Wājawīja Saṃhitā (2) – Rozdział 26 – Wielbienie Śiwy z rytuałami pomocniczymi

Upamanju powiedział:

1-2. Nawet zabójca bramina, pijak, złodziej, ten, kto splamił łoże nauczyciela, zabójca matki lub ojca, zabójca wojownika albo ten, kto zniszczył dziecko w łonie, jeśli przez dwanaście lat czci Śiwę, najwyższą przyczynę, z oddaniem, nawet bez użycia mantr, stopniowo uwalnia się od wszystkich tych grzechów.
3. Dlatego człowiek, choćby upadły, powinien za wszelką cenę czcić Śiwę – o ile jest Jego wielbiecielem, nikt inny. Powinien żywić się ofiarowanym w jałmużnie pożywieniem i panować nad zmysłami.
4. Nawet jeśli ktoś popełni wielkie przestępstwo, uwalnia się od niego, jeśli z oddaniem czci Pana bogów, recytując pięciosylabową mantrę.
5. Ludzie, którzy żywią się jedynie wodą lub powietrzem, oraz inni, którzy wyniszczają ciało surowymi ślubami i praktykami – ci wszyscy, dzięki samym tym praktykom nie osiągają krainy Śiwy.
6. Ten, kto choć raz czci Śiwę z oddaniem, recytując pięciosylabową mantrę, dociera do siedziby Śiwy dzięki mocy tej mantry.
7. Dlatego umartwienia, ofiary i wszystkie obrzędy, nawet te, w których oddaje się cały majątek jako dakszinę, nie dorównują nawet jednej setnej części czczenia formy Śiwy.
8. Niezależnie od tego, czy jest zniewolony przez karmę, czy wolny, jeśli ktoś czci Śiwę pięciosylabową mantrą, zostaje wyzwolony. Nie należy mieć co do tego żadnych wątpliwości.
9. Czy ktoś jest wyznawcą Rudry czy nie, czy jest upadły, czy ogłupiały – jeśli choć raz uczci Śiwę hymnem Rudra Sūkta, zostaje wyzwolony.
10. Wielbiciel Śiwy który pokonał gniew – niezależnie od tego, czy uzyskał łaskę, czy jeszcze nie – powinien czcić Boga mantrą z Sūkt¹ albo mantrą sześciosylabową.²
11. Ten, który łaski jeszcze nie uzyskał, staje się tym, który ją uzyskuje – to pewne. Dzięki temu (tzn. dzięki wielbieniu za pomocą jednej z tych mantr) zostaje wyzwolony i jednoczy się z Brahmanem.
12. Dlatego należy zawsze czcić Śiwę z oddaniem, recytując mantry raz dziennie, dwa razy, trzy razy – lub nieustannie.
13. Ci, którzy czczą Mahādewę, powinni być znani jako Maheśwarowie. Jeśli ktoś nie czci Śiwy przy pomocy poznania wspieranego przez własną jaźń, wtedy długo błądzi w tym świecie, który jest oceanem cierpienia.
14. Po uzyskaniu rzadkich narodzin jako człowiek, jeśli ogłupiały człowiek nie czci Śiwy, jego życie jest daremne, ponieważ nie prowadzi do wyzwolenia.
15. Ten, kto zdobył te rzadkie narodziny jako człowiek i czci Pana Trzymającego Łuk (Pinākina), jego przyjście na świat jest owocne; taki człowiek osiągnął cel i jest najlepszym z ludzi.
16. Ci, którzy są oddani Panu, którzy kierują ku Niemu swoje umysły i starają się Go pamiętać, nie mają udziału w cierpieniu.
17. Piękne domy, zachwycające kobiety ozdobione klejnotami oraz bogactwo aż do pełnego zaspokojenia – to wszystko jest owocem rytuałów wielbienia Śiwy.
18. Ci, którzy pragną wielkich przyjemności i panowania w niebie, powinni zawsze pragnąć lotosowych stóp Śiwy.
19. Pomyślność, piękno i jaśniejący wygląd, siła, współczucie i skłonność do wyrzeczenia, bohaterstwo oraz sława na świecie – wszystko to osiąga ten, kto czci Śiwę.
20. Dlatego, porzuciwszy wszystko inne, należy czcić Śiwę, kierując umysł wyłącznie ku Niemu, jeśli ktoś pragnie własnego dobra.
21. Życie przemija szybko; młodość mija szybko; choroba nadchodzi szybko – dlatego należy czcić Pana Trzymającego Pinākę.
22. Czcij Śiwę, dopóki nie przyszła śmierć, dopóki starość nie zaatakowała, dopóki zmysły nie stały się zwiędłe i słabe.
23. Dopóki zmysły nie ulegną osłabieniu, dopóki nie staną się niewydolne – do tego czasu czcij Śankarę. W trzech światach nie ma żadnego innego obowiązku religijnego równego czczeniu Śiwy.
24. Zrozumiawszy to, należy z wielką starannością czcić Sadāśiwę. Jeżeli wielbienie odbywa się w pałacu, należy również wykonać odpowiednie rytuały: ofiarę przy bramie (dwāra jāga), obrzęd za zasłoną (dźawanikā pūdźā) oraz złożenie ofiar bali (mała ofiara pokarmowa) sługom i towarzyszom Boga.
25. Należy również urządzać wieczne (codzienne) uroczystości. Po złożeniu ofiary hawis – czy to przez samego wielbiciela, czy przez jego pomocnika – należy złożyć bali towarzyszom Boga w pałacu, zgodnie z właściwą kolejnością.
26. Następnie, wychodząc na zewnątrz przy akompaniamencie instrumentów, i stając twarzą ku północy, wielbiciel powinien ofiarować kwiaty, kadzidło, lampę i pożywienie wraz z wodą.
27. Potem, stając na Mahāpīṭha (uświęconej centralnej platformie rytualnej), twarzą ku północy, powinien złożyć ofiarę.
28. Następnie to wszystko, co wcześniej zostało złożone Panu jako naiwedja (główna ofiara pokarmowa) – ryż i inne pokarmy – wraz z pozostałościami, należy ofiarować Ćaṇḍa.³
29. Gdy Homa zostanie wykonana zgodnie z przepisem, należy zakończyć pozostałą część obrzędu. Po wykonaniu stosownych praktyk należy recytować mantry, a potem urządzać codzienne uroczystości zgodnie z nakazami śiwaickiej nauki.
30. W dużym, lśniącym, metalowym naczyniu przyozdobionym czerwonym lotosem należy przywołać boski pocisk Pāśupata i uczcić go.
31. Następnie naczynie to powinien nieść na głowie bramin Śiwaita, odpowiednio ozdobiony i trzymający zapaloną pochodnię. Jego ciało powinno być uświęcone znakiem broni.
32. Przy akompaniamencie pomyślnych dźwięków, tańców, śpiewów oraz światła pochodni i chorągwi, należy obejść pałac Pana trzykrotnie.
33-35. Okrążanie nie powinno być ani zbyt szybkie, ani zbyt wolne. Po trzykrotnym obejściu Mahāpīṭhy, zgodnie z zasadami pradaksziny (zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara) wielbiciel powinien stanąć przy wejściu z połączonymi dłońmi (ańdźali mudrā), wnieść naczynie do środka i tam dokonać rytualnego pożegnania (udwāsa) boskiej mocy (astra) pochodzącej od Pāśupati. Następnie, wykonując pradakszinę tak jak opisano wcześniej powinien zebrać osiem kwiatów⁴ i zakończyć wielbienie.