto czci drzewo Bilwa obfitujące w świeże, delikatne pędy, zostaje uwolniony od grzechów.
30. Jeśli człowiek pobożnie nakarmi wielbiciela Śiwa u korzenia drzewa Bilwa, otrzyma owoc tego czynu dziesięć milionów razy większy niż w zwykłych okolicznościach.
31. Kto podaruje ryż gotowany w mleku i ghī wielbicielowi Śiwa u korzenia drzewa Bilwa, nigdy nie stanie się biedny.
32. O brāhmini, tak oto wyjaśniłem wam sposób czczenia lingamu Śiwy we wszystkich jego aspektach i podziałach. Istnieją dwa jego rodzaje: jeden jest przeznaczony dla tych, którzy aktywnie angażują się w sprawy świata, a drugi dla tych, którzy rzeczywiście się ich wyrzekli.
33. Czczenie podstawy liṅgamu spełnia wszystkie pragnienia tych, którzy prowadzą życie świeckie. Powinni oni przeprowadzać pełne rytuały w naczyniu.
34. Po zakończeniu konsekracji powinni ofiarować gotowany ryż Śāli jako Naiwedja. Po zakończeniu rytuału liṅgam należy przechowywać oddzielnie w czystej szkatułce w domu.
35. Kto wyrzekł się świata (Niwrytta), powinien wykonywać Karapūdźā (czczenie w dłoni). Powinien ofiarować Bogu to jedzenie, które sam zwykle spożywa. Subtelny liṅgam jest szczególnie zalecany dla Niwryttów.
36. Powinien on ofiarować święte popioły zarówno w rytuale czczenia, jak i jako Naiwedja. Po zakończeniu czczenia powinien zawsze nosić liṅgam na swojej głowie.

Mędrcy powiedzieli:

1-2. O Sūta, Sūta, szczęśliwy uczniu Wjāsy, pokłony Tobie. Prosimy, wyjaśnij ponownie uwielbienie świętych popiołów, Rudrāksza oraz imion Śiwa. Objaśniając z miłością te trzy rzeczy, uraduj nasze umysły.

Sūta powiedział:

3-4. Dobrze, że wspomnieliście o tej sprawie, która przynosi światu wielkie korzyści. Jesteście błogosławieni, święci i ozdabiacie wasze rodziny, gdyż macie Śiwa jako swojego jedynego i wielkiego ukochanego boga. Opowieści o Śiwa są wam zawsze drogie.
5. Ci, którzy czczą Śiwa, są błogosławieni i spełnieni. Ich narodziny są owocne, a ich rodzina wyniesiona.
6. Grzechy nigdy nie dotykają tych, z których ust nieustannie wypływają imiona Sadāśiwa, Śiwa, tak jak nie dotykają płonącego węgla z drzewa khadira.
7. Gdy usta wypowiadają „Pokłony Tobie, święty Śiwa”, te usta (twarz) są na równi ze świętymi miejscami, niszcząc wszystkie grzechy.
8. Jest pewne, że korzyść z pielgrzymek do świętych miejsc przypada temu, kto z miłością spogląda na Jego święte oblicze.
9. O brāhmini, miejsce, gdzie znajdują się te trzy rzeczy, jest najświętsze. Sam kontakt z tym miejscem daje korzyść równą świętej kąpieli w Triweṇī.
10. Imię Śiwa, popiół i korale Rudrāksza – te trzy są bardzo święte i są równe Triweṇī¹³⁵ (zbieg trzech świętych rzek).
11. Widok ludzi, którzy mają te trzy rzeczy na swoich ciałach, jest rzadkością. Ale gdy się to zdarzy, usuwa to wszystkie grzechy.
12. Nie ma żadnej różnicy między tymi dwoma – widokiem świętego człowieka a kąpielą w Triweṇī. Ten, kto tego nie rozumie, jest niewątpliwie grzesznikiem.
13. Człowieka, który nie ma popiołu na czole, nie nosi Rudrāksza na ciele i nie wypowiada imion Śiwa, należy unikać tak jak człowieka podłego.
14. Jak powiedział Brahmā, imię Śiwa jest równe Gaṅga, popiół jest równy Jamunā, a Rudrāksza niszczy wszystkie grzechy (i jest równy Saraswatī).
15-16. Brahmā, pragnąc przynieść dobro, zważył jedno przeciwko drugiemu. Po jednej stronie umieścił korzyści osiągnięte przez osobę, na której ciele obecne były te trzy rzeczy. Po drugiej stronie umieścił błogosławieństwo osiągnięte przez tych, którzy kąpali się w świętej Triweṇī. Obydwa okazały się równe. Dlatego uczeni powinni zawsze je nosić.
17. Od tego czasu Brahmā, Wiszṇu i inni bogowie noszą te trzy rzeczy. Sam ich widok odpędza grzechy.

Mędrcy powiedzieli:

18. O sprawiedliwy, wyjaśniłeś korzyści płynące z tych trzech rzeczy: imienia Śiwa itd. Prosimy, wyjaśnij to dokładniej.

Sūta powiedział:

19. O bramińscy mędrcy, wszyscy jesteście dobrymi wielbicielami Śiwa, obdarzonymi wiedzą i wielkim intelektem. Jesteście najznamienitsi spośród mądrych. Proszę, słuchajcie z szacunkiem o ich wielkości.
20. O brāhmini, jest to tajemniczo ukryte w świętych tekstach, Wedach i Purāṇach. Z miłości do was ujawniam to wam teraz.
21. O najznamienitsi wśród brāhminów! Któż poza Śiwą, który jest ponad wszystkim we wszechświecie, może znać prawdziwą wielkość tych trzech?
22. Krótko wyjaśnię wielkość tych imion, kierowany moją oddaną czcią. O brāhmini, słuchajcie z miłością o wielkości Jego, niszczyciela wszystkich grzechów.
23. Górskie stosy wielkich grzechów są niszczone niczym w płonącym lesie, gdy powtarzane są imiona Śiwa. Są spopielane bez żadnego wysiłku. To prawda, niezaprzeczalna prawda.
24. O Śaunaka, różne rodzaje cierpień, mających swoje korzenie w grzechach, mogą zostać powstrzymane tylko przez powtarzanie imion Śiwa, a nie przez cokolwiek innego.
25. Człowiek, który z oddaniem poświęca się Dźapom imion Śiwa, jest prawdziwym wyznawcą Wed, duszą cnotliwą i błogosławionym mędrcem.
26. O mędrcze, różne święte rytuały przynoszą natychmiastowe owoce tym, którzy mają pełną wiarę w skuteczność Dźapa imion Śiwa.
27. O mędrcze, ludzie nie są w stanie popełnić tylu grzechów w świecie, ile mogą zostać zniszczone przez imiona Śiwa.
28. O mędrcze, imiona Śiwa powtarzane przez ludzi natychmiast niszczą niezliczone stosy grzechów, takich jak zabicie brāhmina.
29. Ci, którzy przeprawiają się przez ocean egzystencji dzięki tratwie imion Śiwa, definitywnie niszczą te grzechy, które są główną przyczyną istnienia w świecie.
30. O wielki mędrcze, zniszczenie grzechów, które są korzeniami egzystencji, dokonuje się z pewnością dzięki toporowi imion Śiwa.
31. Nektar imion Śiwa powinien być pity przez tych, którzy są udręczeni i spaleni przez pożogę grzechów. Bez niego ludzie spalani przez tę pożogę nie mogą zaznać spokoju.
32. Ci, którzy zostali skąpani w nektarowym deszczu imion Śiwa, nigdy nie odczuwają niepokoju, nawet w samym środku pożogi egzystencji.
33. Szlachetne dusze, które zdobyły wielką wiarę w imiona Śiwa, oraz ci, którzy są im podobni, osiągają doskonałe wyzwolenie natychmiast.
34. O panie mędrców, oddanie imionom Śiwa, które niszczą wszystkie grzechy, może zdobyć jedynie ten, kto odprawiał pokuty przez wiele wcieleń.
35. Wyzwolenie jest łatwo dostępne jedynie dla tego, kto posiada niezwykłą i nieprzerwaną wiarę w imiona Śiwa. W to wierzę.
36. Nawet jeśli ktoś popełnił wiele grzechów, osoba, która z czcią wykonuje Dźapa imion Śiwa, z pewnością zostaje uwolniona od wszystkich grzechów.
37. Tak jak drzewa w lesie zostają spalone i zredukowane do popiołu przez pożar lasu, tak samo grzechy są niszczone przez imiona Śiwa.
38. O Śaunaka, ten, kto regularnie oczyszcza swoje ciało świętym popiołem i wykonuje Dźapa imion Śiwa, przekracza nawet przerażający ocean egzystencji.
39. Osoba, która podejmuje Dźapa imion Śiwa, nie zostaje splamiona grzechami, nawet jeśli przywłaszczyła sobie majątek brāhmina i zabiła wielu brāhminów.
40. Po przestudiowaniu wszystkich Wed nasi przodkowie doszli do wniosku, że najwznioślejszym środkiem do przekroczenia oceanu egzystencji jest wykonywanie Dźapa imion Śiwa.
41. O znakomici mędrcy, po co mam mówić więcej? Jednym tylko wersetem wyjaśnię wielkość i skuteczność imion Śiwa oraz ich zdolność do niszczenia wszystkich grzechów.
42. Moc imion Śiwa w niszczeniu grzechów przewyższa zdolność ludzi do ich popełniania.
43. O mędrcze, niegdyś król Indradjumna, który był wielkim grzesznikiem, osiągnął doskonały cel dzięki mocy imion Śiwa.
44. O mędrcze, podobnie pewna bramińska kobieta, mimo bardzo grzesznego życia, osiągnęła doskonały cel dzięki mocy imion Śiwa.
45. O znakomici brāhmini, tak oto opowiedziałem wam o niezwykłej doskonałości imion Śiwa. Teraz proszę, posłuchajcie o wielkości świętego popiołu, który jest najświętszym ze wszystkich.

Sūta powiedział:

1. Popiół (bhasma) o pomyślnym charakterze jest dwojakiego rodzaju. Wyjaśnię jego cechy. Proszę, słuchajcie uważnie.
2. Jeden jest znany jako Mahābhasma (Wielki popiół), a drugi jako Swalpa (mały). Mahābhasma występuje w różnych rodzajach.
3. Dzieli się na trzy typy: Śrauta (Wedyjski), Smārta (pochodzący z obrzędów Smryti) oraz Laukika (przygotowywany ze zwykłego ognia). Swalpa to zwykły popiół, który występuje w różnych formach.
4. Popiół Śrauta i Smārta powinien być używany tylko przez dwukrotnie narodzonych. Popiół Laukika może być stosowany przez każdego.
5. Mędrcy powiedzieli, że dwukrotnie narodzeni powinni nakładać święty popiół, recytując mantry. Inni mogą go nakładać bez mantry, z szacunkiem.
6. Kiedy suche krowie łajno zostaje spalone na popiół, nazywa się on Agneja (ognisty). O wielki mędrcze, ten popiół może być używany do Tripuṇḍra.
7. Popiół powstały w wyniku Agnihotry i innych rytuałów ofiarnych powinien być używany do Tripuṇḍra przez ludzi poszukujących mądrości.
8. Podczas nakładania popiołu na czoło lub smarowania go wodą należy recytować siedem mantr „Agni”¹³⁶ itd., wspomnianych w Dźābālopaniszad.
9. Ludzie wszystkich warṇa i āśrama powinni nosić Tripuṇḍra na czole lub posypywać swoje ciała popiołem, recytując mantry z Dźābāla-Upaniszady. Jeśli nie używają mantr, powinni to czynić z oddaniem.
10. Posypywanie się świętym popiołem i nakładanie Tripuṇḍra w poziome, równoległe linie nie powinno być porzucane przez tych, którzy pragną wyzwolenia. Śruti stwierdza, że nie powinni zaniedbywać tego obowiązku.
11-12. Śiwa, Wiszṇu, Umā, Lakszmi, bogini mowy oraz inni bogowie i boginie, brāhmini, kszatrijowie, waiśjowie oraz osoby o mieszanym pochodzeniu i plemiona górskie zawsze stosowały Tripuṇḍra i Uddhūlana.
13. Ci, którzy nie stosują Tripuṇḍra i Uddhūlana z wiarą, nie są w stanie właściwie praktykować różnych obrzędów odpowiednich dla różnych warna i āśramów.
14. Ci, którzy nie przestrzegają Tripuṇḍry i Uddhūlany z wiarą, nie mogą osiągnąć wyzwolenia, nawet jeśli narodzą się dziesięć milionów razy.
15. Nawet po setkach miliardów Kalp wiedza o Śiwa nie objawi się tym, którzy nie stosują Tripuṇḍra i Uddhūlana z wiarą.
16. Ostateczny wniosek wszystkich świętych tekstów jest taki, że ci, którzy nie stosują Tripuṇḍra i Uddhūlana z wiarą, są skalani wielkimi grzechami.
17. Każde działanie wykonane przez tych, którzy nie stosują Tripuṇḍra i Uddhūlana z wiarą, przyniesie przeciwne rezultaty.
18. O mędrcze, nienawiść do Tripuṇḍra i Uddhūlana pojawia się tylko w sercach tych wielkich grzeszników, którzy nienawidzą wszystkich.
19. Po odprawieniu świętych rytuałów Śiwa w ogniu, wielbiciel, który poznał Jaźń, powinien nałożyć popiół na czoło, recytując mantrę zaczynającą się od „Trjājuszā”.¹³⁷ W momencie, gdy popiół (bhasma) dotknie jego ciała, zostanie uwolniony od grzechów swoich niegodziwych czynów.
20. Ten, kto nosi Tripuṇḍra z białych popiołów podczas trzech Sandhjā każdego dnia, zostaje uwolniony od wszystkich grzechów i raduje się z Śiwa.
21. Ten, kto rysuje Tripuṇḍra na czole białymi popiołami, po śmierci osiągnie pierwotne światy.
22. Nikt nie powinien recytować sześciosylabowej mantry bez uprzedniego nałożenia popiołów na ciało. Po nałożeniu Tripuṇḍra z popiołów powinien wykonać Dźapa.
23-24. Wszystkie święte miejsca i wszystkie ofiary będą zawsze obecne w miejscu, gdzie człowiek po nałożeniu popiołów na swoje ciało przebywa na stałe, niezależnie od tego, czy jest okrutny, podły, grzeszny, czy popełnia grzechy o świcie, czy jest głupcem, czy człowiekiem upadłym.
25. Nawet człowiek grzeszny jest godzien szacunku ze strony dewów i asurów, jeśli ma Tripuṇḍra na czole. Cóż więc mówić o człowieku wiernym i obdarzonym czystą duszą?
26. Wszystkie święte miejsca i rzeki zawsze podążają do miejsca, które odwiedza osoba obdarzona Śiwa Dźńānā (wiedzą o Śiwa) i nosząca popioły.
27. Po cóż mówić więcej? Człowiek rozumny powinien zawsze nakładać popiół, zawsze czcić wizerunek Liṅga i zawsze recytować sześciosylabową mantrę Śiwa.
28. Ani Brahmā, ani Wiszṇu, ani Rudra, ani ryszi, ani dewowie nie są w stanie dostatecznie wyjaśnić wielkości nakładania popiołów.
29. Nawet jeśli człowiek zaniechał obowiązków przypisanych różnym warnom i aśramom, nawet jeśli zaniedbał święte obrzędy, zostanie uwolniony od grzechu, jeśli choć raz założy Tripuṇḍra.
30. Ci ludzie, którzy wykluczają człowieka noszącego Tripuṇḍra i odprawiają święte obrzędy, nie zostaną uwolnieni od więzów świata nawet po milionach narodzin.
31. Jeśli brāhmin nosi Tripuṇḍra z popiołem na czole, należy go uważać za tego, który nauczył się wszystkiego od nauczyciela i wykonał wszystkie święte obrzędy.
32. Ci, którzy zaczynają atakować na widok osoby, która nałożyła popiół, odradzają się jako synowie Ćāṇḍālów. O święty, mędrcy mogą to odgadnąć.
33. Z wielką oddaniem brāhmini i kszatrijowie powinni nakładać święte popioły na takie części ciała, jakie są przepisane w zasadach, recytując mantrę „Mā nastoke”¹³⁸ itd.
34. Waiśjowie powinni nakładać popioły, recytując mantrę Trjambaka,¹³⁹ a śudrowie – pięciosylabową mantrę.¹⁴⁰ Wdowy i inne kobiety powinny postępować jak śudrowie.
35. Gospodarz powinien recytować mantrę Pańćabrahma¹⁴¹ itd., a Brahmaćārin powinien recytować mantrę Trjambaka¹⁴² w odpowiednim czasie.
36. Wānaprastha powinien recytować mantrę Aghora,¹⁴³ a asceta powinien stosować jedynie Praṇawa.
37. Śiwajogin, będąc poza obrębem obrzędów warna i aśramów z powodu swojej koncepcji „Ja jestem Śiwą”, powinien nosić popioły wraz z mantrą Īśāna.
38. Śiwa ustanowił, że rytuał nakładania popiołów nie powinien być zaniechany przez ludzi żadnej kasty ani przez istoty spoza kast.
39. Osoba, która nałożyła popioły na swoje ciało, faktycznie nosi tyle liṅgamów, ile cząstek popiołu pozostaje na jej ciele.
40-41. Brāhmini, kszatrijowie, waiśjowie, śudrowie, ludzie mieszanych kast, kobiety, wdowy, dziewczęta, heretycy, brahmaćārini, gospodarze, mieszkańcy lasu, asceci, wykonawcy świętych obrzędów i kobiety, które mają znaki Tripuṇḍra, są niewątpliwie wyzwolonymi duszami.
42. Tak jak ogień, dotknięty świadomie lub nieświadomie, pali ciało, tak też popiół, noszony świadomie lub nieświadomie, uświęca człowieka.
43. Żaden człowiek nie powinien pić ani jeść choćby odrobiny, nie nałożywszy Bhasma ani nie nosząc Rudrāksza. Jeśli spożywa lub pije, niezależnie od tego, czy jest gospodarzem, wānaprasthą czy ascetą, człowiekiem z czterech warṇa czy mieszanej kasty, staje się grzesznikiem i trafia do piekła. Jeśli człowiek z czterech warṇa recytuje Gājatrī¹⁴⁴ lub jeśli asceta recytuje Praṇawa, zostaje wyzwolony.
44. Ci, którzy oczerniają Tripuṇḍra, w rzeczywistości oczerniają Śiwa. Ci, którzy ją noszą z oddaniem, w rzeczywistości noszą Śiwa.
45. Hańba czołu, które jest pozbawione popiołu. Hańba wiosce, która nie ma świątyni Śiwa. Hańba życiu, które nie czci Śiwa. Hańba wiedzy, która nie odnosi się do Śiwa.
46. Wielki jest grzech wynikający nawet z samego widoku tych, którzy oczerniają Śiwa, który jest podporą trzech światów, oraz tych, którzy oczerniają człowieka noszącego Tripuṇḍra na czole. Są oni na równi z wieprzami żyjącymi na śmietniku, demonami, osłami, psami, szakalami i robakami. Tacy grzesznicy są piekielnymi potworami od samego swojego narodzenia.
47.¹⁴⁵ Niech nie widzą słońca za dnia ani księżyca w nocy. Niech nie widzą ich nawet we śnie. Mogą zostać uwolnieni poprzez recytację Wedyjskiego Rudra Sūkta. Ci, którzy oczerniają osobę noszącą Tripuṇḍra, są głupcami. Samo rozmawianie z nimi może spowodować upadek do piekła. Nie ma dla nich ratunku.
48. O mędrcze, tāntrika nie jest uprawniony do udziału w Śiwajadźńa, ani też osoba nosząca Ūrdhwapuṇḍra (pionowy znak na czole noszony przez Waiszṇawów). Osoba oznaczona rozżarzonym kołem (znakiem Waiszṇawów) jest wykluczona z Śiwajadźńa.
49. Istnieje wiele światów do osiągnięcia, jak wyjaśniono w Bryhaddźābāla Upaniszad; biorąc to pod uwagę, człowiek powinien oddać się popiołowi (bhasma).
50. Tak jak pasta sandałowa może być nakładana tylko na pastę sandałową, tak też tylko popiół powinien być nakładany na święty znak na czole. Człowiek rozsądny nie nałoży niczego na czoło, które nosi ozdobny znak popiołu.
51. Tripuṇḍra powinno być nakładane do linii włosów przez kobiety. Brāhmini i wdowy również powinni nakładać popiół. Podobnie powinny to czynić osoby z wszystkich aśramów. Przez to  zapewnia ono wyzwolenie i niszczy wszystkie grzechy.
52. Ten, kto właściwie nakłada Tripuṇḍra z popiołu, zostaje uwolniony zarówno od wielkich, jak i małych grzechów.
53-54. Brahmaćārin, gospodarz, mieszkaniec lasu czy asceta, brāhmini, kszatrijowie, waiśjowie, śudrowie, ludzie niskiego i podłego stanu stają się czyści poprzez Tripuṇḍra i Uddhūlana nakładane zgodnie z przepisanym rytuałem i niszczą swoje nagromadzone grzechy.
55. Osoba regularnie nakładająca popiół (bhasma) zostaje uwolniona od grzechów zabójstwa kobiet, krów, bohaterów i koni. Nie ma co do tego wątpliwości.
56-60. Dzięki Tripuṇḍra natychmiast zostają zniszczone następujące grzechy i inne im podobne w niezliczonych odmianach: kradzież cudzej własności, gwałt na żonach innych mężczyzn, oczernianie innych, przywłaszczanie i przemocą zajmowanie cudzych pól, nękanie innych, kradzież roślin, parków itp., podpalenia, przyjmowanie od ludzi podłych darów takich jak krowy, złoto, bawoły, nasiona sezamu, koce, ubrania, gotowany ryż, ziarna zbóż, woda itp.; stosunki seksualne z prostytutkami, kobietami z plemion, rybaczkami, niewolnicami, aktorkami, wdowami, dziewicami i kobietami w okresie menstruacji; handel mięsem, skórami, sosami itp. oraz solą; oszczerstwa, krzywoprzysięstwo, oszukańcze spory i kłamstwo.
61. Kradzież własności Śiwa, oczernianie Śiwa w pewnych miejscach oraz oczernianie wielbicieli Śiwa mogą zostać odpokutowane poprzez odpowiednie rytuały pokutne.
62. Nawet Ćāṇḍāla, który nosi Rudrāksza na swoim ciele i Tripuṇḍra na czole, jest godzien szacunku. Jest on najwspanialszy spośród wszystkich kast.
63. Ten, kto nosi Tripuṇḍra na czole, zyskuje ten sam zaszczyt, co ten, kto kąpie się w świętych rzekach, takich jak Gaṅgā, oraz w jakichkolwiek innych świętych stawach, jeziorach i ośrodkach pielgrzymkowych na świecie.
64. Pięciosylabowa mantra, która zapewnia Śiwa-Kaiwalja, jest równa siedmiu koṭi wielkich i wielu koṭi innych mantr.
65. O mędrcze, mantry innych bóstw, które przynoszą wszelką pomyślność, są łatwo dostępne dla wielbiciela noszącego Tripuṇḍra.
66. Ten, kto nosi Tripuṇḍra, podnosi tysiąc swoich przodków i tysiąc potomków w swojej rodzinie.
67. W tym życiu będzie cieszył się wszystkimi ziemskimi przyjemnościami i będzie żył długo, wolny od chorób. Po zakończeniu swojego życia umrze spokojnie.
68-70. Następnie przyjmie boskie, pomyślne ciało obdarzone ośmioma doskonałościami. Będzie podróżował boskim powietrznym rydwanem w otoczeniu niebiańskich bogów. Będzie cieszył się przyjemnościami Widjādharów, potężnych Gandharwów, w światach Indra i innych strażników kierunków oraz w światach Pradźāpati. Ostatecznie dotrze do sfery Brahmā, gdzie będzie zabawiał się ze stu dziewicami.
71. Będzie tam cieszył się różnymi przyjemnościami przez cały okres życia Brahmā. Następnie będzie cieszył się przyjemnościami w Wiszṇuloka do czasu, aż umrze sto Brahmā.
72. Następnie osiągnie Śiwaloka i będzie tam doświadczał wiecznej błogości. Ostatecznie osiągnie Śiwasajudźja. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.
73. Po wielokrotnym analizowaniu istoty wszystkich Upaniszad doszliśmy do wniosku, że Tripuṇḍra prowadzi do najwyższej doskonałości.
74. Brāhmin, który oczernia popiół, przestaje być brāhminem i staje się człowiekiem niskiej kasty. Będzie poddawany torturom w straszliwym piekle przez cały okres życia czterogłowego Brahmā.
75. Człowiek, który nosi Tripuṇḍra podczas wykonywania Śrāddha, Jadźńa, Dźapa, Homa, Waiśwadewy i podczas wielbienia bóstw, jest duszą oczyszczoną i zwycięża nawet śmierć.
76. Kiedy ciało zostaje zanieczyszczone wydzielinami, należy wykąpać się w wodzie; kąpiel z popiołem (bhasma) zawsze oczyszcza; kąpiel z użyciem mantr usuwa grzechy, a kąpiel z wiedzą prowadzi do najwyższego celu.
77. Człowiek, który dokonuje kąpieli z popiołem, uzyskuje ten sam pożytek, co ten, który kąpie się we wszystkich świętych miejscach. Zyskuje ich zasługi.
78. Kąpiel z popiołem jest jak święte miejsce, gdzie kąpiel w Gaṅgā jest możliwa każdego dnia. Śiwa jest obecny w popiele, który bezpośrednio uświęca trzy światy.
79. Bezowocna jest wiedza, medytacja, dāna i dźapa, jeśli są wykonywane przez brāhmina, który nie nosi Tripuṇḍra.
80. Pustelnik, dziewice i osoby bez inicjacji powinny nakładać popiół zmieszany z wodą do południa, a potem bez wody.
81. Ten, kto regularnie nosi Tripuṇḍra w ten sposób, z czystym i opanowanym umysłem, musi być uważany za prawdziwego wielbiciela Śiwa. Osiąga ziemskie przyjemności i wyzwolenie.
82. Jeśli ktoś nie nosi koralika Rudrāksza, który daje wiele zasług, i nie nosi Tripuṇḍra, jego życie staje się bezwartościowe.
83. Tak oto krótko opowiedziałem o wielkości Tripuṇḍra. Jest to sekret, który należy strzec przed wszystkimi istotami.
84. O najwięksi mędrcy, na różnych częściach ciała, takich jak czoło, trzy linie tworzą Tripuṇḍra.
85. Tripuṇḍra na czole rozciąga się od środka brwi do końców brwi po obu stronach.
86. Linia narysowana w przeciwnym kierunku środkowym i serdecznym palcem nazywana jest Tripuṇḍra.
87. Trzema środkowymi palcami należy wziąć popiół i nałożyć Tripuṇḍra na czoło. Przyniesie to ziemskie przyjemności i wyzwolenie.
88. Dla każdej z trzech linii są wszędzie w ciele przypisane dziewięć bóstw. Wymienię je teraz. Słuchajcie uważnie.
89-90. Dziewięć bóstw pierwszej linii to: sylaba „A”, ogień Gārhapatja (ogień ofiarny), Ziemia, Dharma, guṇa Radźas, Rygweda, Krijāśakti (moc działania), Prātaḥsawana (rytuały poranne) i Mahādewa. O najwięksi spośród mędrców, to powinno być starannie zrozumiane przez tych, którzy zostali inicjowani w kult Śiwa.
91-92. Dziewięć bóstw drugiej linii to: sylaba „U”, ogień Daksziṇā (ogień ofiarny), zasada Eteru, guṇa Sattwa, Jadźurweda, Mādhjandina Sawana (rytuały południowe), Ićczāśakti (moc woli), Antarātman (dusza wewnętrzna) i Maheśwara. O najwięksi spośród mędrców, to musi być starannie zrozumiane przez tych, którzy zostali inicjowani w kult Śiwa.
93-94. Dziewięć bóstw trzeciej linii to: sylaba „M”, ogień Āhawanīja (ogień ofiarny), najwyższa dusza, guṇa Tamas, niebo, Dźńānaśakti, Sāmaweda, trzecia Sawana (rytuały wieczorne) i Śiwa. O najwięksi spośród mędrców, to musi być starannie zrozumiane przez tych, którzy zostali inicjowani w kult Śiwa.
95. W ten sposób, oddając cześć bóstwom różnych części ciała z oddaniem, należy nałożyć Tripuṇḍra. Dzięki temu człowiek stanie się czysty i osiągnie zarówno ziemskie przyjemności, jak i wyzwolenie.
96. O władcy mędrców, opisałem bóstwa różnych części ciała. Teraz posłuchajcie o różnych miejscach, na które się je nakłada.
97. Linie te można nakładać na trzydzieści dwa miejsca, na połowę z nich – szesnaście miejsc, na osiem miejsc lub na pięć miejsc.
98-102. Trzydzieści dwa miejsca to: głowa, czoło, dwoje uszu, dwoje oczu, dwa nozdrza, usta, szyja, dwie ręce, dwa łokcie, dwa nadgarstki, klatka piersiowa, dwa boki, pępek, dwa jądra, dwa uda, dwa kolana, dwie łydki, dwie pięty i dwie stopy. Podczas nakładania Tripuṇḍra należy wypowiadać imiona: Ogień, Woda, Ziemia, Wiatr, kierunków, strażników kierunków i ośmiu Wasu.¹⁴⁶ Ośmiu Wasu to: Dharā, Dhruwa, Soma, Āpa, Anila, Anala, Pratjūsza i Prabhāsa. Alternatywnie, wielbiciel może nałożyć Tripuṇḍra na szesnaście części ciała.
103-109. Szesnaście wcześniej wspomnianych części to: głowa, czoło, szyja, dwa ramiona, dwie ręce, dwa łokcie, dwa nadgarstki, klatka piersiowa, pępek, dwa boki i plecy. Imiona bóstw rządzących tymi częściami, które należy czcić, to: dwóch Aświnów, Dasra i Nāsatja, Śiwa, Śakti, Rudra, Īśa, Nārada i dziewięć Śakti – Wāmā i inne. Alternatywnie, szesnaście części to: głowa, włosy, dwoje oczu, usta, dwie ręce, klatka piersiowa, pępek, dwa uda, kolana, dwie stopy i plecy. Bóstwa to: Śiwa, Ćandra, Rudra, Ka (Brahmā), Wighneśwara, Wiszṇu, Śrī w sercu, Śambhu, Pradźāpati w pępku, Nāga, Nāgakanjā, Ryszikanjā w stopach i ocean o rozległej powierzchni na plecach. Teraz zostaną wymienione osiem części.
110. Organ rozrodczy, czoło, doskonała para uszu, dwa ramiona, klatka piersiowa i pępek – to osiem części ciała.
111. Bóstwami opiekuńczymi są Brahmā i siedmiu mędrców.¹⁴⁷ O najwięksi spośród mędrców, tak zostało powiedziane przez tych, którzy znają skuteczność popiołów (bhasma).
112. Alternatywnie, te pięć części ciała należy używać do nakładania popiołu, jak podają ci, którzy znają jego skuteczność. Są to: czoło, dwa ramiona, klatka piersiowa i pępek.
113-114. Biorąc pod uwagę miejsce i czas, wielbiciel powinien zrobić to, co jest możliwe. Jeśli nie jest w stanie nałożyć popiołu na całe ciało, powinien nałożyć Tripuṇḍra tylko na czoło, pamiętając o Panu Śiwa, trójokim, podporze trzech guṇa i protoplaście trzech dewów, powtarzając „Namaḥ Śiwāja” (pokłon Śiwa).
115. Powinien nałożyć Tripuṇḍra po bokach, mówiąc „Īśābhjāṃ Namaḥ” (pokłon Śiwa i bogini) oraz na przedramionach, mówiąc „Bīdźabhjām Namaḥ” (pokłon nasionom stwórczym).
116. Powinien nałożyć popiół poniżej, mówiąc „Namaḥ Pitrybhjām” (pokłon przodkom), oraz powyżej, mówiąc „Namaḥ Umeśābhjām” (pokłon Umā i Īśa), a na plecach i tyle głowy, mówiąc „Namaḥ Bhīmāja” (pokłon Bhīma).

Sūta powiedział:

1. O mędrcze Śaunaka, wielce inteligentny, będący formą Śiwa, szlachetny umyśle, proszę, wysłuchaj o wielkości Rudrāksza. Wyjaśnię to krótko.
2. Rudrāksza jest ulubionym koralem Śiwy. Jest wysoko uświęcający. Usuwa wszystkie grzechy poprzez swój widok, kontakt i odmawiane dźapa.
3. O mędrcze, dawniej wielkość Rudrāksza została ogłoszona bogini przez Śiwa, najwyższą duszę, aby nieść pomoc światom.

Śiwa powiedział:

4. O Śiwā, Maheśāni, racz wysłuchać o wielkości Rudrāksza. Mówię to z miłości do ciebie, pragnąc przynieść korzyść wielbicielom Śiwa.
5-7. O Maheśāni, dawniej przez tysiące boskich lat odbywałem pokutę. Chociaż rygorystycznie ją kontrolowałem, mój umysł był niespokojny. W ramach zabawy, będąc samowładny, po prostu otworzyłem oczy, o Bogini, pragnąc pomóc światom. Krople łez spadły z moich pięknych półprzymkniętych oczu. Z tych kropli łez wyrosły rośliny Rudrāksza.
8. Stały się one nieruchome. Aby pobłogosławić wielbicieli, zostały dane czterem Warnom oddanym czci Wiszṇu.
9-10. Rudrāksze rosnące w ziemi Gauḍa¹⁴⁸ stały się wielkimi ulubieńcami Śiwa. Rosły one w Mathurā, Laṅkā, Ajodhji, Malaja,¹⁴⁹ na górze Sahja,¹⁵⁰ w Kāśī i innych miejscach. Są one zdolne do rozbijania skupisk grzechów nie do zniesienia dla innych, jak stwierdzają święte teksty.
11. Na moje polecenie zostały sklasyfikowane jako bramińskie, kszatrijskie, waiśjowskie i śūdryjskie. Te Rudrāksze mają pomyślną naturę.
12. Kolory czterech typów Rudrāksza to odpowiednio biały, czerwony, żółty i czarny. Wszyscy ludzie powinni nosić Rudrāksza zgodną z ich warṇą.
13. Jeśli pragną swojego dobra, czyli doczesnych przyjemności i wyzwolenia, oraz jeśli wielbiciele Śiwa chcą uszczęśliwić Śiwa, muszą nosić Rudrāksza.
14. Rudrāksza wielkości owocu agrestu indyjskiego (Dhātrīphala)¹⁵¹ jest uznawana za najdoskonalszą; ta wielkości owocu drzewa jujuba (Badarīphala)¹⁵² jest uważana za średnią.
15. O Pārwati, wysłuchaj tego z miłością, pragnąc korzyści dla wielbicieli. Najmniejsza Rudrāksza ma wielkość ciecierzycy według tej doskonałej klasyfikacji.
16. O Maheśwarī, nawet Rudrāksza wielkości owocu drzewa jujuba zapewnia korzyści oraz zwiększa szczęście i pomyślność.
17. Ta, która jest wielkości agrestu, prowadzi do zniszczenia wszystkich nieszczęść. Ta, która ma wielkość jagody Guńdźā, sprzyja osiągnięciu wszystkich pożądanych owoców.
18. Im lżejsza Rudrāksza, tym bardziej owocna. Każda z nich jest korzystna, a ta o wadze jednej dziesiątej jest uznawana przez uczonych za najbardziej owocną.
19. Noszenie Rudrāksza jest zalecane dla zniszczenia grzechów. Dlatego ta, która sprzyja osiągnięciu każdego celu, musi być koniecznie noszona.
20. O Parameśwarī, na świecie nie obserwuje się żadnego innego naszyjnika czy girlandy, który byłaby tak pomyślny i owocny jak Rudrāksza.
21. O Bogini, Rudrāksza równej wielkości, lśniące, mocne, grube i posiadające wiele kolczastych wypustek spełniają pragnienia oraz zapewniają doczesne przyjemności i wyzwolenie na zawsze.
22. Należy odrzucić sześć rodzajów Rudrāksza: tego, który jest zjedzony przez robaki, przecięty i złamany, nie posiada kolczastych wypustek, ma pęknięcia oraz nie jest okrągły.
23. Ten, który ma naturalny otwór od końca do końca, jest najdoskonalszy; ten, który została przewiercony ludzkim wysiłkiem, jest średni.
24. Noszenie Rudrākszy jest uważane za sprzyjające zniszczeniu wielkich grzechów. Jeśli na ciele nosi się jedenaście setek Rudrāksza, człowiek przyjmuje formę Rudra.
25. Nawet przez setki lat nie da się odpowiednio opisać korzyści płynących z noszenia tysiąca stu pięćdziesięciu Rudrāksza.
26. Człowiek pobożny powinien wykonać diadem składający się z pięciuset pięćdziesięciu Rudrāksza.
27. Osoba o pobożnej naturze powinna wykonać trzy okrągłe sznury w formie świętej nici, każdy z trzystu sześćdziesięciu paciorków.
28. O Maheśwarī, trzy Rudrāksza muszą być noszone na kępce włosów, a po sześć w każdym uchu – prawym i lewym.
29-30. Sto jeden Rudrāksza powinno być noszonych wokół szyi; jedenaście Rudrāksza powinno być noszonych na każdej ręce, łokciu i nadgarstku. Wielbiciele Śiwa powinni nosić trzy Rudrāksza w świętej nici, a wokół bioder powinno być związanych pięć Rudrāksza.
31. O Parameśwarī, osoba, która nosi tak wiele Rudrāksza, jest godna pokłonów i adoracji przez wszystkich, tak jak Maheśa.
32. Taka osoba, pogrążona w kontemplacji, powinna być odpowiednio usadzona i powinno się do niej zwracać „O Śiwo”. Widząc ją, każdy zostaje uwolniony od grzechów.
33. Oto zasada dotycząca noszenia jedenastu setek Rudrāksza. Jeśli nie jest dostępna tak duża liczba, podaję ci inną pomyślną procedurę.
34-36. Jednen Rudrāksza powinien być noszony na kępce włosów, trzydzieści na głowie, pięćdziesiąt wokół szyi; szesnaście na każdej ręce; dwanaście na każdym nadgarstku; pięćset na ramionach oraz trzy sznury po sto osiem paciorków, w formie świętej nici. Ten, kto nosi w sumie tysiąc Rudrāksza i jest mocno zdeterminowany w wypełnianiu rytuałów, jest czczony przez wszystkich bogów niczym Rudra.
37-39. Jeden Rudrāksza powinien być noszony na kępce włosów, czterdzieści na czole, trzydzieści dwie wokół szyi, sto osiem na piersi, sześć w każdym uchu, szesnaście na każdej ręce; o panie mędrców, zgodnie z długością przedramion, powinno się nosić dwanaście lub podwójną tę liczbę. Osoba, która nosi tak wiele Rudrāksza z miłości, jest wielkim wielbicielem Śiwa. Powinna być czczona jak Śiwa i zawsze zasługiwać na cześć ze strony wszystkich.
40. Rudrāksza należy nosić na głowie z powtarzaniem mantry Īśāna;¹⁵³ na uszach z mantrą Tripurusza;¹⁵⁴ wokół szyi z mantrą Aghora¹⁵⁵ oraz na piersi w ten sam sposób.
41. Mądry wielbiciel powinien nosić Rudrāksza na przedramionach z mantrą Aghora Bīdźa. Sznur z piętnastu paciorków powinien być noszony na brzuchu z mantrą Wāmadewa.¹⁵⁶
42. Z pięcioma mantrami – Sadjodźāta itd. powinny być noszone trzy, pięć lub siedem girland. Można również nosić wszystkie paciorki z Mūla mantrą.¹⁵⁷
43. Wielbiciel Śiwa powinien powstrzymać się od jedzenia mięsa, czosnku, cebuli, czerwonego czosnku, warzyw liściastych, Śleszmātaka,¹⁵⁸ brudnej świni i trunków.
44. O Umā, córko góry, białego Rudrāksza powinien nosić brāhmin, czerwonego – kszatrija, żółtego – waiśja, a czarnego – śūdra. Tę ścieżkę wskazują Wedy.
45. Niezależnie od tego, czy jest gospodarzem, leśnym ascetą, wędrownym mnichem czy osobą z jakiegokolwiek Zakonu, nikt nie powinien odchodzić od tej tajemnej nauki. Możliwość noszenia Rudrāksza można uzyskać jedynie dzięki wielkim zasługom. Jeśli ktoś ją przegapi, trafi do piekła.
46. Rudrāksza wielkości owocu agrestu indyjskiego oraz te o mniejszej wadze, ale z zagłębionymi kolcami, a także te zjedzone przez robaki, bez otworów i posiadające inne wady, nie powinny być noszone przez tych, którzy pragną pomyślnych rezultatów. Należy unikać małych paciorków wielkości ziarna grochu. O Umā, Rudrāksza jest pomyślnym uzupełnieniem mojego liṅga. Mały Rudrāksza jest zawsze godny pochwały.
47. Ludzie wszystkich warṇa i āśramów, nawet kobiety i śūdrowie, mogą nosić Rudrāksza na polecenie Śiwa. Ascety powinni go nosić wraz z Praṇawą.
48. Jeśli ktoś nosi go w ciągu dnia, jest uwalniany od grzechów popełnionych w nocy; jeśli nosi go w nocy, zostaje uwolniony od grzechów popełnionych w ciągu dnia. Podobny rezultat osiąga się, nosząc go rano, w południe lub wieczorem.
49. Ci, którzy noszą Tripuṇḍra, splątane włosy i Rudrāksza, nie trafiają do siedziby Jama.
50-52. [Nakaz Jamy dla jego sług:] „Ci, którzy noszą przynajmniej jednego Rudrāksza na głowie, Tripuṇḍra na czole i powtarzają pięciosylabową mantrę, powinni być przez was wszystkich szanowani. Są oni rzeczywiście świętymi ludźmi. Możecie sprowadzić tutaj tego, kto nie ma na sobie Rudrāksza, nie nosi Tripuṇḍra na czole i nie wypowiada pięciosylabowej mantry. Wszyscy ci, którzy noszą popiół i Rudrāksza, powinni być zawsze przez nas szanowani po poznaniu ich mocy. Nigdy nie powinni być tutaj sprowadzani.”
53. Jama wydał taki rozkaz swoim sługom. Oni również milczeli, zgadzając się na to. W rzeczywistości byli zdumieni.
54. Dlatego, o Mahādewī, Rudrāksza, jak również osoba, która go nosi, są moimi ulubionymi. O Pārwati, nawet jeśli ktoś popełnił grzechy, staje się czysty.
55. Ten, kto nosi Rudrāksza wokół rąk i ramion oraz na głowie, nie może zostać zabity przez żadne żywe istoty. Będzie przemierzał świat w postaci Rudry.
56. Będzie zawsze szanowany przez bogów i asurów. Będzie czczony jak Śiwa. Usunie grzech każdej osoby, którą ujrzy.
57. Jeśli ktoś nie osiągnął wyzwolenia poprzez medytację i zdobycie wiedzy, powinien nosić Rudrāksza. Zostanie uwolniony od wszystkich grzechów i osiągnie najwyższy cel.
58. Mantra powtarzana z Rudrāksza jest milion razy bardziej skuteczna. Człowiek noszący Rudrāksza zdobywa zasługę stukrotnie większą.
59. O Bogini, dopóki Rudrāksza znajduje się na ciele żywej istoty, nie dotknie go przedwczesna śmierć.
60. Można osiągnąć Rudra, widząc osobę z Tripuṇḍrą, której ciało jest pokryte Rudrākszami i która recytuje mantrę Mrytjuńdźaja.¹⁵⁹
61. Jest ulubieńcem pięciu bóstw¹⁶⁰ i wszystkich bogów. O ukochana, wielbiciel powinien powtarzać wszystkie mantry, nosząc girlandę z Rudrāksza (lub licząc na paciorkach).
62. Nawet wielbiciele Wiszṇu i innych bóstw powinni bez wahania nosić Rudrāksza. Zwłaszcza wielbiciel Rudra powinien nosić Rudrāksza zawsze.
63. Rudrāksza występuje w różnych rodzajach. Wyjaśnię ich różne klasyfikacje. O Pārwati, słuchaj z wielkim oddaniem. Rudrāksza przynoszą zarówno radości świata, jak i wyzwolenie.
64. Rudrāksza o jednej twarzy to sam Śiwa. Przynosi zarówno radości świata, jak i wyzwolenie. Samo jego zobaczenie zmywa grzech zabójstwa brāhmina.
65. Gdzie jest czczony, tam bogactwo nie może być daleko. Nieszczęścia i trudności znikają. Wszystkie pragnienia zostają spełnione.
66. Rudrāksza o dwóch twarzach to Īśa, pan bogów. Spełnia wszystkie pragnienia. Szczególnie ten Rudrāksza szybko niweczy grzech zabicia krowy.
67. Rudrāksza o trzech twarzach zawsze obdarza środkami do cieszenia się życiem. Dzięki jego mocy wszystkie nauki stają się mocno ugruntowane.
68. Rudrāksza o czterech twarzach to sam Brahmā. Niweczy grzech zabójstwa człowieka. Jego widok i dotknięcie natychmiast obdarzają osiągnięciem czterech celów życia.
69. Rudrāksza o pięciu twarzach to sam Rudra. Nazywany jest Kālāgni. Jest wzniosły. Obdarza wszystkimi rodzajami wyzwolenia oraz osiągnięciem wszystkich pożądanych celów.
70. Rudrāksza o pięciu twarzach niweczy wszelkie grzechy, takie jak wynikające ze współżycia z zakazaną kobietą oraz spożywania zakazanej żywności.
71. Rudrāksza o sześciu twarzach to Kārtikeja. Człowiek, który nosi go na prawym ramieniu, jest z pewnością uwolniony od grzechów, takich jak zabójstwo brāhmina.
72. Rudrāksza o siedmiu twarzach, o Maheśāni, nazywany jest Anaṅga. O Deweśī, przez jego noszenie nawet biedak staje się wielkim panem.
73. Rudrāksza o ośmiu twarzach nazywany jest Wasumūrti oraz Bhairawa. Człowiek noszący go przeżywa pełny czas swojego życia. Po śmierci staje się Śiwa, panem z trójzębem.
74. Rudrāksza o dziewięciu twarzach to również Bhairawa. Jego mędrcem jest Kapila. Jego przewodniczącą boginią jest Durgā o dziewięciu formach, sama Maheśwarī.
75. Tgo Rudrāksza należy nosić na lewej ręce z wielkim oddaniem. Człowiek noszący go staje się Sarweśwarą, jak ja.
76. O Maheśānī, Rudrāksza o dziesięciu twarzach to sam Pan Dźanārdana. O Deweśī, przez jego noszenie wielbiciel osiągnie spełnienie wszystkich pragnień.
77. O Parameśwarī, Rudrāksza o jedenastu twarzach to Rudra. Nosząc go, człowiek staje się zwycięzcą wszędzie.
78. Rudrāksza o dwunastu twarzach powinien być noszony na włosach głowy. Obecnych jest w nim wszystkich dwunastu Āditjów (słońc).
79. Rudrāksza o trzynastu twarzach to Wiśwedewa. Nosząc go, człowiek osiągnie realizację wszystkich pragnień. Zyska powodzenie i pomyślność.
80. Rudrāksza o czternastu twarzach to najwyższy Śiwa. Powinien być noszony na głowie z wielkim oddaniem. Niweczy wszystkie grzechy.
81. O córko króla gór, w ten sposób wyjaśniłem ci różne rodzaje Rudrāksza na podstawie liczby jego twarzy. Posłuchaj teraz mantr z oddaniem.
Om Hrīṃ, pokłon – Jednotwarzowy
Om, pokłon – Dwutwarzowy
Klīṃ, pokłon – Trójtwarzowy
Om Hrīṃ, pokłon – Czterotwarzowy
Om Hrīṃ, pokłon – Pięciotwarzowy
Om Hrīṃ Huṃ, pokłon – Sześciotwarzowy
Om Huṃ, pokłon – Siedmiotwarzowy
Om Huṃ, pokłon – Ośmiotwarzowy
Om Hrīṃ Huṃ, pokłon – Dziewięciotwarzowy
Om Hrīṃ, pokłon – Dziesięciotwarzowy
Om Hrīṃ Huṃ, pokłon – Jedenastotwarzowy
Om Krauṃ Kszauṃ Rauṃ, pokłon – Dwunastotwarzowy
Om Hrīṃ, pokłon – Trzynastotwarzowy
Om, pokłon – Czternastotwarzowy
82. Dla osiągnięcia wszystkich pożądanych celów, wielbiciel powinien nosić Rudrāksza wraz z mantrami. Powinien mieć wielką wiarę i oddanie. Powinien być wolny od lenistwa.
83. Człowiek, który nosi Rudrāksza bez mantry, wpada do straszliwego piekła i pozostaje tam przez panowanie czternastu Indrów.
84-85. Na widok osoby z girlandą Rudrāksza wszystkie złe duchy, upiory, Piśāća, czarownice jak Dākinī i Śākinī, inne złowrogie duchy, złe zaklęcia i czary uciekają, obawiając się walki.
86. Widząc wielbiciela z girlandą Rudrāksza, o Pārwati, Śiwa, Wiszṇu, Dewī, Gaṇapati, słońce i wszyscy bogowie są zadowoleni.
87. Zatem, rozumiejąc jego wielkość, Rudrāksza musi być dobrze noszony, o Maheśwarī, wraz z powtarzaniem mantr z oddaniem, aby cnoty mogły rozkwitać.
88. W ten sposób Śiwa, najwyższa Jaźń, wyjaśnił Giridźā wielkość popiołu i Rudrāksza, które obdarzają zarówno radościami świata, jak i wyzwoleniem.
89. Osoby, które nakładają popiół i noszą Rudrāksza, są wielkimi ulubieńcami Śiwa. Cieszenie się uciechami świata i wyzwolenie są im zapewnione dzięki ich wpływowi.
90. Ten, kto nakłada popiół i nosi Rudrāksza, nazywany jest wielbicielem Śiwa. Człowiek oddany dźapa pięciosylabowej mantry jest istotą doskonałą i szlachetną.
91. Jeśli Mahādewa jest czczony bez Tripuṇḍra z popiołu i bez girlandy Rudrāksza, nie obdarza owocem upragnionego życzenia.
92. Tak więc, o panie mędrców, wszystko, o co zapytano, zostało teraz wyjaśnione. Wielkość popiołu i Rudrāksza zapewnia bujne spełnienie wszystkich pragnień.
93. Ten, kto regularnie słucha o wysoce pomyślnej wielkości popiołu i Rudrāksza z oddaniem, osiągnie spełnienie wszystkich pragnień.
94. Będzie cieszył się wszystkimi radościami tutaj. Będzie błogosławiony synami i wnukami. W następnym świecie osiągnie wyzwolenie. Będzie wielkim ulubieńcem Śiwa.
95. O dostojni mędrcy, tak oto przekazana wam została esencja Widjeśwara- saṃhitā. Zgodnie z poleceniem Śiwa obdarza ona osiągnięciem wszystkiego i wyzwoleniem.