Wājawīja Saṃhitā (2) – Rozdział 22 – Obowiązkowe i opcjonalne rytuały z Pism Śiwaickich

Upamanju powiedział:

1-2. Njāsa¹ dzieli się na trzy rodzaje: Sthiti, Utpatti i Laja. Pierwsza przeznaczona jest dla gospodarzy, druga dla brahmaćarinów, a trzecia dla ascetów, mieszkańców lasów i wdów. Dla gospodyń domowych zaleca się Sthitinjāsę.
3-4. Dla dziewicy godna pochwały jest Utpattinjāsa. Teraz przedstawię cechy tych Njās. Procedura od kciuka do małego palca to Sthitinjāsa. Procedura od prawego kciuka do lewego małego palca to Utpattinjāsa. Odwrotna to Saṃhryti (Laja).
5. Litery „Na” itd. wraz z bindu należy umieszczać po kolei na palcach. Śiwę należy umieścić na dłoniach i małych palcach.
6-7. Astranjāsa należy wykonać w dziesięciu kierunkach za pomocą mantry Astra. Pięć kalā – Niwrytti itd. – w formie pięciu elementów, wraz z ich władcami i symbolami, należy umieścić w klatce piersiowej, szyi, podniebieniu, między brwiami i w brahmarandhrze. Należy je wyobrazić sobie w różnych bīdźa.
8-10. Aby je oczyścić, należy wykonać dźapę pięciosylabowej mantry. Trzykrotnie zatrzymując oddech, należy przerwać węzeł elementów, recytując mantrę Astra i pokazując mistyczną mudrę Astra. Ātman, poruszany oddechem przez kanał Suszumṇā i wychodzący przez Brahmarandhrę, powinien zostać zjednoczony z śiwaickim blaskiem.
11-13. Następnie ciało zostaje wysuszone przez wiatr i spalone przez śmiertelny ogień. Później kalā rozpuszczają się ku górze poprzez wiatr. Rozpuszczając spalone ciało i dotykając kalā oceanem, należy nasycić i przelać ciało przez Amrytę, a następnie przywrócić je do normalnego stanu. To, co zostało zabite i spalone bez tworzenia kalā, należy napełnić Amrytą.
14. W ciele składającym się z widjā należy połączyć Ātmana, który wyszedł z Śiwy w formie płomienia lampy. Należy go połączyć poprzez brahmarandhrę.
15. Po medytacji nad Ātmanem, który wszedł do ciała, w lotosie serca, należy pokropić ciało składające się z widjā nektarem.
16. Następnie należy wykonać rytuał Karanjāsa po jego odpowiednim oczyszczeniu. Następnie należy wykonać Dehanjāsę za pomocą wielkiej mudry.
17. Po wykonaniu Aṅganjāsy zgodnie z tym, co opisał Śiwa, należy wykonać Warṇanjāsę w stawach dłoni, stóp i innych częściach ciała.
18. Po Njāsie sześciu kończyn z towarzyszącymi sześcioma typami należy związać kierunki, zaczynając od południowego wschodu.
19. Albo można wykonać jedynie Njāsę pięciu kończyn, zaczynając od głowy. Podobnie Njāsę sześciu kończyn można przeprowadzić bez rytuałów oczyszczenia elementów (bhūta).
20. W ten sposób należy zwięźle przeprowadzić oczyszczenie ciała i Ātmana. Osiągnąwszy stan Śiwy, należy czcić Parameśwarę.
21. Ten, kto ma wystarczająco dużo czasu i jasność umysłu, powinien wykonywać Njāsę w sposób szczegółowy.
22-23. Pierwsza jest Mātrikānjāsa; następna to Brahmanjāsa; trzecia to Praṇawanjāsa; kolejną jest Haṃsanjāsa, a piątą Njāsą jest Pańćākszarātmaka (złożona z pięciosylabowej mantry).
24-29. Njāsa różnych liter przebiega następująco: litera „a” w głowie; „ā” na czole; „i” i „ī” w oczach; „u” i „ū” w uszach; „ṛ” i „ṝ” w policzkach; „ḷ” i „ḹ” w nozdrzach; „e” i „ai” na wargach; „o” i „au” w rzędach zębów; „aṃ” na języku, „aḥ” w podniebieniu; litery gardłowe w pięciu stawach prawej ręki; podniebienne w stawach lewej ręki; językowe i zębowe w nogach; „pa” i „pha” po bokach; „ba” na plecach i „bha” w pępku; „ma” w sercu; litery od „ja” do „sa” w siedmiu składnikach ciała, jak skóra itd.; „ha” w jamie serca, a „ksza” między brwiami.
30. Po wykonaniu Njāsy liter na sposób pięćdziesięciu Rudrów, pięciu Brahmanów należy umieścić w kończynach, twarzy itd., oraz w kalā.
31. Karanjāsa może być wykonana lub pominięta przy ich użyciu. Brahmanów należy umieścić w głowie, twarzy, piersi, intymnych częściach ciała i nogach.
32. Kalā Īśāny jest pięć; należy je umieścić w pięciu twarzach, zaczynając od tej powyżej, a kończąc na tej na zachodzie.
33. Następnie cztery kalā Puruszy należy umieścić w czterech twarzach, zaczynając od tej na wschodzie.
34-36. Osiem kalā Aghory należy umieścić w sercu, szyi, ramionach, pępku, brzuchu, plecach i piersi; następnie trzynaście kalā Wāmadewy umieszcza się w odbycie, członku, udach, kolanach, łydkach, biodrach, pośladkach, bokach, nosie, głowie i ramionach. W ten sposób znawcy wykonują Njāsę trzydziestu ośmiu kalā w odpowiedniej kolejności.
37-41. Następnie znawcy Praṇawy powinni wykonać Praṇawanjāsę na ramionach, łokciach, nadgarstkach, bokach, brzuchu, udach, łydkach i plecach. Po wykonaniu Praṇawanjāsy w ten sposób, oddany znawca powinien wykonać Haṃsanjāsę, jak wspomniano w pismach śaiwickich – w oczach, nozdrzach, ramionach, oczach, twarzy, czole, pachach, bokach, piersiach, biodrach, dłoniach i piętach. Albo Njāsę można wykonać według pięciu kończyn. Następnie należy wykonać Njāsę pięciosylabowej mantry.
42-44. Dzięki temu pojawia się stan Śiwy zgodnie z wcześniej opisanym ścieżką. Ten, kto nie jest Śiwą, nie powinien praktykować mantry Śiwy, nie powinien czcić Śiwy, nie powinien medytować nad Śiwą ani osiągać Śiwy. Dlatego należy oddać się Śiwie i porzucić własną tożsamość. Myśląc „Jestem Śiwą”, należy wykonywać śiwaickie rytuały, takie jak Karmajadźńa, Tapojadźńa, Dźapajadźńa, Dhjānajadźńa i Dźńānajadźńa.
45-46. Niektórzy zajmują się Karmajadźńą, inni Tapojadźńą, jeszcze inni Dźapajadźńą, inni Dhjānajadźńą, a pozostali Dźńānajadźńą. Ci ostatni są lepsi od poprzednich. Karmajadźńa dzieli się na dwa rodzaje: z określonym pragnieniem i bez niego.
47-51. Osoba z pragnieniem, nawet gdy doświadcza przyjemności, coraz bardziej przywiązuje się do pożądania. Jeśli jest bez pragnienia, doświadcza przyjemności w siedzibie Rudry, a po zejściu stamtąd odradza się jako osoba oddana Tapojadźńi. Nie ma co do tego wątpliwości. Asceta doświadcza przyjemności w siedzibie Rudry, a po upadku stamtąd odradza się na świecie jako człowiek oddany Dźapie i Dhjānie. Taki człowiek, dzięki swoim zaletom, szybko osiąga wiedzę, a przez to osiąga Sājudźję Śiwy. Dlatego staje się wyzwoloną duszą nawet wtedy, gdy jest oddany Karmajadźńi z polecenia Śiwy, jeśli jest bez pragnienia. Natomiast człowiek z pożądaniem zawsze będzie w niewoli. Dlatego należy być oddanym Dhjānie i Dźńānie spośród pięciu jadźńi.
52-55. Ten, kto posiada medytację i wiedzę, przekracza ocean egzystencji. Dhjānajadźńa, która jest wolna od wad takich jak przemoc, jest czystym procesem mentalnym prowadzącym do wyzwolenia i dlatego jest najwyższym środkiem. Tak jak osoby pracujące poza pałacem nie cieszą się zbytnio dobrami królewskimi, tak też jest z Karminami. Dla tych, którzy medytują, subtelne ciało Īśwary staje się widoczne. Natomiast Karminowie widzą jedynie glinę, drewno itd. Dlatego ci, którzy oddani są Dhjānajadźńi, nie akceptują bóstw w formie kamienia i gliny, ponieważ znają rzeczywistość Śiwy.
56-57. Człowiek, który pomija Śiwę obecnego w Ātmanie i czci go zewnętrznie, odrzuca owoc, który trzyma w ręce i liże swoje łokcie. Z wiedzy rodzi się medytacja, a z medytacji wiedza działa lepiej. Poprzez te dwa osiąga się wyzwolenie. Dlatego należy być oddanym medytacji.
58-61. Należy czcić Pana i Boginię poprzez zewnętrzną służbę lub z umysłem pełnym wiary medytować nad nimi w dwunastopłatkowym lotosie, głowie, czole, między brwiami, czubku nosa, twarzy, szyi, sercu, pępku lub w innym stałym miejscu. Można również czcić liṅgam, ucieleśniony posąg, w rozpalonym ogniu lub na ziemi – z oddaniem, odpowiednio do swoich możliwości. Albo należy czcić Pana zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Osoba zaangażowana w wewnętrzne wielbienie może, lecz nie musi, wykonywać zewnętrzny rytuał.