Wājawīja Saṃhitā (2) – Rozdział 28 – Rytuały obowiązkowe i opcjonalne

Upamanju powiedział:

1. „Teraz wyjaśnię porządek okazjonalnych rytuałów (naimittika), jakie powinni wykonywać ci, którzy żyją zgodnie z Śiwāśramą, według wskazań śiwaickich pism.
2. W każdym miesiącu, w obu połowach miesiąca, należy je wykonywać kolejno w dniach ósmych i czternastych (aszṭamī i ćaturdaśī), a także we wszystkie święta (parwana).
3. W czasie przesileń (ajana), równonocy (wiszuwa) oraz zaćmień należy wykonywać szczególnie uroczystą pūdźā, lub, jeśli to możliwe, nawet bardziej rozbudowaną.
4. Co miesiąc, zgodnie z przepisem, należy przygotować brahma-kūrća.¹ Po obmyciu nią Śiwy, ten kto pości, powinien wypić pozostałość.
5. Picie brahma-kūrća jest najskuteczniejszym sposobem oczyszczenia nawet z bardzo ciężkich przewinień, takich jak zabicie bramina (brahmahatjā); żaden inny rytuał nie dorównuje mu mocą.
6. W miesiącu Pausza (grudzień–styczeń), pod gwiazdą Puszja (asteryzm gwiazd Cancri w Raku), należy wykonać obrzęd błogosławienia światłem lampy (nīrājana) dla Pana; w miesiącu Māgha (styczeń–luty), pod gwiazdą Maghā (Regulus w Lwie), powinno się ofiarować koc nasączony klarowanym masłem.
7. W miesiącu Phālguna (luty–marzec), pod koniec drugiej połowy miesiąca, należy rozpocząć wielkie święto; w miesiącu Ćaitra (marzec–kwiecień), w pełnię pod gwiazdą Ćitrā (Spica w Pannie), wykonuje się rytuał kołysania (dolā).
8. W miesiącu Waiśākha (kwiecień–maj), pod gwiazdą Wiśākhā (asteryzm gwiazd Librae w Wadze), należy przygotować wielką dekorację kwiatową; w miesiącu Dźjeszṭha (maj–czerwiec), pod gwiazdą Mūlā (gwiazdy Shaula i Lesath w Skorpionie), powinno się ofiarować naczynie z chłodną wodą.
9. W miesiącu Āszāḍha (czerwiec–lipiec), pod gwiazdą Uttarāszāḍhā (Zeta i Sigma Sagittarii w Strzelcu), wykonuje się rytuał zawieszenia pawitra (świętej nici); w miesiącu Śrāwaṇa (lipiec–sierpień) można przygotowywać różne rodzaje maṇḍali.
10. W dniu pod gwiazdą Śrawiszṭhā (Dhaniszṭhā) (Altair w Orle), a także w miesiącu Prauszṭhapada (sierpień–wrzesień), wykonuje się rytualne pokropienie wodą;
11. W miesiącu Āświn (wrzesień–październik) należy ofiarować mleczno-ryżowy pudding (pājasa) i świeżo ugotowany ryż; w dniu pod gwiazdą Śatabhiszak (Lambda Aquarii w Wodniku) wykonuje się rytuał ognia tak samo jak wcześniej.
12. W miesiącu Kārttika (październik–listopad), gdy dominuje gwiazda Kṛttikā (Plejady w Byku), należy zapalić tysiąc lamp; w miesiącu Mārgaśīrsza (listopad–grudzień), pod gwiazdą Ārdrā (Betelgeza w Orionie), obmywa się Śiwę klarowanym masłem.
13. Jeśli ktoś nie jest w stanie wykonać tego wszystkiego o wyznaczonych porach, może odprawić samo święto (utsava), albo przygotować miejsce przebywania bóstwa (āsthāna), albo wykonać większą pūdźā.
14. Nawet gdy wszystko przebiega pomyślnie i gdy wykonywane czyny są właściwe, to w chwilach przygnębienia, złego zachowania, złych snów lub niepokojących znaków należy (wykonywać odpowiednie rytuały).
15. Gdy pojawi się nieszczęście, zły omen, choroba lub inne poważne zagrożenie, należy wykonywać odpowiednie rytuały — obmycie, pūdźā, recytację, medytację, homa oraz ofiary — stosownie do potrzeb.
16. Wszystkie te czynności powinny być wykonywane zgodnie z właściwą tradycją i poprzedzone przygotowaniem (puraśćaraṇa). Jeśli ogień śiwaicki (śiwānala) zgaśnie, należy go ponownie ustanowić.
17. Ten, kto w ten sposób, z oddaniem, przestrzega zasad Śarwy (Śiwy) i codziennie trwa w gorliwości, otrzymuje od Maheśwary wyzwolenie już po jednym życiu.
18. Ten zaś, kto należycie wykonuje te rytuały codzienne (nitja) i okazjonalne (naimittika), osiąga najdoskonalszą, boską siedzibę Pana Śrīkaṇṭhy.
19. Tam, przez setki milionów kalp, będzie cieszył się wspaniałymi rozkoszami, a po upływie odpowiedniego czasu narodzi się ponownie z boskiej linii — albo jako potomek Kumāry (Skandy).
20-21. Następnie osiągnie światy Waiszṇawy, Brahmy i Rudry — zwłaszcza ten ostatni — i po długim czasie spędzonym na doświadczaniu tamtejszych rozkoszy ponownie wzniosą go one wyżej; przekroczy pięć poziomów egzystencji, zdobędzie poznanie od Śrīkaṇṭhy i uda się do miasta (siedziby) Śiwy.
22. Jeśli ktoś praktykuje tylko „połowę” ścieżki, ale dwukrotnie, to również — po osiągnięciu poznania — uzyska zjednoczenie z Śiwą (śiwa sājudźja).
23-24. A ten, kto praktykuje „połowę połowy”, po śmierci przekracza sferę od jaja wszechświata aż po niewyrażone, przechodzi ponad dwa światy i dociera do siedziby stwórczej energii Rudry, gdzie przez niezliczone tysiące jug cieszy się wielorakimi boskimi rozkoszami.
25. Gdy wyczerpie się jego zasługa (puṇja), rodzi się ponownie na ziemi w wielkim i szlachetnym rodzie; a dzięki dawnym śiwaickim praktykom jaśnieje wielkim blaskiem.
26. Porzuca wtedy zachowania właściwe zwierzętom (tj. życie całkowicie zmysłowe) i skłania się ku Dharmie Śiwy; a poprzez szacunek do tej Dharmy, medytując, osiąga siedzibę Śiwy.
27. Po zakosztowaniu wielu rozkoszy dociera do stanu widjeśwary (Pana Wiedzy); a tam, wśród widjeśwarów, doświadcza kolejno licznych boskich przyjemności.
28-30. Następnie, wewnątrz lub na zewnątrz kosmicznego jaja (aṇḍa), powraca raz jeszcze; wówczas, zdobywszy poznanie Śiwy i osiągnąwszy najwyższe oddanie, uzyskuje podobieństwo natury do Śiwy i nie powraca już do więzów świata. Ten zaś, kto jest oddany Śiwie, nawet jeśli jego umysł bywa jeszcze przywiązany do przedmiotów zmysłów może osiągnąć wyzwolenie, czy wykonuje praktyki Dharmy Śiwy, czy też nie. Ten, kto przeszedł jedną, dwie lub trzy „pełne rundy” (praktyki), przestaje ponownie się odradzać.
31-32. Jednakże nie staje się już władcą ziemi, gdyż uzyskuje prawo do Dharmy Śiwy. Dlatego ten, kto oddaje się Śiwie, z jakiegokolwiek powodu powinien skierować swój umysł ku Dharmie Śiwy, jeśli pragnie najwyższego dobra. Nie zamierzamy tutaj nikogo do czegokolwiek przymuszać.
33. Surowe nakazy i gwałtowne naleganie nie są zgodne z naturą tego nauczania; choć komuś innemu mogą się one podobać ze względu na wagę zasługi i rytualnej dyscypliny.
34. Ci, którzy nie są w stanie podjąć ciężkiej praktyki prowadzącej do wyzwolenia z saṃsāry, powinni zastanowić się nad tym wszystkim zgodnie z własną naturą.
35. A jeśli ktoś pragnie, aby jego własna jaźńosiągnęła Śiwę, powinien rozwijać gorliwość w Dharmie Śiwy.