Upamanju powiedział:
1. Teraz wyjaśnię obrzęd inicjowania sādhaki – tak własnie się go nazywa. Wcześniej zasygnalizowałem wielkość inicjacji (saṃskāry) i związanej z nią mantry.
2. Po uczczeniu bóstwa (Śiwa) w maṇdali i umieszczeniu go w dzbanie (kumbha) tak jak wcześniej, oraz po dokonaniu ofiary ogniowej (homa), należy przyprowadzić ucznia z rytualnym nakryciem głowy (uszṇīsza) na wyznaczone miejsce w maṇdali na ziemi.
3. Po wykonaniu końcowej części obrzędu w taki sam sposób jak wcześniej oraz po złożeniu stu ofiar (oblacji) w ogniu, najwyższy nauczyciel powinien nasycić (uciszyć / ułagodzić) bóstwo za pomocą mantry głównej (mūlamantra) oraz rytualnych dzbanów (kalaśa).”
4. Po ponownym roznieceniu ognia (sandīpja) tak jak wcześniej oraz wykonaniu, zgodnie z wcześniejszym opisem, właściwej kolejności czynności, powinien – tak jak poprzednio – dokonać ablucji (abhiszeka) ucznia i przekazać mu najwyższą mantrę.
5. Tam, po zakończeniu końcowej części pouczenia o wiedzy, szczegółowo i we właściwej kolejności, należy przekazać uczniowi wiedzę (mantrę) śiwaicką, składając ją na jego dłoni wraz z kwiatami i wodą.
6. „Dzięki łasce Najwyższego Panā (Parameszṭhina) ta wielka mantra staje się źródłem wszelkich osiągnięć i owoców, zarówno w tym życiu, jak i w życiu przyszłym.”
7. Wypowiedziawszy to i uczciwszy bóstwo, nauczyciel – po otrzymaniu zgody od Śiwy – powinien polecić sādhakowi praktykę i jogę śiwaicką.
8. Usłyszawszy polecenie nauczyciela, adept mantry powinien krok po kroku podejmować praktykę mantry, zgodnie z uprzednio nakazanym jej zastosowaniem (winijogą).
9. Praktyka mūla-mantry nazywana jest puraścaraṇa, ponieważ jest to czynność, którą należy wykonać jako pierwszą — zgodnie z uprzednio wyjaśnionym zastosowaniem (winijogą) tej mantry.
10. Praktyki mantry nie należy wykonywać w sposób skrajny; dla pragnącego wyzwolenia wystarczy to, co tutaj ustanowiono. Praktyka wykonana w ten sposób — tutaj lub gdzie indziej — przyniesie jej pomyślne owoce.
11. W pomyślny dzień, w pomyślnym miejscu, o czasie wolnym od skazy, powinien mieć białe (czyste) zęby i paznokcie, być wykąpany oraz wykonać poranną praktykę rytualną.
12. Udekorowany wonnościami, girlandami i ozdobami — w takim zakresie, w jakim to osiągalne — z nakryciem głowy (uszṇīsza), ubrany w górną szatę (uttarāsaṅga) i cały w bieli, powinien trwać w skupieniu.
13. W świątyni, w domu albo w jakimś innym, przyjemnym miejscu, powinien usiąść w wygodnej, uprzednio przećwiczonej pozycji (āsanie).
14. Ukształtowawszy swoje ciało na sposób śiwaicki, zgodnie ze ścieżką wskazaną w naukach Śiwy, powinien uczcić Władcę nad bogami — tego, który jest Panem Nakulīśów (Nandinów).”
15-16. Złożywszy Mu w ofierze pudding mleczny (pājasa), powinien kolejno dopełnić całego rytuału czci; a gdy odda pokłon temu Bogu i otrzyma od Niego zgodę, powinien recytować imię Śiwy dziesięć milionów razy, albo połowę tej liczby, albo też połowę tej połowy; ewentualnie dwa miliony albo nawet milion.
17. Następnie powinien żywić się jedynie puddingiem mlecznym (pājasa), bez sosów, bez pikantnych dodatków i bez soli; powinien zawsze wystrzegać się krzywdzenia, być cierpliwy, spokojny i opanowany.
18. A jeżeli nie ma możliwości spożywania pājasy, może jeść owoce, korzenie i podobne pokarmy. Te rodzaje pożywienia zostały zalecone przez samego Śiwę, uporządkowane według stopniowania — od bardziej do mniej doskonałych.
19. (Można przyjmować) gotowaną ofiarę (ćaru), suche przekąski, prażone ziarna jęczmienia (saktu) oraz owsiankę; warzywa liściaste, mleko, jogurt, klarowane masło, korzenie, owoce oraz wodę.
20. Wszystkie te pokarmy — zarówno przekąski, jak i zwykłe potrawy — powinien codziennie spożywać po uprzednim obrzędowym naznaczeniu ich mantrą, zachowując powściągliwość w mowie, zwłaszcza podczas tej praktyki.
21. Człowiek przestrzegający ślubu (wratī) powinien obmywać się czystą wodą oczyszczoną osiemsetkrotnym powtórzeniem mantry, albo — jeśli ma taką możliwość — wodą zaczerpniętą z rzeki; ewentualnie może jedynie dokonać pokropienia wodą, stosownie do swoich sił.
22. Powinien także codziennie dokonywać tarpaṇy i składać ofiary do ognia Śiwy: siedmioma substancjami, albo pięcioma, albo trzema, albo też samym klarowanym masłem (ghrytą).
23. Sādhaka, który w ten sposób z oddaniem praktykuje Śiwę, nie napotka niczego niemożliwego do osiągnięcia — ani w tym świecie, ani w świecie przyszłym.
24. Albo, jeśli nie jest w stanie (wykonać poprzednich praktyk), niech codziennie recytuje mantrę z umysłem skupionym w jedności, wypowiadając ją tysiąc razy, nawet na czczo, nie wykonując pełnej praktyki mantrycznej.
25. Dla niego nie ma niczego trudnego do osiągnięcia i nigdy nie spotka go nic niepomyślnego. Tutaj (w tym życiu) zdobywa wiedzę, pomyślność i szczęście, a następnie osiąga wyzwolenie.
26, Zarówno przy okazji codziennej jak i w okazjonalnej praktyce oraz w zastosowaniu mantry, powinien — stosownie do właściwej kolejności — recytować ją po uprzednim obmyciu się wodą, popiołem lub rytualną mantrą.
27. Będąc czysty, z włosami związanymi w kępkę (śikhā), przepasany świętą nicią i trzymając w dłoni pawitrę, z nałożonym potrójnym popiołem (tripuṇḍra) i z rudrākszą, powinien recytować pięciosylabową mantrę.