Wājawīja Saṃhitā (2) – Rozdział 23 – Objaśnienie zasad regulujących wielbienie

Upamanju powiedział:

1. Po krótce udzielę komentarza dotyczącego zasad wielbienia, które Śiwa przekazał Bogini Śiwā w śiwaickich pismach.
2. Należy wykonać wielbienie zewnętrzne, z wewnętrznym wielbieniem będącym jego opcjonalnym dopełnieniem, a kończącym się rytuałami ogniowymi.
3-4. Składniki są najpierw wyobrażane i oczyszczane w umyśle. Po medytacji nad Winājaką i uczczeniu Pana zgodnie z nakazami, uczony wyznawca powinien przebłagać Nandīśę i Sujaśę – na południu i północy – i ofiarować mentalnie dobrze wyobrażone siedzisko.
5. Powinien rozpocząć praktykę wraz z obrzędami adoracji, siadając w pozycji siṃhajogāsany lub innej podobnej, albo też w czystej padmāsanie, związanej z trzema tattwami.¹
6. Siedząc w tej pozie, powinien medytować nad Śiwą wraz z Ambiką, który jest całkowicie zachwycający i obdarzony doskonałymi znakami oraz pięknem w każdym aspekcie swojej postaci.
7. Posiada On wszystkie doskonałości. Jest przyozdobiony wszystkimi ozdobami. Jego twarz, dłonie i stopy są czerwone. Jego twarz promienieje uśmiechem przypominającym kwiat Kunda i księżyc.
8. Jest czysty jak kryształ. Ma troje oczu przypominających w pełni rozkwitłe lotosy. Ma cztery ramiona i wspaniałe ciało. Nosi czarujący sierp księżyca jako ozdobę.
9. Jego dwie dłonie ukazują gesty błogosławienia łaską i ochrony. Trzyma jelenia. Węże stanowią jego naszyjniki i bransolety. Jego szyja ma czarujący niebieski kolor.
10. Należy wyobrazić sobie (Boga), któremu nikt nie dorównuje, wraz z jego orszakiem i całym wyposażeniem. Następnie powinno się rozważać po jego lewej stronie Maheśwarī.
11. Jest Ona delikatna jak płatki w pełni rozkwitłego lotosu. Jej oczy są duże i szerokie. Jej twarz ma blask pełni księżyca. Jej włosy są ciemnoniebieskie i kręcone.
12. Jej cera ma blask płatków niebieskiego lotosu. Półksiężyc jest Jej koroną. Jej piersi są okrągłe, pełne, uniesione, gładkie i jędrne.
13. Jej talia jest smukła. Jej biodra są duże. Nosi misterne, delikatne żółte odzienie. Jest bogato ozdobiona wszelkimi klejnotami. Znak Tilakā na jej czole olśniewa blaskiem.
14. Jaśnieje dzięki kwiatom w różnych kolorach zdobiącym jej warkocz. Jej cechy pod każdym względem odpowiadają Jej naturze. Z powodu wstydliwości Jej twarz jest lekko pochylona.
15. W prawej dłoni trzyma lśniący złoty lotos, a drugą dłoń opuszcza prosto, niczym kij, siedząc na wspaniałym siedzisku.
16. Rzeczywiście przecina Ona więzy (pāśa) i ma naturę istnienia, świadomości i szczęśliwości. W ten sposób powinien medytować nad Bogiem i Boginią, siedząc w doskonałej, świętej asanie.
17. Powinien czcić z oddaniem, stosując wszystkie formy posługi i ofiarowując mentalne kwiaty oddania. Albo też może w ten sposób wyobrazić sobie inną formę Pana.
18. Może czcić Śaiwī (żeński aspekt Śiwy), znaną jako Sadāśiwā (forma wiecznej, najwyższej bogini Śiwā), albo najwyższą Māheśwarī (Małżonkę Maheśwary, Boską Matkę). Albo też tę, którą nazywa się Szaḍwiṃśakā (Bogini z dwudziestoma sześcioma atrybutami), lub znaną jako Śrīkaṇṭhā (Ta, która jest związana ze Śrīkaṇṭhą — Śiwą o błękitnym gardle).
19. Po wykonaniu mantranjāsy i innych praktyk na swoim własnym ciele tak jak należy, powinien w tej postaci medytować nad ucieleśnionym Śiwą, który jest ponad bytem (sat) i niebytem (asat).
20. Po uprzedniej medytacji powinien w myśli odprawić pūdźę, zachowując tę samą zewnętrzną kolejność czynności. Następnie powinien wyobrazić sobie ofiarę ogniową w okolicy pępka, z użyciem gałązek ofiarnych, stopionego masła i innych składników.
21. Powinien medytować nad Śiwą w formie czystego płomienia lampy pomiędzy brwiami. W ten sposób – na członkach (ciała) lub w niezależnej praktyce jogi – powinien wykonywać świętą, medytacyjną kontemplację.
22. Zakończenie obrzędu ogniowego przebiega wszędzie według tej samej zasady. Następnie powinien zakończyć cały proces adoracji wykonywanej mentalnie.
23. Powinien czcić Boga w liṅdze, na rytualnym podwyższeniu z ziemi, albo w ogniu ofiarnym.