Śiwapurāṇa Rudra Saṃhitā (1) Sryszṭi Khaṇḍa 1-20

Rozdział 1 – Dociekanie Mędrców

1. Kłaniam się Śiwa, małżonkowi Gaurī, jedynej przyczynie powstania, trwania i rozpadu wszechświata, który pojął rzeczywistość, który jest nieskończonej sławy, który jest podporą Mājā, lecz wolny od jej wpływu, którego postać jest niepojęta, który jest nieskalany i który Sam jest doskonałą wiedzą.
2. Oddaję cześć Śiwa, który jest wcześniejszy niż Prakryti, który jest cichy i spokojny, jedynemu doskonałemu Puruszy, który stworzył ten widzialny wszechświat i który trwa zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, niczym eter.
3. Oddaję cześć Śiwa, który jest nieprzejawiony, który rozszerzywszy się poprzez akt stworzenia, trwa w jego środku, podczas gdy światy krążą wokół niego jak opiłki żelaza wokół magnesu.

Wjāsa powiedział:

4. Opisuję to, po oddaniu pokłonu do Śambhu, ojca wszechświata, Śiwā, matki wszechświata, oraz do Gaṇādhīśa, ich syna.
5. Pewnego razu Śaunaka i inni mędrcy żyjący w lesie Naimisza zapytali Sūtę z pełnym oddaniem.

Mędrcy powiedzieli:

6. Usłyszeliśmy już dobrą i pomyślną opowieść o Widjeśwarasaṃhicie. To pierwsze zachwycające kompendium „O tym, co osiągalne i środkach do osiągnięcia tego” jest pełne miłości wobec wielbicieli.
7. Sūto, o błogosławiony Sūto, żyj długo. Bądź szczęśliwy. Zechciej, o drogi, opowiedzieć nam wielkie historie o Śiwa.
8. O bezgrzeszny, pijąc nektar wiedzy wypływający z twoich lotosowych ust, nigdy nie jesteśmy nasyceni. Dlatego chcielibyśmy zapytać cię o coś więcej.
9. O wszechwiedzący, dzięki łasce Wjāsy osiągnąłeś spełnienie. Nie ma niczego, czego byś nie wiedział, czy to o przeszłości, teraźniejszości czy przyszłości.
10. W zamian za twoje doskonałe oddanie zyskałeś wielką łaskę twego nauczyciela Wjāsy. Zrozumiałeś wszystko. Uczyniłeś swoje życie wysoce szlachetnym i celowym.
11. Teraz, o mądry, prosimy, wyjaśnij doskonałą formę Śiwa. Opowiedz nam boską historię Śiwa i Pārwatī, nie pomijając niczego.
12. Maheśwara jest Aguṇa (wolny od przymiotów). W jaki sposób przyjmuje formę Saguṇa w świecie? Nie znamy prawdziwej natury Śiwa, mimo wielkich rozważań.
13. Przed początkiem stworzenia, jak pan Śiwa zachowuje Swoją postać? W trakcie stworzenia, jak podtrzymuje Swoją boską grę?
14. Jak pan Maheśwara trwa w momencie rozpuszczenia? W jaki sposób jest czczony Śaṅkara, który obdarza świat szczęściem?
15. Jaką korzyść przynosi wielki Pan, gdy jest zadowolony ze swoich oddanych i innych? Prosimy, opowiedz nam.
16. Słyszeliśmy, że Pan staje się zadowolony natychmiastowo. Miłosierny Pan nie jest w stanie znieść cierpienia, przez które przechodzi jego wielbiciel.
17. Trzej bogowie – Brahmā, Wiszṇu i Maheśa – narodzili się z Śiwa. Spośród nich Maheśa, gdy ma wszystkie substraty elementów, jest samym Śiwa, różnym od Maheśa.¹
18. Prosimy, wyjaśnij jego przejawienie i opowiedz nam o jego różnych działaniach. Opowiedz nam także o narodzinach Umā i jej małżeństwie, o Panie.
19. Ich życie domowe i ich boskie zabawy również powinny zostać nam opowiedziane. O bezgrzeszny, prosimy, opowiedz nam o tym wszystkim oraz o wszystkim innym, co powinno być opowiedziane.

Wjāsa powiedział:

20. Na taką prośbę Sūta się uradował. Wspominając lotosowe stopy Śiwa, odpowiedział mędrcom.

Sūta powiedział:

21. O władcy mędrców, to, o co zapytaliście, jest bardzo piękne. Jesteście wszyscy błogosławieni, gdyż wasze umysły są zwrócone ku opowieściom o Sadāśiwa.
22. Podobnie jak święte wody Gaṅgā, dociekanie nad opowieściami o Sadāśiwa uświęca trzy osoby: opowiadającego, pytającego i słuchacza.
23. O brāhmini, kto, poza zabójcą zwierząt, mógłby nie chcieć słuchać narracji o przymiotach Śiwa, która zawsze niezwykle raduje trzy typy ludzi?
24. Gdy opowieść ta jest recytowana przez osoby wolne od przywiązań i pragnień, jest prawdziwym antidotum na wszelkie cierpienia doczesnego istnienia, gdyż nie tylko jest wielką przyjemnością dla ucha i serca, ale jednocześnie obdarza wszelkimi dobrami.
25. O brāhmini, wyjaśnię boskie zabawy Śiwa w świetle waszego dociekania, na ile pozwoli mi na to mój rozum. Proszę, słuchajcie z szacunkiem.
26. Pod wpływem pana Wiszṇu, manifestacji Śiwa, Nārada zadał to samo pytanie swemu ojcu Brahmā, podobnie jak wy pytacie mnie teraz.
27. Słysząc słowa swego syna, Brahmā, wielbiciel Śiwa, uradował się w swym sercu. Z miłością wychwalał chwałę Śiwa, potęgując radość wspaniałego mędrca (Nārady).

Wjāsa powiedział:

28. Uczeni brāhmini, usłyszawszy słowa Sūty, stali się żądni poznania dalszego ciągu tej rozmowy i zapytali go.

Mędrcy powiedzieli:

29. O Sūto, o błogosławiony Sūto, o wielkim intelekcie, ty, który jesteś najznamienitszym z wielbicieli Śiwa, usłyszawszy twoje najbardziej zachwycające słowa, nasze umysły stały się pełne pragnienia, by dowiedzieć się więcej.
30-31. O drogi, prosimy, opowiedz nam z miłością, kiedy miała miejsce ta niezwykle przyjemna rozmowa pomiędzy Brahmā i Nāradą, w której wychwalano chwałę Śiwa i omawiano boską zabawę Pana Śiwa, niszczącą więzy doczesnej egzystencji. Jakie były pytania i jak na nie odpowiedziano? Prosimy, wyjaśnij nam to.
32. Usłyszawszy te słowa szlachetnych mędrców, Sūta bardzo się ucieszył i opowiedział wszystko, co dotyczyło wspomnianej rozmowy.

Rozdział 2 – Indra wysyła Kāmadewę, aby zakłócił pokutę Nārady

Sūta powiedział:

1. O brāhmini, pewnego razu Nārada, wspaniały mędrzec, syn Brahmā, zapragnął odbyć pokutę, doskonale panując nad sobą.
2. W górach Himālaja znajduje się bardzo piękna jaskinia, w pobliżu której gwałtownie płynie niebiańska rzeka.
3. Była tam wspaniała pustelnia o boskim blasku, jaśniejąca na wiele sposobów. Nārada, obdarzony boską wizją, udał się tam, by odprawić pokutę.
4. Widząc tę pustelnię (bardzo dogodną do ascezy), wielki mędrzec długo czynił pokutę, siedząc niewzruszenie i stabilnie, zachowując milczenie, kontrolując oddech i utrzymując czystość intelektu.
5. O brāhmini, mędrzec praktykował medytację i kontemplację, w której powstaje urzeczywistnienie „Ja jestem Brahmanem”, prowadzące do bezpośredniego postrzegania Brahmana.
6. Gdy wielki mędrzec Nārada odbywał pokutę, umysł Indry stał się niezwykle niespokojny i zadrżał.
7. Myśląc: „Ten mędrzec pragnie mojego królestwa”, Indra postanowił zakłócić praktykę mędrca.
8. Indra, władca Dewów, przywołał Kāmadewa (Amora), który natychmiast się pojawił, w towarzystwie swej królowej (Rati) i wiosny (swego przyjaciela).
9. Król Dewów, obdarzony przebiegłą inteligencją w realizacji swoich interesów, zobaczył, że Kāma przybył i tak do niego przemówił.

Indra powiedział:

10. O przyjacielu, o wielkiej potędze, zawsze czyniący to, co dla mnie korzystne, wysłuchaj mnie uważnie. Udziel mi swojej pomocy.
11. Dzięki twojemu wsparciu zniszczyłem pychę wielu ascetów. O przyjacielu, stabilność mojego królestwa zawsze zależy od twojego błogosławieństwa.
12. Nārada, mędrzec, odprawia pokutę w górach Himālaja, kierując swój umysł ku Panu wszechświata z wielką kontrolą myśli i niezachwianą determinacją.
13. Teraz obawiam się, że może on poprosić Brahmā o moje królestwo. Musisz natychmiast tam pójść i przeszkodzić jego pokucie.
14. Na takie polecenie Indry, Kāmadewa, w towarzystwie swej żony (Rati) i Madhu, swego przyjaciela, z wyniosłością udał się na to miejsce. Następnie przygotował swoje sposoby, aby przypuścić atak.
15. Natychmiast zastosował tam wszystkie swoje sztuczki. Wiosna również z pychą rozprzestrzeniła swą wszechstronną moc.
16. O wielcy mędrcy, umysł mędrca (Nārady) nie zachwiał się. Jedynie arogancja tych istot doznała porażki, i to za sprawą łaski Maheśa.
17. Posłuchajcie, o Śaunako i inni mędrcy, jaka była tego przyczyna! Dzięki mocy kontroli Pana, Kāma nie mógł wywrzeć żadnego wpływu.
18. Właśnie w tym miejscu Sam Śiwa, niezmordowany wróg Kāmadewy, niegdyś odprawiał wielką pokutę. To tutaj Kāma został zredukowany do popiołów – Kāma, który zakłócał pokutę mędrców.
19. Rati pragnęła przywrócenia Kāmy do życia i zwróciła się z prośbą do Dewów. Oni zaś udali się do Pana Śiwa, dobroczyńcy całego świata, który tak powiedział:
20. „O bogowie, po pewnym czasie Kāma ponownie odzyska życie. Jednak żadna z jego sztuczek tutaj nie zadziała.”
21. „Cała przestrzeń widoczna wokół tego miejsca będzie na zawsze wolna od wpływu Kāmy, o Dewowie.”
22. To właśnie z powodu tej wypowiedzi Śiwa podstępy Kāmy nie miały wpływu na Nāradę. Z siedziby Śiwa udał się do Indry.
23. Kāma następnie opowiedział wszystko o mędrcu i pochwalił jego moc. Na rozkaz Indry Kāma powrócił do swojej siedziby.
24. Zwiedziony przez Mājā Śiwa (moc iluzji), Indra nie był świadomy prawdziwych faktów, był bardzo zdumiony i podziwiał Nāradę.
25. Mājā Śiwa jest niepojęta dla wszystkich. Cały wszechświat jest przez nią zwiedziony. Tylko prawdziwi wielbiciele o oddanych sercach są od niej wolni.
26. Dzięki błogosławieństwu Śiwa, Nārada przez długi czas pozostawał w pustelni. Następnie, uświadamiając sobie, że jego pokuta została ukończona, mędrzec odszedł.
27. Myśląc, że pokonał Kāmę, uniósł się pychą. Był pozbawiony prawdziwej wiedzy i zwiedziony przez Mājā Śiwa.
28. O wielcy mędrcy, błogosławiona i wielce błogosławiona jest Mājā Śiwa. Nawet Wiszṇu, Brahmā i inni nie wiedzą co sprawi.
29. W tym stanie iluzji i nadętej arogancji wielki mędrzec Nārada udał się na Kailāsa, by rozwodzić się nad własnym osiągnięciem.
30. Kłaniając się Rudrze, mędrzec arogancko mówił o swoich wyczynach, przekonany, że jest równy wielkodusznemu Panu, pogromcy Kāmy, czyli Panu Śiwa.
31. Słysząc to, Śiwa, który jest łaskawy dla swoich wielbicieli, doradził Nāradzie, który był nieświadomy prawdziwej przyczyny, którego umysł zbłądził i który został zwiedziony przez Jego (Śiwa) Mājā.

Rudra powiedział:

32. „Drogi Nārado, o wiedzący mędrcze, jesteś błogosławiony. Ale proszę, posłuchaj mnie. Nigdy nie mów tak gdziekolwiek indziej, zwłaszcza w obecności Wiszṇu.”
33. „Nawet jeśli zostaniesz zapytany, nie powinieneś wspominać o swoich osiągnięciach tak, jak to właśnie zrobiłeś. Powinny być one strzeżone jako głębokie tajemnice i nigdy nie powinny być ujawniane.”
34. „Nakazuję ci to w sposób szczególny, ponieważ jesteś mi bardzo drogi. Ponieważ jesteś wielbicielem Wiszṇu, jesteś moim naśladowcą, jako że wszyscy jego wielbiciele są moimi.”

Sūta powiedział:

35. Pan Rudra, przyczyna stworzenia, doradzał mu na wiele sposobów. Jednak Nārada, wciąż pod wpływem Mājā Śiwa, nie przyjął tej zbawiennej rady.
36. Przyszłe wydarzenia powinny być uznane za nieuniknione przez roztropnych ludzi. Woli Śiwa nikt nie może odrzucić.
37. Następnie wielki mędrzec udał się do świata Brahmā. Po oddaniu czci Brahmā, opowiedział mu o swoim zwycięstwie nad Kāmą jako wyniku swej pokuty.
38. Słysząc to, Brahmā wspomniał lotosowe stopy Śiwa i dzięki temu poznał prawdziwą przyczynę. Następnie upomniał swego syna.
39. Chociaż Nārada był jednym z najznamienitszych mędrców, nie przyjął rady Brahmā, gdyż był zwiedziony przez Mājā Śiwa. Ziarno arogancji było już głęboko zakorzenione w jego umyśle.
40. Wszystko na świecie dzieje się zgodnie z wolą Śiwa. To prawda, że cały wszechświat zależy od Jego woli.
41. Nārada w tym samym stanie bezmyślnej arogancji pospieszył do Wiszṇuloki, by chełpić się swoimi wyczynami w obecności Wiszṇu.
42. Gdy Wiszṇu zobaczył Nāradę zbliżającego się, odgadł cel jego wizyty. Wstał i powitał go serdecznie. Wyszedł mu naprzeciw i objął go z miłością.
43. Posadził Nāradę wygodnie. Po wspomnieniu lotosowych stóp Śiwa, otwarcie wypowiedział te słowa, mające na celu stłumienie arogancji Nārady.

Wiszṇu powiedział:

44. O drogi Nārado, najznamienitszy wśród mędrców, jesteś błogosławiony. Uświęciłeś mnie swoją wizytą. Czy mogę wiedzieć, skąd przybywasz i jaki jest cel twojej wizyty?
45. Usłyszawszy te słowa Wiszṇu, mędrzec Nārada poczuł się uniesiony. Opowiedział swoją historię w tym samym wyniosłym tonie.
46. Słysząc aroganckie słowa mędrca, Wiszṇu ponownie wspomniał lotosowe stopy Śiwa i zrozumiał prawdziwą przyczynę.
47. Wiszṇu, najznamienitszy wielbiciel Śiwa, oddany Mu duszą, skłonił głowę i wychwalał Parameśwara, Pana świętej góry, z dłońmi złożonymi w geście czci.

Wiszṇu powiedział:

48. O Panie, o Panie Mahādewa, Parameśwara, bądź zadowolony. O Śiwa, jesteś błogosławiony. Twoja Mājā oczarowuje wszystkich.
49. Tak wychwaliwszy Śiwa, najwyższego Ātmana, zamknął oczy, medytował nad Jego lotosowymi stopami i zamilkł.
50. Dowiedziawszy się, co Śiwa zamierza uczynić, za sprawą Jego nakazu, zwrócił się przyjaźnie do wielkiego mędrca.

Wiszṇu powiedział:

51. O najznamienitszy spośród mędrców, jesteś błogosławiony. Jesteś skarbnicą ascezy i człowiekiem wielkiego serca. O mędrcze, pożądanie i iluzja powstają jedynie w sercu tego człowieka, który jest pozbawiony trzech rodzajów oddania.²
52. Podłe namiętności, które przynoszą wszelkiego rodzaju cierpienia, natychmiast pojawiają się w nim. Ale ty ślubowałeś wieczne celibat. Jesteś zawsze obdarzony wiedzą i oddany wyrzeczeniu.
53-55. Niepodlegający namiętności i z natury wysoce inteligentny, jak mógłbyś ulec pożądaniu?
Usłyszawszy te słowa, wielki mędrzec zaśmiał się w duchu, ale przemówił do Wiszṇu z pokorą.

Nārada powiedział:

O Panie, cóż może mi uczynić Kāma, jeśli pozostajesz mi przychylny?
Tak powiedziawszy, mędrzec, który był jedynie z przelotną wizytą, skłonił się przed Wiszṇu i odszedł.

Rozdział 3 – Nārada uczestniczy w Swajaṃwara dziewicy i jest zaniepokojony

Mędrcy powiedzieli:

1-2. Sūto, o błogosławiony Sūto, uczniu Wjāsy, składamy ci hołd. Dzięki twojej łasce ta wspaniała opowieść została nam opowiedziana, o drogi.
Teraz opowiedz nam szczegółowo, co uczynił Wiszṇu po odejściu Nārady? I dokąd udał się Nārada?

Wjāsa powiedział:

3. Usłyszawszy te słowa mędrców, Sūta,³ mądry i znakomity znawca Purāṇ, wspomniał Śiwę, przyczynę różnych rodzajów stworzenia, i odpowiedział.

Sūta powiedział:

4. Gdy Nārada odszedł swobodnie, Wiszṇu, biegły w posługiwaniu się swoją Mājā, rozprzestrzenił swą Mājā, tak jak chciał tego Śiwa.
5. Na ścieżce, którą podążał mędrzec, stworzył wielkie, cudowne miasto. Miało ono sto Jodźana rozciągłości i było zdumiewająco piękne.
6. Było o wiele piękniejsze niż niebo. Znajdowało się tam wiele przedmiotów. Przebywali tam mężczyźni i kobiety ze wszystkich czterech kast.
7. Bogaty i dostatni król tego miasta, imieniem Śīlanidhi, przygotowywał się do wspaniałych uroczystości Swajaṃwara⁴ swojej córki.
8. Ze wszystkich czterech stron przybyli znakomici książęta, gorliwie starając się o rękę księżniczki, ubrani w różnorodne szaty.
9. Widząc tak wspaniałe miasto, Nārada⁵ został oczarowany. Rozpalony miłością, z zapałem udał się ku progowi pałacu.
10. Gdy mędrzec dotarł do pałacu, król Śīlanidhi oddał mu cześć, oferując mu miejsce na wspaniałym tronie wysadzanym drogocennymi klejnotami.
11. Przywołał swoją córkę Śrīmatī i kazał jej uklęknąć u stóp Nārady.
12. Zdumiony widokiem dziewczyny, Nārada powiedział: „O królu, kim jest ta urocza dziewczyna, porównywalna do niebiańskich nimf?”
13. Usłyszawszy słowa mędrca, król odpowiedział ze złożonymi dłońmi w geście czci: „O mędrcze, to jest moja córka Śrīmatī.”
14. „Osiągnęła już wiek odpowiedni do zamążpójścia. Poszukuje godnego małżonka. Ma wszelkie wdzięki i przymioty, a jej Swajaṃwara jest nieuchronna.”
15. „O mędrcze, łaskawie przepowiedz jej los, wszystko, co zapisane jest w jej horoskopie. Powiedz mi, jakiego rodzaju męża otrzyma.”
16. Nim skończył wypowiadać te słowa, Nārada stał się niespokojną ofiarą miłości i zapragnął jej. Zwracając się do króla, powiedział:
17. „O wielki królu, twoja córka obdarzona jest wszystkimi cechami: jest wysoce pomyślna i błogosławiona jak Lakszmī. Jest uosobieniem wszelkich cnót.”
18. „Jej przyszły mąż z pewnością będzie wspaniałym bogiem, panem wszystkiego, niezwyciężonym, bohaterskim, równym Śiwie i rywalizującym z Kāmadewą.”
19. Po tych słowach, przelotny gość Nārada pożegnał się z królem. Zwiedziony przez Mājā Śiwa, był niezwykle dręczony miłością.
20. Mędrzec zaczął rozmyślać: „Jak mam ją zdobyć? Jak sprawić, by wybrała mnie spośród książąt w hali Swajaṃwary?”
21. „Piękny wygląd przemawia do wszystkich kobiet pod każdym względem. Tylko widząc czarującą postać, może się nią zachwycić.”
22. Rozważając w ten sposób, Nārada, dręczony miłością, udał się jakoś do Wiszṇuloki, aby zdobyć postać Wiszṇu i oczarować ją.
23. Oddawszy cześć Wiszṇu, powiedział: „Opowiem ci w sekrecie o wszystkich moich sprawach.”
24. Gdy Wiszṇu, który czynił wszystko zgodnie z wolą Śiwa, zgodził się i poprosił go, by opowiedział, mędrzec powiedział:

Nārada powiedział:

25. Król Śīlanidhi jest jednym z twoich wielbicieli. Jest prawym królem. Jego córka Śrīmatī jest panną o bardzo jasnej cerze i szerokich oczach.
26. Ma blask Dźaganmohinī (czarującej wszechświat – manifestacji Wiszṇu) i jest najpiękniejszą kobietą we wszystkich trzech światach. O Wiszṇu, pragnę poślubić ją bez zwłoki.
27. Król, na prośbę księżniczki, zorganizował Swajaṃwara. Tysiące książąt przybyło ze wszystkich czterech stron świata.
28. Jeśli obdarzysz mnie wspaniałą postacią, z pewnością ją zdobędę. Nie założy mi na szyję wieńca ślubnego bez twojej wspaniałej formy.
29. O Panie! Daj mi swoją postać. Jestem twoim sługą i ulubieńcem. Obdarz mnie swoją piękną postacią, aby księżniczka Śrīmatī wybrała mnie.

Sūta powiedział:

30. Słysząc te słowa mędrca, Wiszṇu, pogromca demona Madhu, roześmiał się i współczująco odpowiedział, mając na uwadze przytłaczającą moc Śiwa.

Wiszṇu powiedział:

31. O mędrcze, możesz udać się tam, gdzie zechcesz. Uczynię dla ciebie to, co korzystne, na sposób lekarza czyniącego dobro dla pacjenta, ponieważ jesteś mi bardzo drogi.
32. Po tych słowach Wiszṇu pobłogosławił mędrca formą podobną do swojej, lecz z twarzą Hari (tj. małpy, gdyż słowo Hari oznacza również małpę). Następnie Pan zniknął.
33. Uspokojony w ten sposób mędrzec bardzo się uradował, otrzymawszy formę Hari. Był zadowolony, lecz nie znał ukrytego planu.
34. Wielki mędrzec Nārada pospieszył na miejsce, gdzie miała odbyć się Swajaṃwara i gdzie zgromadzili się książęta.
35. O wielcy brāhmini, sala Swajaṃwary, wspaniale udekorowana i pełna tak wielu książąt, jaśniała niczym kolejna sala zgromadzeń Indry.
36. Nārada również wszedł i usiadł w królewskiej hali. Z umysłem pełnym miłości zaczął rozmyślać w ten sposób.
37. Ona wybierze tylko mnie, ponieważ mam postać Wiszṇu. Biedny mędrzec nie znał jednak szpetnego wyglądu swej twarzy.
38. Ludzie zgromadzeni tam widzieli mędrca jedynie w jego dawnej postaci. O brāhmini, książęta i inni nie zauważyli dokonanej zmiany.
39. Dwóch ze sług Rudry znało tę różnicę. Przybyli tam w przebraniu brāhminów, aby go chronić.
40. Uznawszy mędrca za głupca, dwaj słudzy usiedli blisko niego i zaczęli szydzić, pozornie rozmawiając między sobą.
41. Spójrzcie na rysy Nārady, tak wspaniałe jak Wiszṇu, lecz twarz niczym małpa – zdeformowana i odrażająca.
42. Zwiedziony przez Kāmę pragnie poślubić księżniczkę. Tymi i innymi zawoalowanymi uwagami wyśmiewali go.
43. Mędrzec, pochłonięty miłością, nie zwrócił uwagi na ich szepty. Nieustannie wpatrywał się w księżniczkę Śrīmatī i pragnął ją zdobyć.
44. W międzyczasie księżniczka wyszła z haremu otoczona przez damy dworu. Piękna dziewczyna weszła do hali.
45. Z pięknym złotym wieńcem w dłoniach, księżniczka o pomyślnych cechach jaśniała w środku hali Swajaṃwary niczym bogini Lakszmī.
46. Poszukując odpowiedniego narzeczonego, księżniczka przemierzała halę z wieńcem w rękach.
47. Widząc mędrca z twarzą małpy i ciałem Wiszṇu, księżniczka wpadła we wściekłość. Odwracając wzrok, odeszła gdzie indziej, czując niepokój w sercu.
48. Nie znajdując oblubieńca według swego wyboru, ogarnął ją strach. Pozostała w środku sali i nie założyła wieńca na szyję żadnego z obecnych.
49. Tymczasem Wiszṇu pojawił się tam w przebraniu króla. Nikt go nie widział. Jedynie księżniczka go dostrzegła.
50. Wtedy, ujrzawszy Wiszṇu, jej lotosowa twarz rozpromieniła się. Urocza dama założyła wieniec na jego szyję.
51. Pan Wiszṇu w przebraniu króla zabrał ją ze sobą i natychmiast zniknął, powracając do swej siedziby.
52. Zgromadzeni książęta stracili nadzieję na zdobycie Śrīmatī. Mędrzec, dręczony miłością, stał się niezwykle niespokojny.
53. Natychmiast dwaj słudzy Rudry, obdarzeni doskonałą mądrością, przebrani za brāhminów, przemówili do Nārady.

Słudzy powiedzieli:

54. O mędrcze Nārado, zwiedziony przez miłość, pragniesz ją zdobyć. Twój wysiłek jest daremny. Spójrz, twoja twarz jest równie godna pogardy jak twarz małpy.

Sūta powiedział:

55. Usłyszawszy ich słowa, Nārada był zdumiony. Zwiedziony przez Mājā Śiwa, spojrzał w lustro.
56. Widząc swą twarz przypominającą małpę, wpadł we wściekłość. Zwiedziony mędrzec przeklął dwoje sługów.
57. Skoro szydziliście ze mnie, staniecie się demonami narodzonymi z nasienia bramińskiego i o takiej właśnie postaci.
58-59. Usłyszawszy przekleństwo, dwaj słudzy, obdarzeni doskonałą mądrością, milczeli, ponieważ wiedzieli, że mędrzec był zwiedziony przez iluzję. O brāhmini, powrócili do swej siedziby i, siedząc tam w spokoju, wielbili Śiwa. Uznali wszystko za wolę Śiwa.

Rozdział 4 – Nārada udaje się do Waikuṇṭha i tam przeklina Wiszṇu

Mędrcy powiedzieli:

1-2. Sūto, o Sūto o wielkim intelekcie, cudowną opowieść nam przekazałeś. Błogosławiona jest Mājā Śiwa. Wszystkie rzeczy ruchome i nieruchome od niej zależą.
Gdy dwaj słudzy Pana Rudry odeszli z własnej woli, co uczynił rozwścieczony Nārada, mędrzec niespokojny z powodu Kāmadewy?

Sūta powiedział:

3-5. Po odpowiednim przeklęciu dwóch sług Śiwa, mędrzec, wciąż pogrążony we wcześniejszej iluzji, spojrzał w wodę i zobaczył, że jego twarz jest całkowicie normalna. Było to również skutkiem woli Śiwa.
Nie obudził się z tej iluzji, ponownie za sprawą woli Śiwa. Wtedy, przypominając sobie, że mogło to być oszustwo Hari, stał się strasznie rozwścieczony i udał się do Wiszṇuloki.
Tam, pełen gniewu, wyrzucał obelżywe słowa płonące jak rozpalony ogień, gdyż jego mądrość zniknęła za sprawą woli Śiwa.

Nārada powiedział:

6. O Wiszṇu, jesteś niezwykle nikczemnym, zwodniczym czarownikiem świata. Nie potrafisz znieść sukcesu innych. Posługujesz się iluzorycznymi sztuczkami, a twoje intencje są zawsze nieczyste.
7. Dawniej przyjąłeś postać czarodziejki⁶ i ukazałeś swą zwodniczą moc. Sprawiłeś, że demony piły likier zamiast nektaru.
8. Gdyby z litości Śiwa nie wypił trucizny,⁷ o Wiszṇu, wszystkie twoje iluzoryczne sztuczki zostałyby unicestwione, gdyż ty lubisz tylko oszukiwać.
9. O Wiszṇu, zwodnicza ścieżka jest ci niezwykle bliska. Nigdy nie miałeś świętej natury, lecz Pan uczynił cię wolnym od kontroli.
10-11. To, co czyni Śiwa, najwyższy Ātman, nie wydaje się właściwe. Rozważając twój wpływ i siłę, kiedy działasz niezależnie, i widząc twój sposób postępowania, On teraz tego żałuje.
Ogłosił, że brāhmin jest najwyższy ze wszystkich, tym samym czyniąc Wedy przez niego objawione autorytatywnymi.
12. O Wiszṇu, wiedząc o tym, teraz cię nauczę za pomocą tej mocy, abyś w przyszłości nigdy więcej nie czynił takich rzeczy.
13. Jesteś bez lęku, gdyż do tej pory nie napotkałeś równego sobie przeciwnika. Teraz, o Wiszṇu, doświadczysz owoców własnych czynów.
14. Po tych słowach, mędrzec, wciąż pod wpływem Mājā, w gniewie przeklął Wiszṇu, ukazując tym samym wyższość swojej brāhmińskiej mocy.
15-16. O Wiszṇu, czarowniku, sprawiłeś, że cierpiałem z powodu kobiety. O Hari, doświadczysz cierpienia w tej ludzkiej formie, którą naśladowałeś, realizując swe zwodnicze sztuczki.
Twoimi sojusznikami będą ci, których twarz przypisałeś mnie.
17. O ty, który sprowadzasz cierpienie na innych, zaznasz bólu rozłąki z kobietą. Doświadczysz trudów życia ludzkiego, oszukanego przez ignorancję.
18. Tak oto Nārada, sam zwiedziony przez ignorancję, przeklął Hari. Wiszṇu spokojnie przyjął ten los, wychwalając Mājā Śambhu.
19. Następnie Śiwa, Pan wielkich boskich zabaw, wycofał swą czarującą Mājā, dzięki czemu Nārada odzyskał mądrość i uwolnił się od iluzji.
20-21. Gdy Mājā zniknęła, stał się tak inteligentny jak wcześniej, odzyskał pełną wiedzę i uwolnił się od cierpienia. Był zdumiony tym, czego dokonał w międzyczasie.
Przeklął samego siebie, żałując raz po raz. Wychwalał Mājā Śiwa, która mogła oczarować nawet mędrców.
22. Zdawszy sobie sprawę ze swych błędów spowodowanych iluzją, Nārada, najznakomitszy z wielbicieli Wiszṇu, padł do jego stóp.
23. Pocieszony przez Hari i uwolniony od niegodziwych myśli, powiedział: „Będąc zwiedzionym i o złym umyśle, wypowiedziałem wiele niegodziwych słów wobec ciebie.”
24. O Panie, rzuciłem na ciebie klątwy. O Mistrzu, proszę, uczyń je nieskutecznymi. Popełniłem wielki grzech. Z pewnością wpadnę do piekła.
25. O Hari, jestem twoim sługą. Proszę, wskaż mi, co mam czynić, abym mógł zniszczyć swoje grzechy i uchronić się przed upadkiem do piekła.
26. Tak mówiąc, wspaniały mędrzec ponownie padł do stóp Wiszṇu i z oczyszczonym umysłem szczerze żałował.
27. Wówczas Wiszṇu podniósł go i przemówił uprzejmie oraz łagodnie.

Wiszṇu powiedział:

Nie smuć się zbyt mocno. Niewątpliwie jesteś moim prawdziwym wielbicielem.
28. Drogi mędrcze, teraz posłuchaj. Powiem ci, co z pewnością przyniesie ci korzyść. Nie upadniesz do piekła. Śiwa uczyni cię szczęśliwym.
29. Zwiedziony przez swoją pychę nie posłuchałeś wskazań Śiwa. Jako prawdziwy dawca owoców zgodnych z czynami, On dał ci taki skutek.
30. Bądź pewien w swym umyśle, że wszystko wydarzyło się zgodnie z wolą Śiwa. Ten Pan Śiwa, najwyższy władca, usuwa pychę.
31. On jest najwyższym Brahmanem, najwyższym Ātmanem, Istnieniem, Wiedzą i Błogością. Jest wolny od trzech Guṇa, przemian i zniekształceń. Jest ponad Radźasem, Sattwą i Tamasem.
32. Jest zarówno Saguṇa, jak i Nirguṇa (z atrybutami i bez atrybutów). To On sam, posługując się własną Mājā, przejawia się w trzech formach – jako Brahmā, Wiszṇu i Maheśa.
33. W swojej czystej, pozbawionej atrybutów postaci, jest wychwalany jako Śiwa, najwyższy Ātman, Maheśwara, najwyższy Brahman, niezniszczalny, nieskończony i Mahādewa.
34. Służąc Mu, Brahmā staje się stwórcą, a ja – podtrzymującym światy. On sam, w manifestacji jako Rudra, jest zawsze niszczycielem.
35. Odmienny od Mājā, czyste Istnienie w postaci Śiwa jest Sākszin (kosmicznym świadkiem), poruszającym się zgodnie ze swoją wolą i oddającym się boskiej zabawie, błogosławiąc swoich wielbicieli.
36. O mędrcze Nārado, proszę, posłuchaj o dobrym środku, który obdarza szczęściem, usuwa wszystkie grzechy i przynosi zarówno doczesne radości, jak i wyzwolenie.
37. Porzuć wszystkie swoje wątpliwości. Śpiewaj pieśni wychwalające chwałę Śiwa. Z umysłem nie zwracającym się ku niczemu innemu, zawsze powtarzaj sto imion Śiwa oraz Jego hymny.
38. Dzięki Jego dźapa wszystkie twoje grzechy natychmiast przeminą. Po wypowiedzeniu tych słów do Nārady, Wiszṇu kontynuował z miłosierdziem.
39. O mędrcze, nie pogrążaj się w smutku. Nic nie zostało przez ciebie dokonane. To Śiwa uczynił wszystko. Nie ma co do tego wątpliwości.
40. To Pan Maheśwara sprawił, że twoja wspaniała inteligencja została zwiedziona, a ty cierpiałeś z powodu miłości. To On uczynił cię swoim narzędziem i przeklął mnie.
41. W ten sposób wielki Pogromca Śmierci, Kāla samego Kāla, zawsze oddany podnoszeniu swoich wielbicieli, objawił światu swoje boskie działanie.
42. Nie ma innego pana i władcy, który byłby dla mnie tak miłujący i niosący radość jak Śiwa. To ten sam Parameśwara obdarza mnie wszelką mocą.
43. O mędrcze, oddawaj Mu cześć. Wielbij Go zawsze. Słuchaj o Jego chwale i o niej śpiewaj. Nieustannie składaj Mu hołd.
44. Ten, kto zbliża się do Śiwa ciałem, umysłem i mową, jest wielkim mędrcem. Jest nazywany żyjącym wyzwolonym.
45. Imię Śiwa, płonące jak leśny pożar, bez wysiłku redukuje do popiołów ogromne góry wielkich grzechów. To prawda, niewątpliwie jest to prawda.
46. Różnorodne rodzaje cierpień wynikających z grzechów zostaną zniszczone jedynie poprzez wielbienie Śiwa, a nie za pomocą innych środków.
47. Ten, kto zawsze szuka schronienia u Śiwa, o mędrcze, jest prawdziwym wyznawcą Wed, duszą zasługującą na błogosławieństwo i wielkim uczonym. Powinien oddawać Mu cześć ciałem, mową i umysłem na zawsze.
48. Różne święte obrzędy tych, którzy mają pełną wiarę w wielbienie Śiwa, niszczyciela Tripura,⁸ przynoszą owoce natychmiastowo.
49. O wielki mędrcze, nie ma na świecie tylu grzechów, ile jest w stanie zniszczyć wielbienie Śiwa.
50. Niezliczone stosy grzechów, nawet takich jak zabójstwo brāhmina, giną dzięki pamiętaniu o Śiwa. To prawda, mówię ci prawdę.
51. Grzechy związane z tymi, którzy przeprawiają się przez ocean doczesnej egzystencji na tratwie imion Śiwa, niewątpliwie zostają zniszczone.
52. Grzechy, które są korzeniem doczesnej egzystencji, są bez wątpienia niszczone przez topór imienia Śiwa.
53. Ludzie spaleni i udręczeni ogniem grzechów muszą pić nektar imion Śiwa. Bez tego nie ma spokoju i ukojenia dla tych, którzy zostali spaleni i udręczeni dzikim ogniem grzechów.
54. Ci, którzy są skąpani w deszczu słodkich imion Śiwa, nie cierpią pośród pożogi doczesnej egzystencji. Nie ma co do tego wątpliwości.
55-56. Natychmiastowe wyzwolenie mogą osiągnąć jedynie ci, którzy praktykowali pokutę w wielu wcieleniach. Tylko oni będą mieli oddanie dla Śiwa, ukochanego małżonka Pārwati. Ludzie, którzy często oddają się namiętnościom miłości i nienawiści, nigdy nie będą mieli oddania dla Śiwa.
57. Oddanie dla Śiwa, które rozciąga się na innych bogów, jest daremne. Należy być oddanym wyłącznie do Śiwa.
58. Jestem przekonany, że wyzwolenie jest łatwo dostępne tylko dla osoby, która ma wyłączne i niezachwiane oddanie dla Śiwa, a nie dla nikogo innego.
59. Nawet jeśli ktoś popełni niezliczone grzechy, zostanie z nich wszystkich uwolniony, jeśli ma prawdziwe oddanie dla Śiwa. Nie ma co do tego wątpliwości.
60. Tak jak drzewa w lesie zostają zredukowane do popiołów w ogniu pożaru, tak samo grzechy wielbicieli Śiwa spalają się w ogniu Jego imienia.
61. Ten, kto jest nieustannie oddany wielbieniu Śiwa, oczyszczając swoje ciało popiołem, z pewnością przekroczy przerażający i nieskończony ocean doczesnej egzystencji.
62. Człowiek służący trójokiemu⁹ Śiwa nigdy nie zostaje splamiony grzechami, nawet jeśli przywłaszczy sobie bogactwo brāhmina lub zabije wielu brāhminów.
63. Po przestudiowaniu wszystkich Wed, nasi przodkowie doszli do jednoznacznego wniosku, że jedynym środkiem niszczenia doczesnej egzystencji jest wielbienie Śiwa.
64. Od teraz powinieneś zawsze wielbić Pana Śiwę, który jest Sāmba i Sadāśiwa, z należytą starannością, wysiłkiem i zgodnie z obowiązującymi zasadami.
65. Obficie i starannie posypując swoje ciało od stóp do głów cząstkami popiołu, powinieneś wykonywać dźapa sześciosylabowej mantry¹⁰ Śiwa, dobrze znanej we wszystkich Wedach.
66. Powinieneś nosić na różnych częściach ciała korale Rudrāksza, które są miłe Śiwa, powtarzając odpowiednie mantry z oddaniem i przestrzegając ustalonych zasad.
67. Słuchaj opowieści o Śiwa na zawsze. Nieustannie opowiadaj historie o Śiwa. Wytrwale wielb wielbicieli Śiwa raz po raz.
68. Nigdy nie popełniając błędu, zawsze szukaj schronienia u Śiwa, gdyż nieustanne wielbienie Śiwa przynosi błogość.
69. Niosąc lotosowe stopy Śiwa w swym czystym sercu, najpierw udaj się na pielgrzymkę do różnych świętych miejsc Śiwa, o znakomity mędrcze.
70. Dostrzegając niezrównaną wielkość Śiwa, najwyższego Ātmana, o mędrcze, powinieneś następnie udać się do Ānandawana, która jest wielce umiłowana przez Śiwa.
71. Ujrzawszy tam Śiwa, Pana wszechświata, oddaj Mu cześć z oddaniem. Po oddaniu Mu pokłonu i wychwaleniu Go uwolnisz się od wszelkich wątpliwości.
72. Następnie powinieneś udać się do Brahmaloka, o mędrcze, aby spełnić swoje pragnienia. To moje polecenie z miłości do ciebie.
73. O mędrcze, po oddaniu pokłonu i szczególnym wychwaleniu swego ojca Brahmā, powinieneś zapytać go o wiele kwestii dotyczących wielkości Śiwa z pełnym szacunku umysłem.
74. Brahmā, najznamienitszy spośród wielbicieli Śiwa, z miłości, opowie ci o wielkości Śiwa oraz o hymnie stu imion.
75. O mędrcze, od teraz stań się wielbicielem Śiwa, oddanym wyłącznie Śiwa. Zostaniesz wyzwolony. Śiwa obdarzy cię swym szczególnym błogosławieństwem.
76. Po udzieleniu mędrcowi tej rady, Wiszṇu był zadowolony. Wspominając, składając pokłon i wychwalając Śiwa, zniknął z tego miejsca.

Rozdział 5 – Nārada udaje się do Kāśī

Sūta powiedział:

1. O brāhmini, gdy Wiszṇu zniknął, wspaniały mędrzec Nārada wędrował po Ziemi, z pobożnością oglądając Liṅgamy Śiwa w różnych świętych miejscach.
2. Podczas swoich wędrówek po Ziemi, o brāhmini, z umysłem pełnym oddania i radości, ujrzał wiele form Śiwa, które obdarzają wielbicieli zarówno doczesnymi radościami, jak i wyzwoleniem.
3. Gdy dowiedzieli się, że Nārada o boskim wzroku wędruje po Ziemi, dwaj słudzy Śiwa podeszli do niego, gdyż jego umysł stał się już całkowicie czysty.
4. Oddali mu pokłon i dotknęli jego stóp. Pragnąc uzyskać uwolnienie od klątwy, przemówili do niego z szacunkiem.

Słudzy Śiwa powiedzieli:

5. O boski mędrcze, synu Brahmā, prosimy, wysłuchaj naszych słów. My, którzy niegdyś cię obraziliśmy, w rzeczywistości nie jesteśmy brāhminami.
6-7. O bramiński mędrcze, my, którzy cię niegdyś obraziliśmy, jesteśmy sługami Śiwa. Za sprawą Śiwa przekląłeś nas, gdy twój umysł był zwiedziony przez iluzoryczne zauroczenie księżniczką podczas Swajaṃwary. Zdawszy sobie sprawę, że była to nieodpowiednia chwila, wtedy milczeliśmy.
8. Zebraliśmy owoce własnych czynów. Nikt nie jest za to winny. O Panie, bądź nam łaskawy. Pobłogosław nas teraz.

Sūta powiedział:

9. Usłyszawszy słowa sług wypowiedziane z oddaniem i szacunkiem, mędrzec odpowiedział im z miłością, żałując swojego wcześniejszego gniewu.

Nārada powiedział:

10. O słudzy Pana Śiwa, najbardziej godni szacunku dobrych ludzi, proszę, wysłuchajcie moich słów, teraz wolnych od iluzji. Są prawdziwe i przyniosą wam radość.
11. Niegdyś mój umysł był zepsuty. Bez wątpienia była to wola Śiwa. W tym stanie iluzji i przewrotności umysłu niestety was przekląłem.
12. To, co powiedziałem, musi się spełnić. Mimo to, o Gaṇowie, posłuchajcie. Powiem wam, jak możecie uwolnić się od tej klątwy. Wybaczcie mi teraz mój grzech.
13-14. Narodzicie się jako demony z nasienia wielkiego mędrca, a dzięki jego mocy zdobędziecie wysoką pozycję jako królowie demonów, obdarzeni dobrobytem, siłą i bohaterskimi czynami. Będziecie rządzić całym wszechświatem jako wielbiciele Śiwa z opanowanymi zmysłami. Odzyskacie waszą dawną pozycję po śmierci z rąk przejawienia Śiwa.

Sūta powiedział:

15. Usłyszawszy te słowa szlachetnego Nārady, dwaj słudzy Śiwa bardzo się ucieszyli i radośnie powrócili do swojej siedziby.
16. Nārada również był uradowany. Medytując wyłącznie nad Śiwa, kontynuował swoje wędrówki po Ziemi, osobiście odwiedzając różne święte miejsca Śiwa.
17-18. Docierając do Kāśī, miasta przewyższającego inne swoją świętością, umiłowanego przez Śiwa, które łatwo obdarza Jego łaską i jest tożsame z Nim, mędrzec poczuł się spełniony. Ujrzał Śiwa, Pana Kāśī, i wielbił Go z wielką radością i miłością.
19. Przebywając w Kāśī, znakomity mędrzec osiągnął wewnętrzny spokój; skłonił się przed Panem, z pobożnością opisał Jego chwałę i wielbił Go z miłością.
20. Następnie Nārada udał się do siedziby Brahmā, jego umysł został głęboko oczyszczony poprzez pamięć o Śiwa. Pragnął jeszcze lepiej poznać zasady dotyczące Śiwa.
21. Tam oddał cześć Brahmā z oddaniem i wychwalał go różnymi modlitwami. Z umysłem całkowicie skupionym na Śiwa zapytał go o wzniosłe zasady dotyczące Śiwa.
22-23. O Brahmā, znawco natury Brahmana, o Pitāmaha, Panie wszechświata, dzięki twojej łasce w pełni poznałem wielkość Wiszṇu, jak również ścieżkę oddania, wiedzy, surowej pokuty, dobroczynnych darów i świętych miejsc.
24. Jednakże nie zrozumiałem zasady Śiwa. Dlatego, o Panie, proszę, wyjaśnij mi zasady Jego kultu oraz różne działania Pana.
25. O drogi mędrcze, jak Śiwa, który jest wolny od atrybutów, może stać się pełen atrybutów? Ponieważ jestem zwiedziony przez Mājā Śiwa, nie znam jego zasady.
26. Jak Śiwa istniał w swojej czystej formie przed stworzeniem? Jak bawi się w trakcie istnienia wszechświata?
27. W chwili rozpuszczenia jak pozostaje? Jak można przebłagać Tego, który jest dobroczyńcą świata?
28. O Brahmā, gdy zostaje przebłagany, jakie korzyści przynosi swoim wielbicielom i innym? Proszę, udziel mi odpowiedzi na wszystkie te pytania.
29. Słyszałem, że Pan szybko staje się zadowolony. Miłosierny Wielki Bóg nie może znieść cierpień swoich wielbicieli.¹¹
30. Trzej bogowie – Brahmā, Wiszṇu i Maheśa – narodzili się jako części Śiwa. Maheśa, mający wszystkie aspekty Śiwa, jest samym Śiwa.
31. Proszę, opowiedz mi wszystko o Jego manifestacjach, a zwłaszcza o Jego czynach. O Panie, opowiedz o przejawieniu Umā i jej małżeństwie.
32. Ich życie domowe, szczególnie ich wielkie boskie zabawy i inne rzeczy godne uwagi, powinny zostać mi opowiedziane, o bezgrzeszny.
33. Narodziny Pārwatī i jej małżeństwo, a także narodziny Guha powinny zostać opisane szczegółowo, o Panie ludzi.
34. O Panie wszechświata, słyszałem o tym wiele razy od różnych osób, lecz nie jestem usatysfakcjonowany. Dlatego szukam schronienia u ciebie. Proszę, miej nade mną litość.
35. Usłyszawszy te słowa Nārady, swojego syna, Brahmā, dziadek świata, tak odpowiedział.

Rozdział 6 – Opis natury Mahāpralaja i pochodzenia Wiszṇu

Brahmā powiedział:

1. O brāhminie, najznamienitszy wśród istot niebiańskich, podjąłeś dobre zapytanie, służąc światom i pragnąc ich dobra.
2. Wyjaśnię ci teraz wzniosłe i zbawienne zasady Śiwa, których wysłuchanie niszczy różne grzechy ludzi.
3. Ani ja, ani Wiszṇu, ani nikt inny nie pojął zasad Śiwa ani Jego najwyższych, cudownych form.
4. W czasie Wielkiego Rozpuszczenia, gdy wszystkie ruchome i nieruchome obiekty świata ulegają zniszczeniu, wszystko spowija ciemność – nie ma słońca, planet ani gwiazd.
5. Nie ma księżyca. Dzień i noc nie są rozróżnione. Nie ma ognia, wiatru, ziemi ani wody. Nie istnieje również nieprzejawiona, pierwotna istota. Całe firmament jest całkowitą pustką, pozbawioną wszelkich elementów Tedźas.
6. Nie istnieje Dharma ani Adharma, nie ma dźwięku ani dotyku. Zapach i barwa nie są przejawione. Nie istnieje smak. Kierunki nie są określone.
7. Tak więc, gdy panuje nieprzenikniona ciemność, jedynie to, co jest określone w Wedach jako „Istniejące i Brahman”, trwa.
8. Kiedy obecny, widzialny świat nie istnieje, jedynie Sat Brahman trwa, którego Jogini nieustannie dostrzegają w wewnętrznej Duszy, w wewnętrznym firmamencie.
9. Jest To niepojęte dla umysłu. Nie można Tego wyrazić słowami. Nie posiada To ani imienia, ani barwy. Nie jest ani gęste, ani rzadkie.
10. Nie jest ani krótkie, ani długie. Nie jest ani lekkie, ani ciężkie. Nie podlega ani wzrostowi, ani zmniejszeniu.
11. Według Wed, obejmuje To wszystko w zadziwiający sposób. Jest światłem, prawdą, wiedzą, wiecznością i wielką błogością.
12. Jest niezmierzone, pozbawione podpory, niezmienne, bezkształtne, pozbawione atrybutów, dostępne jedynie dla Joginów, wszechprzenikające i będące jedyną przyczyną wszechświata.
13. Jest wolne od dualizmu. Nie ma początku. Jest wolne od iluzji i jej udręki. Nie ma drugiego. Nie ma początku ani końca. Nie podlega rozwojowi. Jest w formie czystej wiedzy.
14. Ludzie wahają się, czy nadać Temu nazwę. To Byt, który po pewnym czasie, jak się mówi, zapragnął istnienia drugiego.
15. Byt ten, nie mając własnej formy, zapragnął stworzyć w trakcie swej zabawy własną, pomyślną formę, obdarzoną całą mocą, właściwościami i wiedzą.
16-18. Forma, która wszędzie się rozciąga, która ma wszystkie formy, która wszystko widzi, która jest przyczyną wszystkiego, którą wszyscy powinni szanować, która jest początkiem wszystkiego, która obdarza wszystkim i która wszystko uświęca, powinna być stworzona (tak sobie życzył), i dlatego stworzył tę czystą formę Īśwara. Pierwotny Byt, bez drugiego, bez początku ani końca, który oświetla wszystko, który istnieje w formie Ćit (czystej wiedzy), który jest określany jako Najwyższy Brahman, wszechprzenikający i niezniszczalny, zniknął. Przejawiona forma bezforemnego Bytu to Sadāśiwa. Uczeni dawnych i przyszłych epok wychwalali te formę jako Īśwara.
19. Īśwara, choć był sam, stworzył wówczas ze swego ciała fizyczną formę Śakti. Ta Śakti w żaden sposób nie wpłynęła na Jego ciało.
20. Ta Śakti jest nazywana różnymi imionami: Pradhāna, Prakryti, Mājā, Guṇawatī, Parā. Jest matką Tattwy Buddhi (kosmicznej Inteligencji), Wikrytiwardźitā (pozbawiona modyfikacji).
21. Ta Śakti to Ambikā, Prakryti i bogini wszystkiego. Jest pierwotną przyczyną i matką trzech bóstw.
22. Ma osiem ramion. Jej twarz jaśnieje niezwykłym blaskiem, blaskiem tysiąca księżyców. Tysiące gwiazd nieustannie migocze wokół jej twarzy.
23. Jest ozdobiona różnorodnymi ozdobami. Posiada różne bronie. Jest zdolna do różnorodnych ruchów. Jej oczy lśnią niczym w pełni rozkwitły lotos.
24. Jej blask jest trudny do pojęcia. Jest pierwotną przyczyną wszystkiego. Pojawiła się jako Mājā. W swoim zjednoczeniu przejawiła się w różnych formach.
25. Najwyższym Puruszą jest Śiwa. Nazywany jest Śambhu. Nie ma nad sobą żadnego pana. Nosi Mandākinī (Gaṅgā) na swojej głowie, a półksiężyc na swoim czole. Ma troje oczu.
26. Ma pięć twarzy. Jest zawsze radosny. Ma dziesięć ramion. Trzyma trójząb. Jest czysty i biały jak kamfora. Jego ciało jest całkowicie pokryte popiołem.
27. To Brahman w formie Kāla (Czasu) wraz z Śakti jednocześnie stworzył święte miejsce zwane Śiwaloka.
28. To samo miejsce jest nazywane Kāśikā, wspaniałym świętym miejscem. Jest to siedziba wyzwolenia, jaśniejąca ponad wszystko.
29. Święte miejsce ma naturę najwyższej błogości, ponieważ pierwotni kochankowie, o najwyższej Błogości, uczynili to piękne święte miejsce swoją wieczną siedzibą.
30. O mędrcze, to święte miejsce nigdy, nawet w czasie Wielkiego Rozpuszczenia, nie jest wolne od Śiwa i Śiwā (Śakti). Dlatego jest nazywane Awimukta.
31. Ponieważ to święte miejsce jest przyczyną błogości, Pan dzierżący Pinākę (Śiwa) nazwał je „Błogosławionym Lasem”, a później „Awimukta”.
32. O boski mędrcze, dwa błogosławione bóstwa, bawiąc się w tym lesie, zapragnęły, jak się mówi, stworzyć inny Byt.
33-38. Śiwa rozważał w sobie: „Stworzę inny byt. Niech on stworzy wszystko, ochrania to, a na końcu rozpuści to z moim błogosławieństwem. Powierzywszy mu wszystko, my dwoje, pozostając w Kāśī, będziemy wędrować wedle woli, zachowując jedynie przywilej udzielania wyzwolenia. Możemy mieszkać szczęśliwie w tym błogosławionym lesie, wolni od trosk stworzenia.”
Za zgodą Śiwa, najwyższy Pan rozprzestrzenił nektarową esencję ambrozji na swojej lewej stronie, na dziesiątym członku, nektar, który był wynikiem ubijania oceanu Jego umysłu, gdzie myśli były falami, Sattwa Guṇa była klejnotem, Radźas – koralem, a Tamas – krokodylem. Wówczas pojawił się byt, najpiękniejszy w trzech światach, spokojny, o dominującej Sattwa Guṇie, przypominający ocean niezmierzonej wspaniałości.
39. O mędrcze, był obdarzony cierpliwością. Nie było nikogo, kto mógłby się z nim równać. Miał blask szafiru. Jego wspaniałe oczy lśniły jak lotos.
40. Miał złotą postać i rysy. Nosił dwie wspaniałe jedwabne szaty w złotym kolorze. Jego brwi były brązowe i lśniące. Był niezmordowany.
41. Oddał pokłon Śiwa Parameśwara i powiedział: „O Panie, nadaj mi imię i wyznacz moje zadanie.”
42. Usłyszawszy to, Pan Śiwa zaśmiał się. Słowami o brzmieniu gromu, Pan Śiwa zwrócił się do niego.

Śiwa powiedział:

43. „Będziesz znany jako Wiszṇu, ponieważ jesteś wszechprzenikający. Będziesz miał także wiele innych imion przynoszących radość wielbicielom.
44. Podejmij pokutę, która będzie wysoce sprzyjać realizacji powierzonego ci zadania. Bądź w niej niezachwiany.” Po tych słowach Pan przekazał mu Wedy poprzez jego nozdrza.
45. Śiwa zniknął w towarzystwie Śakti i swoich sług. Po oddaniu należnej czci do Śiwa, Wiszṇu rozpoczął swoją wielką pokutę.
46. Nawet po odbyciu pokuty przez dwanaście tysięcy boskich lat Wiszṇu nie mógł osiągnąć swojego pragnienia – wizji Śiwa, która obdarza wszystkim.
47. Zaczął się niepokoić i z szacunkiem medytując nad Śiwa, rozważał: „Co mam teraz zrobić?”
48. W tym momencie usłyszał pomyślny głos Śiwa: „Odprawiaj pokutę ponownie, aby usunąć swoje wątpliwości.”
49. Usłyszawszy to, Wiszṇu przez długi czas wykonywał surową pokutę, podążając ścieżką medytacji.
50. Ten byt, Wiszṇu, osiągnął oświecenie, podążając ścieżką medytacji. Był radośnie zdumiony: „O! Czym jest ta Prawdziwa Istota?”
51. Z ciała Wiszṇu, który tak się trudził, zaczęły wypływać prądy wodne różnych rodzajów, będące skutkiem Mājā Śiwa.
52. O wielki mędrcze, Najwyższy Brahman w formie boskich wód przeniknął całą pustkę. Sam kontakt z nimi niszczy grzechy.
53. Wiszṇu, wyczerpany, zapadł w sen pośród wód. Pozostawał w tym błogim stanie iluzji przez długi czas.
54. Zgodnie z naukami Wed, jego imię zostało ustanowione jako Nārājaṇa (Ten, który ma wodę za swoją siedzibę). Oprócz tego Pierwotnego Bytu nie było wtedy niczego.
55. W tym czasie z Wielkiej Duszy wyłoniły się także Zasady. O mędrcze o wielkim intelekcie, posłuchaj, wyliczę je.
56. Z Prakryti powstał Mahat (kosmiczny intelekt), z Mahat wyłoniły się trzy Guṇy. Stamtąd w trzech formach, zgodnie z trzema Guṇami, pojawiło się Ahaṃkāra (kosmiczne ego).¹²
57. Następnie powstały esencje, pięć żywiołów oraz zmysły poznania i działania.
58-59. O najwspanialszy z mędrców, w ten sposób wyliczyłem zasady. Wszystkie te zasady wywodzące się z Prakryti są nieożywione, ale nie Purusza. Tych zasad jest dwadzieścia cztery.¹³ Wiszṇu, będąc Puruszą, przyjął je wszystkie, zgodnie z wolą Śiwa, i rozpoczął swój sen w Brahmanie.

Rozdział 7 – Spór pomiędzy Brahmā a Wiszṇu

Brahmā powiedział:

1. Gdy Pan Nārāyaṇa wciąż spał, na jego pępku pojawił się wspaniały lotos o ogromnym rozmiarze, zgodnie z wolą Śiwa.
2. Był on szeroki i wysoki na wiele jodźana (3.5-15 km). Jego łodyga była niezmierzona, a kielich jaśniał olśniewającą barwą.
3. Był niezwykle piękny, lśnił blaskiem dziesięciu milionów słońc. Był cudowny, wspaniały i godny oglądania, zawierający w sobie Tattwy.
4. Wysilając się jak poprzednio, Śiwa, wielki Pan, wraz z Pārwatī jako swoją żeńską połową, stworzył mnie ze Swej prawej kończyny.
5. O mędrcze, natychmiast zwodząc mnie swoją iluzją, Śiwa w trakcie swojej boskiej zabawy stworzył mnie poprzez pępkowy lotos Wiszṇu.
6. Tak oto stałem się znany jako zrodzony z lotosu i poczęty w złotym łonie. Miałem cztery twarze, czerwoną karnację i Tripuṇḍra na czole.
7. Zwiedziony przez jego iluzję i osłabiony w wiedzy, o drogi, nie wiedziałem, kto był twórcą mojego ciała poza lotosem.
8. „Kim jestem? Skąd pochodzę? Jakie jest moje zadanie? Czyim synem się urodziłem? Przez kogo zostałem stworzony?”
9-11. Mój intelekt stał się zdezorientowany z powodu tych wątpliwości. Następnie pomyślałem: „Czemu miałbym pozostawać w iluzji? Łatwo można zdobyć tę wiedzę. Miejsce wzrostu tego lotosu znajduje się poniżej. Mój stwórca z pewnością tam będzie.”
Myśląc w ten sposób, zszedłem z lotosu. O mędrcze, przez sto lat podążałem w dół.
12. Nie dosięgnąłem źródła lotosu. W stanie udręki spowodowanej wątpliwościami zapragnąłem powrócić na jego szczyt.
13. O mędrcze, wspiąłem się po łodydze lotosu. Jednak nie dotarłem do jego górnej części i byłem rozczarowany.
14. Minęło kolejne sto lat mojej wędrówki po lotosie. Zatrzymałem się na chwilę w tym pełnym zamętu stanie.
15. Wtedy, o mędrcze, zgodnie z wolą Śiwa, usłyszałem z niebios pomyślny głos, który rozwiał moją iluzję: „Odprawiaj pokutę”.
16. Usłyszawszy ten głos, podjąłem straszliwą pokutę przez dwanaście lat, pragnąc ujrzeć mojego stwórcę.
17. W tym samym czasie pojawił się przede mną nagle czteroramienny Pan Wiszṇu o pięknych oczach, aby mnie pobłogosławić.
18. Wielki Pan trzymał w rękach konchę, dysk, maczugę i lotos. Nosił żółtą jedwabną szatę, a jego ciało miało błękitny odcień chmury.
19. Miał koronę i był przyozdobiony wspaniałymi ozdobami. Jego lotosowa twarz promieniała radością. Taki był Pan, lśniący jak dziesięć milionów Kupidynów, którego ujrzałem, wciąż jednak pozostając w iluzji.
20-21. Na widok tej pięknej formy ogarnęło mnie zdumienie. Gdy ujrzałem czteroramiennego Nārājaṇa jaśniejącego jak Kāla, o złotym blasku, przenikającego wszystkie istoty w tej postaci, o potężnych ramionach, obejmujących zarówno Sat, jak i Asat, doznałem wielkiej radości.
22. Zwiedziony przez iluzję Śiwa, figlarnego Pana, nie rozpoznałem w nim mojego stwórcy. Z radością zwróciłem się do niego.
23. „Kim jesteś? Proszę, powiedz mi” – mówiąc to, próbowałem obudzić Wieczne Istnienie. [Gdy się nie obudził], próbowałem obudzić go mocniejszymi i bardziej zdecydowanymi uderzeniami dłoni.
24. Wtedy Pan, który miał panowanie nad sobą, obudził się ze swego łoża i usiadł. Spojrzał na mnie swoimi czystymi oczami, które przypominały mokry lotos, ponieważ jeszcze był we śnie.
25. Gdy stałem tam cicho, Pan Wiszṇu rozprzestrzenił nade mną swój blask. Wstając, uśmiechnął się i wypowiedział te słodkie słowa.
26. Wiszṇu powiedział: „Witaj, witaj, drogie dziecko, o Pitāmaho o wielkim blasku. Nie bój się. Bez wątpienia obdarzę cię wszystkim, czego pragniesz.”
27. O najwspanialszy spośród bogów, usłyszawszy te słowa wypowiedziane z uśmiechem, powiedziałem do Wiszṇu, pobudzony wrogością z powodu Radźoguṇy.

Brahmā powiedział:

28. „O nieskazitelny, jak to możliwe, że mówisz do mnie z taką lekkością, nazywając mnie „drogim dzieckiem”, mnie, który jestem przyczyną unicestwienia wszystkiego, jak nauczyciel zwracający się do swojego ucznia?”
29-30. „Jestem stwórcą światów, bezpośrednim inicjatorem Prakryti, niezrodzonym, wiecznym, wszechprzenikającym Brahmā. Jestem zrodzony z Wiszṇu. Jestem duszą wszechświata, jego źródłem, stwórcą, tym, który ma oczy jak lotos. Musisz mi natychmiast wyjaśnić, dlaczego tak mówisz.”
31. Wedy niezmiennie określają mnie jako samozrodzonego, nienarodzonego, wszechprzenikającego, pradziadka, samowładnego i najwyższy Byt.
32-35. Usłyszawszy te słowa, Hari, Pan Lakszmī, rozgniewał się i powiedział do mnie:

Wiszṇu powiedział:

„Wiem, że jesteś stwórcą świata. Dla potrzeby stworzenia i podtrzymania zstąpiłeś z moich niezniszczalnych członków. Zapomniałeś o mnie, który jestem Panem wszechświata, trwającym w oczyszczających wodach, najwyższą duszą, wzywanym przez wielu, chwalonym przez wielu, wszechprzenikającym, niezniszczalnym, władcą, źródłem i początkiem wszechświata, długoramiennym i wszechobecnym Panem. Nie ma co do tego wątpliwości, że jesteś zrodzony z lotosu wyrastającego z mojego pępka.”
36. „Oczywiście, to nie jest twoja wina. Nałożyłem na ciebie moc mojej iluzji. O ty, o czterech twarzach, wysłuchaj prawdy. Jestem Panem wszystkich bogów.”
37. „Jestem stwórcą, podtrzymującym i niszczącym. Nie ma nikogo, kto byłby mi równy w mocy. O Pitāmaho, jestem najwyższym Brahmanem, największą Prawdą.”
38-39. „Jestem największym światłem. Jestem wielkim Ātmanem. Jestem wszechobecny. O ty, o czterech twarzach, cokolwiek jest dziś widziane lub słyszane w całym wszechświecie, ruchome czy nieruchome, jest przeze mnie przeniknięte. To ja stworzyłem dwadzieścia cztery przejawione Tattwy.”¹⁴
40. „Stworzyłem atomy. Stworzyłem cechy gniewu, strachu i inne. Potężny i figlarny, stworzyłem ich części i członki.”
41. „Stworzyłem Intelekt a w nim trójdzielne Ego. Rozwinąłem pięć subtelnych elementów, umysł, ciało i narządy zmysłów.”
42. „Stworzyłem żywioły, takie jak Eter, i wszystkie istoty jedynie dla zabawy. Zrozumiawszy to, o Brahmā, Panie istot, szukaj u mnie schronienia.”
43. „Z pewnością ochronię cię przed wszystkimi cierpieniami.”

Brahmā powiedział:

Usłyszawszy te słowa, ja, dumny z bycia Brahmā, wpadłem w gniew. Zwiedziony przez iluzję, w groźnej postawie zapytałem go: „Kim jesteś?”
44. „Dlaczego tak wiele mówisz? Twoje słowa sprowadzą nieszczęście. Nie jesteś Panem ani najwyższym Brahmanem. Musi istnieć ktoś, kto cię stworzył.”
45. Zwiedziony przez iluzję stworzoną przez wielkiego Pana Śiwę, stoczyłem straszliwą bitwę z Wiszṇu.
46. Będąc sobie wrogami z powodu Radźoguṇy, walczyliśmy zaciekle pośrodku ogromnej przestrzeni oceanu Rozpuszczenia.
47. Tymczasem przed nami pojawił się obraz Liṅga, aby nas oświecić i rozstrzygnąć nasz spór.
48. Nie miało ono początku, środka ani końca. Nie podlegało ani zmniejszeniu, ani powiększeniu. Było tak gwałtowne jak setki ognisk śmierci z tysiącami skaczących języków płomieni.
49. Było niezrównanym, niewyrażalnym, nieprzejawionym, powszechnym Bytem. Pan Wiszṇu stracił przytomność z powodu jego tysiąca płomieni.
50. Gdy i ja stałem się bez zmysłów, Wiszṇu powiedział do mnie: „Och, dlaczego wciąż spierasz się ze mną? Teraz pojawił się trzeci. Niech nasza kłótnia ustanie.”
51. „Skąd to się pojawiło? Zbadajmy ten Ognisty Byt. Zejdę w dół, aby znaleźć korzeń tej niezrównanej kolumny ognia.”
52. „O Panie istot, proszę, ty z prędkością wiatru wznieś się w górę, aby zbadać jego szczyt.”

Brahmā kontynuował opowieść:

53. Po wypowiedzeniu tych słów Wiszṇu przyjął postać Dzikiego Knura. O mędrcze, ja natychmiast stałem się łabędziem.
54. Od tamtej pory ludzie nazywają mnie Haṃsa-Haṃsa,¹⁵ najwyższym Bytem, Wirāṭ, wspaniałym Bytem. Ten, kto powtarza „Haṃsa-Haṃsa”, stanie się łabędziem (symbolem czystości i rozeznania).
55. Będąc bardzo biały na ciele i obdarzony skrzydłami po obu stronach, wznosiłem się coraz wyżej z prędkością myśli i wiatru.
56-58. Nārājaṇa, dusza wszechświata, również stał się biały. Jego ciało miało szerokość dziesięciu jodźana i długość stu jodźana, było równie wielkie jak góra Meru. Miał białe, ostre zęby. Jego blask przypominał słońce w chwili rozpuszczenia. Jego chrapy były długie, a ryk potężny. Jego stopy były krótkie. Jego członki miały różne kolory. Jego postać jako knura miała niezrównaną siłę, co dowodziło jego pragnienia zwycięstwa, wtedy szybko zaczął schodzić w dół.
59. Przez tysiąc lat kontynuował swoją podróż w dół. Od tamtej pory Wiszṇu we wszystkich światach zaczął być nazywany „Śwetawārāha” (Biały Knur).
60. Według ludzkiej rachuby minął cały Kalpa, gdy Wiszṇu tak schodził w dół, pragnąc odnieść zwycięstwo.
61. Knur nie znalazł nawet najmniejszego śladu korzenia Liṅga. O niszczycielu wrogów, ja również spędziłem tyle samo czasu, wznosząc się w górę.
62. Pragnąc jak najszybciej poznać jego szczyt, włożyłem w to wielki wysiłek, aż się wyczerpałem. Nie mogąc dostrzec szczytu, po pewnym czasie wróciłem na dół.
63. Podobnie Pan Wiszṇu, o oczach jak lotos, również się zmęczył. W swojej ogromnej postaci, przypominając Pana wszystkiego, również wynurzył się na powierzchnię.
64. Gdy tylko się wynurzył, raz za razem kłanialiśmy się przed Śiwa. Pan Wiszṇu stał z boku z ponurym umysłem, również zwiedziony przez iluzję Śiwa.
65. Skłanialiśmy się przed Liṅgą z tyłu, po Jego bokach i od przodu. Rozważał w sobie: „Czym to może być?”
66. „Ta forma nie może być bezpośrednio wyrażona. Jest wolna od działania i imienia. Nie mając podziału na płcie, przyjęła formę Liṅga. Jest poza ścieżką medytacji.”
67. My obaj, Hari i ja, z umysłami pełnymi pokoju, staliśmy się chętni do oddawania czci.
68. „Nie znamy Twojej prawdziwej formy, czym jesteś, kim jesteś, o wielki Panie. Pokłony Tobie, o Maheśāna. Prosimy, szybko objaw nam Swoją formę.”
69. W ten sposób oddając cześć i modlitwy, aby ugasić naszą wcześniejszą pychę, o najznakomitszy z mędrców, spędziliśmy tam sto jesieni.

Rozdział 8 – Opis ciała Śabdabrahmana

Brahmā powiedział:

1-2. O najznakomitszy z mędrców, pragnęliśmy ujrzeć Pana. Nasza pycha została poskromiona. O mędrcze, czekaliśmy tam cierpliwie. Śiwa, obrońca uciśnionych, ten, który usuwa pychę pysznych i niezniszczalny Pan wszystkiego, zlitował się nad nami.
3. Rozbrzmiał dźwięk „Oṃ Oṃ” z wydłużonym akcentem.¹⁶ Był on bardzo wyraźny. Boski dźwięk w formie słowa wyszedł od najznakomitszego z bogów.
4-5. „Czym jest ten wielki dźwięk?” – myśląc tak, stałem zdezorientowany. Wiszṇu, który jest godny szacunku ze strony wszystkich bogów, wolny od wszelkich wrogich myśli, ujrzał z radosnym sercem przejawienie się wiecznego bytu po prawej stronie Liṅgi. Najpierw zobaczył sylabę „A”, a potem ujrzał sylabę „U”.
6-10. Następnie zobaczył sylabę „M” w środku i Nāda (mistyczny dźwięk) w formie „Oṃ” na końcu. Pierwszą sylabę ujrzał po prawej stronie, jaśniejącą niczym promienna kula słońca. O najznakomitszy z mędrców, potem zobaczył sylabę „U”, lśniącą jak ogień. W środku ujrzał sylabę „M”, błyszczącą jak księżyc. Powyżej tego, co ujrzał, był najwyższy Brahman, największe schronienie. Miało blask czystego kryształu. Było czystym Bytem, wykraczającym poza Czwarte (Turīja), nieskalanym i wolnym od wszelkich zewnętrznych zakłóceń. Było wolne od przeciwieństw, samotne, puste, pozbawione zarówno zewnętrza, jak i wnętrza, chociaż obecne zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz, pozbawione początku, środka i końca, pierwotną przyczyną błogości, prawdą, błogością i nektarem.
11-12. Wiszṇu medytował nad duszą wszechświata, otoczoną dwoma wedyjskimi dźwiękami i zapragnął zbadać źródło, z którego wyłoniła się Kolumna Ognia, oraz zejść w dół tej niezrównanej kolumny ognia. Wtedy pojawił się mędrzec, który przekazał mu istotę prawdy.
13. Wiszṇu uświadomił sobie, że ten mędrzec był samym wielkim Panem i najwyższym Brahmanem ucieleśnionym w Śabdabrahmanie (tj. mistycznej sylabie Oṃ).
14. Brahman jest Rudrą, wolnym od zmartwień. Ani słowa, ani umysł nie są w stanie go pojąć; nie mogąc go osiągnąć, powracają. Można go wyrazić jedynie poprzez jednosylabową mantrę „Oṃ”.
15. Najwyższy Brahman, Prawda, Błogość, Amryta, największe z wielkich i ostateczna przyczyna może być wyrażone jednosylabowym mantrą.
16. Pojedyncza sylaba „A” jest źródłem Pana Brahmā. Pojedyncza sylaba „U” jest źródłem Wiszṇu, ostatecznej przyczyny.
17. Pojedyncza sylaba „M” jest źródłem Rudry. Stwórca jest wyrażony przez literę „A”. Czarodziej jest wyrażony przez literę „U”.
18. Istnienie wyrażone literą „M” zawsze błogosławi. Jest wszechprzenikające i jest protoplastą; litera „A” jest nasieniem.
19. Istnienie wyrażone literą „U” to Wiszṇu. Jest źródłem, naczyniem, Panem pierwotnej natury i pierwotnej istoty, protoplastą, nasieniem, źródłem i dźwiękiem. Wszystko to stanowi Pana Śiwę.
20. Protoplasta rozdzielił się i usadowił. Z liṅga protoplasty, Pana, wyłoniło się nasienie – sylaba „A”.
21. Bīdźa (nasienie) po złożeniu w Joni, litera „U” zaczęła się rozszerzać we wszystkich kierunkach. Stało się złotym jajem. Było czymś znanym, lecz nieopisanym.
22. Boskie jajo unosiło się na wodach przez wiele lat. Następnie, pod koniec tysiąca lat, rozpadło się na dwie części rodząc Brahmā.
23-24. Jajo, unoszące się na wodach, pękło, gdy zostało uderzone przez Īśwara. Pomyślny, złoty górny klosz stał się górnym regionem, a dolny – Ziemią o pięciu cechach. Z (wewnętrznej części) jaja narodził się Pan (Brahmā) o czterech twarzach, wyrażony przez literę „KA”.
25. On jest stwórcą wszystkich światów. Jest jedynym Panem przejawiającym się w trzech formach. Osoby dobrze obeznane z Jadźurwedą nazywają to Oṃ Oṃ.
26. Słysząc słowa Jadźurwedy, zarówno Rygweda, jak i Sāmaweda, z szacunkiem nazwały nas wówczas Wiszṇu i Brahmā.
27. Wówczas, rozpoznawszy Pana bogów, wychwalaliśmy, na ile tylko mogliśmy, Pana Śiwa, przyczynę wielkiego osiągnięcia.
28. Wiszṇu, opiekun wszechświata, i ja w międzyczasie ujrzeliśmy inną cudownie piękną postać.
29-30. Na widok tej cudownej postaci Wiszṇu i ja poczuliśmy się usatysfakcjonowani. Miała ona pięć twarzy, dziesięć ramion i karnację białą jak kamfora, o mędrcze. Jej różnorodne cechy były promienne. Była ozdobiona różnymi klejnotami. Była niezwykle hojna i obdarzona wielką potęgą. Miała wszystkie cechy wielkiego człowieka.
31. Następnie Pan Śiwa był usatysfakcjonowany. Objawił swoją postać osadzoną w literach i z uśmiechem stanął przed nami.
32. Krótka litera „A” to Jego głowa. Długa litera „A” to Jego czoło. Litera „I” to Jego prawe oko, a litera „Ī” to Jego lewe oko.
33. Litera „U” to Jego prawe ucho, a litera „Ū” to Jego lewe ucho. Litera „RY” to prawy policzek tego wielkiego Pana.
34. „Ṝ” to Jego lewy policzek. Dwie litery „Ḷ” i „Ḹ” to Jego nozdrza. Litera „E” to Jego górna warga, a litera „AI” to Jego dolna warga.
35. Litera „O” i litera „AU” to odpowiednio dwa rzędy Jego zębów. Litery „AṂ” i „AḤ” [Anuswāra i Wisarga] to Jego podniebienie.
36. Pięć liter zaczynających się od KA [tj. KA, KHA, GA, GHA i ṄA] to Jego pięć prawych rąk. Pięć liter zaczynających się od ĆA [tj. ĆA, CZ, DŹA, DŹHA i ŃJA] to Jego ręce po lewej stronie.
37. Podobnie, pięć liter zaczynających się od ṬA i pięć liter zaczynających się od TA stanowią Jego nogi. Litera PA to Jego brzuch, a litera PHA to Jego prawa strona.
38. Litera BA to Jego lewa strona. Litera BHA to Jego ramię. Litera MA to serce wielkiego jogina Mahādewa.
39. Litery JA, RA, LA, WA, ŚA, SZA i SA to siedem Dhātu (życiodajnych soków) Pana. Litera HA to Jego pępek, a litera KSZA to Jego nos.
40. Wiszṇu i ja byliśmy usatysfakcjonowani, widząc tę formę osadzoną w literach, będącą Saguṇa-manifestacją Nirguṇa Pana w towarzystwie Umā.
41. Widząc Pana Śiwa w postaci Brahmana osadzonego w literach, Wiszṇu pokłonił się razem ze mną i spojrzał ponownie.
42-47. Mantra zaczynająca się od Oṃkāra, mająca pięć Kalā, składająca się z pomyślnych trzydziestu ośmiu sylab, czysta jak kryształ, zwiększa inteligencję i jest skutecznym środkiem do realizacji świętych obrzędów. Mantry w metrum Gājatrī, liczące dwadzieścia cztery sylaby i posiadające cztery Kalā, sprzyjają radości. Pięciosylabowa mantra ośmiu Kalā, składająca się z trzydziestu sylab, jest stosowana do czarnej magii. Mantry z Jadźurwedy, składające się z dwudziestu pięciu sylab i ośmiu Kalā, są używane do celów pojednawczych. Mantra z trzynastu Kalā, licząca sześćdziesiąt jeden sylab, sprzyja manifestacji, wzrostowi i zniszczeniu.
48-49. Pan Wiszṇu uzyskał pięć mantr: mantrę Mrytjuńdźaja, mantrę pięciosylabową, mantrę Ćintāmaṇi, mantrę Daksziṇāmūrti  i mantrę „tattwamasi”, będącą Mahāwākją Hara. Pan Wiszṇu recytował Dźapa tych mantr.
50-53. Pan Wiszṇu i ja, uradowani w sercach, wychwalaliśmy darzącego łaskami Pana Śiwa odpowiednimi słowami – Śiwa, który objawił się w postaci Kalā, Warṇa (sylab), Ryk, Jadźus, Sāman, Īśāna, Īśa, Purātana Purusza (pierwotnej Istoty), miłosiernego, przynoszącego radość sercu, ukrytego przed wszystkimi, wiecznie pomyślnego, wielkiego bóstwa, o pięknych stopach, ozdobionego wielkimi wężami, z nogami, oczami i rękami sięgającymi we wszystkie strony, Władcy Pana Brahmā i przyczynę stworzenia, podtrzymania i zniszczenia świata.

Rozdział 9 – Opis Śiwatattwa

Brahmā powiedział:

1. Usłyszawszy swoją własną pochwałę z ust Wiszṇu, uradowany Śiwa, skarbnica dobroci, objawił się nam wraz ze swoją małżonką.
2-3. Miał pięć twarzy i troje oczu oraz półksiężyc na czole. Nosił splecione włosy. Jego karnacja była biała, a oczy szerokie. Jego ciało było posypane popiołem. Miał dziesięć ramion. Jego szyja była barwy niebieskiej. Był ozdobiony wszystkimi klejnotami. Każda jego kończyna była niezwykle piękna. Jego czoło było naznaczone trzema liniami popiołu.
4. Widząc Pana Śiwa w towarzystwie jego pięknej małżonki, Wiszṇu wraz ze mną ponownie wychwalał go odpowiednimi słowami.
5-6. Miłosierny Śiwa, który był zadowolony, tchnął Wedy w Wiszṇu i obdarzył go Doskonałą Wiedzą, sekretem najwyższego Ātmana. O mędrcze, później z litości najwyższy Ātman przekazał tę wiedzę także mnie.
7. Po otrzymaniu Wed, Wiszṇu był usatysfakcjonowany i składając pokłon do Śiwa z dłońmi złożonymi w geście czci, zapytał Pana Śiwa.

Wiszṇu powiedział:

8. „O Panie, w jaki sposób można Cię przebłagać? Jak mam Cię czcić, o Panie? Jak mam o Tobie medytować? Jak można zyskać Twoją przychylność?
9. O Wielki Boże, powiedz nam, co mamy czynić na Twoje polecenie? Prosimy, prowadź nam, o Śiwa, abyś nas obdarzył swoją łaską.
10. O Wielki Panie, bądź miłosierny i opowiedz nam wszystko. O Śiwa, jesteśmy Twoimi wyznawcami. Mając to na uwadze, oświeć nas w tych i innych podobnych kwestiach.”

Brahmā powiedział:

11. Usłyszawszy te słowa, Pan Śiwa był uradowany. Miłosierny Pan przemówił do nas z miłością.

Śiwa powiedział:

12. „O najznakomitsi spośród bogów, raduje mnie wasza oddanie. Postrzegajcie mnie jako wielkie bóstwo. Odrzućcie wszelki lęk.
13. Czcijcie moje liṅga i zawsze medytujcie nad formą, którą teraz widzicie przed sobą.
14. Kiedy jestem czczony w formie liṅga, będę usatysfakcjonowany i obdarzę ludzi różnymi błogosławieństwami, wszystkim, czego pragną w swych sercach.
15. O najznakomitsi spośród bogów, kiedykolwiek spadnie na was nieszczęście, zostanie ono zniweczone, gdy moje liṅga będzie czczone.
16. O potężni, wy dwaj narodziliście się z mojej własnej Prakryti, z mojego lewego i prawego boku. Ja jestem Panem wszystkiego.
17. Ten Brahmā, pradziadek wszystkich istot, narodził się z mojego prawego boku. Ty, Wiszṇu, narodziłeś się z mojego lewego boku. Ja jestem najwyższym Ātmanem.
18-19. W mojej radości obdarzę was błogosławieństwami i czymkolwiek zapragniecie. Niech wasza oddanie wobec mnie będzie niezmienne. Za moim przyzwoleniem możecie tworzyć moją formę z gliny i oddawać jej cześć. Oddając się różnym rodzajom posługi w ten sposób, osiągniecie szczęście.
20. O Brahmā, ściśle przestrzegając moich wskazówek, podejmij się dzieła stworzenia. Drogie dziecko, drogi Hari, ty podtrzymuj istnienie istot ruchomych i nieruchomych.

Brahmā powiedział:

21. W ten sposób Pan przedstawił nam pomyślny sposób czczenia Siebie, poprzez który Śiwa obdarza wieloma błogosławieństwami.
22. Usłyszawszy słowa Śiwa, Wiszṇu, wraz ze mną, pokłonił się Śiwie z dłońmi złożonymi w geście czci i przemówił.

Wiszṇu powiedział:

23. „Jeśli jesteś zadowolony, jeśli mamy otrzymać błogosławieństwo, niech nasze oddanie wobec Ciebie będzie wieczne i niezmienne.
24. Chociaż jesteś Nirguṇa, bądź łaskaw wcielić się w trakcie Twoich boskich zabaw i wspomóc nas. Drogi Panie, Ty jesteś wielkim Panem, Najwyższym.
25. O Panie panów, nawet nasz spór okazał się pomyślny, skoro przyszedłeś tutaj, aby go zażegnać.”

Brahmā powiedział:

26. Usłyszawszy te słowa, Śiwa przemówił do Wiszṇu, który stał tam ze schyloną głową i dłońmi złożonymi w geście czci.

Śiwa powiedział:

27. „Chociaż jestem Nirguṇa, jestem także Saguṇa i twórcą rozkładu, podtrzymania i stworzenia. Jestem najwyższym Brahmanem, wolnym od rozkładu i zmian. Moimi cechami są Istnienie, Wiedza i Błogość.
28. Zaprawdę, jestem na zawsze Niszkala (Nirguṇa), o Hari. O Wiszṇu, dla czynności tworzenia, podtrzymywania i rozkładu przejawiam się w trzech formach – Brahmā, Wiszṇu i Hara.
29. O Wiszṇu, skoro ty i Brahmā wychwalaliście mnie i prosiliście o moje wcielenie, spełnię tę prośbę, gdyż jestem łaskawy wobec moich wyznawców.
30. Wielka forma, podobna do tej, o Brahmā, objawi się na świecie poprzez twoje ciało. Będzie nazywany Rudrą.
31. Jego potęga nigdy nie będzie mniejsza, ponieważ będzie moją własną częścią i cząstką. On jest mną, a ja jestem nim. W sposobach oddawania czci również nie ma różnicy.
32. Tak jak ciepło i inne właściwości w wodzie i innych substancjach pod wpływem ognia nie są trwałe, podobnie mój aspekt Nirguṇa nie jest dotknięty zewnętrznym kontaktem.
33. Ta moja forma jako Śiwa jest także formą Rudra. O wielki mędrcze, nikt nie powinien czynić między nimi różnicy.
34. Ta sama forma pojawia się podzielona na dwie w świecie. Dlatego Śiwa i Rudra nie powinni być uznawani za różnych.
35. Kawałek złota, który został przekształcony w ozdobę, nie przestaje być złotem. Może istnieć różnica w nazwie, ale nie w substancji.
36. Tak jak różnica między gliną a różnymi przedmiotami z niej wykonanymi nie jest materialna, tak samo jest w tym przypadku. Obecność przyczyny materialnej w skutku może służyć jako przykład.
37. Niech to będzie znane wszystkim uczonym i bogom o nieskazitelnej wiedzy. Jeśli to pojmiesz, nie będziesz widział przyczyny różnicy.
38-39. Myślę, że wszyscy powinniśmy postrzegać formę Śiwa jako podstawowy materiał. Ja sam, ty, Brahmā i Rudra, który się objawi, mamy tę samą formę. Nie ma między nami różnicy. Gdyby była, oznaczałoby to zniewolenie. A jednak wieczna forma Śiwa należy wyłącznie do mnie.
40. Ta czysta forma jest nazywana głównym korzeniem, Prawdą, Wiedzą, Nieskończonością. Pojmując to, należy nad nią prawdziwie medytować w swoim umyśle.
41. O Brahmā, wysłuchaj kolejnej tajemnicy, którą ci teraz objawię. Wy dwaj narodziliście się z Prakryti, ale nie ten (Rudra).
42-43. Moje rozkazy są przekazywane w to miejsce poprzez brwi Brahmā. Dlatego jestem określany jako Tāmasa i Prākryta, jako Hara w odniesieniu do Guṇ i będę również znany jako Waikārika, który jest w rzeczywistości Ahaṃkāra (Ego). To jest nazywane Tāmasa tylko z nazwy, a nie w rzeczywistości.
44. Z tego powodu, o Brahmā, to zadanie przypadnie tobie. O Brahmā, ty będziesz stwórcą, a Hari podtrzymującym.
45. Moja przyszła część będzie przyczyną rozkładu. Ta bogini Umā, Parameśwarī, jest Prakryti.
46. Jej Śakti, bogini mowy, będzie wspierać Brahmā. Inna Śakti również wyłoni się z Prakryti.
47. Ta Śakti zamieszka u boku Wiszṇu w postaci Lakszmī. Inna Śakti, Kālī, z pewnością będzie moją częścią.
48. Ona narodzi się w postaci Blasku dla skutecznego działania. W ten sposób opowiedziałem ci o wielkich, pomyślnych Śakti Bogini.
49. Ich działalność to odpowiednio: stworzenie, podtrzymanie i rozkład. O najznakomitszy spośród bogów, są one częściami Prakryti, mojej ukochanej.
50-53. O Wiszṇu, będziesz wykonywać swoje działania przy współpracy Lakszmī. O Brahmā, przy współpracy bogini mowy, części Prakryti, będziesz radośnie zajmować się dziełem stworzenia zgodnie z moimi wskazaniami. Ja, we współpracy z Kālī, częścią mojej ukochanej, największej z wielkich, będę prowadzić doskonałe dzieło rozkładu w formie Rudra. Będziecie szczęśliwi po stworzeniu świata składającego się z czterech Warṇa i ich przynależności – czterech Āśrama (etapów życia) oraz różnych innych działań pobocznych. Przyczynicie się do dobrobytu świata, korzystając ze swojej wiedzy i doskonałej mądrości.
54-55. O Wiszṇu, na moje polecenie bądź również dawcą wyzwolenia. Korzyść wynikająca z Twojej wizji będzie taka sama jak z mojej. To błogosławieństwo zostaje ci teraz nadane. To jest prawda, bez wątpienia prawda. Wiszṇu jest w moim sercu, a ja jestem w sercu Wiszṇu.
56. Ci, którzy czynią jakiekolwiek rozróżnienie między nami, nie znają mojego umysłu. Wiszṇu narodził się z mojego lewego boku. Brahmā narodził się z mojego prawego boku.
57. Rudra, który powoduje wielki rozkład i który jest duszą wszechświata, narodził się z serca. Objawiam się w trzech formach, o Wiszṇu, znanych jako Brahmā, Wiszṇu i Bhawa.
58. Jestem twórcą stworzenia, ochrony i rozkładu poprzez atrybuty Radźas itp. Jednak jestem różny od tych Guṇa i bezpośrednio poza Prakryti i Purusza.
59. Jestem najwyższym Brahmanem, wiecznym, nieskończonym, doskonałym i nieskazitelnym. Wiszṇu ma w sobie Tamas, lecz na zewnątrz jest Sattwa. Jest opiekunem trzech światów.
60. Hara, który powoduje rozkład trzech światów, ma Sattwa wewnątrz, lecz Tamas na zewnątrz.
61. Brahmā, który tworzy trzy światy, ma Radźas zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Taka jest pozycja Guṇ w trzech bóstwach. Śiwa jest opisywany jako odmienny od Guṇ.
62. O Wiszṇu, strzeż z miłością tego Pitāmaha, który jest przyczyną stworzenia. Na moje polecenie będziesz godny szacunku w trzech światach.
63. Rudra będziecie czcić zarówno Ty, jak i Brahmā. Twórca rozkładu trzech światów jest pełnym wcieleniem Śiwa.
64. W Kalpie zwanej Pādma, Pitāmaha narodzi się jako twój syn. Wtedy mnie ujrzysz. Brahmā, który narodził się z lotosu, również mnie ujrzy.
65. Po wypowiedzeniu tych słów i obdarzeniu nieporównywalnym miłosierdziem, wielki Pan Hara ponownie przemówił z miłością do Wiszṇu.

Rozdział 10 – Opis Parama Śiwatattwa

Pan Śiwa powiedział:

1. O Wiszṇu o prawych czynach, o Hari, wysłuchaj innego mojego oświadczenia. Będziesz godzien czci i uwielbienia we wszystkich światach na zawsze.
2. Kiedykolwiek nieszczęście spadnie na świat stworzony przez Brahmā, będziesz gotów do usunięcia wszelkich cierpień.
3. We wszystkich trudnych i nie do zniesienia działaniach będę ci pomagał. Zniszczę twoich niezmordowanych i okrutnych wrogów.
4. O Wiszṇu, rozprzestrzeniaj swoją chwałę szeroko po światach, przyjmując różne wcielenia. Staraj się im pomagać. Zawsze jestem Saguṇa, gdy staję się Rudrą w tym ciele.
5. Z pewnością wykonam twoje działania dla dobra światów, jeśli okażą się dla ciebie niemożliwe.
6. Nad tobą ma medytować Rudra, a ty masz medytować nad Rudrą. Nie ma między wami różnicy.
7. O Wielki Wiszṇu, twoja tożsamość wynika z twojej wewnętrznej natury, nadanych błogosławieństw i twoich boskich zabaw. To prawda, z pewnością prawda.
8. Jeśli jakiś wyznawca Rudra będzie cię oczerniał, wszystkie jego zasługi szybko zostaną spalone na popiół.
9. O Wiszṇu, najznakomitszy ze wszystkich istot, ten, kto cię nienawidzi, z pewnością trafi do piekła. To jest moje polecenie. To prawda, z pewnością prawda.
10. Na tym świecie bądź dawcą zarówno doczesnych przyjemności, jak i wyzwolenia dla ludzi, szczególnie. Godzien czci i uwielbienia przez wielbicieli, wykonuj działania zarówno karania, jak i błogosławienia.
11. Mówiąc to i trzymając mnie, stwórcę, oraz Wiszṇu za ręce, kontynuował: „Zawsze udzielajcie pomocy w potrzebie.
12. Bądź bóstwem przewodnim dla wszystkich. Udzielaj doczesnych przyjemności i wyzwolenia na zawsze. Bądź najdoskonalszym spełniającym wszystkie pragnienia.
13. Na moje polecenie przyjmiesz postać oddechów życiowych w każdym. O Hari, Rudra, moje przejawienie, ma być czczony w chwilach kryzysu.
14. Ten, kto szuka w tobie schronienia, z pewnością znalazł schronienie we mnie. Ten, kto czyni rozróżnienia, z pewnością trafi do piekła.
15. Posłuchajcie o długości życia bóstw – Brahmā, Wiszṇu i Hara. Nie może być co do tego żadnych wątpliwości.
16. Tysiąc cykli czterech juga stanowi jeden dzień Brahmā. Noc trwa tyle samo. Dalsze obliczenia czasu opierają się na tym przeliczeniu.
17. Trzydzieści takich dni (dni i nocy) tworzy jeden miesiąc, a dwanaście miesięcy – jeden rok. Żywot Brahmā trwa sto takich lat.
18. Jeden rok Brahmā stanowi jeden dzień Wiszṇu. Wiszṇu żyje sto lat według swojej miary czasu.
19. Jeden rok Wiszṇu stanowi jeden dzień Rudra. Kiedy minie okres stu lat, Rudra przyjmie formę Nara (Najwyższego Człowieka).
20. Pozostaje w tej postaci tak długo, jak długo Sadāśiwa zatrzymuje swój oddech. Gdy wydycha, łączy się z Śakti.
21-22. W przypadku wszystkich istot żywych – Brahmā, Wiszṇu, Hara, Gandharwów, węży, Rākszasów itd. – dwadzieścia jeden tysięcy sześćset oddechów stanowi okres jednego dnia i jednej nocy, o najznakomitszy spośród bogów.
23-24. Sześć oddechów stanowi okres jednego Pala. Sześćdziesiąt takich Pala stanowi jedną Ghaṭī. Sześćdziesiąt Ghaṭī stanowi jeden dzień i jedną noc. (6 x 60 x 60 = 21600). Liczba oddechów Sadāśiwa jest nieograniczona. Dlatego jest On niezniszczalny.
25. Moim nakazem jest, abyś zachował tę formę i utrzymywał wszystkie działania stworzonych światów za pomocą tych różnych Guṇa tak długo, jak to konieczne.”
26. Słysząc te słowa Śiwa, pan Wiszṇu, panujący nad swoimi zmysłami, powoli przemówił do Śiwa po odpowiednim pokłonie.

Wiszṇu powiedział:

27. O Śaṅkara, oceanie miłosierdzia, panie wszechświata, bądź łaskaw wysłuchać. Wykonam wszystkie te rzeczy, ściśle trzymając się Twoich nakazów.
28. Zawsze będę medytował nad Tobą. Nie będę działał inaczej. Twojej wszechmocy już doświadczyłem.
29. O panie, niech medytacja nad Twoją formą nigdy nie zostanie odsunięta z mojego umysłu, nawet na moment.
30. O panie, jeśli którykolwiek z moich wielbicieli miałby Cię oczerniać, proszę, przydziel mu wieczne miejsce w piekle.
31. O panie, ktokolwiek jest Twoim wielbicielem, będzie również moim ulubieńcem. Kto to zrozumie i pojmie, temu nie będzie trudno osiągnąć wyzwolenie.
32. Moja wielkość została przez Ciebie jeszcze bardziej wywyższona. Jeśli kiedykolwiek znajdą się we mnie jakiekolwiek braki, proszę o ich wybaczenie.
33. (Brahmā powiedział:) Wówczas, usłyszawszy znakomite słowa Wiszṇu, Śiwa rzekł do niego: „Oczywiście wszelkie niedostatki zostaną przebaczone z miłością.”
34. Po wypowiedzeniu tych słów z miłosierdziem, Pan, ocean łaski, pogładził nas wszystkich po ciele swoimi dłońmi.
35. Z pragnieniem uczynienia dla nas tego, co korzystne, pouczył nas w różnych świętych obrzędach i obdarzył wieloma błogosławieństwami.
36. Wtedy gdy patrzyliśmy, pan Śiwa, przychylny swoim wielbicielom, natychmiast zniknął.
37. Obrzęd czczenia liṅga od tamtej pory został ustanowiony na świecie. Śiwa, zainstalowany w liṅga, obdarza zarówno doczesnymi przyjemnościami, jak i wyzwoleniem.
38. Wielka bogini jest piedestałem dla liṅga. Liṅga to sam pan Śiwa. Ponieważ cały wszechświat ostatecznie w tym się rozpuszcza, nazywa się to Liṅga.
39. Ten, kto regularnie czyta tę opowieść o liṅga w pobliżu liṅga, w ciągu sześciu miesięcy przyjmuje formę Śiwa. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.
40. O wielki mędrcze, nie potrafię odpowiednio wyrazić błogosławieństwa, jakie otrzymuje osoba, która wykonuje jakiekolwiek działanie w pobliżu liṅga.

Rozdział 11 – Sposób oddawania czci Śiwie

Mędrcy powiedzieli:

1. O Sūto, szczęśliwy, o Sūto, uczniu Wjāsy, oddajemy ci pokłon. Dziś została opowiedziana ta cudownie oczyszczająca historia o Śiwa.
2. Usłyszeliśmy o cudowne i niezwykle boskim pochodzeniu liṅga. Słuchanie o jego skuteczności prowadzi do zniszczenia cierpień.
3. O skarbnico miłosierdzia, prosimy, opowiedz nam o sposobie oddawania czci Śiwa, zgodnie z rozmową Brahmā i Nārady, dzięki któremu Śiwa staje się zadowolony.
4. Brāhmini, kszatrijowie, waiśjowie i śudrowie oddają cześć Śiwa. Jak powinna być oddawana ta cześć? Powiedz nam zgodnie z tym, co usłyszałeś od Wjāsy.
5. Słysząc ich słowa, Sūta opowiedział wszystko, odpowiadając na pytanie mędrców, wszystko, co prowadzi do pomyślności i zgodne jest z Wedami.

Sūta powiedział:

6. O dostojni mędrcy, wasze zapytanie dotyczy bardzo wielkiej tajemnicy. Wyjaśnię to, na ile pozwala mi moja własna inteligencja i zgodnie z tym, co usłyszałem.
7-8. Dawniej Wjāsa zadał to samo pytanie Sanatkumārowi, tak jak teraz wy je zadajecie. Upamanju nauczył się tego od niego. Wjāsa usłyszał to od niego i nauczył mnie sposobu oddawania czci Śiwa i innych rzeczy, pragnąc dobra dla wszystkich światów.
9. Kryszṇa (czyli Kryszṇadwaipājana lub Wjāsa) usłyszał to bezpośrednio od Upamanju, szlachetnej duszy. Opowiem wam to w ten sam sposób, w jaki wcześniej opowiedział Brahmā.

Brahmā powiedział:

10. O mędrcze Nārado, w skrócie wyjaśnię ci jak oddawać cześć liṅga. Nie sposób opisać go szczegółowo nawet przez sto lat.
11. Aby osiągnąć spełnienie wszystkich pragnień, należy z wielkim oddaniem czcić czystą i wieczną formę Śiwa w ten sposób.
12. Bieda, choroby, nękanie przez wrogów i cztery rodzaje grzechów trapią człowieka tylko tak długo, jak długo nie czci Śiwa.
13. Gdy Śiwa jest czczony, wszystkie nieszczęścia znikają w panu; osiągnięte zostaje wszelkie szczęście, a następnie wyzwolenie.
14. Śiwa, który zapewnia spełnienie wszelkich dążeń, powinien być czczony przez osobę, która uważa nieprzerwany ciąg ludzkich przyjemności za bardzo ważny.
15. Niezależnie od tego, czy są brāhminami, kszatrijami, waiśjami czy śudrami, powinni sprawować kult Śiwa odpowiednio i regularnie, aby osiągnąć wszystkie pożądane cele.
16-18. Człowiek powinien wstawać wcześnie rano w czasie Brāhma Muhūrty¹⁷ (około godziny przed świtem). Powinien pamiętać o nauczycielu duchowym i o Śiwa. O mędrcze, następnie powinien wspomnieć święte miejsca i medytować nad Hari. Następnie powinien pamiętać o mnie, bóstwach i mędrcach. Potem powinien odmówić odpowiednią modlitwę w imieniu Śiwa. Następnie powinien wstać i udać się na potrzeby fizjologiczne w kierunku południowym.
19. Czynności fizjologiczne powinny być wykonywane w odosobnionym miejscu. To, co usłyszałem na ten temat, teraz wam przekazuję. O mędrcze, słuchaj uważnie.
20. Brāhmin powinien używać ziemi do oczyszczania pięć razy; Kszatrija cztery razy, a Waiśja trzy razy.
21. Śūdra powinien użyć ziemi do oczyszczania dwukrotnie. Może również oczyścić odbyt raz i członek raz, wykonując to starannie.
22. Następnie powinien umyć lewą rękę dziesięć razy. Potem powinien umyć każdą stopę siedem razy i obie ręce jeszcze raz po trzy razy.
23. Kobiety powinny wykonywać te czynności oczyszczające za pomocą ziemi tak jak Śudrowie. Najpierw powinny umyć ręce i stopy, a następnie użyć ziemi, jak to zostało opisane wcześniej.
24. Powinny czyścić zęby, używając gałązki jako szczoteczki zgodnie ze swoją kastą.
25-26. Gałązka do czyszczenia zębów dla brāhmina powinna mieć długość dwunastu aṅgula.¹⁸ Król (kszatrija) powinien używać gałązki o długości jedenastu aṅgula, a waiśja dziesięciu aṅgula. Gałązka dla śudry powinna mieć dziewięć aṅgula długości. Jest to zgodne ze Smryti. To, co jest nakazane przez Manu, może być pominięte tylko w wyjątkowych sytuacjach.
27. W dniach Szaszṭī (szósty), Nawamī (dziewiąty) i w dniu nowiu, w niedziele oraz w dniach świętych obrzędów i w czasie Śrāddha czyszczenie zębów gałązką jest zabronione.
28. Codzienne ablucje powinny być przeprowadzane zgodnie z zasadami, a te wykonywane w świętych miejscach powinny być wykonywane z użyciem mantr, zgodnie z czasem i miejscem.
29. Wykonując najpierw Āćamana i zakładając wypraną szatę, powinien wykonać modlitwę Sandhjā w odpowiednim, odosobnionym miejscu.
30. Po przeprowadzeniu wstępnych obrzędów, powinien wejść do sanktuarium z umysłem skupionym i rozpocząć rytuały oddawania czci.
31. Siadając na odpowiednim siedzeniu i wykonując Njāsę oraz inne rytuały zgodnie z ustalonymi zasadami, powinien należycie oddać cześć Śiwa.
32. Gaṇeśa, strażnicy progów świątyni, opiekunowie kierunków świata itp. powinni zostać uczczeni, a następnie powinien zostać przygotowany piedestał.
33-36. Można również narysować mistyczny diagram lotosu ośmiu płatków i umieścić Śiwę w jego centrum. Samemu należy usiąść w pobliżu wszystkich materiałów do oddawania czci. Trzykrotnie wykonać Āćamana i umyć ręce. Następnie trzy razy przeprowadzić Prāṇājama (powstrzymanie oddechu). Następnie należy medytować nad Trjaṃbaka (trójokim Śiwa) w następujący sposób: bóstwo ma pięć twarzy, dziesięć ramion, różne ozdoby i skórę tygrysa jako górną szatę. Jest czyste jak kryształ. Podczas medytacji należy utożsamić się z Śiwa i spalić swoje grzechy. Po stworzeniu w umyśle formy Śiwa, należy oddać Mu cześć.
37. Następnie należy przeprowadzić rytualne oczyszczenie ciała, dotykając różnych jego części wodą święconą. Później należy wykonać Njāsa Mūlamantry (mantry źródłowej) oraz Njāsę sześciu aṅga z użyciem Praṇawa (Oṃkāra).
38. Po rytualnym dotknięciu serca, należy rozpocząć oddawanie czci. Różne naczynia powinny być przygotowane do Pādja (wody do mycia stóp), Arghja (wody na powitanie gościa) i Āćamana (wody do popijania).
39-40. Wielbiciel powinien przygotować dziewięć naczyń różnej wielkości. Darbha (święta trawa) powinna zostać rozłożona, a chłodna woda powinna być spryskana na te naczynia przy użyciu trawy Darbha. Powtarzając Oṃkāra, inteligentny wyznawca powinien spryskać różne materiały do oddawania czci.
41-42. Pachnący korzeń rośliny Uśīra¹⁹ oraz pasta sandałowa powinny zostać dodane do wody do mycia stóp. Do wody przeznaczonej do popijania powinno się dodać drobne proszki z Dźātī,²⁰ Kaṃkola,²¹ Karpūra,²² korzenia Waṭa²³ i Tamālaka.²⁴ Proszek sandałowy powinien być dodany do wszystkich tych dziewięciu naczyń.
43. Nandīśa, boski Byk Śiwa, powinien być czczony obok Pana Śiwa. Śiwa powinien być czczony wonnościami, kadzidłem i różnymi lampami.
44-47. Liṅga powinno zostać oczyszczone i zainstalowane przy użyciu różnych mantr, zaczynając od Praṇawa i kończąc na Namaḥ (pokłon). Piedestał w formie Swastyki lub lotosu powinien zostać dodany wraz z Praṇawa. Na ośmiu płatkach, w ośmiu kierunkach, identyfikuje się osiem osiągnięć: wschodni płatek to Aṇimā (zdolność do stawania się maleńkim), południowy to Laghimā (lekkość), zachodni to Mahimā (wielkość), północny to Prāpti (zdolność docierania), południowo-wschodni to Prākāmja (zdolność spełnienia życzeń), południowo-zachodni to Īśitwa (władza), północno-zachodni to Waśitwa (zdolność kontroli), północno-wschodni to Sarwadźńatwa (wszechwiedza), a środek to księżyc (Soma).
48. Pod księżycem znajduje się słońce, a pod nim ogień. Niżej znajdują się Dharma itd. Wszystkie te elementy powinny być przypisane zgodnie z porządkiem.
49-50. W czterech kierunkach należy przypisać Awjakta (nieprzejawione) i inne zasady, a na końcu Soma trzy Guṇy. Pan Śiwa powinien zostać wezwany formułą „Zwracam się do Sadjodźata”.²⁵ Następnie wyznawca powinien powtórzyć mantrę Wāmadewa²⁶ i stanąć na swoim miejscu. Rytuał Sānnidhja powinien być wykonany z mantrą Rudra Gājatrī,²⁷ a rytuał Nirodha z mantrą Aghora.²⁸
51. Rudra powinien być czczony z użyciem mantry Iśānaḥ Sarwawidjānām²⁹ itd. Pādja, Āćamanīja i Arghja powinny być ofiarowane zgodnie z zasadami.
52. Rudra powinien być należycie obmyty wodą, zapachową dzięki dodaniu sandałowca, tak samo jak pięcioma produktami krowimi (Pańćagawja), po umieszczeniu ich w naczyniu i odpowiednim wzmocnieniu mantrami.
53. Następnie bóstwo powinno zostać obmyte, przywołując Praṇawę, mlekiem krowim, maślanką, miodem i sokiem z trzciny cukrowej.
54. Czcząc Rudrę, który zapewnia wszystko, co pożądane i dobre, należy wykonać Abhiszeka (ceremonialne obmycie) przy użyciu wszystkich materiałów ofiarnych, recytując Praṇawa.
55. W świętych naczyniach wypełnionych wodą należy nalać wodę, recytując różne mantry, po wcześniejszym przefiltrowaniu jej przez białą tkaninę.
56. Kropienie wodą nie powinno być wykonywane, dopóki nie zostanie zmieszana z pastą sandałową. Następnie ziarna surowego ryżu, pięknie przyozdobione (przez dodanie kurkumy itp.), powinny zostać ofiarowane z radością Śaṅkarze.
57-58. Kwiaty, zwłaszcza białe i rzadkie, powinny być składane Panu Śiwa. Powinno się używać kwiatów Apāmārga,³⁰ Karpūra,³¹ Dźātī,³² Ćampaka,³³ Kuśa,³⁴ Pāṭala,³⁵ Karawīra,³⁶ Mallikā,³⁷ Kamala (lotos) i różnych odmian Utpala (lilii). Woda powinna być wylewana w sposób ciągły, nieprzerwanym strumieniem.
59. Naczynia różnych rodzajów powinny być używane do ceremonialnego obmywania Pana Rudra. Rytuał wykonany z właściwą recytacją mantr zapewnia wszystkie błogosławieństwa.
60. O ukochany, opowiem ci teraz pokrótce o tych mantrach, które zapewniają spełnienie wszystkich pragnień. Proszę, słuchaj uważnie.
61-65. Składanie kwiatów i ofiarowanie wody powinno być wykonywane z użyciem tych mantr, czy to odczytywanych, czy zapamiętanych i recytowanych ustnie: mantry Rudra, mantry Nīlarudra, mantry Śukla Jadźurwedy, pomyślne mantry Hotri, mantry Atharwasīrsza, mantry Śānti, mantry Maruta, mantry Sāmawedy (jeśli są pożądane), mantry Dewawrata, mantry Rathantara z Puszpa Sūktami, mantry Mṛtjuńdźaja³⁸ oraz pięciosylabowa mantra. Ofiarowanie wody powinno odbywać się tysiąc razy lub sto osiem razy, zgodnie z wedyjskimi nakazami lub poprzez powtarzanie imion bóstwa.
66. Pasta sandałowa powinna zostać nałożona na bóstwo, a kwiaty umieszczone na posągu. Słodko pachnące goździki itp. powinny być ofiarowane wraz z Praṇawą.
67-72. Następnie powinno się czcić Śiwaliṅga. Pana czystego jak kryształ, nieskalanego, niezniszczalnego, przyczynę wszystkich światów, najwyższego Pana utożsamiającego się ze stworzonym światem, Pana, którego nie mogą ujrzeć Brahmā, Indra, Upendra, Wiszṇu i inne bóstwa, Pana, który jest wspomniany w Wedāncie przez tych, którzy znają Wedy jako Niepojętego, Pana, który nie ma początku, środka ani końca, lekarstwo na wszelkie choroby i który jest znany jako Śiwa Tattwa. Kult liṅga powinien być wykonywany wyłącznie z użyciem mantry Praṇawa. Powinny być ofiarowane kadzidło, lampy, Naiwedja, dobre liście betel oraz przyjemne Nirādźana (machanie światłem). Należy odprawić modlitwy, pokłony itp. przy użyciu różnych mantr. Arghja i ofiary z kwiatów powinny być składane u stóp. Wielbiciel powinien uklęknąć i pobożnie modlić się do Pana.
73. Wielbiciel powinien wziąć trochę kwiatów w dłonie, stanąć z dłońmi złożonymi w geście czci i powtarzając następującą mantrę, ponownie modlić się do Īśāna, Śaṅkara.
74. O Śiwa, niech ten Dźapa, Pūdźā itp. wykonane przeze mnie z wiedzą lub bez niej, dzięki Twojej łasce przyniosą owoce.
75-76. Po powtórzeniu powyższej mantry powinien radośnie złożyć kwiaty na Śiwaliṅga. Następnie należy wykonać rytuały Swastjajana,³⁹ Āśīrwāda (błogosławieństwo), Mārdźana. Następnie powinno się wykonać Homa, modlitwę o przebaczenie i Āćamana.
77-78. Powtarzając mantry Agha⁴⁰ dla odpuszczenia grzechów, należy wykonać namaskāra zgodnie z zasadami. Wielbiciel powinien modlić się z pobożnym uczuciem: „Oddanie dla Śiwa, oddanie dla Śiwa, oddanie dla Śiwa w każdym narodzeniu. Nie mam innego schronienia. Ty jesteś moim jedynym schronieniem.”
79. Po modlitwie do Pana bogów, dawcy wszelkich osiągnięć, wielbiciel powinien głośno wyrazić swoją modlitwę.
80. Następnie powinien wykonać namaskāra wraz z członkami swojej rodziny. Powinien odczuwać radość z tych wszystkich rytuałów, a potem kontynuować swoją codzienną rutynę według uznania.
81. Ten, kto regularnie wykonuje taki kult z wielkim oddaniem dla Śiwa, osiągnie sukces na każdym kroku.
82-83. Stanie się elokwentny. Osiągnie wszystko, czego pragnie. Najwyższy Pan Śiwa szybko usunie wszystkie jego cierpienia, choroby, smutki, urazy, przebiegłość, zatrucia i wszelkie udręki.
84. Tak jak księżyc rośnie w jasnej połowie miesiąca, tak jego radość i zasługi będą rosnąć z dnia na dzień dzięki oddawaniu czci Śiwa.
85. O najznamienitszy spośród mędrców, tak oto opowiedziałem ci sposób oddawania czci Śiwa. O Nārado, co jeszcze chciałbyś usłyszeć?

Rozdział 12 – Rozważanie tego co istotne i co nieistotne w wielbieniu

Nārada powiedział:

1. O drogi ojcze Brahmā, z umysłem skupionym na Śiwa, jesteś rzeczywiście błogosławiony. Proszę, wyjaśnij to ponownie, jeszcze dokładniej.

Brahmā powiedział:

2. Ja, narodzony z lotosu, raz zebrałem wszystkich mędrców i wszystkich bogów i zwróciłem się do nich z miłością tymi pięknymi słowami.
3. Jeśli wierzycie w trwałe szczęście, jeśli pragniecie jego osiągnięcia, wszyscy pójdźcie ze mną na brzegi oceanu mleka.⁴¹
4. Po usłyszeniu tych słów towarzyszyli mi do miejsca, gdzie przebywał pan Wiszṇu, dobroczyńca wszystkich.
5. O mędrcze, gdy tam dotarliśmy, bogowie skłonili się z dłońmi złożonymi w geście szacunku i modlili się do pana wszechświata, Dźanārdana, pana bogów.
6. Widząc Brahmā i innych bogów stojących tam, Wiszṇu przypomniał sobie lotosowe stopy Śiwa i wypowiedział te szlachetne słowa.

Wiszṇu powiedział:

7. „Dlaczego wszyscy przybyliście, Brahmā i inni oraz niebiańscy mędrcy? Co się stało teraz? Proszę, powiedzcie mi z miłością.”

Brahmā powiedział:

8. Gdy Wiszṇu oraz ja zadaliśmy to pytanie, bogowie skłonili się przed nim z oddaniem i powiedzieli.

Bogowie powiedzieli:

9. „Kogo powinniśmy regularnie wielbić, aby usunąć cierpienie?”
10. Po usłyszeniu tych słów pan, przychylnie nastawiony do wielbicieli, przemówił następująco, faworyzując mnie i dewów.

Pan powiedział:

11. „O Brahmā, słuchaj. Ty i ci dewowie już to słyszeliście. Mimo to powtórzę to tobie i dewom.
12-13. Zostało to ujrzane. Jest to widziane. Skąd więc teraz pytanie o to? O Brahmā, pan Śiwa, niszczyciel wszelkich nieszczęść, powinien być zawsze czczony przez wszystkich, którzy pragną osiągnąć cele. On sam powiedział o tym do mnie, jak również do Brahmā.
14. Jego kult nigdy nie powinien być porzucany przez tych, którzy pragną osiągnąć szczęście. Wspaniały przykład został wam opowiedziany i zobaczony przez was wszystkich.
15. Gdy porzucili oddawanie czci panu dewów – Maheśwara w formie Liṅga, synowie Tāra⁴² wraz ze swoimi krewnymi zginęli.
16. Zostali oczarowani przeze mnie. Poprzez moją iluzję zostali przeze mnie daleko odepchnięci. Gdy byli pozbawieni Śiwa, wszyscy zostali zniszczeni i unicestwieni.
17. Dlatego Śiwa w formie wizerunku liṅga powinien być zawsze czczony. Jemu, najważniejszemu spośród bóstw, należy służyć ze szczególną wiarą.
18. To poprzez kult Śiwaliṅga wszyscy dobrzy ludzie, dewowie, daitjowie, ja i ty, o Brahmā, jesteśmy utrzymywani. Jak to możliwe, że o tym zapomniałeś?
19. Dlatego, o Brahmā, Jego liṅga powinna być regularnie czczona, niezależnie od celu. Śiwa powinien być czczony, niezależnie od pragnienia.
20. Jeśli godzina lub nawet chwila minie bez oddawania czci Śiwa, jest to strata. Jest to niedoskonałość, wielki błąd, ślepota, głupota i nierozsądek.
21. Ci, którzy są oddani Śiwa, ci, których umysły są zwrócone ku Śiwa, i ci, którzy nieustannie pamiętają o Śiwa, nigdy nie staną się ofiarami cierpienia.
22-24. Ci, którzy pragną wspaniałych budowli, pięknych ozdób, pięknych kobiet, bogactwa aż do sytości, synów i wnuków, zdrowia, wspaniałego ciała, niezwykłego statusu, niebiańskiego szczęścia i ostatecznego wyzwolenia lub głębokiego oddania wielkiemu panu, powinni należycie czcić Śiwa na mocy zasługi zgromadzonej przez nich.
25. Pewne powodzenie osiągnie ten, kto regularnie wielbi Śiwaliṅga z wielkim oddaniem. Nigdy nie zostanie dotknięty grzechami.

Brahmā powiedział:

26. Tak pouczeni, dewowie uklękli przed Wiszṇu i poprosili o liṅgamy dla spełnienia pragnień wszystkich ludzi.
27. O najznamienitszy spośród mędrców, wtedy, po usłyszeniu tej prośby, Wiszṇu, pragnąc dobra wszystkich istot, powiedział do Wiśwakarmana. Ja również zwróciłem się do niego.
28. „O Wiśwakarman, na moje polecenie mają zostać wykonane i przekazane wszystkim dewom pomyślne liṅgi Śiwa.”
29. Na nasze polecenie Wiśwakarman wykonał liṅgi i przekazał je dewom zgodnie z ich statusem.
30. O najznamienitszy spośród mędrców, opowiem ci o tym, proszę, słuchaj. Indra wziął liṅga wykonane z rubinu. Syn Wiśrawasa (Naiśrawaṇa lub Kubera) wziął liṅga ze złota.
31. Dharma wziął liṅga z żółtego kamienia, Waruṇa wziął liṅga o ciemnoniebieskim odcieniu. Wiszṇu wziął liṅga z szafiru. Ja, Brahmā, wziąłem liṅga ze złota.
32. Wiśwedewowie i Wasu wzięli liṅgi ze srebra. O mędrcze, Aświni wzięli liṅgi z brązu i gliny.
33. Bogini Lakszmī wzięła liṅga z kryształu. Āditjowie (dwanaście słońc) wzięli liṅgi wykonane z miedzi. Księżyc wziął liṅga wykonane z pereł, a bóg ognia wziął liṅga z diamentu.
34. Wielcy brāhmini i ich żony wybrali liṅgi z gliny. Maja wziął liṅga z drzewa sandałowego, a Śesza-nāga wziął liṅga wykonane z koralu.
35. Boginie wzięły liṅgi z masła; jogini wzięli liṅgi z popiołu; Jakszowie wzięli liṅgi z maślanki, a bogini Czāyā wzięła liṅga z mąki.
36. Bogini Brahmāṇī czci liṅga z ratna (drogocennego klejnotu). Bāṇa i inni czcili liṅga z rtęci.
37. W ten sposób różne rodzaje liṅga zostały im przekazane przez Wiśwakarmana, a dewowie i niebiańscy mędrcy regularnie je czczą.
38. Po przekazaniu dewom różnych liṅga z pragnieniem ich dobra, Wiszṇu wyjaśnił mi, Brahmā, sposób wielbienia Śiwa.
39. Po wysłuchaniu tego, ja, Brahmā, najznamienitszy spośród dewów, powróciłem do mojej siedziby, bardzo uradowany w sercu.
40. O mędrcze, po dotarciu na miejsce wyjaśniłem dewom i mędrcom sposób czczenia Śiwa, który spełnia pragnienia.
41. „O mędrcy i dewowie, proszę, wysłuchajcie mnie z miłością i radością. Zamierzam z miłością wyjaśnić sposób wielbienia Śiwa, który przynosi zarówno przyjemności doczesne, jak i wyzwolenie.
42-43. Życie jako człowiek jest bardzo trudne do osiągnięcia wśród wszystkich istot. O dewowie, o mędrcy, życie w dobrej rodzinie jest jeszcze trudniejsze. Po uzyskaniu jeszcze trudniejszego narodzenia w rodzinie brāhmińskiej o dobrym postępowaniu, dzięki wielkim zasługom, należy odprawiać rytuały poświęcone Śiwa.
44. Nikt nie powinien przekraczać obowiązków przypisanych jego kaście. Dary charytatywne i święte rytuały powinny być wykonywane w miarę możliwości i zamożności.
45. Tapojadźńa (ofiara w formie pokuty) jest znacznie lepsza od tysięcy karmajadźńa (rytualnych ofiar). Dźapajadźńa (ofiara w formie recytacji mantr) jest znacznie lepsza od tysięcy tapojadźńa (ofiar w formie pokuty).
46. Nie ma nic wyższego od Dhjānajadźńa (medytacyjnej ofiary), która jest przyczyną prawdziwej wiedzy, ponieważ jogin jest w stanie dostrzec swego ukochanego (bóstwo) w stanie równowagi poprzez medytację.
47. Śiwa zawsze jest obecny blisko osoby pogrążonej w medytacji. Nie ma potrzeby odpokutowania ani zadośćuczynienia dla osoby posiadającej prawdziwą wiedzę.
48-49. O bogowie, osoby, które poznały Brahmana poprzez czystą naukę, nie muszą wykonywać żadnych rytuałów. Są uwolnione od szczęścia i cierpienia, cnoty i zła, ofiary i dźapy, medytacji i jej zasad. Dzięki swojej wiedzy są wolne od niskich namiętności oraz od zmian i rozkładu ciała.
50. Liṅga obecne w sercach joginów jest najczystsze, błogosławione, pomyślne, nieśmiertelne, wszechprzenikające i nieskalane.
51. O brāhmini, liṅga jest dwojakiego rodzaju: zewnętrzne i wewnętrzne. Zewnętrzne jest materialne, a wewnętrzne subtelne.
52. Ci, którzy są zaangażowani w rytualne ofiary i regularnie czczą materialne liṅga, nie są w stanie uspokoić umysłu poprzez medytację nad subtelnym i dlatego używają materialne liṅga.
53. Ten, kto nie opanował liṅga umysłu, subtelnego, musi czcić materialne liṅga, a nie odwrotnie.
54. Czyste, nieśmiertelne, subtelne liṅga jest zawsze dostrzegane przez mistrzów prawdziwej wiedzy, podobnie jak materialne liṅga jest uważana za wyjątkowe przez tych, którzy nie są joginami.
55. Jeśli dokładnie się zastanowimy, nie ma niczego poza Śiwa. Cokolwiek jest Niszkala (bez cech) lub Sakala (z cechami), stanowi formę Śiwa w całym wszechświecie. To należy nieustannie rozważać w umyśle.
56. Nawet jeśli nie osiągnęli ostatecznej doskonałej wiedzy, nie można im przypisać żadnej wady ani braku. Zasady dotyczące tego, co należy, a czego nie należy robić, nie są dla nich wiążące.
57. Znawca, oczywiście, w ogóle nie jest związany przez działania, nawet jeśli kontynuuje życie gospodarza domowego, tak jak lotos stojący w wodzie nie jest zmoczony przez wodę.
58. Aż do osiągnięcia doskonałej wiedzy człowiek powinien kontynuować rytualne wielbienie Śiwa.
59-60. Aby przekonać świat, rytuały muszą być kontynuowane. Tak jak słońce odbija się w wielu naczyniach z wodą, w ten sam sposób, o dewowie, wiedzcie, że najwyższy Brahman, Śiwa, przyjmuje formy wszystkiego, co jest widziane lub słyszane w świecie, rzeczywistym lub nierzeczywistym.
61. Istnieje różnica między naczyniami, ale nie między wodą, którą zawierają. Tak mówią ci, którzy znają prawdziwe znaczenie Wed.
62. „Pan Śiwa jest w sercu istot w tym świecie.” Jaki pożytek z posągów dla tych, którzy posiadają tę prawdziwą wiedzę?
63. Posiadanie posągu jest bardzo pomyślne dla osoby, która nie ma takiej wiedzy. Jest to drabina, która umożliwia mu wspięcie się na wyższą pozycję.
64. Bardzo trudno jest wspiąć się na pozycję bez wsparcia. Posąg jest jedynie środkiem do osiągnięcia Nirguṇa Śiwa.
65. Osiągnięcie Nirguṇa poprzez Saguṇa jest z pewnością możliwe. W ten sposób symbole wszystkich panów sprzyjają stałej wierze i przekonaniu.
66. Ten pan jest bardzo wielki i to jest sposób wielbienia tego pana. Jeśli nie ma posągu, jaki pożytek z wonności, pasty sandałowej, kwiatów itp.?
67. Aż do osiągnięcia prawdziwej wiedzy posąg koniecznie należy czcić. Jeśli ktoś nie czci posągu, zanim osiągnie doskonałą wiedzę, jego upadek jest pewny.
68. O brāhmini, słuchajcie prawdziwego stwierdzenia faktów. Z tego samego powodu, który został wspomniany wcześniej, obowiązki waszej własnej kasty powinny być pilnie wykonywane.
69. Wielbienie powinno być wykonywane tam, gdzie skierowane jest oddanie. Bez wielbienia i darów charytatywnych grzechu nie może trzymać na dystans.
70. Tak długo, jak w ciele pozostaje ślad grzechu, osiągnięcie nie należy oczekiwać. Gdy grzech zostanie starty, wszystkie rytuały przyniosą owoce.
71. Jeśli na tkaninie jest brud, proces farbowania nie może być skutecznie przeprowadzony. Po wybieleniu tkaniny każda farba może być na nią skutecznie nałożona.
72. Podobnie, gdy ciało zostanie uwolnione od swojej nieczystości poprzez właściwe wielbienie bóstw, barwa wiedzy może do niego przylgnąć, skąd wyłoni się prawdziwa wiedza.
73. Korzeniem prawdziwej wiedzy jest niezachwiane oddanie. Korzeniem wiedzy również jest oddanie.
74. Korzeniem oddania jest dobre działanie i wielbienie własnego ulubionego bóstwa. Korzeniem tego jest dobry nauczyciel. Dobry nauczyciel jest zdobywany jedynie poprzez kontakt z dobrymi ludźmi.
75. Jeśli ktoś przebywa w towarzystwie dobrych ludzi, natrafi na nauczyciela. Od nauczyciela można nauczyć się mantr i sposobów wielbienia. Bhakti (oddanie) jest generowane przez wielbienie i rodzi wiedzę.
76. Wiedza prowadzi do doskonałej wiedzy i urzeczywistnienia najwyższego Brahmana. Gdy istnieje doskonała wiedza, różnice całkowicie zanikają.
77. Gdy różnice zanikają, znika także cierpienie wynikające ze wzajemnie ścierających się przeciwieństw. Ten, kto jest wolny od splotu przeciwieństw i towarzyszących im cierpień, przyjmuje formę Śiwa.
78. O niebiańscy mędrcy, gdy wzajemnie ścierające się przeciwieństwa nie dręczą, osoba obdarzona prawdziwą wiedzą nie doświadcza ani szczęścia, ani cierpienia. Nie wiążą jej zasady nakazów i zakazów.
79. Taka osoba, która nie wkroczyła w życie gospodarza domowego, jest rzadko spotykana. Jeśli ktoś taki istnieje, samo jego spojrzenie unicestwia wszelkie grzechy.
80. Nawet święte ośrodki wychwalają taką osobę wiedzy. Dewowie i wszyscy mędrcy uważają go za najwyższego Brahmana, samego Śiwa.
81. Święte ośrodki ani bóstwa w formie glinianych czy kamiennych posągów nie są mu równe. One potrzebują czasu, aby uświęcić ludzi. Natomiast człowiek prawdziwej wiedzy oczyszcza samym swoim spojrzeniem.
82. Tak długo, jak osoba kontynuuje życie rodzinne, powinna ona z radością czcić posągi najznamienitszych z pięciu bóstw.
83. Albo wystarczy, jeśli wielbiony jest jedynie Śiwa. Korzeń jest najważniejszy. Gdy korzeń jest podlewany, o bogowie, gałęzie są dobrze zadbane.
84. O wspaniali mędrcy, jeśli dba się o gałęzie, nie oznacza to koniecznie, że dba się o korzeń. Gdy bóstwa są czczone, ta sama zasada znajduje zastosowanie.
85-86. Jeśli jesteśmy rozsądni, to naszym celem powinno być przebłaganie Śiwa. O bogowie, jeśli Śiwa jest wielbiony, wszyscy bogowie są wielbieni. Dlatego osoba, która pragnie uczynić dobro wszystkim istotom, powinna wielbić Śiwa, dobroczyńcę świata, aby osiągnąć wszystkie pragnienia.

Rozdział 13 – Sposób wielbienia Śiwa

Brahmā powiedział:

1. O mędrcy, o dewowie, słuchajcie. Teraz wyjaśnię najlepszy ze wszystkich sposób wielbienia, a który sprzyja osiągnięciu wszelkiego szczęścia i upragnionych pragnień.
2. Wstając w czasie Brāhma Muhūrcie, na godzinę przed świtem, należy pamiętać o Śiwa będącym w towarzystwie jego małżonki. Ze złożonymi dłońmi i wielkim uwielbieniem, pochylając głowę, należy ofiarować modlitwy.
3. O panie dewów, powstań, powstań. O panie przebywający w sercu, powstań. O panie Umā, powstań. Obdarz cały wszechświat swymi pomyślnymi błogosławieństwami.
4. Wiem, co jest cnotliwe, ale nie jestem skłonny tego czynić. Wiem, co jest nieprawe, ale nie potrafię się od tego powstrzymać. O Mahādewa, czynię wszystko według Twojej woli, który przebywasz w moim sercu.
5. Po wypowiedzeniu tych słów modlitwy i pamiętaniu o sandałach nauczyciela, należy udać się na południe, aby odpowiedzieć na wezwanie natury.
6. Oczyszczając ciało ziemią i wodą, a następnie myjąc ręce i stopy, należy wyczyścić zęby.
7. Czyszczenie zębów powinno być zakończone przed wschodem słońca. Należy przepłukać usta szesnaście razy, napełniając je wodą.
8. O niebiańscy mędrcy, dni Szaszṭhī, Nawamī, zakazane jest czyszczenie zębów szczoteczkami z gałązek w dni nowiu oraz niedziele.
9. Kąpiel powinna być brana w odpowiednim czasie, w rzekach lub w domu. Żaden człowiek nie powinien kąpać się w sposób sprzeczny z miejscowymi zwyczajami lub wygodą pory roku.
10-11. Kąpieli w gorącej wodzie należy unikać w niedziele, w dni Śrāddha, w dni Saṅkrānti, podczas zaćmień, w dni Wielkiej Jałmużny i postów, w świętych ośrodkach oraz w nieczystych dniach wynikających ze śmierci lub narodzin w rodzinie. W świętych stawach i rzekach należy kąpać się twarzą na wschód, z wielkim oddaniem.
12. Kąpiel w oleju powinna być brana w określone dni tygodnia zgodnie z tradycją społeczną. Jeśli ktoś przyzwyczaił się do codziennej kąpieli e oleju lub używa pachnącego oleju łamiąc konwencję, nie jest to błędem.
13. Kąpieli w oleju należy jednak unikać w dni Śrāddha, w dni zaćmień, w dni postów i w pierwszy dzień księżycowej połowy miesiąca. Z wyjątkiem dni zaćmień, olej musztardowy może być używany w pozostałe dni.
14. Kąpiel powinna być brana z należytą uwagą na miejsce i porę roku. Należy zwrócić się twarzą na północ lub wschód podczas kąpieli.
15. Nigdy nie należy kąpać się nosząc ubrania należące do innej osoby. Należy kąpać się w czystych ubraniach i myśleć o swoich ulubionych bóstwach.
16. Jeśli w nocy nosiło się ubrania innej osoby, nie są one nieczyste, więc nie ma przeszkód, by kąpać się w nich, ale po kąpieli powinny zostać wyprane i zwrócone.
17. Po kąpieli należy wykonać ofiarowanie wody dla bóstw, mędrców i przodków. Następnie należy założyć umyte i wysuszone ubrania i ponownie wykonać Āćamana.
18. Wielbiciel powinien usiąść w czystym miejscu, umytym i posmarowanym krowim nawozem, o brāhmini.
19. Siedzenie powinno być wykonane z drewna lub przykryte tkaniną. Siedzenie o różnych kolorach sprzyja osiągnięciu wszystkich pragnień.
20. Może również użyć skóry jelenia jako siedziska. Należy na nim usiąść i nałożyć Tripuṇḍra z popiołu.
21. Modlitwy, pokuta i jałmużna powinny być wykonywane z należnym oznaczeniem Tripuṇḍra na czole, aby przyniosły pewne rezultaty. Jeśli popiół nie jest dostępny, oznaczenie może być wykonane święconą wodą.
22. Po nałożeniu Tripuṇḍra na czoło, wielbiciel powinien założyć Rudrāksza. Po zakończeniu codziennych rytuałów powinien rozpocząć wielbienie Śiwa.
23. Następnie powinien wykonać Āćamana, trzykrotne popijanie wody z odpowiednimi mantrami lub jednokrotne, mówiąc, że jest to kropla wody z Gaṅgā.
24-25. Do wielbienia Śiwa należy przynieść ryż gotowany na wodzie. Cokolwiek innego może przynieść, powinno być to również przyniesione i umieszczone w pobliżu. Należy również przynieść naczynie na Arghja z wodą i pachnącymi surowymi ziarnami ryżu.
26-27. Aby dopełnić formalności wielbienia, naczynie powinno zostać umieszczone na prawym ramieniu. Wiebiciel powinien pomyśleć o nauczycielu i rytualnie uzyskać jego pozwolenie na wielbienie. Powinien wykonać rytuał Saṃkalpa (w tym odpowiednie mantry oraz deklaracje dotyczące pūdźā, dnia, miesiąca, roku itp. oraz celu pūdźā) i wyrazić swoje pragnienie. Z oddaniem powinien wielbić Śiwę wraz z Jego orszakiem.
28-29. Wykonując mistyczną mudrę i używając szafranu oraz innych materiałów, powinien pokłonić się i wielbić Gaṇeśa, który przynosi korzyści stokrotnie i towarzyszą mu jego małżonki Siddhi i Buddhi.⁴³ Powinien powtarzać Jego imiona zakończone w przypadku celownikowym, poprzedzone Praṇawa i zakończone Namaḥ.
30. Po błaganiu o przebaczenie bóstwa, powinien zostać ponownie wielbiony w towarzystwie swojego brata Kārtikeja z wielkim oddaniem i składaniem pokłonów raz po raz.
31. Należy uwielbiać Gaṇeśa o wielkim brzuchu, strażnika bramy Pana. Następnie powinna być wielbiona bogini Satī, Giridźā.
32-35. Po wielbieniu Śiwa pastą sandałową, szafranem, kadzidłem, różnorodnymi lampami i ofiarami pokarmowymi, wielbiciel powinien ponownie pokłonić się. W domu liṅga powinno być wykonane z gliny, srebra, innego metalu lub rtęci. Powinno być czczone z oddaniem. Jeśli jest wielbione, wszystkie bóstwa są wielbione. Jeśli liṅga jest wykonane z gliny, powinno zostać odpowiednio zainstalowane.
36. Gospodarze powinni wykonywać każdy rytuał zgodnie z przepisanymi zasadami. Po wykonaniu oczyszczającego rytuału Bhūtów, powinna zostać przeprowadzona instalacja posągu.
37-38. Jeśli wielbienie odbywa się w świątyni Śiwa, należy zainstalować i wielbić strażników. W domu Śiwa powinien być wielbiony za pomocą mantry korzeniowej. Nie jest obowiązkowe wielbienie strażnika bramy. Liṅga, które wielbię, może być czczona w domu. Wszystko jest w nim zawarte.
39. Podczas wielbienia Pan powinien być przywołany wraz z Jego orszakiem i atrybutami. Jednak nie ma ścisłych zasad dotyczących tego aspektu.
40. Wielbiciel powinien zapewnić sobie siedzisko w pobliżu Śiwa. Powinien zwrócić się na północ i wykonać rytuał Āćamana (popijania wody).
41. Wielbiciel powinien umyć ręce i stopy oraz wykonać Prāṇājama dziesięć razy, recytując Mūlamantra.
42. Przed wielbieniem należy pokazać pięć mistycznych Mudra ręką. Dopiero po ich pokazaniu można przystąpić do wielbienia.
43-45. Następnie należy pokazać lampę. Powinien zostać oddany hołd nauczycielowi. Potem wielbiciel powinien usiąść w pozycji jogicznej Padma, Bhadra, Uttāna lub Parjaṅka, zależnie od wygody, i ponownie wykonać rytuały. Po wielbieniu powinien puścić ofiarę wraz z ciastem na wodę. Jeśli wielbienie jest wykonywane w domu, te zasady nie są obowiązkowe.
46. Następnie doskonałe liṅga powinno zostać obmyte wodą z naczynia Arghja, przy zachowaniu koncentracji umysłu.
47-53. Pan powinien zostać przywołany następującą mantrą: „Przywołuję Śiwa, błogiego i łaskawie usposobionego dla wielbicieli, Śiwa zasiadającego na szczycie Kailāsa, doskonałego pana Pārwatī, Śambhu o formie wspomnianej wcześniej, zarówno z atrybutami, jak i bez nich, posiadającego pięć twarzy, dziesięć rąk, troje oczu i byka jako swój sztandar, białego jak kamfora, o boskich kończynach, mającego półksiężyc na głowie, noszącego splecione włosy, odzianego w skórę słonia i mającego skórę tygrysa jako górną szatę, oplecionego przez Wāsuki i inne węże, dzierżącego Pināka i inne bronie, mającego osiem Siddhi⁴⁴ (osiągnięć) nieustannie tańczących przed Nim, otoczonego tłumami wielbicieli głośno wołających „Zwyciężaj, zwyciężaj”, o olśniewającym wyglądzie z powodu nadmiernej świetlistości, czczonego przez wszystkich dewów, jedynej przystani dla wszystkich istot, o promiennej twarzy jaśniejącej jak lotos i zawsze wysławianego przez Wiszṇu i Brahmā, zgodnie z pochwałami Wed i świętych tekstów.” Po medytacji nad Śiwa wraz z Jego małżonką, należy przygotowane dla Niego miejsce.
54. Wielbienie powinno być wykonywane, używając imion w przypadku celownikowym. Pādja i Arghja należy ofiarować Śiwa.
55. Po ofiarowaniu Āćamana, najwyższy Ātman Śiwa powinien zostać obmyty pięcioma substancjami (mlekiem, jogurtem, miodem itp.).
56. Następnie ofiary powinny być składane z wielką dewocją, recytując odpowiednie mantry wedyjskie lub imiona w przypadku celownikowym.
57. W ten sam sposób można ofiarować Śiwa dowolne upragnione i pożądane materiały. Następnie powinien zostać wykonany rytuał Wāruṇa Snāna (ceremonialnej ablucji) dla Śiwa.
58. Następnie należy nałożyć pachnącą pastę sandałową i inne wonności. Woda wylewana na bóstwo w nieprzerwanym strumieniu powinna być uczyniona wonną.
59. Powinny być wykonywane ablucje wodne wraz z recytacją mantry wedyjskiej lub sześciosylabowej mantry jedenaście razy, jeśli jest na to czas, a następnie bóstwo powinno zostać wytarte tkaniną.
60-61. Następnie należy ofiarować Āćamana i poświęcone ubranie. Nasiona sezamu, ziarna jęczmienia, pszenica, zielona soczewica lub czarna soczewica powinny zostać ofiarowane Śiwa wraz z różnymi mantrami. Następnie szlachetnej duszy o pięciu twarzach należy ofiarować kwiaty.
62-64. Lotosy, róże, Śaṅkha i kwiaty Kuśa, Dhattūra, Mandāra hodowane w drewnianym naczyniu, liście świętej bazylii lub liście Bilwa powinny być ofiarowane każdej z twarzy zgodnie z wcześniejszą medytacją lub według własnej woli. Śiwa, łaskawie usposobiony wobec swoich wielbicieli, powinien być czczony z wielkim oddaniem. Jeśli inne kwiaty nie są dostępne, do wielbienia Śiwa można używać wyłącznie liści Bilwa.
65-66. Wielbienie powinno być wykonywane jedynie z ofiarowaniem liści Bilwa. Następnie z wielką radością należy ofiarować Śiwa różnego rodzaju wonne proszki, pachnące oleje itp. Potem należy ofiarować kadzidło, Guggulu (pachnącą żywicę) i Aguru (pachnące drewno aloesowe).
67-69. Następnie Śiwa należy ofiarować lampę zapaloną na ghi. Z wielkim oddaniem należy wykonać rytuał ocierania twarzy tkaniną. Potem należy złożyć Arghja z wielką pobożnością, recytując następującą mantrę: „O Śiwa, obdarz nas pięknymi rysami, dobrą sławą i radosnym doświadczaniem przyjemności. Przyjmując to Arghja, obdarz nas radościami świata i wyzwoleniem. Pokłon Tobie”. Następnie powinny zostać złożone różne rodzaje ofiar pokarmowych dla Śiwa.
70-72. Następnie należy natychmiast wykonać Āćamana. Potem należy ofiarować Śiwa liście betel wraz ze wszystkimi niezbędnymi dodatkami. Ārārtika (rytuał falowania światła) powinien być wykonany przy użyciu lampy z pięcioma knotami. Światłem należy falować cztery razy u stóp, dwa razy w okolicy pępka, raz przy twarzy i siedem razy nad całym ciałem. Następnie wielbiciel powinien wykonać medytację zgodnie z wcześniejszym opisem i powtarzać mantry.
73-74. Mantry powinny być powtarzane w zależności od wiedzy, tyle razy, ile jest to konieczne, w sposób zalecony przez nauczyciela.
75. Bóstwo Śiwa powinno być wysławiane z miłością za pomocą różnych hymnów. Następnie wielbiciel powinien obejść Śiwa dookoła, powoli.
76. Potem powinien wykonać pokłon, dotykając ziemi ośmioma częściami ciała wiele razy. Następnie, z wielką pobożnością, należy ofiarować garście kwiatów, powtarzając następującą mantrę.
77-83. „O Śiwa, cokolwiek uczyniłem w ramach wielbienia itp., czy to z dostateczną wiedzą, czy bez niej, dla Śiwa, wielkiego pana, aby zdobyć Jego łaskę, niech stanie się owocne dzięki Twojej łasce. O Mryḍa, należę do Ciebie. Moje tchnienia życiowe są skupione w Tobie. Mój umysł jest zawsze skoncentrowany na Tobie. O Gaurīśa, o panie duchów, bądź mi łaskawy. Ci, którzy chwiejnie upadają na ziemię, znajdują wsparcie jedynie w ziemi. O panie, ci, którzy Cię obrazili, znajdą w Tobie jedyne schronienie.” Po takich błaganiach wielbiciel powinien ofiarować garść kwiatów. Następnie powinien wielokrotnie skłonić się i dokonać rytualnego pożegnania: „O panie, bądź łaskaw powrócić do swojego siedziska wraz ze swym orszakiem. Proszę, przybądź ponownie, gdy ponownie będę Cię wielbić.” Po wielokrotnym poproszeniu w ten sposób, Śiwa, który jest łaskawy dla swoich wielbicieli, zostaje pożegnany, aby pozostał w sercu. Następnie święta woda powinna zostać nałożona na głowę.
O mędrcy, w ten sposób całkowicie wyjaśniłem sposób wielbienia Śiwa, który przynosi zarówno radości świata, jak i wyzwolenie. Czego jeszcze pragniecie usłyszeć?

Rozdział 14 – Wskazówki dotyczące wielbienia Śiwa

Mędrcy powiedzieli:

1. O uczniu Wjāsy, o szczęśliwy, prosimy, wyjaśnij nam autorytatywnie owoce, jakie Śiwa przyznaje za różne formy wielbienia przy użyciu różnych kwiatów.

Sūta powiedział:

2-3. O mędrcy, Śaunako i inni, słuchajcie uważnie. Z miłością wyjaśnię wam sposób składania ofiar z kwiatów, tak jak Brahmā wyjaśnił go na prośbę Nārada.

Brahmā powiedział:

4. Osoba pragnąca bogactwa powinna wielbić pana Śiwa lotosami, liśćmi Bilwa, płatkami lotosów lub kwiatami Śaṅkha.⁴⁵
5. O brāhminie, jeśli wielbiciel czci Śiwa używając stu kwiatów, jego grzechy zostaną zmazane, a on sam stanie się bogaty.
6. Dwadzieścia pełnych lotosów stanowi jedną miarę prastha. Tysiąc liści Bilwa stanowi połowę prastha.
7. Płatki lotosów w liczbie tysiąca stanowią połowę prastha. Dziesięć jednostek Ṭaṅka stanowi jedno pala, a szesnaście pala stanowi jedno prastha.
8. Kwiaty do wielbienia powinny być ważone na wadze zgodnie z tym obliczeniem. Wielbienie wykonane w ten sposób spełni wszystkie upragnione pragnienia. Jeśli wielbiciel wielbi bez konkretnego pragnienia, stanie się samym Śiwa.
9-14. O dostojni mędrcy, osoba pragnąca zdobyć królestwo powinna przebłagać pana Śiwa, wykonując wielbienie stu milionów glinianych liṅga. Pan Śiwa z pewnością obdarzy wielbiciela królestwem. Do wielbienia powinien być używany Śiwaliṅga. Powinny być używane kwiaty. Należy używać całych ziaren ryżu zmieszanych z pastą sandałową. Należy wykonać ceremonialne obmycie. Używana mantra powinna być przyjemna. Liście Bilwa są bardzo doskonałe. Można także użyć luźnych płatków, pełnych lotosów lub kwiatów Śaṅkha, zgodnie ze starożytnymi autorytetami. Wielbienie to jest boskie i zapewnia zarówno przyjemności, jak i spełnienie pragnień zarówno w tym świecie, jak i w przyszłym. Nie  należy pomijać innych elementów, takich jak kadzidło, lampy, ofiary pokarmowe, Arghja, Ārārtika (falowanie światła), Pradaksziṇā, Namaskāra, Kszamāpana (prośba o przebaczenie) oraz Wisardźana (rytualne pożegnanie). Na końcu powinien nakarmić innych wielbicieli.
15. Osoba pragnąca uzyskać ważne stanowisko powinna wykonać połowę poprzedniej liczby wielbień. Osoba pragnąca uwolnienia z więzienia powinna wielbić sto tysięcy liṅga Śiwa.
16. Osoba cierpiąca na dolegliwości powinna wykonać połowę tej liczby. Osoba pragnąca córki powinna wykonać połowę tej liczby.
17. Osoba pragnąca wiedzy powinna wykonać połowę tej liczby. Osoba pragnąca elokwencji powinna wielbić Śiwa używając ghī.
18. Aby odpędzić wrogów, liczba wielbień powinna być taka sama jak wcześniej. Aby unicestwić wrogów, wielbienie powinno być wykonane sto tysięcy razy, a dla zauroczenia – połowę tej liczby.
19. Dla zdobycia poddanych królów zaleca się wielbienie dziesięć milionów razy. Aby utrzymać poddanych królów pod wpływem, należy wykonać tę samą liczbę wielbień dziesięć tysięcy razy.
20. Aby osiągnąć chwałę z licznymi pojazdami, wielbienie powinno zostać wykonane tysiąc razy. Osoba pragnąca wyzwolenia powinna wielbić Śiwę pięć koṭi razy (50 milionów) z głębokim oddaniem.
21. Osoba pragnąca wiedzy powinna wielbić Śiwę, dobroczyńcę świata, dziesięć milionów razy. Osoba pragnąca ujrzeć Śiwę powinna wielbić Go pięć milionów razy.
22. Mantrę Mrytjuńdźaja należy powtórzyć pół miliona razy, aby Śiwa stał się widzialny dla wielbiciela i spełnił jego pragnienia.
23. Jeśli ktoś powtórzy tę mantrę sto tysięcy razy i rozpocznie drugą serię, zostanie wyniesiony do wyższej kasty. Gdy ukończy trzecią setkę tysięcy powtórzeń, wszystkie jego ziemskie pragnienia zostaną spełnione. W czwartym Laksza będzie w stanie ujrzeć pana.
24. Po ukończeniu pięćdziesięciu Laksza, pan obdarzy go wszelkimi korzyściami. Gdy ta sama mantra zostanie powtórzona milion razy, zasługa będzie ogromna.
25. Osoba pragnąca wyzwolenia powinna wielbić go, używając Darbha. O najlepszy z mędrców, liczba powinna wynosić sto tysięcy razy.
26. Osoba pragnąca długiego życia powinna wielbić go trawą Dūrwā.⁴⁶ Osoba pragnąca synów powinna wielbić go kwiatami Dhattūra.⁴⁷
27. Roślina Dhattūra o czerwonej łodydze jest szczególnie pomyślna do wielbienia. Wielbiciel używający kwiatów Agastja⁴⁸ zyska wielką sławę.
28. Przyjemności ziemskie i wyzwolenie zostaną osiągnięte przez osobę, która wielbi Śiwę przy użyciu Tulasī.⁴⁹ Wielką waleczność można zdobyć, wielbiąc Śiwę kwiatami Arka⁵⁰ lub Kubdźakalhāra.⁵¹
29. Wielbienie kwiatami Dźapā (chińska róża) powoduje śmierć wrogów. Kwiaty Karawīra⁵² odpędzają wszystkie dolegliwości.
30. Wielbiciel wielbiący kwiatami Bandhūka⁵³ zdobędzie ozdoby; wielbiąc kwiatami Dźātī,⁵⁴ uzyska dobre pojazdy; wielbiąc kwiatami Atasī,⁵⁵ zyska łaskę Wiszṇu.
31. Wielbiąc liśćmi Śamī,⁵⁶ osiągnie wyzwolenie. Wielbiąc kwiatami Mallikā,⁵⁷ zdobędzie dobrą żonę.
32. Wielbiąc wspaniałymi kwiatami Jūthikā,⁵⁸ nigdy nie zostanie pozbawiony domu. Wielbiąc kwiatami Karṇikāra,⁵⁹ zdobędzie mnóstwo szat.
33. Wielbiąc kwiatami Nirguṇḍī,⁶⁰ jego umysł staje się czysty w świecie. Sto tysięcy liści Bilwa⁶¹ użytych do wielbienia zapewni spełnienie wszystkich pragnień.
34. Użycie pięknych kwiatów w formie girland zwiększa szczęście i bogactwo. Użycie kwiatów sezonowych do wielbienia przynosi wyzwolenie. Nie ma co do tego wątpliwości.
35. Kwiaty Rādźikā⁶² przynoszą śmierć wrogom. Należy użyć sto tysięcy kwiatów Rādźikā do wielbienia Śiwa. Korzyści z tego płynące będą ogromne.
36. Z wyjątkiem kwiatów Ćampaka⁶³ i Ketaka⁶⁴ nie ma żadnego kwiatu, który nie podobałby się Śiwa. Wszystkie inne kwiaty mogą być używane do jego wielbienia.
37. Teraz, o doskonały, posłuchaj o ilości oraz korzyściach płynących z użycia ziaren i roślin strączkowych do wielbienia Śiwa.
38-39. Usypywanie stosów ziaren ryżu jako forma wielbienia przynosi pomyślność. Sześć i pół prastha oraz dwa pala ziaren ryżu stanowi liczbę stu tysięcy ziaren. Powinny one być używane w nieuszkodzonej formie do wielbienia Śiwa.
40. Wielbienie Rudra należy wykonać jako pierwsze, a na liṅga należy rozłożyć cienką tkaninę. Ziarna ryżu powinny zostać umieszczone na tkaninie podczas wielbienia.
41. Na zakończenie wielbienia powinien zostać umieszczony owoc kokosu wraz z wonnościami, kwiatami itp. i okadzony kadzidłem. Wielbiciel osiągnie zasługę płynącą z wielbienia.
42. Kapłanowi powinny zostać przekazane srebrne monety i czarna soczewica jako wynagrodzenie, odpowiadające dwóm ceremoniom Prādźāpatja. Jeśli wielbiciel nie może sobie na to pozwolić, powinien dać według swoich możliwości.
43. Następnie powinno zostać nakarmionych dwunastu brāhminów. Całość tej ceremonii stanowi pełną Lakszapūdźā, wraz z jej szczegółami i odpowiednimi mantrami.
44-46. Mantry powinny zostać powtórzone sto osiem razy. Taka jest zasada. Sto tysięcy ziaren sezamu użytych do wielbienia niszczy nawet wielkie grzechy. Jedenaście pala sezamu stanowi liczbę stu tysięcy. Sposób wielbienia jest taki sam jak poprzednio. Ci, którzy pragną pomyślnych rezultatów, powinni wykonać Pūdźā. Brāhmini powinni zostać nakarmieni. Dlatego powinni to wykonywać tylko ci, którzy mogą sobie na to pozwolić. Z pewnością wszelkie cierpienia wynikające z wielkich grzechów znikają natychmiast.
47-48. Wykonanie wielbienia Śiwa przy użyciu stu tysięcy ziaren jęczmienia jest niezwykle skuteczne. Osiem i pół prastha oraz dwa pala ziaren jęczmienia stanowią liczbę stu tysięcy według starożytnych obliczeń. Wielbienie z użyciem jęczmienia, jak twierdzą mędrcy, zwiększa przyjemności niebiańskie.
49-50. Brāhmini pragnący zasług powinni wykonać rytuał Prādźāpatja. Wielbienie Śiwa ziarnami pszenicy jest bardzo chwalebne. Jeśli do wielbienia zostanie użytych sto tysięcy ziaren, wielbiciel zostanie pobłogosławiony wieloma dziećmi. Połowa Droṇa pszenicy stanowi liczbę stu tysięcy ziaren. Sposób wielbienia pozostaje taki sam jak wcześniej.
51-52. Śiwa obdarza szczęściem, gdy jest wielbiony zieloną soczewicą. Siedem prastha i dwa pala do siedmiu i pół prastha zielonej soczewicy stanowi liczbę stu tysięcy. Powinno zostać nakarmionych jedenastu brāhminów.
53-54. Jeśli wielki Ātman, bóstwo przewodnie Dharmy, jest wielbiony przy użyciu Prijaṅgu (owocami długiego pieprzu), wielbiciel zostanie pobłogosławiony szczęściem. Jego cnota, bogactwo i miłość rozkwitną. Prastha tych owoców stanowi liczbę stu tysięcy według starożytnych autorytetów. Powinno zostać nakarmionych dwunastu brāhminów.
55-56. Wielbienie Śiwa przy użyciu Rājikā (mała gorczyca) przynosi śmierć wrogom. Dwadzieścia pal Sarszapa (dużej gorczycy) stanowi liczbę stu tysięcy. Wielbienie nimi również prowadzi do unicestwienia wrogów. Śiwaliṅga należy ozdobić liśćmi Āḍhakī,⁶⁵ a następnie wielbić.
57-58. W jałmużnie powinna zostać przekazana krowa wraz z odpowiednimi darami, a także byk. Wielbienie przy użyciu pieprzu również sprzyja niszczeniu wrogów. Śiwaliṅga powinno zostać ozdobione liśćmi kwiatów Āḍhakī i następnie wielbiona. To wielbienie prowadzi do różnych rodzajów szczęścia i korzyści.
59. O najlepszy spośród mędrców, objaśniłem ci już miary i ilości ziaren oraz roślin strączkowych. O panie mędrców, teraz posłuchaj obliczeń dotyczących liczby stu tysięcy w przypadku kwiatów.
60. Prastha kwiatów Śaṅkha stanowi sto tysięcy, jak mówi Wjāsa, który podaje dokładne miary i obliczenia.
61. Jedenaście prastha kwiatów Dźātī i Jūthikā stanowi po sto tysięcy każda. Pięć i pół prastha kwiatów Rādźikā również stanowi taką liczbę.
62. Dwadzieścia prastha kwiatów Mallikā stanowi sto tysięcy; podczas gdy taką samą ilość kwiatów rośliny sezamu mierzy nieco mniej niż prastha.
63-64. Kwiaty Karawīra mierzą trzy razy tyle. Uczeni mówią, że kwiaty Nirguṇḍī również mają podobną miarę. W przypadku kwiatów Karṇikāra i Śirīsza stosuje się te same zasady obliczeń. Dziesięć prastha kwiatów Bandhūdźīwa (Bandhūka) stanowi sto tysięcy.
65. Wielbiciel powinien wielbić Śiwa różnymi kwiatami, uwzględniając te metody obliczeń, w celu spełnienia pragnień, jeśli je posiada, lub dla wyzwolenia, jeśli nie ma pragnień.
66. Teraz wyjaśnię korzyści o wielkiej mocy płynące z Dhārāpūdźā, której samo słuchanie przynosi wielkie dobro.
67. Po wykonaniu regularnego wielbienia Śiwa z wielkim oddaniem zgodnie z przepisanymi zasadami, wielbiciele powinni lać wodę w nieprzerwanym strumieniu.
68-70. To wielbienie Dhārāv jest bardzo skuteczne w przypadku majaczenia spowodowanego gorączką. W tym czasie należy recytować mantrę Śatarudrija,Na temat koncepcji Śiwa Śatarudrija zobacz Matsjapurāṇę (A Study V. S. Agrawala) A Study, s. 64-65.⁶⁶ mantrę Rudraikādaśa, mantrę Rudradźāpja, Purusza Sūkta,⁶⁷ mantrę Szaḍaṅga, mantrę Mahāmrytjuńdźaja,⁶⁸ Gājatrī, imiona kończące się na Namaḥ i zaczynające się od Praṇawa lub Āgama-mantrę.
71. Wielbienie Dhārā jest bardzo skuteczne w odniesieniu do rozkwitu serii przyjemności. Różne rodzaje pomyślnych materiałów do wielbienia powinny zostać dodane do wody.
72. Jeśli wielbienie Dhārā zostanie wykonane przy użyciu ghī w sposób ciągły, podczas gdy recytowanych jest tysiąc mantr, rodzina z pewnością rozkwitnie.
73. Tak więc wielbienie Śiwa powinno być wykonywane przy użyciu mantr, które wymieniłem. Mędrcy uznali, że brāhmini powinni zostać nakarmieni, a rytuał Prādźāpatja powinien zostać przeprowadzony.
74. Mleko bez cukru jest zwykle używane do Dhārā. Jeśli wielbiciel ma niedostatek intelektu i pragnie go udoskonalić, do mleka należy dodać cukier dla Dhārā.
75. Jego intelekt stanie się tak przenikliwy jak intelekt Bryhaspati. Dhārā powinna być kontynuowana, aż dziesięć tysięcy mantr zostanie całkowicie powtórzonych.
76-77. Jeśli na ciele pojawią się pęknięcia lub skaleczenia bez widocznej przyczyny, jeśli wystąpi niezwykłe nasilenie miłości lub cierpienia w dowolnym miejscu, lub jeśli w domu często dochodzi do kłótni, wszelkie nieszczęścia znikną, gdy zostanie wykonane wielbienie Dhārā.
78. Olejowa Dhārā powinna być wykonywana na Śiwaliṅga w celu nękania wrogów. Sukces w przedsięwzięciu jest pewny.
79. Jeśli używany jest pachnący olej, przyjemności ziemskie zostaną zwiększone. Jeśli używany jest olej musztardowy, wrogowie zostaną bez wątpienia unicestwieni.
80. Jeśli używany jest miód, wielbiciel stanie się jak Kubera (bóg bogactwa). Dhārā z soku trzciny cukrowej sprzyja wszelkim przyjemnościom.
81-82. Dhārā z wody Gaṅgā przynosi zarówno przyjemności ziemskie, jak i wyzwolenie. We wszystkich tych Dhārā należy powtórzyć mantrę Mrytjuńdźaja dziesięć tysięcy razy. Należy nakarmić jedenastu brāhminów.
83. O dostojny święty, to, o co mnie zapytano, teraz wyjaśniłem w pełni. To przyniesie owoce w świecie i przyczyni się do spełnienia wszystkich pragnień.
84. Teraz opowiem ci tak jak słyszałem o korzyściach płynących z należytego wielbienia Śiwa w towarzystwie Skanda i Umā.
85-87. Będzie cieszył się w tym świecie wszystkimi rodzajami pomyślnych przyjemności wraz z synami i wnukami. Następnie uda się do krainy Śiwa, która sprzyja wszelkiemu szczęściu. Będzie cieszył się radosnymi zabawami w towarzystwie orszaku Śiwa, poruszał się w powietrznych rydwanach, które mogą udać się wszędzie, lśniących jak dziesięć milionów słońc, i będzie obsługiwany przez służących Rudra śpiewami i muzyką aż do czasu Rozpuszczenia. Następnie osiągnie doskonałą wiedzę i ostatecznie wyzwolenie.

Rozdział 15 – Manifestacja Rudra

Nārada powiedział:

1. O stwórco, o Brahmā, szczęśliwy jesteś, o najwyższy spośród dewów. Opowiedziałeś dzisiaj cudownie oczyszczającą opowieść o Śiwa.
2. Usłyszałem cudownie boską opowieść o pochodzeniu Liṅga, której pomyślne wysłuchanie niszczy tutaj wszelkie cierpienia.
3. Proszę, opowiedz, co wydarzyło się potem, o wspaniałości stworzonych rzeczy, a szczególnie o sposobie stworzenia.

Brahmā powiedział:

4. Zapytałeś bardzo trafnie. Krótko opowiem, co wydarzyło się później, tak jak to usłyszałem wcześniej.
5-6. Gdy wieczny pan Śiwa zniknął, o naczelny spośród brāhminów, Wiszṇu i ja, będąc w bardzo radosnym nastroju, porzuciliśmy nasze formy Łabędzia i Dzikiego Knura i zapragnęliśmy stworzenia oraz podtrzymania światów.

Nārada powiedział:

7. O Widhi, o Brahmā, o mądry, mam wielką wątpliwość. Proszę, rozwiej ją.
8. Jak to się stało, że obaj przyjęliście formy Łabędzia i Knura zamiast inne formy? Proszę, wyjaśnij mi tego przyczynę.

Sūta powiedział:

9. Usłyszawszy te słowa szlachetnej duszy Nārady, Brahmā przemówił po uprzednim przypomnieniu sobie lotosowych stóp Śiwa.

Brahmā powiedział:
10. Łabędź ma zdolność wznoszenia się ku górze w sposób stabilny. Ma także zdolność odróżniania rzeczywistego od nierzeczywistego, jak przy oddzielaniu mleka od wody.
11. Łabędź rozumie różnicę między ignorancją a wiedzą. Dlatego ja, Brahmā, Stwórca, przyjąłem formę Łabędzia.
12. O Nārado! Jednak nie zdołałem rozpoznać promienistej formy Śiwa i dlatego nie mogłem skorzystać z mojej zdolności do rozróżniania.
13. Jak prawdziwa wiedza może pojawić się u kogoś, kto jest zaangażowany w działania stwórcze? Dlatego, mimo że byłem w formie Łabędzia, nie osiągnąłem mocy rozróżniania.
14. Knur ma zdolność stabilnego schodzenia głęboko pod ziemię. Dlatego Wiszṇu, wędrowiec po lasach, przyjął formę Knura.
15. Albo Wiszṇu, obrońca wszystkich światów, przyjął formę Knura, aby rozpocząć nową Kalpę (Eon).
16. Od dnia, w którym przyjął formę Knura, rozpoczęła się Kalpa zwana Wārāha.
17. Można także uznać, że Wārāhakalpa rozpoczęła się od dnia, w którym my dwaj zdecydowaliśmy się przyjąć te formy.
18. O Nārado, w ten sposób odpowiedziałem na twoje istotne pytanie. O mędrcze, teraz słuchaj. Powrócę do kontekstu. Przypominając sobie lotosowe stopy Śiwa, wyjaśnię ci sposób stworzenia.
19. Gdy Bóg Śiwa zniknął, ja, Pitāmaha (dziadek) światów, pogrążyłem się w kontemplacji, rozmyślając nad sposobem realizacji Jego słów i poleceń.
20. Następnie, po oddaniu pokłonu Śiwa, uzyskaniu wiedzy od Wiszṇu i osiągnięciu najwyższej błogości, zdecydowałem się rozpocząć dzieło stworzenia.
21. Po oddaniu pokłonu Śiwa i udzieleniu mi instrukcji, o drogi, Wiszṇu również zniknął.
22. Po uzyskaniu błogosławieństw Śiwa i wyjściu z kosmicznego jaja, Wiszṇu uczynił Waikuṇṭha⁶⁹ swoją stałą siedzibą.
23. Pragnąc stworzenia, przypomniałem sobie Śiwa i Wiszṇu. W wodach, które zostały już stworzone, składałem garście wody jako ofiarę.
24. Wtedy powstało kosmiczne jajo składające się z dwudziestu czterech zasad.⁷⁰ O brāhminie, następnie pojawiła się wspaniała, ogromna forma Wirāṭ, a forma wód przestała być widoczna.
25. W moim umyśle powstało zamieszanie i przez dwanaście lat wykonywałem surową pokutę, medytując nad Wiszṇu.
26. W tym czasie Wiszṇu ukazał mi się i dotykając mego ciała z miłością i radością, powiedział.

Wiszṇu powiedział:

27. O Brahmā, dzięki łasce Śiwa jestem zdolny dać ci wszystko. Nie ma niczego, czego nie mógłbym ci dać. Jestem zachwycony. Powiedz mi, jakie błogosławieństwo pragniesz otrzymać.

Brahmā powiedział:

28. O Wiszṇu, szczęśliwy, zostałem ci powierzony przez Śiwa. Dlatego słusznym jest, abym cię prosił. Proszę, daj mi to, co On polecił ci mi dać. Pokłon tobie.
29. Ta forma Wirāṭ kosmicznego jaja składa się z dwudziestu czterech zasad. Nie ma w niej świadomości. Jest nieożywiona.
30. O Wiszṇu, ukazałeś mi się teraz dzięki błogosławieństwom Śiwa. Obdarz świadomością to kosmiczne jajo powstałe z mocy Śiwa.
31. Gdy to powiedziałem, wielki Wiszṇu, ściśle przestrzegając nakazów Śiwa, przyjął nieskończone formy i wszedł do kosmicznego jaja.
32. Wiszṇu, posiadający tysiąc głów, tysiąc oczu i tysiąc stóp,⁷¹ objął kosmiczne jajo, dotykając ziemi wszędzie.
33. Gdy Wiszṇu, odpowiednio przeze mnie wychwalany, wszedł do niego, kosmiczne jajo składające się z dwudziestu czterech zasad stało się świadome.
34. Wiszṇu jaśniał jako wielka Istota, pan siedmiu światów, poczynając od Pātāla.⁷²
35. Pan Śiwa o pięciu twarzach stworzył swoją siedzibę w pięknym mieście Kailāsa, które lśniło ponad wszystkim.
36. O niebiański mędrcze, Kailāsa⁷³ i Waikuṇṭha nigdy nie zostaną zniszczone, nawet jeśli całe kosmiczne jajo ulegnie zagładzie.
37. O najznamienitszy spośród mędrców, ja przebywam w Satjaloka.⁷⁴ O drogi, zapragnąłem dzieła stworzenia zgodnie z nakazem Śiwa.
38. Gdy stałem, pragnąc stworzenia, pojawiło się przede mną złowrogie stworzenie, czyli zbiór pięciu Iluzji.⁷⁵ Miało ono naturę ciemności obdarzonej wiedzą.
39. Następnie stworzyłem główne stworzenie⁷⁶ składające się z istot nieruchomych, z radosnym umysłem. Na rozkaz Śiwa kontynuowałem medytację w duchu nieprzywiązania.
40. Tworząc je, myślałem, że będzie ono dążyło do Ātmana. Jednak stworzenie Tirjaksrotas okazało się pełne cierpienia. I nie było ono aspirantem.
41-42. Gdy uświadomiłem sobie, że nie jest ono aspirantem, zacząłem zastanawiać się nad tą kwestią. Następnie powstało Sāttwika Sarga, znane również jako Ūrdhwasrotas i Dewasarga (stworzenie boskie). Było ono naprawdę urocze. Jednak uznając, że i ono nie jest aspirantem, medytowałem nad moim panem.
43. Wtedy pojawiło się Rādźasasarga, znane również jako Arwāksrotas — stworzenie ludzkie, które było wielkim aspirantem, na rozkaz Pana Śiwa.
44. Następnie, ponownie na rozkaz Pana Śiwa, pojawiło się Bhūtādika Sarga (stworzenie żywiołów itd.). W ten sposób pięć typów stworzenia, zbiorczo zwanych Waikryta, zostało przeze mnie wprawionych w ruch.
45-46. Brahmā wyewoluował trzy typy stworzenia z Prakryti. Pierwszym było stworzenie Mahat (kosmicznej zasady intelektu). Drugim było stworzenie subtelnych elementów. Trzecim było Waikārika, mające naturę transformacji i komplikacji. Tak więc, wraz z pięcioma typami Waikryta i trzema późniejszymi Prākryta, powstało osiem typów stworzenia.
47. Kaumāra Sarga było dziewiątym stworzeniem. Było zarówno Prākryta, jak i Waikryta. Nie jestem w stanie odpowiednio opisać podziałów i podpodziałów wszystkich tych typów stworzenia.
48. Na końcu wspomnę o stworzeniu brahmińskim, które ma bardzo małą użyteczność. To właśnie tutaj miało miejsce wielkie stworzenie Sanaki i innych, określane powyżej jako Kaumāra Sarga.
49. Było pięciu⁷⁷ moich mentalnych synów takich jak Sanaka i inni. Wszyscy byli równi Brahmanowi, o dobrych obrzędach i wolni od przywiązania do świata.
50. Pomimo mojego polecenia, nie byli skłonni do prowadzenia działalności stwórczej; ci uczeni synowie odwrócili swoją uwagę od działań światowych i oddali się wyłącznie medytacji nad Śiwa.
51. O Nārado, byli na tyle odważni, że odpowiedzieli mi ostro, przez co wpadłem w wielką wściekłość i niemal straciłem przytomność.
52. Gdy niemal straciłem świadomość z powodu nadmiernej furii i wzburzenia, krople łez spadły z moich oczu.
53. W tym czasie, gdy nad nim medytowałem w myślach, Wiszṇu przybył tam w pośpiechu i oświecił mnie.
54. O najznamienitszy spośród mędrców, Wiszṇu pouczył mnie, abym wykonał pokutę dla Śiwa. Zgodnie z jego wskazaniem podjąłem surową pokutę.
55-56. Gdy wykonywałem pokutę w celu stworzenia, miłosierny pan Śiwa z Trójcy wyłonił się z miejsca zwanego Awimukta, między brwiami a nosem. Objawił się w pełnym potencjale jako Półkobieta i Półmężczyzna.
57-58. Gdy ujrzałem nieurodzonego pana Śiwa, masę światłości, małżonka Umā, wszechwiedzącego, stwórcę wszystkiego, słynnego jako Nīlalohita, prosto przede mną, z wielkim oddaniem złożyłem mu pokłon i byłem niezwykle uradowany. Powiedziałem panu: „Proszę, stwórz różne istoty.”
59. Gdy usłyszał moje słowa, pan panów, Rudra, stworzył wiele Gaṇa, identycznych z Nim samym.
60. Ponownie powiedziałem wielkiemu panu Rudra: „O panie, proszę, stwórz te istoty, dręczone lękiem przed narodzinami i śmiercią.”
61. O najznamienitszy spośród mędrców! Gdy usłyszał moje słowa, miłosierny pan Rudra zaśmiał się i powiedział:

Pan Rudra powiedział:

62. O Brahmā, nie stworzę istot dręczonych lękiem przed narodzinami i śmiercią. Nieszczęsne istoty są zanurzone w oceanie cierpienia na skutek własnych działań.
63. W mojej manifestacji w formie nauczyciela podniosę te istoty zanurzone w oceanie cierpienia, obdarzając je doskonałą wiedzą.
64. To ty stwórz wszystkie te nieszczęśliwe istoty, o Panie! Na moje polecenie, nie będziesz związany przez iluzję.

Brahmā powiedział:

65. Wypowiedziawszy te słowa, chwalebny pan Śiwa zniknął wraz ze swoim orszakiem podczas gdy na niego patrzyłem.

Rozdział 16 – Opis stworzenia

Brahmā powiedział:

1-2. O Nārado, po stworzeniu pięciu Bhūta, elementów i ich atrybutów, dźwięku itd., wytworzyłem z nich gęsty Eter, wiatr, ogień, wodę i Ziemię, stworzyłem góry, morza, drzewa itd. oraz okresy czasu kończące się Kalijugą i innymi wiekami.
3. Stworzyłem wiele innych rzeczy, ale o mędrcze, nie byłem usatysfakcjonowany. Wtedy, o mędrcze, medytowałem nad Śiwa i Jego małżonką Ambā i stworzyłem aspirantów.
4-7. Stworzyłem Marīći z moich oczu, Bhrygu z mojego serca; Aṅgirasa z mojej głowy i wielkiego mędrca Pulaha z mojego oddechu życiowego Wjāna. Stworzyłem Pulastja z Udāna; Wasiszṭha z Samāna; Kratu z Apāna; Atri z uszu i Daksza z Prāṇa. Następnie stworzyłem ciebie z mego łona, a mędrca Kardama ze swojego cienia. Wreszcie stworzyłem, ze swojej koncepcji, Dharma, który jest środkiem do osiągnięcia wszystkiego. O najznamienitszy spośród mędrców, tworząc w ten sposób, dzięki łasce Mahādewa, tych doskonałych Sādhaków, byłem zadowolony.
8. Następnie, o drogi, Dharma, powstały z mojej koncepcji, przyjął formę Manu na moje polecenie i zaangażował się w działalność przez aspirantów.
9. Następnie stworzyłem z różnych części mojego ciała niezliczonych synów, Sury (dewy) i Asury (demony) oraz wiele innych, nadając im różne ciała, o mędrcze.
10. Zostałem wtedy nakierowany przez Śiwa obecnego we mnie i dlatego, o mędrcze, rozdzieliłem się na dwa, przyjmując dwie formy.
11. Jedna połowa miała formę kobiety, a druga połowa formę mężczyzny.⁷⁸ Następnie on stworzył w niej parę, będącą środkiem doskonałej natury.
12. Mężczyzną był Swājambhuwa Manu, najwyższym ze środków (stwórczych). Kobietą była Śatarūpā, joginī, ascetyczką.
13. Pomyślna pani została przyjęta przez Manu zgodnie z obowiązującymi obrzędami małżeńskimi, o drogi, stworzył on istoty przez proces współżycia płciowego.
14-16. Spłodził z niej dwóch synów Prijawrata i Uttānapādę oraz trzy córki Ākūti, Dewahūti i Prasūti, wszystkie bardzo sławne. Dał Ākūti jako żonę Rući, a córkę pośrednią Kardamie. Dał Prasūti, młodszą siostrę Uttānapāda, by wyszła za mąż za Daksza. Ich synowie i potomkowie rozprzestrzenili się po świecie, zarówno ruchomym, jak i nieruchomym.
17. Rući spłodził z Ākūti parę Jadźńa i Daksziṇā. Z Jadźńa i Daksziṇā urodziło się dwunastu synów.
18. O mędrcze, Kardama spłodził z Dewahūti wiele córek. Daksza spłodził dwadzieścia cztery córki.
19. Trzynaście córek, takich jak Śraddhā itd., zostały przekazane Dharmie w małżeństwie przez Dakszę. O panie mędrców, posłuchaj imion żon Dharmy.
20. Ich imiona to Śraddhā (wiara), Lakszmī (fortuna), Dhryti (wytrwałość), Tuszṭi (zadowolenie), Puszṭi (odżywianie), Medhā (inteligencja), Krijā (obrzęd, aktywność), Buddhi (rozum, mądrość), Ladźdźā (wstyd), Wasu (bogactwo), Śānti (pokój, spokój), Siddhi (osiągnięcie, spełnienie) a trzynaste to Kīrti (sława).
21-23. Jedenaście młodszych córek to Khjāti, Satī, Sambhūti, Smryti, Prīti, Kszamā, Sannati, Anurūpā, Ūrdźā, Swāhā i Swadhā, które kolejno zostały poślubione przez Bhrygu, Bhawa (Śiwę), Marīci, mędrca Aṅgirasa, Pulastja, Pulaha, doskonałego mędrca Kratu, Atri, Wasiszṭha, boga ognia i Pitrów (przodków).
24. Wielcy aspiranci, Bhrygu i inni, poślubili te sławne córki. Wtedy cały wszechświat, składający się z trzech światów, ruchomych i nieruchomych, został wypełniony (potomkami).
25. Tak więc, zgodnie z ich działaniami i na rozkaz Śiwa, niezliczeni sławni brāhmini urodzili się z różnych istot żywych.
26-28. W innej Kalpie, Daksza miał sześćdziesiąt córek. Z nich dziesięć zostały oddane Dharmie, dwadzieścia siedem Księżycowi, trzynaście Kaśjapie. O Nārado, dał cztery Garuḍzie o doskonałej formie. Po dwie każdemu z tych — Bhrygu, Aṅgirasowi i Kryśāświe. Z nich urodziło się wiele dzieci w świecie ruchomym i nieruchomym.
29-30. O najznamienitszy spośród mędrców, dzieci trzynastu córek oddanych przez Dakszę szlachetnej duszy Kaśjapa rozprzestrzeniły się po trzech światach. Ruchome czy nieruchome, nic nie było pustką.
31-32. Dewowie, mędrcy, demony, drzewa, ptaki i pnącza górskie, urodzeni z córek Dakszy, wypełnili całą przestrzeń pomiędzy Pātālą a Satjaloką.⁷⁹
33. Całe kosmiczne jajo zostało wypełnione. Nigdy nie było pustką. Tak więc, na rozkaz Śiwa, stworzenie zostało doskonale zrealizowane przez Brahmā.
34-35. Córka Daksza, Satī, była doskonale chroniona przez Rudra na szczycie Jego Trójzębu, z powodu pokuty. Śiwa stworzył ją osobiście, a później, dla działań w świecie, została narodzona przez Dakszę. Aby podnieść wielbicieli, pan oddał się wielu boskim zabawom.
36. Śiwa objawił się w trzech formach: jako Waikuṇṭha (Wiszṇu) powstały z lewej kończyny, w mojej formie (Brahmā) powstałej z prawej kończyny i w formie Rudra powstałej z serca.
37. Wiszṇu, Rudra i ja reprezentujemy trzy Guṇa. Śiwa jest wolny od Guṇ. Jest najwyższym Brahmanem, niezniszczalnym.
38. Wiszṇu ma atrybut Sattwa, ja (Brahmā) mam atrybut Radźas, a Rudra ma atrybut Tamas. To tylko z uwagi na działania w świecie. Ale w rzeczywistości i z nazwy jest inaczej.
39. Wiszṇu ma naturę Tāmasika wewnątrz, ale na zewnątrz Sāttwika; Rudra ma naturę Sāttwika wewnątrz, ale naturę Tāmasika na zewnątrz, ja mam naturę Rādźasika przez cały czas.
40. Bogini mowy ma naturę Rādźasika; Satī ma naturę Sāttwika, a Lakszmī ma naturę Tāmasika; wielka bogini Śiwā ma trzy natury.
41. Śiwā stała się Satī i Śiwa ją poślubił. Podczas ofiary jej ojca porzuciła swoje ciało, którego już nie wzięła z powrotem, i powróciła do swojego regionu.
42. Śiwā wcieliła się w Pārwatī na prośbę dewów. Dopiero po wykonaniu surowej pokuty mogła ponownie połączyć się z Śiwa.
43-45. O panie mędrców, zaczęto ją nazywać różnymi imionami takimi jak Kālī, Ćaṇḍikā, Ćāmuṇḍā, Widźajā, Dźajā, Dźajantī, Bhadrakālī, Durgā, Bhagawatī, Kāmākhjā, Kāmadā, Ambā, Mryḍānī i Sarwamaṅgalā. Te różne imiona przynoszą przyjemności ziemskie i wyzwolenie zgodnie z cechami i działaniem. Imię Pārwatī jest bardzo powszechne.
46. Boginie o różnych atrybutach oraz trzy bóstwa o różnych atrybutach wykonywały różne doskonałe działania stworzenia we wzajemnej współpracy.
47. O doskonały mędrcze, w ten sposób wyjaśniłem ci sposób stworzenia. Całe kosmiczne jajo zostało stworzone przeze mnie na rozkaz Śiwa.
48. Śiwa jest Najwyższym Brahmanem. Trzy bóstwa, Wiszṇu, ja i Rudra są Jego manifestacjami zgodnie z różnicą w atrybutach.⁸⁰
49. Niezależny Najwyższy Ātman, który jest zarówno Nirguṇa, jak i Saguṇa, bawi się z Śiwa w pięknej Śiwaloka.
50. Jego doskonała i pełna inkarnacja to Rudra. On sam jest Śiwa. Pięciotwarzowy pan zbudował swoją piękną rezydencję w Kailāsa. Nawet jeśli całe kosmiczne jajo Brahmāṇḍa zostanie zniszczone, ta siedziba nie zna zniszczenia.

Rozdział 17 – Historia Guṇanidhi

Sūta powiedział:

1. O wielcy mędrcy, po usłyszeniu tych słów Brahmā, Nārada ponownie oddał mu pokłon i z pokorą zapytał.

Nārada powiedział:

2-3. Kiedy Śiwa, sprzyjający swoim wielbicielom, udał się na Kailāsa? Gdzie nawiązał bliską znajomość z Kuberą,⁸¹ wielką i szlachetną duszą? Co Śiwa o pomyślnej formie tam uczynił? Proszę, opowiedz mi te wszystkie rzeczy. Bardzo mnie to interesuje.

Brahmā powiedział:

4. O Nārado, słuchaj. Opowiem ci historię pana z księżycowym grzebieniem, jak udał się na Kailāsa i jak zaprzyjaźnił się z Kuberą.
5. W mieście Kāmpilja⁸² żył ofiarnik o imieniu Jadźńadatta. Pochodzący z rodziny Somajādźi, był biegły w wykonywaniu ofiar.
6. Znał Wedy i Wedāṅgi. Był wielkim uczonym w dziedzinie Wedānty itd. Był szanowany przez króla. Był hojny i jako takiego jego sława rozprzestrzeniła się szeroko.
7-8. Usilnie utrzymywał ogień ofiarny i był oddany nauce Wed. Jego syn (Guṇanidhi) miał bardzo przystojną cerę i lśnił jak dysk księżyca. Po otrzymaniu świętego sznura na okrągło uczył się ośmiu sztuk.⁸³ Jednakże, o czym nie wiedział jego ojciec, oddawał się grze w hazard.
9. Od czasu do czasu brał duże sumy od matki i przekazywał je innym graczom, z którymi zawarł wielką zażyłość.
10. Porzucił wszystkie brahmińskie drogi i sposób życia. Unikał wykonywania modlitw Sandhjā i rytualnych obmyć. Zaczął źle mówić o Wedach, świętych tekstach, dewach i brāhminach.
11. Nie przestrzegał konwencji i nakazów kodeksu Smryti. Oddał się śpiewaniu i grze. Aktorzy, heretycy itd. byli jego ukochanymi przyjaciółmi.
12-15. Chociaż jego matka chciała, by spotykał się z ojcem od czasu do czasu, nigdy do niego nie chodził. Zajmując się sprawami poza domem, Jadźńadatta zwykle pytał swoją żonę: „Droga dobra kobieto, co robi nasz syn Guṇanidhi? Nie ma go w domu.” Wtedy kobieta zwykle odpowiadała: „Właśnie wyszedł. Tak długo brał kąpiel i modlił się do bogów. Skończył nauki w Wedach i wyszedł teraz z dwoma lub trzema przyjaciółmi, aby gdzieś się czegoś nauczyć.” Biedna kobieta, wiedząc, że ma tylko jednego syna, oszukiwała męża w ten sposób.
16. Prosty mąż nic nie wiedział o złych działaniach swojego syna ani o jego złym zachowaniu. Wszystkie rytuały, kończąc na Keśa Karma,⁸⁴ zostały wykonane w szesnastym roku życia syna.
17. Następnie Jadźńadatta wykonał rytuał małżeństwa syna zgodnie z zasadami określonymi w Gryhja Sūtrach.
18. O Nārado, każdego dnia kobieta, z sercem przepełnionym matczyną miłością, kazała swojemu synowi usiąść i łagodnie go upominała.
19. „Drogi synu, twój ojciec jest naprawdę wielkim człowiekiem, ale ma gwałtowny temperament. Jeśli dowie się o twoich działaniach, uderzy cię i nie oszczędzi mnie również.
20. Codziennie ukrywam twoje złe działania przed twoim ojcem. Dzięki jego dobremu zachowaniu i zamożności jest szanowany przez wszystkich ludzi.
21. Drogi dziecko, dobre wykształcenie i towarzystwo świętych ludzi stanowią wielki skarb dla brāhminów. Jak to się stało, że nie wykazujesz chęci, by interesować się takimi sprawami?
22. Twoi przodkowie i dziadkowie wszyscy zdobyli reputację dobrych uczonych w Wedach, dobrze wykształconych w Śāstrach i wykonujących ofiary, zwłaszcza Somajāgach.
23. Unikaj towarzystwa złych ludzi, spotykaj się z dobrymi, skup się na dobrym wykształceniu i ściśle przestrzegaj bramińskich konwencji.
24. Naśladuj swojego ojca w formie, sławie i tradycyjnej działalności. Dlaczego nie czujesz się zawstydzony? Porzuć swoje nikczemności.
25. Masz dziewiętnaście lat. Ta dziewczyna ma szesnaście lat. Jest dobrą dziewczyną. Weź ją. Chroń ją. Przede wszystkim bądź oddany swojemu ojcu.
26. Powinieneś szanować swojego teścia również, z uwagi na jego dobre cechy i postępowanie. Jak to się stało, że nie czujesz się zawstydzony nikczemnością?
27. Drogi synu, twoi wujowie ze strony matki są również bezkonkurencyjni w nauce, postępowaniu, pochodzeniu i innych rzeczach. Nie boisz się nawet ich. Twoje pochodzenie ze strony ojca i matki jest równie czyste.
28. Popatrz na chłopców bramińskich ze swojej okolicy. Nawet w naszym domu zobacz uczniów twojego ojca. Jak pokornie się zachowują?
29. Drogi synu, jeśli król dowie się o twoich złych skłonnościach, przestanie szanować twojego ojca i może nawet zawiesić regularną zapomogę.
30. Do tej pory ludzie nazywali twoje działania głupimi błędami niewiedzącego chłopca. Od teraz mogą ci odebrać tradycyjny tytuł Dīkszita.
31. Ludzie będą przeklinać i krytykować twojego ojca i mnie, mówiąc takie złe słowa jak „Syn przejął nikczemność od matki.”
32. Twój ojciec nigdy nie był grzesznikiem. Ściśle przestrzega drogi Wed i Smryti. Pan Śiwa jest moim świadkiem w kwestii czystości mojego umysłu, który jest przywiązany do Jego stóp.
33. Nie widziałam twarzy żadnego złego człowieka po mojej kąpieli menstruacyjnej. Potężny zaiste jest los przez który taki chłopak jak ty urodził się z mojego łona!”
34. Choć ciągle otrzymywał takie porady od matki, zły chłopak nie porzucił swoich złych dróg. Głupiec oddający się występkom nie może osiągnąć zbawienia.
35. Kogo nie złamią złe wpływy polowań, wina, zniesławienia, kłamstwa, kradzieży, hazardu i prostytutek?
36. Zły chłopak (Guṇanidhi) kładł ręce na wszystkim, co znalazł w domu, na tkaninie, metalu itp., i zabierał to do miejsca w którym uprawiał hazard, by tam tracić to na rzecz swoich braci hazardzistów.
37. Kiedyś ukradł bardzo cenny pierścień swojego ojca, wysadzany drogocennymi kamieniami i dał go jednemu z hazardzistów.
38. Zdarzyło się, że pewnego dnia Dīkszita zobaczył ten pierścień w ręku hazardzisty. Zapytał go: „Skąd masz ten pierścień?”
39-40. Hazardzista z początku nic nie powiedział. Kiedy był pytany wielokrotnie, odpowiedział: „O brāhminie, niepotrzebnie oskarżasz mnie o kradzież. To twój syn dał mi ten pierścień. Wczoraj wygrałem górną szatę jego matki.
41. Nie myśl, że tylko ja sam wygrałem od niego ten pierścień. On stracił także wiele kosztownych rzeczy na rzecz innych hazardzistów.
42. W ten sposób oddał też klejnoty, metale, jedwabne ubrania, naczynia, złote wazony i różne rodzaje naczyń wykonanych z mosiądzu i miedzi.
43. Codziennie jest on ogałacany przez hazardzistów. W całym świecie nie znajdziesz takiego beznadziejnego, biednego hazardzisty jak on (twój syn).
44. Jak to możliwe, że do tej pory, o brāhminie, nie zdawałeś sobie sprawy, że twój syn jest przywódcą nikczemnych hazardzistów, bardzo sprytnych w nieprawości i niesprawiedliwych metodach?”
45. Po usłyszeniu tych słów, biedny Dīkszita zatonął w wstydzie. Zakrył twarz i głowę tkaniną i cicho wrócił do swojego domu.
46. Jadźńadatta, ofiarnik dobrze zaznajomiony z rytuałami wedyjskimi, powiedział do swojej żony, która była bardzo cnotliwą kobietą.

Jadźńadatta powiedział:

47-48. „O pani! Gdzie jest ten nikczemny syn hazardzista, Guṇanidhi? Ale nieważne. Po co pytać? Gdzie jest ten pomyślny pierścień, który zdjęłaś przy nakładaniu maści na moje ciało? Przynieś go szybko i daj mi go.”
49-51. Pani przestraszyła się tych słów. Podczas gdy zajmowała się przygotowaniem kąpieli i rytuałów południowych, odpowiedziała: „O panie, jestem zajęta przygotowywaniem różnych przedmiotów ofiarnych do wielbienia. O panie, lubiący gości, goście mogą zostać niepotrzebnie opóźnieni. Podczas gotowania puddingu położyłam pierścień gdzieś w jakimś naczyniu. Jakież to nieszczęście! Zapomniałam o nim. Nie wiem, gdzie go położyłam.”

Dīkszita powiedział:

52-53. O prawdomówna pani, która urodziłaś nikczemnego syna, kiedy pytałem „Gdzie poszedł syn?”, zawsze mówiłaś: „Drogi panie, właśnie wyszedł po skończeniu nauki Wed, w towarzystwie dwóch lub trzech przyjaciół, aby powtórzyć lekcję”.
54. Gdzie jest twoje jedwabna sari, czerwone jak marzanna barwierska, które ci dałem i które zawsze wieszałaś tutaj w domu? Powiedz mi prawdę. Nie bój się.
55. Tamten złoty wazon z kamieniami szlachetnymi, który ci dałem, również zniknął. Tamten trójnóg z aksamitną poduszką, który ci dałem, też zniknął.
56. Gdzie jest tamto naczynie z brązu, zrobione na południu? Gdzie jest tamto miedziane naczynie z Bengalu? Gdzie jest ta kościana szkatułka na bibeloty i drobiazgi?
57. Gdzie jest ta cudownie piękna figurka kobiety zapalającej lampę, lśniąca jak księżyc, przywieziona z górskiej prowincji?
58. Po co mówić niepotrzebnie? O pani szlachetnej rodziny, nie warto się gniewać na ciebie. Zjem dopiero po tym, jak ponownie się ożenię!
59. Jestem teraz bezdzietny, ponieważ ten nikczemnik zhańbił całą rodzinę. Wstań i przynieś mi trochę wody. Złożę mu ofiarę z nasion sezamu.⁸⁵
60. Lepiej nie mieć dzieci, niż mieć złego syna, który zhańbi całą rodzinę. Tradycyjną polityką jest porzucić kogoś, aby uratować rodzinę.
61. Brāhmin wziął kąpiel, wykonał swoje codzienne rytuały i tego samego dnia poślubił córkę uczonego wedyjskiego.

Rozdział 18 – Odkupienie Guṇanidhi

Brahmā powiedział:

1-2. Guṇanidhi, syn Dīkszita Jadźńadatta, dowiedział się o tym. Z żalem przeklął siebie i wyruszył z tego miejsca. Po długim błądzeniu bez celu, on, nikczemnik, odczuł porzucenie, głęboko tracąc nadzieję, zatrzymał się w pewnym miejscu.
3-7. Pomyślał: „Gdzie mam pójść? Co mam zrobić? Nie studiowałem zbyt wiele, ani nie jestem wystarczająco bogaty. Tylko bogaty człowiek może być szczęśliwy w obcym kraju, choć musi stawić czoła strachowi przed złodziejami. Oczywiście ten strach jest obecny wszędzie. Urodziłem się w rodzinie kapłanów odprawiających ofiary. Dlaczego znalazłem się w tej nędznej sytuacji? Los jest rzeczywiście potężny, kontrolujący wszystkie nasze przyszłe działania. Nawet żebrać nie mogę, bo nie mam znajomości, nie mam pieniędzy. Gdzie szukać schronienia? Codziennie, nawet przed wschodem słońca, moja matka karmiła mnie słodkim puddingu. Dziś kogo mam prosić o jałmużnę? Moja matka również jest daleko ode mnie.”
8. O Nārado, gdy tak rozmyślał smutnie, siedząc u stóp drzewa, słońce zachodziło.
9. W tym czasie pewien wielbiciel Pana Śiwa wyszedł z miasta, biorąc ze sobą różne artykuły ofiarne.
10. Obchodził post w dzień Śiwarātri.⁸⁶ W celu oddania czci Panu Śiwa wyruszył wraz ze swoimi krewnymi, niosąc różnorodne, pyszne ofiary.
11. Wielbiciel wszedł do świątyni Śiwa, gdzie oddał Mu cześć w sposób przepisany, ze szczerą oddaną pobożnością.
12. Chłopiec bramiński, syn Jadźńadatta, pozbawiony matki i odprawiony przez ojca, był już bardzo głodny. Poczuł słodki zapach słodkich puddingów i poszedł za wielbicielem.
13. „Jeśli szczęście mi dopisze i ci wielbiciele Śiwa pójdą spać po złożeniu ofiar z pokarmu Panu Śiwa, będę mógł zjeść te różnorodne puddingi i słodycze w nocy”.
14. Z tą nadzieją usiadł na progu świątyni Śiwa, obserwując wielką ofiarę składaną przez wielbiciela.
15. Gdy ofiara dobiegła końca, pieśni i tańce modlitewne zostały zakończone, wielbiciele położyli się spać. Natychmiast młody człowiek wszedł do wnętrza świątyni Śiwa, aby ukraść pozostawione tam jedzenie.
16. Lampa paliła się bardzo słabo. Aby lepiej widzieć desery, zerwał kawałek materiału ze swojego odzienia i włożył go do lampy jako knot, dzięki czemu lampa zaczęła dawać lepsze światło.
17. Syn Jadźńadatta z radością wziął mnóstwo słodyczy ofiarowanych Panu Śiwa przez wielbicieli.
18. Ze słodyczami w rękach wybiegł pospiesznie. W swoim pośpiechu nadepnął na jakąś osobę leżącą tam, która natychmiast się obudziła.
19. „Kto to? Kto ucieka tak szybko? Złapcie go!” — zawołał mężczyzna, który się obudził, głosem ochrypłym ze strachu.
20. Chłopiec bramiński (Guṇanidhi), który biegł by ratować życie, stał się ślepy. Tak też został złapany i zabity przez strażników.
21. O mędrcze, dzięki łasce Śiwa lub mocy zgromadzonych zasług, syn Jadźńadatta nie mógł skorzystać z ofiar jedzenia złożonych Panu Śiwie.
22. Straszni żołnierze Jama, pragnący zabrać go do Saṃjamani⁸⁷ (siedziba Jama), podeszli do niego z pętlami i kijami w rękach i związali go.
23. W tym czasie służba Śiwa z trójzębami w rękach i dzwoneczkami na ramionach dotarła na miejsce w powietrznym rydwanie, aby zabrać go do Śiwaloka.

Śiwagaṇowie powiedzieli:

24. „O słudzy Jama, zostawcie tego sprawiedliwego brāhmina w spokoju. Nie można go ukarać, ponieważ jego grzechy zostały spalone.”
25-27. Po usłyszeniu tych słów od sług Śiwa, sługowie Jama przerazili się i zwrócili do sług Śiwa:

Jamagaṇowie powiedzieli:

„O Gaṇowie, to jest nikczemny brāhmin, który złamał tradycje i konwencje swojej rodziny. Zignorował wskazówki swojego ojca i porzucił prawdomówność i czystość. Nie odprawia swoich modlitw Sandhjā. Nie wykonuje regularnie swoich rytualnych kąpieli.
28. Pomijając jego inne działania. Teraz przestąpił i zbezcześcił ofiary jedzenia złożone dla Śiwa. Możecie to zobaczyć osobiście. W rzeczywistości nie jest on godny dotknięcia przez osoby takie jak wy.
29. Ci, którzy spożywają lub bezczeszczą ofiary jedzenia złożone Śiwa, a także ci, którzy oferują te ofiary innym, sam dotyk tych osób, jak się mówi, jest grzeszny.
30. Nawet trucizna nie jest tak niebezpieczna, kiedy jest wypita. Nigdy nie należy korzystać z własności Śiwa, nawet jeśli ma to prowadzić do śmierci.
31. Przyznaje się, że jesteście autorytetami w sprawach cnoty. My nie jesteśmy. Ale o Gaṇowie, jeśli ten człowiek ma choćby trochę cnoty na swoim koncie, prosimy, chcielibyśmy o tym usłyszeć.”
32. Po usłyszeniu tych słów służba Śiwa wspomniała o lotosowych stopach Śiwa i rzekła do nich:

Śiwagaṇowie powiedzieli:

„O słudzy Jama, idee Śiwa na temat Dharmy są bardzo subtelne. Mogą być zrozumiane tylko przez osoby o subtelnym i przenikliwym wzroku, nie przez takich ludzi jak wy, których celem jest tylko zewnętrzny, zgrubny wygląd.
33. O Gaṇowie, słuchajcie uważnie, co ten syn Jadźńadatta uczynił, co uwolniło go od grzechów.
34. Cień lampy padał na szczyt liṅgi, a ten brāhmin zapobiegł temu, dodając w nocy knot do lampy, odcinając kawałek ze swojej dolnej odzieży.
35. Kolejną wielką zasługą, jaką zdobył, było słuchanie imion Śiwa, choć przypadkowo, o służbo.
36. Był świadkiem ofiary, którą wielbiciel odprawiał zgodnie z przepisami. Pościł i jego umysł był również skoncentrowany.
37. Niech pójdzie z nami do Śiwaloka. Jako wielbiciel Śiwa niech tam przez jakiś czas cieszy się wielkimi przyjemnościami.
38. Następnie pozbędzie się swoich grzechów i stanie się królem Kaliṅga,⁸⁸ ponieważ rzeczywiście stał się wielkim ulubieńcem Śiwa.
39. Nie ma potrzeby wspominać nic więcej teraz. Wy wszyscy, posłańcy Jama, wracajcie teraz do swojego świata z zadowolonymi umysłami.”

Brahmā powiedział:

40. O panie mędrców, po usłyszeniu tych słów służby Śiwa, posłańcy Jama wrócili do siedziby Jamy.
41. O mędrcze, opowiedzieli Jamie wszystko, co posłańcy Śiwa powiedzieli im o Dharmie itd.

Dharmarādźa powiedział:

42. „O Gaṇowie, słuchajcie uważnie, co teraz powiem. Cokolwiek wam polecę zrobić, zróbcie to z miłością i oddaniem.”
43. „O Gaṇowie, słuchajcie uważnie, co teraz powiem. Cokolwiek wam polecę zrobić, zróbcie to z miłością i oddaniem.”
44. O Gaṇowie, unikajcie osób, które mają na czole znak Tripuṇḍra posmarowany białymi popiołami. Nigdy nie należy ich tutaj przyprowadzać.
45. O Gaṇowie, unikajcie osób, które regularnie posypują swoje ciało białymi popiołami. Nigdy nie należy ich tutaj przyprowadzać.
46. Unikajcie wszystkich osób, które przyjmują strój i cechy Śiwa, niezależnie od tego, jaki mają powód. Nigdy nie należy ich tutaj przyprowadzać.
47. Unikajcie osób, które noszą Rudrāksza i mają splecione włosy. Nigdy nie należy ich tutaj przyprowadzać.
48. Unikajcie osób, które naśladują strój lub cechy Śiwa, nawet w celu zarobkowym. Nigdy nie należy ich tutaj przyprowadzać.
49. Unikajcie osób, które naśladują strój i cechy Śiwa nawet w celu oszustwa. Nigdy nie należy ich tutaj przyprowadzać.”
50. Tak Jama rozkazał swoim sługom. Oni również zgodzili się wykonać jego rozkaz i pozostali milczący, z migotliwym uśmiechem na ustach.

Brahmā powiedział:

51. Tak uwolniony od posłańców Jama, chłopiec bramiński uzyskał czysty umysł i udał się do Śiwaloki wraz ze służbą Śiwa.
52. Tam służył Śiwa i Śiwā (Pārwatī) i cieszył się wszelkimi przyjemnościami. Później urodził się jako syn Arindama, króla Kaliṅga.
53. Znany pod imieniem Dama, był oddany służbie Śiwa. Już jako chłopiec wykonywał wiele aktów oddania Śiwa w towarzystwie innych dzieci.
54. Kiedy jego ojciec zmarł, został królem w pełni swojej młodości. W swoim królestwie szerzył ideały i zasady Śiwa z miłością.
55. Król Dama był niepokonany. O brāhminie, nie skupiał się na żadnym akcie pobożności poza zapewnieniem świątyniom Śiwa licznych lamp.
56. Zwołał sołtysów w swojej krainie i poprosił ich, aby zapewnili świątynie Śiwa lampami.
57. Ostrzegł ich, że jeśli zawiodą, zostaną ukarani. W Wedach jest powiedziane, że Śiwa raduje się z ofiary lampy dla swoich świątyń.
58. „Dlatego sołtysi, zadbajcie o to, aby świątynie Śiwa w waszych jurysdykcjach były odpowiednio oświetlone lampami. Nie ma tu mowy o wahaniach w tej sprawie.”
59. „Niewątpliwie każę ściąć głowę temu, kto się od tego uchyli.” Tak też, z obawy przed nim, każda świątynia była odpowiednio oświetlona.
60. Dzięki temu jednemu aktowi pobożności, dopóki żył, król Dama zdobył ogromną pomyślność. W końcu zmarł.
61. Wrażenie lamp utrzymywało się w jego umyśle. Nakazał zapalić wiele lamp. W końcu stał się władcą Alakā⁸⁹ z lampami wysadzanymi kamieniami szlachetnymi na swoim koncie.
62. Tak więc nawet najmniejsza służba oddana Śiwa przynosi z czasem bogate owoce. Niech wszyscy, którzy pragną szczęścia, zdają sobie z tego sprawę i kontynuują wielbienie Śiwa.
63-65. Ten syn Dīkszita nigdy nie dbał o żaden akt pobożności. Wszedł do świątyni Śiwa, by ukraść. Dla własnego celu rozświetlił tam lampę, przez co rozproszył cień ciemności na szczycie liṅga. Potem stał się cnotliwym królem Kaliṅga. O najznamienitszy z mędrców, gdzie jest nikczemny syn Dīkszita, a gdzie strażnik kierunku świata? Choć był po prostu człowiekiem, stał się strażnikiem kierunku świata.
66. Tak opowiedziałem historię Guṇanidhi, syna Jadźńadatta. Historia ta jest miła Śiwie. Ponadto spełnia wszystkie pragnienia słuchających wielbicieli.
67. O drogi, opowiem ci, jak stał się on bliskim przyjacielem Śiwa. Słuchaj uważnie.

Rozdział 19 – Przyjaźń Śiwy i Kubery

Brahmā powiedział:

1. W Kalpie zwanej Pādma stworzyłem mojego mentalnego syna Pulastja, którego syn Wiśrawas spłodził syna Waiśrawaṇę.
2. On oddał cześć Trójokiemu Bogu Śiwa za pomocą bardzo surowej pokuty i cieszył się miastem Alakā zbudowanym przez Wiśwakryta.
3. Gdy ta Kalpa dobiegła końca i rozpoczęła się Kalpa Meghawāhana, syn Jadźńadatta, Śrīda, odbył bardzo surową pokutę.
4-8. Uświadomiwszy sobie skuteczność oddania dla Śiwa wynikającą z samego oświetlenia (jego świątyni) lampami, dotarł do Kāśī⁹⁰ w celu oświetlenia swojego umysłu. Pod blaskiem klejnotów umysłu powtarzał mantry jedenastu Rudrów z oddaniem i niezachwianą koncentracją umysłu. Potrafił dostrzec swoją tożsamość z Śiwa. Następnie przez dwieście tysięcy lat wykonywał bardzo surową pokutę – pokutę, która była wzmacniana przez ogień ascezy, była wolna od wtrąceń ognia w postaci zakłóceń pożądaniem i gniewem, bezwietrzna, ponieważ oddech był stłumiony i czysta pod względem widzenia. Ustawił liṅgam Śiwa i wielbił go kwiatami dobrych idei i uczuć. Pokuta była tak surowa, że jego ciało zostało zredukowane do skóry i kości.
9-10. Wtedy, w towarzystwie Bogini Pārwatī, sam Pan Wiśweśwara przemówił do wielbiciela, pana Alakā, z radosnym umysłem — wielbiciela, który stał jak pień, z umysłem skoncentrowanym na liṅga: „Jestem gotów spełnić twoje życzenie. Wybierz je, o panie Alakā”.
11-13. Wielbiciel otworzył oczy i spojrzał na pana Śiwa, małżonka Umā z sierpem księżyca jako grzebieniem we włosach, Pana lśniącego blaskiem przewyższającym tysiące wschodzących słońc. Oślepiony blaskiem, zamknął oczy i zwrócił się do pana panów, który jest poza zasięgiem ludzkiego pojmowania: „O panie, proszę, daj moim oczom moc, bym mógł widzieć Twoje stopy.
14. Samo to jest wielką łaską, o Panie, że widzę Cię obecnego. O Panie, z grzebieniem z sierpu księżyca, pokłon Ci składam. Cóż warte są inne łaski?”
15. Po usłyszeniu jego słów, pan dewów, małżonek Umā, dotknął go dłonią i dał mu wymaganą moc widzenia.
16. Następnie, zdobywszy moc, syn Jadźńadatta otworzył oczy i zobaczył najpierw tylko Umā.
17. „Kim jest ta piękna kobieta, blisko Śiwa, Pana? Jaką pokutę wykonała, trudniejszą niż moja?
18. Co za forma! Co za miłość! Co za szczęście! Co za piękna chwała!” Powtarzał te słowa kilkakrotnie.
19. Podczas gdy to robił i okrutnie spoglądał na Umā, z powodu patrzenia na panią pękło jego lewe oko.
20-21. Wtedy Bogini powiedziała do Śiwa – „Dlaczego ten nikczemny asceta patrzy na mnie często i mówi: „Ty sprawiasz, że moja pokuta błyszczy!” oraz patrzy na mnie zazdrośnie swoim prawym okiem, dziwiąc się mojej urodzie, miłości i szczęściu.”
22-23. Po usłyszeniu słów Bogini, pan Śiwa zaśmiał się i powiedział: „O Umā, to twój syn. On nie patrzy na ciebie gniewnie ani zazdrośnie. Opisuje on chwałę twojej pokuty.” Po powiedzeniu tego do Bogini, Īśa przemówił do niego ponownie.
24. „Drogi synu, cieszę się z twojej pokuty. Spełnię twoje życzenie. Będziesz panem skarbów i panem Guhjaków.⁹¹
25. Będziesz królem Jakszów,⁹² Kinnarów⁹³ i władców. Będziesz przewodnikiem Puṇjadźana i obdarzysz wszystkich bogactwem.
26. Moje przyjaźń z tobą pozostanie na zawsze. Będę blisko ciebie, bardzo blisko Alakā, drogi przyjacielu, by zwiększyć twoją miłość.
27. O synu Jadźńadatta, wielki wielbicielu, chodź. To twoja matka. Upadnij przed jej stopami z radosnym sercem.

Brahmā powiedział:

28. Po udzieleniu mu błogosławieństw, Pan Śiwa rzekł do Umā: „O Bogini, bądź zadowolona z niego. Ten asceta jest twoim własnym synem.”
29. Po usłyszeniu tych słów Śiwa, Pārwatī, matka wszechświata, rzekła do syna Jadźńadatta z radosnym umysłem.

Bogini powiedziała:

30. Drogi synu, niech twoje czyste oddanie Śiwie trwa na zawsze. Z pękniętym lewym okiem będziesz Ekapiṅga (posiadający żółty znak zamiast oka).
31. Niech wszystkie błogosławieństwa udzielone ci przez Pana spełnią się. Będziesz nazywany Kubera (dosł. posiadacz brzydkiego ciała), o synu, ponieważ zazdrośnie patrzyłeś na mnie.
32. Po udzieleniu tych błogosławieństw Kuberze, pan Maheśwara, w towarzystwie Bogini Pārwatī, wszedł do swojej siedziby Wiśweśwara.
33. Tak Kubera zdobył przyjaźń Śiwa. Bardzo blisko jego miasta Alakā znajdowała się siedziba Śiwa, Kailāsa.

Rozdział 20 – Śiwa udaje się do Kailāsa

Brahmā powiedział:

1. O Nārado, wysłuchaj historii przybycia Śiwa do Kailāsa, najlepszej z gór, dzięki mocy pokuty Kubery.
2. „Pan Wszechświata, po udzieleniu Kuberze błogosławieństwa panowania nad skarbami, powrócił do swojej wspaniałej siedziby i pomyślał sobie tak:
3. Moje całkowite przejawienie, narodzone z Brahmā, może zająć się pracą Rozpuszczania. Teraz, przyjmując tę formę, udam się do Kailāsa, siedziby Guhjaków.
4. Rudra, narodzony z mego serca, moje doskonałe przejawienie, to Jedyny Najwyższy Brahman. On jest godny by służył mu Wiszṇu, Brahmā i inni. On nie różni się ode mnie. On jest nieskalany.
5. W tej formie stanę się tym przyjacielem Kubery,⁹⁴ będę blisko niego i wykonam wielką pokutę.”
6. Myśląc w ten sposób, Rudra, pragnąc spełnić wolę Śiwa (najwyższego Brahmana), zagrał na swoim bębnie, który wydawał boski dźwięk Nāda.
7. Jego rezonujący, roznoszący się echem dźwięk przeniknął przez trzy światy, podnosząc entuzjazm i wzywając wszystkich w różnorodny sposób.
8. Po usłyszeniu tego, Wiszṇu, Brahmā i inni bogowie, mędrcy, osoby dobrze zaznajomione z Āgamami, Nigamami i Siddhami.
9. Dewowie i Asurowie przybyli tam z wielką radością. Pramathowie⁹⁵ również dotarli na to miejsce z różnych stron.
10. Przybyli tam wielce szczęśliwi przywódcy Gaṇów, czczeni przez cały świat. Wspomnę o ich liczbie. Słuchaj uważnie.
11. Przywódca Gaṇów, Śaṅkhakarṇa, przybył tam z koti (10 milionów) swoich Gaṇów; Kekarāksza z dziesięcioma koti, a Wikṛta z ośmioma koti.
12. Wiśākha z sześćdziesięcioma czterema koti; Pārijātraka z dziewięcioma koti, Sarwāntaka z sześcioma koti i chwalebny Dunduma z ośmioma koti.
13. Dźālaṅka, główny przywódca Gaṇów, z dwunastoma koti; chwalebny Madana i Wikrytānana z siedmioma koti każdy.
14. Kapālin z pięcioma koti, pomyślny Sandāraka z sześcioma koti oraz Kaṇḍuka i Kuṇḍaka każdy z jednym koti.
15-16. Wiszṭambha i Ćandratāpana każdy z ośmioma koti, przywódca Gaṇów Mahākeśa z tysiącem koti.
17. Kuṇḍin, Wāha i pomyślny Parwataka z dwunastoma koti każdy, Kāla, Kālaka i Mahākāla każdy ze stu koti.
18. Agnika ze stu koti, Abhimukha z jednym koti, Āditjamūrdhā i Dhanāwaha każdy z jednym koti.
19. Sannāha i Kumuda ze stu koti, Amogha, Kokila i Sumantraka każdy z jednym koti.
20. Inny (przywódca Gaṇów) Kākapāda z sześcioma koti i pan Santānaka z sześcioma koti, Mahābala, Madhupiṅga i Piṅgala każdy z dziewięcioma koti.
21. Nīla, Deweśa i Pūrṇabhadra każdy z dziewięćdziesięcioma koti i potężny Ćaturwaktra z siedmioma koti.
22. Pan wszystkiego (Śiwa) dotarł tam gotowy udać się do Kailāsa, otoczony przez grupy koti, tysiące, setki i dwudziestki.
23. Kāszṭhāgūḍha, Sukeśa i Wryszabha każdy z sześćdziesięcioma czterema koti. Ćaitra, Nakulīśa i Swajamprabhu każdy z siedmioma koti.
24-25. Lokāntaka, Dīptātmā i pan Daitjāntaka, pan Bhryṅgīriṭi i chwalebny Dewadewaprija, Aśani, Bhānuka i Sanātana każdy z sześcioma czterema koti; Nandīśwara, najwyższy przywódca Gaṇów, i Mahābala każdy z stu koti.
26. Ci przywódcy Gaṇów oraz inni potężni i liczni, mieli tysiąc rąk, splecione włosy, korony itd.
27. Mieli półksiężyc jako ozdobę; byli o niebieskich szyjach, trójocy, ozdobieni naszyjnikami, kolczykami, koronami i innymi klejnotami.
28. Dotarł tam Władca Gaṇów, naśladując Brahmā, Indrę i Wiszṇu, lśnił blaskiem milionów słońc i posiadał Aṇimā itd.
29. Przywódcy Gaṇów⁹⁶ i inne szlachetne dusze o nieskazitelnej świetności przybyły tam, pragnąc ujrzeć Śiwa.
30. Dotarłszy na miejsce, zobaczyli Śiwa, pokłonili się Mu i wychwalali Go. Wiszṇu i inni pochylili głowy i złożyli dłonie na znak czci.
31. Wtedy Pan Śiwa, Wiszṇu i inni, udali się z miłością do Kailāsa, siedziby Kubery.
32. Kubera i jego służba przyjęli wyróżnionego gościa z wielkim szacunkiem i oddali mu cześć, składając różne ofiary.
33. Aby zadowolić Śiwa, wielbił Wiszṇu i innych Dewów, Gaṇów oraz wielbicieli Śiwa.
34. Śiwa był bardzo zachwycony i objął Kuberę oraz pocałował go w głowę. Z wszystkimi swoimi towarzyszami zatrzymał się w pobliżu Alakā.
35. Pan rozkazał Wiśwakarmie wznieść budowle na górze, które miały służyć jako jego siedziba oraz miejsce dla jego wielbicieli i innych, odpowiednio do ich potrzeb.
36. Na rozkaz Śiwa, O mędrcze, Wiśwakarmā natychmiast dotarł na miejsce i dokonał wszystkich odpowiednich przygotowań.
37-38. Następnie, na prośbę Wiszṇu, pan Śiwa, bardzo zadowolony z przygotowań, udał się do Kailāsa po błogosławieństwie Kubery i wszedł do swojej siedziby o pomyślnym czasie.
39. Pan, przychylny swoim wielbicielom, zachwycił wszystkich. Wtedy Wiszṇu i inni dewowie, mędrcy oraz Siddhowie uczcili koronację Śiwa.
40. Z różnymi darami w rękach podeszli do niego. Z wielkimi uroczystościami z czcią odprawili rytuał machania światłami.
41. O mędrcze, miał miejsce pomyślny deszcz kwiatów. Radosne niebiańskie dziewice śpiewały i tańczyły w radości.
42. Wszędzie rozbrzmiewały głośne okrzyki „zwycięstwo; zwycięstwo”, „pokłon, pokłon”. Entuzjazm każdego był wielki. Szczęście każdego było nieograniczone.
43. Siedząc na swoim tronie, Śiwa lśnił jeszcze bardziej. Był odpowiednio obsługiwany przez wszystkich, Pana Wiszṇu i innych.
44. Wszyscy dewowie wychwalali Śiwa, dobroczyńcę świata, słowami miłymi z natury i pełnymi znaczenia.
45. Po usłyszeniu ich hymnów pochwalnych Śiwa był bardzo zachwycony i spełnił ich życzenia. On, pan wszystkiego, z miłością spełnił ich upragnione pragnienia.
46-47. O mędrcze, na rozkaz Śiwa wrócili do swoich siedzib. Byli bardzo zadowoleni, ponieważ ich życzenia zostały spełnione. Następnie pan Śiwa poprosił mnie i Wiszṇu, abyśmy usiedli. Potem z miłością pobłogosławił nas i powiedział:

Śiwa powiedział:

48. „Drodzy Synowie, o Wiszṇu, Brahmā, jesteście moimi wielkimi ulubieńcami, wam powierzona została pracą stworzenia i utrzymania trzech światów. Jesteście najlepszymi z Dewów.”
49. Wróćcie do swoich siedzib bez żadnego strachu. Zawsze zapewnię wam szczęście. O was obu zadbam szczególnie.
50. Po usłyszeniu słów Śiwa, Wiszṇu i ja pokłoniliśmy się mu odpowiednio i chociaż nie byliśmy zachwyceni (musząc Go opuścić), wróciliśmy do naszych siedzib.
51. W tym samym czasie Śiwa z radością posadził pana skarbów, trzymając jego ręce swoimi własnymi i wypowiedział pomyślne słowa.
52. Drogi przyjacielu, jestem oczarowany twoją miłością. Stałem się twoim przyjacielem. Idź do swojego miejsca bez strachu. O szczery przyjacielu, zawsze ci pomogę.
53. Po usłyszeniu tych słów Śiwa, Kubera był bardzo zachwycony. Na Jego rozkaz wrócił do swojej siedziby.
54. Śiwa pozostał na Kailāsa, najlepszej ze wszystkich gór, wraz ze swoimi Gaṇami, praktykując Jogę i medytację według swojej woli.
55. W niektórych miejscach medytował nad swoją własną duszą. W innych miejscach praktykował Jogę. Czasami, według swojej woli, wygłaszał kazania na temat starożytnych opowieści historycznych.
56. Będąc mistrzem w boskich grach, bawił się ze swoimi Gaṇami w różnych regionach góry Kailāsa.
57. Tak też pan Śiwa, który przyjął formę Rudry, wykonywał boskie gry na górze Kailāsa, chociaż był najlepszy wśród joginów.
58. Tak oto pan Śiwa spędził pewien czas bez swojej boskiej małżonki. Po pewnym czasie poślubił Satī, córkę Pradźāpati Daksza.
59. Pan Śiwa bawił się z nią. Podążając za konwencjami świata, O niebiański mędrcze, stał się szczęśliwy.
60. O mędrcze, tak oto wyjaśniłem ci przejawienie Śiwa w formie Rudra, jego przybycie do Kailāsa i jego przyjaźń z Kuberą, panem skarbów.
61. Tak oto wyjaśniłem również wewnętrzną grę, która zwiększa doskonałą wiedzę i która zapewnia spełnienie pragnień tu i w przyszłym życiu.
62. Ten, kto uważnie czyta lub słucha tej opowieści, będzie cieszył się wszystkimi przyjemnościami świata tu i osiągnie zbawienie w przyszłości.