Wājawīja Saṃhitā (2) – Rozdział 18 – Oczyszczenie sześciu ścieżek

Upamanju powiedział:

1. Następnie, gdy uczeń – zgodnie z poleceniem nauczyciela – ukończy wszystkie ablucje i pozostałe czynności, powinien, ze złożonymi dłońmi i kontemplując, udać się na bok maṇḍali Śiwy.
2. A potem, tak jak poprzedniego dnia, nauczyciel powinien zaprezentować uczniowi maṇḍalę, wykonawszy wszystko aż do obrzędu zawiązania oczu, lecz bez wykonywania pūdży.
3. Gdy uczeń z zasłoniętymi oczami rozsypie kwiaty, nauczyciel nada mu imię według miejsca, na które te kwiaty spadły.
4. Następnie, przyprowadzając go – jak uprzednio – do maṇḍali zawierającej pozostałości poprzedniej ofiary, powinien czcić Boga Īśānę i złożyć homę w ogniu Śiwy.
5. Jeżeli uczeń miał zły sen, to dla usunięcia tego omenu nauczyciel powinien ofiarować sto i pół, albo połowę tej liczby obiat, używając Mūlawidjā (głównej mantry).
6. Następnie, opuszczając sznur związany na śikhā tak jak wcześniej, powinien wykonać pūdźę począwszy od Ādhāry (mulādhāry), obejmując wszystkie rytuały oparte na kalā Niwrytti i kolejnych poziomach (kalā).
7. Następnie wykonuje się pūdżę Wāgīśwarī (Bogini Mowy), po poprzedzeniu jej homą. A potem – oddawszy cześć Wāgīśwarze (Panu Mowy) – nauczyciel powinien ustanowić siebie w Niwrytti Kalā, która jest wszechprzenikająca.
8. Po uczczeniu Boga w maṇḍali i po złożeniu trzech obiat, nauczyciel powinien doprowadzić świadomość ucznia do jednoczesnego ogarnięcia wszystkich form istnienia (wszystkich ‘łon’), aby mógł je on przekroczyć.
9. Następnie na ciele ucznia opasanym sznurem wykonuje się mantryczne dotknięcia, pokropienia i inne czynności. Potem, zebrawszy własną świadomość, należy ofiarować świadomość ucznia w subtelnym punkcie dwādaśānta (dwanaście palców ponad głową).”
10. Następnie, biorąc mūla-mantrę i wykonawszy mudrę zgodnie z nauką śastr, nauczyciel powinien mentalnie połączyć (świadomość ucznia) ze wszystkimi formami narodzin jednocześnie.¹
11. Istnieje osiem rodzajów narodzin bogów, pięć narodzin istot zwierzęcych, jeden rodzaj narodzin ludzi oraz czternaście gatunków łon.²
12. by umożliwić jednoczesne wejście we wszystkie te formy istnienia, nauczyciel powinien właściwie ustanowić w świadomości ucznia obecność (moc) Wāgīśwarī.
13. By doprowadzić do „powstania embrionu” (symbolicznego poczęcia), powinien oddać cześć Bogu, pokłonić się i złożyć homę zgodnie z regułą; a potem kontemplować dokonanie tego aktu.
14. Następnie powinien rozważać narodziny, dalszy rozwój i działania (ucznia), jego prawość, dojrzewanie doświadczeń oraz najwyższą radość, jaka z tego płynie.
15. A dla usunięcia pozostających nieczystości – oraz dla ustanowienia wieku, doświadczeń i właściwych samskār – nauczyciel powinien złożyć trzy obiaty Bogu i zanieść Mu prośbę.
16. Gdy zaniknie przywiązanie do roli doświadczającego, do przedmiotu doświadczenia i do samego aktu doświadczania – a także gdy nastąpi oczyszczenie ciała – wówczas nauczyciel powinien przeciąć trzy więzy (pāśa) ucznia.
17. Gdy te więzy zostaną całkowicie przecięte, a uczeń zostanie wyzwolony z ich krępującej mocy, nauczyciel powinien ujrzeć jego świadomość jako czystą i niedwoistą (kewalam).
18. Następnie, po złożeniu pełnej obiaty w ogniu, powinien uczcić Brahmana, a po trzech kolejnych obiatach przekazać uczniowi śiwaicką instrukcję.
19. „O Pitāmaho (Brahmā), niech ta (ścieżka narodzin) nie stanie przed nim otworem; powinna zostać zamknięta. Taka jest doniosła śiwaicka instrukcja.”³
20. Tak pouczywszy go i uczciwszy według reguły, należy go zwolnić; a potem należy uczcić Mahādewę i złożyć trzy obiaty.
21. Gdy świadomość ucznia zostanie oczyszczona w Niwrytti-kalā i ponownie ustanowiona w nim samym – tak jak wcześniej – należy oddać cześć Wāgīśwarī w sznurze.
22. Po dokonaniu trzech obiat, pokłoniwszy się jej (Wāgīśwarī) i zwolniwszy jej obecność, należy przejść do połączenia Niwrytti kalā z Pratiszṭhā kalā.”
23. W akcie saṃdhāna, odprawiając równocześnie pūdżę i składając trzy obiaty, mistrz powinien kontemplować przeniesienie świadomości ucznia z Niwrytti-kalā do Pratiszṭhā-kalā.
24. Następnie, przywoławszy Pratiszṭhā kalā (stan ustanowienia) i wykonawszy pozostałe czynności opisane wcześniej, należy kontemplować przenikającą naturę Pratiszṭhā kalā, a także Wāgīśwarī jako tę, która przenika wszystko.
25. Gdy maṇḍala zostanie uformowana na kształt pełnej tarczy księżyca i wszystkie pozostałe czynności zostaną wykonane jak poprzednio, należy wejść w kontemplację Wiszṇu i przyjąć duchową instrukcję Śiwy.⁴
26. Po dokonaniu odprowadzenia Wiszṇu i wykonaniu pozostałych czynności mantrycznych, nauczyciel powinien kontemplować Pratiszṭhā kalā, tak jak wcześniej.
27. W jaśniejącym ogniu należy wykonać pełną homę, a następnie pozostałe czynności, tak jak wcześniej.
28. Po ustanowieniu Nīlarudry i dokonaniu dla niego pūdźy oraz pozostałych czynności, należy wykonać przewidziane działanie i przekazać śiwaicką instrukcję, zgodnie z tym, co opisano wcześniej.
28. Po przywołaniu Nīlarudry i dokonaniu jego pūdźy oraz pozostałych obrzędów, powinno się wykonać rytuał i przekazać śiwaicką instrukcję, tak jak opisano wcześniej.
29. Gdy Nīlarudra zostanie odprowadzony i jego energia uspokojona, należy ustanowić Widjā kalā i rozważać jej wszechprzenikanie.
30. W taki sam sposób należy rozważać przenikanie własnej świadomości, a także Wāgīśwarī – tak jak poprzednio – jaśniejącej jak wschodzące słońce i rozświetlającej dziesięć kierunków.
31. Następnie, po wykonaniu pozostałych czynności tak jak uprzednio, należy przywołać Maheśwarę,⁵ uczcić go i złożyć mu ofiarę, a potem mentalnie przekazać mu (Maheśwarze) wolę Śiwy (ādźńā).
32. Gdy Maheśwara zostanie odprowadzony i zostanie ustanowiona kolejna kalā, należy przeprowadzić ucznia do kalā Śāntjatītā i rozważać jej wszechprzenikanie..
33. W taki sam sposób należy kontemplować przenikanie własnej świadomości i Wāgīśwarī – jaśniejącej jak sklepienie niebieskie i wypełniającej całość – tak jak wcześniej.
34. Potem, po dokonaniu pozostałych czynności, należy uczcić Sadāśiwę i mentalnie przekazać mu wolę Śambhu, którego działanie jest nieskończone.
35. Potem, tak jak uprzednio, czci się Śiwę na głowie ucznia; uczciwszy także Wāgīśę i oddawszy mu pokłon, należy go rytualnie odprowadzić.
36. Następnie, pokropiwszy koronę głowy ucznia tak jak wcześniej, należy kontemplować rozpuszczenie Śāntjatītā kalā w zasadzie Śakti.
37. Następnie należy kontemplować najwyższą Śakti – tę, która przekracza oba brzegi, przenika wszystkie sześć ścieżek i jaśnieje niczym milion słońc, będącą naturą Śiwy.
38. Następnie, przyprowadzając ucznia przed to wszystko, należy oczyścić nożyce (kartarī) kryształową, przezroczystą wodą, a potem postąpić zgodnie z nauką śastr Śiwy.
39. Nauczyciel powinien odciąć uczniowi śikhę wraz ze sznurem, położyć ją na krowim nawozie, a następnie wrzucić śikhę do ognia Śiwy.
40. Następnie, po ponownym obmyciu nożyc mūla-mantrą z końcówką ‘wauszaṭ’, nauczyciel dotyka dłoni ucznia i przywraca jego świadomość do ciała.
41. Potem powinien zaprowadzić ucznia – po kąpieli, po wypłukaniu ust i po wykonaniu swastjadźana – do miejsca praktyki maṇḍali, gdzie ma on oddać pokłon do ziemi (daṇḍawat).
42. Wykonawszy pūdźę zgodnie z regułą, dla oczyszczenia braków w czynnościach (krijāwaikalja) należy złożyć trzy obiaty (āhuti) z mantrą wāćaka (mantra przyzywająca imię bóstwa).
43. Za pomocą recytacji półgłosem (upāṃśu) powinien złożyć trzy obiaty; następnie, ponownie uczciwszy Pana bogów Deweśa, [niech to uczyni] dla oczyszczenia braków w mantrze.
44. Za pomocą mentalnej recytacji powinien złożyć trzy obiaty; wcześniej należy uczcić Śambhu, obecnego w maṇḍali, intonując bīdżę hāṃbā. Po złożeniu trzech obiat guru, ze złożonymi dłońmi (w ańdźali), powinien modlić się:
45. ‘O Panie, dzięki Twojej łasce dokonane zostało oczyszczenie jego sześciu ścieżek. Dlatego, o Panie, prowadź go do Twojej niezniszczalnej najwyższej siedziby.’
46. Tak oznajmiwszy Bogu, po uprzednim zespoleniu nāḍī, powinien wykonać pełne obejście jak poprzednio, a następnie oczyścić elementy.
47. Następnie, aby oczyścić to, co stałe i niestałe, a także poziomy zimna i ciepła, podczas oczyszczania elementów powinien medytować postrzegając je jako przeniknięte jedną jedyną zasadą.
48. Gdy już przetnie węzły elementów i odrzuci je wraz z ich władcami, wtedy – przy właściwym ustanowieniu elementów – powinien recytować [mantrę] do Najwyższego Śiwy.
49. Po oczyszczeniu jego ciała, spaleniu go i obmyciu drobinami nektaru, powinien następnie ustanowić w nim Jaźń i ukształtować ciało złożone z oczyszczonych ścieżek (adhwan).
50. Najpierw powinien tam umieścić kalā ‘przekraczającą spokój’ (Śāntjatītāṃ), przenikającą jego ścieżkę; tę oczyszczoną kalę należy złożyć na głowie adepta, w aspekcie ‘spokoju’ (Śānti).
51. Następnie wiedzę (Widjā) należy umieścić od gardła do wnętrza pępka, a poniżej tego – Pratiszṭhę, po kolei. Jeszcze niżej, aż do kolan, należy umieścić Niwrytti i rozważyć ją.
52. Następnie, własną bīdźą i sutrą mantrą powinien dokonać njāsy na poszczególnych częściach jego ciała, czyniąc go istotą o naturze Śiwy. Gdy ujrzy go w lotosie serca, niech przywoła tam Boga i odda Mu cześć.
53. Gdy guru zapewni u adepta stałą obecność (Śiwy) i jego utożsamienie z naturą Śiwy, wtedy powinien obdarzyć go przymiotami tego, który jest przeniknięty światłem Śiwy.
54. Ofiarując trzy obiaty (āhuti),⁶ powinien poprosić o łaskę w postaci mocy, poczynając od Aṇimā; następnie w ten sam sposób ponownie obdarzyć go tymi przymiotami.
55. [Powinien obdarzyć go] wszechwiedzą, spełnieniem, poznaniem wolnym od początku i końca, niezniszczalną mocą, wolnością oraz nieskończoną potęgą.
56. Następnie, uzyskawszy zgodę Boga, powinien dokonać ablucji Deweśa (Śiwę) przy użyciu rytualnych dzbanów Sadja i pozostałych,⁷ medytując nad Nim w sercu, zgodnie z porządkiem.
57. A następnie, posadziwszy ucznia i oddawszy cześć Śiwie jak poprzednio, po uzyskaniu zgody od Śiwy powinien przekazać mu naukę śiwaicką.
58. Tam powinien polecić mantrę⁸ poprzedzoną oṃkārą, zamkniętą saṃpuṭą i kończącą się ‘namo’; a także taką, która jest zjednoczona z mocą Śiwy, odpowiednią mantrę Śakti (śakti widję).
59. Powinien wskazać jej mędrca, metrum i bóstwo, a także naturę Śiwy w jego dwóch aspektach; oraz polecić oddawanie czci Śambhu wraz z kręgami otaczających bóstw (āwaraṇa) i odpowiednimi miejscami siedzenia (āsana).
60. A następnie, ponownie uczciwszy Deweśę, powinien zwrócić się do Śiwy: „Spraw, aby wszystko, co zostało przeze mnie wykonane, stało się pomyślne.”
61. Guru wraz z uczniem powinien pokłonić się Bogu pełnym pokłonem (daṇḍavat – jak kij) na ziemnej maṇdali, a następnie zakończyć Jego rytualną obecność w maṇdali i w ogniu.
62. Następnie wszyscy członkowie zgromadzenia (sadas) powinni być czczeni po kolei, zgodnie z należną im czcią.
63. Należy obsłużyć zgodnie ze swymi możliwościami zarówno członków zgromadzenia, jak i kapłanów; nie powinno się okazywać skąpstwa przy rozdawaniu darów jeśli pragnie się pomyślności od Śiwy.