Wājawīja Saṃhitā (2) – Rozdział 7 – Zasada Śiwy (2)

Upamanju powiedział:

1. Jego Śakti należy poznać jako naturalną i różną od wszechświata w swoich cechach. Jest jedna, lecz ukazuje się w wielu formach jak światło słońca.
2. Nieskończone są Śakti, takie jak wola, wiedza, działanie i Mājā itd., podobnie jak płomienie ognia.
3. Puruszowie – Sadāśiwa, Īśwara i inni, Widjeśwara, Awidjeśwara i inni oraz Prakryti – najwięksi z największych, zostali narodzeni z tej Śakti.
4. Nie ma wątpliwości, że zasady od Mahat do Wiśesza, bóstwa Brahmā i inni oraz wszystko, co jest skutkiem, powstają z niej.
5. Ta Śakti jest wszechobecna i subtelna. Ma formę oświecenia i błogości. Pan z księżycem na głowie nazywany jest Śaktimānem.
6. Śiwa jest tym, którego należy poznać. Śiwā to intelekt, Wedy, trwałość, stabilność, stałość oraz Śakti wiedzy, woli i działania.
7. Ādźńā jest wielkim Brahmanem. Dwie Widjā to Parā i Aparā, Śuddhawidjā i Śuddhakalā, gdyż wszystko jest stworzone przez Śakti.
8. Mājā to Prakryti. Dźīwa to Wikryti. Wszystko, co jest Sat lub Asat, jest przeniknięte przez Śakti.
9. Bogini urzeka i zwodzi wszechświat bez wysiłku poprzez Māję. Figlarnie uwalnia Dźīwy.
10. Z rozgałęzioną w dwadzieścia siedem form Śakti trwa przenikając wszechświat.¹ W ten sposób działa proces wyzwolenia.
11-17. Dawniej niektórzy mędrcy pragnący zbawienia prowadzili dyskusję o Brahmanie. Ich umysły były pełne wątpliwości. Zaczęli się zastanawiać i rozważać: „Jaka jest ostateczna przyczyna? Skąd się rodzimy? Dzięki czemu żyjemy? Gdzie jest nasze ostateczne miejsce? Kto nami włada? Co pozwala nam stale trwać w szczęściu lub innych stanach? Kto ustanowił nieprzekraczalny porządek wszechświata? Nie powinno się uważać czasu, natury, przeznaczenia, przypadku za ostateczną przyczynę. Nie może też być Purusza, żadne z żywych istot ani jogin większy od tych. Czas itd. są nieczujące i nie mogą być ostateczną przyczyną. Choć Ātman jest czujący i doświadcza szczęścia i cierpienia, nie jest zdolny do rządzenia.” Po tych rozważaniach, ci którzy medytują mogą urzeczywistnić Śakti Pana, przecinającą Pāśa, lecz ukrytą przez Guṇy. Poprzez tę Śakti, gdy ich wiążące więzy zostaną przecięte, boskim wzrokiem mogą ujrzeć Śaktimāna, przyczynę przyczyn.
18. Jest niepojęty i poprzez tę Śakti włada wszystkimi przyczynami, w tym duszą czasu.
19. Następnie dzięki jego łasce, wielki Joga i ścieżka oddania pozwalają osiągnąć najwyższy boski cel.
20. Wedy głoszą, że trwały pokój mają tylko ci, którzy widzą Śiwę wraz z tą Śakti w sercu, a nie inni.
21. Nigdy Śaktimān nie jest oddzielony od błogosławionej Śakti z powodu tożsamości między Śakti i Śaktimānem.
22. W odniesieniu do zbawienia kolejność wiedzy i działania nie jest istotna, ponieważ jeśli istnieje boska łaska, zbawienie jest dostępne dla wszystkich.
23. Niezależnie czy ktoś jest Dewą, Asurą, zwierzęciem, ptakiem czy robakiem na roślinnym kiełku, jest wyzwolony dzięki Jego łasce.
24-25. Nie ma wątpliwości, że dziecko w łonie, rodzące się dziecko, chłopiec, młody, stary czy umierający, dusza w niebie lub piekle, upadły lub pobożny, mądry czy głupi jest natychmiast uwolniony, jeśli jest boska łaska.
26. Miłosierny Pan usuwa różne nieczystości swoich wielbicieli, choćby byli niegodni. Cieszy się ich oddaniem.
27. Ich oddanie jest wynikiem Jego łaski, a łaska jest skutkiem oddania, biorąc pod uwagę różnice stanów. Uczony nie jest w tym zwiedziony.
28. To oddanie, mające jako poprzedniczkę łaskę i powodujące przyjemności świata oraz zbawienie, nie może być osiągnięte w jednym życiu.
29. Maheśwara raduje się oświeconymi ludźmi, nieprzywiązanymi do przyjemności świata, którzy przestrzegają zasad określonych w Śruti i Smryti i którzy osiągają Siddhi na przestrzeni wielu żyć.
30-31. Gdy Pan bogów jest zadowolony, w osobie pojawia się odrobina oddania ze świadomością „Mój pan istnieje”. Wtedy zaczyna ona praktykować pokutę i różne święte rytuały Śaiwizmu. Po ich wykonaniu i częstej praktyce oddanie wzrasta.
32. W wyniku tego nabywa się większą łaskę. Dzięki łasce osiąga się wyzwolenie. Wyzwolona dusza doświadcza błogości.
33. Nie ma wątpliwości, że nawet człowiekowi o ograniczonej pobożności zostaje oszczędzone bolesne rozdzieranie w maszynie pochwy po trzech narodzinach.
34. Służba z lub bez pomocniczych elementów nazywana jest oddaniem. Jest ono potrójne ze względu na trzy środki: umysł, mowę i ciało.
35. Medytacja nad formą Śiwy to służba umysłowa. Powtarzanie mantr to służba słowna. Rytuały kultu to służba cielesna.
36. Ta potrójna służba to święty rytuał Śiwy. Ma pięć rodzajów, jak wyjaśnia Śiwa, wielki Ātman.
37-38. Krótko mówiąc, to pokuta, rytuały święte, powtarzanie mantr, medytacja i wiedza. Pokuta to rytuał Ćāndrājaṇa itd. Tym, co nazywa się świętym rytuałem jest kult liṅgamu Śiwy. Dźapa to powtarzanie imion Śiwy na trzy sposoby. Medytacja to rozważanie nad Śiwą. Tym, co wymienia się tutaj jako wiedza w Āgamach Śaiwizmu zwane jest doskonałą wiedzą.
39. Āgama Śaiwizmu została opowiedziana Śiwā przez Śiwę z miłosierdzia dla tych, którzy do niego się uciekli. To jedyna droga do ostatecznego dobra.
40. Inteligentny człowiek poszukujący dobra powinien unikać nadmiernego przywiązania do przedmiotów zmysłowych i zwiększać oddanie wobec Śiwy, wielkiej przyczyny.