Upamanju powiedział:
1. W pomyślny dzień, w czystym miejscu pozbawionym poważnych wad, nauczyciel powinien na początku przeprowadzić poświęcenie zwane „Samaja”.
2. Po należytym zbadaniu ziemi pod względem zapachu, koloru, smaku itp., powinien polecić zbudowanie platformy zgodnie z zasadami opisanymi w nauce o architekturze.
3-4. Po przygotowaniu ołtarza, powinien wykopać osiem dołów w ośmiu kierunkach, z głównym dołem w kierunku w północno-wschodnim. Może być również na zachodzie, gdy kopie się tylko główny dół. Powinien być on upiększony przez posypanie go proszkiem.
5. Powinien być ozdobiony girlandami, girlandami z liści, proporcami i baldachimem. W środku ołtarza należy narysować mistyczny diagram. Powinien mieć pomyślne cechy.
6. Proszek użyty do mistycznego diagramu powinien być złotym pyłem zmieszanym z szafranem, aby nadawał się do inwokacji Pana. Jeśli wyznawca jest ubogi, może użyć zmielonego ziarna Niwāra zmieszanego z szafranem.
7. Szerokość lotosu w mistycznym diagramie może wynosić jedną lub dwie dłonie. Może być biały lub czerwony. Zalążnia lotosu o szerokości jednej dłoni powinna mieć osiem aṅguli (szerokość palca).
8. Pręciki powinny mieć połowę tej długości. Pozostała część zajmowana jest przez osiem płatków. Jeśli szerokość lotosu wynosi dwie dłonie, wymiary należy podwoić.
9. Na ołtarzu powinien być wykonany inny diagram o szerokości jednej dłoni lub połowy, na północny wschód od poprzedniego i dobrze udekorowany.
10. Należy rozsypać na nim ziarno ryżu zmieszane z nasionami sezamu i kwiatami, a następnie przykryć trawą darbha. Na nim należy umieścić naczynie na wodę o odpowiednich cechach.
11-12. Naczynie na wodę powinno być wykonane ze złota, srebra, miedzi lub gliny. Powinno zawierać wonności, kwiaty, akszaty (niełuskane ziarna jęczmienia), trawy kuśa i trawy dūrwā. Powinno być owinięte dwoma kawałkami tkaniny i białą nicią wokół szyjki. Powinno być wypełnione czystą wodą z włożonym pękiem trawy kuśa. Powinno zawierać przedmioty do czci oraz przykrywkę.
13-14. Należy również umieścić naczynia Bhryṅgāra i Wardhanī, a także Śaṅkha i Ćakra. Z wyjątkiem nici, pozostałe elementy mogą być wykonane z płatków i liści lotosu. Na północnym płatku lotosu wyobrażanego jako siedzisko należy umieścić Wardhanī Asrtrarādźa1 z pastą sandałową i wodą.
15. Na wschód od diagramu powinna rozpocząć się wielka pudźa Pana na wyświęconym naczyniu.
16-19. To, co zostało wspomniane wcześniej, można przeprowadzić na brzegu morza, rzeki, w zagrodzie dla krów, na górze, w świątyni, w domu lub w innym urokliwym miejscu, z wyjątkiem podestu. Po wykonaniu diagramu jak wcześniej oraz podwyższonego miejsca na ogień, nauczyciel powinien wejść do pomieszczenia do pudży z radosnym obliczem. Powinien przywołać wszelką pomyślność wokół siebie. Powinien mieć ukończone wszystkie codzienne rytuały. Powinien przeprowadzić wielką pudźę w środku mistycznego diagramu. Powinien ponownie przywołać Śiwę w naczyniu z wodą i dokonać czci.
20-21. Powinien medytować nad Panem, opiekunem ofiary, będąc zwróconym ku zachodowi. W naczyniu Astrawardhanī powinien oddać cześć broni Pana na południu. Powinien umieścić mantrę w naczyniu na mantrę. Będąc biegłym w mantrach, powinien wykonać mudry i rozpocząć ofiarę przy użyciu mantry.
22. Doskonały nauczyciel powinien dokonać ofiary w świętym ogniu w głównym dole. Pozostali bramini powinni dokonać ofiary wokół w pozostałych dołach.
23. Doskonały nauczyciel powinien dokonać ofiary tylko w głównym dole. Liczba ofiar składanych przez innych jest o połowę lub jedną czwartą mniejsza niż liczba ofiar głównego kapłana.
24. Niektórzy powinni recytować mantry wedyjskie lub pomyślne hymny. Niektórzy powinni odpowiednio wykonywać dźapę.
25-26. Powinno wykonać się taniec, muzykę – instrumentalną i wokalną – oraz inne pomyślne konwencjonalne rytuały. Po przebłaganiu zebranych braminów, nauczyciel powinien nakazać im recytację mantr Punjāha. Następnie powinien dokonać czci. Powinien modlić się do Pana z pragnieniem błogosławienia ucznia (śiszja).
27. „O Panie bogów, bądź łaskaw. O Panie, oceanie miłosierdzia, wejdź proszę do mego ciała z łaską i uwolnij mnie z więzów.”
28-30. Nauczyciel powinien wykonać saṃkalpę (przyrzeczenie): „Tak właśnie uczynię” i po uzyskaniu formalnego pozwolenia przyprowadzić ucznia, który pościł, przyjmując tylko hawiszję raz dziennie, który wykąpał się i wykonał codzienne rytuały. Uczeń powinien kontynuować dźapę Praṇawy i medytować nad Panem. Następnie należy wykonać dla niego pomyślne rytuały. Powinien zostać posadzony na trawie darbha na Maṇdali, przed zachodnim lub południowym wejściem. Uczeń powinien siedzieć zwrócony na północ.
31-32. Nauczyciel, zwrócony na wschód, powinien skropić głowę ucznia wodą z naczynia Prokszaṇī, gdy ten siedzi prosto ze złożonymi dłońmi w geście czci. Powinien delikatnie dotknąć kwiatami oczu ucznia i zawiązać je paskiem nowego jedwabnego materiału, powtarzając mantry.
33. Następnie powinien wprowadzić ucznia do Maṇḍapy przez drzwi i nakazać mu trzykrotnie ją obejść.
34. Następnie, po złożeniu garści kwiatów wraz z kawałkiem złota przed Panem, powinien złożyć pokłon na ziemi zwrócony na wschód lub północ.
35. Następnie, jak poprzednio, nauczyciel powinien skropić głowę ucznia wodą i rozsypać kwiaty. Zasłona z oczu powinna zostać zdjęta.
36-37. Po obejrzeniu Maṇdali, powinien ponownie złożyć pokłon Panu ze złożonymi dłońmi. Nauczyciel powinien posadzić ucznia na południe od Maṇdali i po swojej lewej stronie, na siedzeniu z trawy darbha. Po przebłaganiu Pana, nauczyciel powinien położyć swoją pomyślną dłoń na jego głowie.
38. Recytując mantrę Śiwy, nauczyciel, będący tożsamy z Śiwą, powinien położyć swoją dłoń, jaśniejącą blaskiem śiwaickim, na głowie ucznia.
39. Tą samą dłonią nauczyciel powinien dotknąć wszystkich części jego ciała. Uczeń powinien złożyć pokłon Panu w postaci nauczyciela, padając na ziemię.
40-41. Powinien odpowiednio oddać cześć Panu i wykonać trzy āhuti (ofiary złożone do ognia). Powinien usiąść jak poprzednio. Nauczyciel powinien dotknąć ucznia końcówką trawy darbha. Dzięki swej Widji powinien wejść w Ātmana. Po złożeniu pokłonu Panu, powinien wykonać rytuał Nāḍīsandhāna.
42-44. Powinien przeprowadzić rytuał Prāṇanirgama, jak opisano w śiwaickich pismach. Pamiętając o mistycznym wejściu w ciało ucznia, powinien wykonać rytuał tarpaṇa z odpowiednimi mantrami. Do tarpaṇy powinien złożyć dziesięć āhuti trzykrotnie z mantrami pomocniczymi. Po złożeniu pūrṇāhuti, biegły nauczyciel powinien ponownie złożyć dziesięć āhuti z recytacją mūlamantry, jako rytuał ekspiacyjny.
45-46. Po ponownym oddaniu czci Panu bogów i wykonaniu āćamany, nauczyciel powinien przeprowadzić homę zgodnie z zasadami i podnieść ucznia z jego kasty. Jeśli jest waiśją, najpierw zostaje podniesiony do kszatriji. Następnie, wykonując te rytuały, nauczyciel podnosi go do poziomu bramina.
47. Jeśli uczeń jest kszatriją, najpierw zostaje podniesiony do poziomu bramina, a następnie do postaci Rudry. Jeśli uczeń jest braminem, zostaje podniesiony do postaci Rudry.
48. Wykonawszy prokṣaṇa (skropienie) i tāḍana (symboliczne dotknięcie), nauczyciel powinien umieścić własnego Ātmana w Ātmanie ucznia; pamiętając, że jest on natury Śiwy, powinien wyobrażać go sobie jako pulsującego niczym iskra ognia.
49. Nauczyciel powinien wydychać powietrze mantrą przez nāḍī wskazaną uprzednio; następnie, wychodząc, powinien wejść tą samą nāḍī do serca ucznia.
50. Wszedłszy, powinien medytować nad jego świadomością, podobną do niebieskiej kropki; powinien kontemplować ją jako jaśniejącą, wolną od skazy dzięki własnemu blaskowi.
51. Używając tej samej nāḍī, nauczyciel-mantrin wykonuje mudrę saṃhāra. Następnie, nie stosując wdechu (pūraka), pobiera tę energię i umieszcza ją w sobie, aby połączyć ją ze swoim własnym Ātmanem.
52. Potem, poprzez tą samą nāḍī, przy pomocy kuṃbhaki (wstrzymania oddechu) i rećaki (wydechu), tak jak wcześniej, ponownie pobiera tę energię z serca ucznia i osadza ją w nim.
53. Po dotknięciu go i przekazaniu mu świętej nici otrzymanej od Śiwy, powinien dokonać trzy āhuti, a potem pūrṇāhuti.
54. Ucznia powinno się posadzić po prawej stronie bóstwa, na doskonałym siedzisku, wysłanym trawą Kuśa i kwiatami; dłonie powinien mieć złożone w geście czci i być zwrócony na północ.
55. Nauczyciel sam, siedząc na doskonałym siedzisku z trawy Kuśa, powinien przyjąć pozycję Swastikāsana, zwrócić się na wschód, i przywoływać mantry o wielce pomyślnym brzmieniu.
56. Następnie, biorąc pełny dzban, całkowicie uświęcony i medytując nad Śiwą, nauczyciel powinien dokonać ablucji ucznia.
57. Potem, po wytarciu z niego wody rytualnej i ubraniu go w białą szatę, uczeń — oczyszczony i ozdobiony — powinien z dłońmi złożonymi w czci wejść do Maṇḍapy.
58. Po posadzeniu go jak wcześniej, na siedzisku z trawy Darbha, nauczyciel powinien uczcić Maṇḍalę i bóstwo, a następnie wykonać Karaṇjāsę.
59. Następnie nauczyciel, medytując w umyśle nad Panem i biorąc bhasmę (popiół) w obie dłonie, obiema dłońmi powinien posmarować ciało ucznia popiołem i wypowiedzieć imię Śiwy.
60. Potem Śiwācārja, wykonawszy rytuały Dahana i Plāwana oraz inne obrzędy, powinien uświęcić ucznia rytuałem Mātrikānjāsa.
61. Następnie, medytując nad āsaną (siedziskiem) Śiwy, nauczyciel powinien ustanowić ją na głowie ucznia i tam, zgodnie z regułą, mentalnie przywołać i uczcić Śiwę.
62. Ze złożonymi dłońmi powinien modlić się do Pana: „O Panie, bądź tu zawsze obecny”. Tak prosząc Śambhu, powinien wyobrażać Go sobie jaśniejącego boskim blaskiem.
63. Po uczczeniu Śiwy i otrzymaniu i uzyskaniu Jego zgody, nauczyciel powinien powoli wyszeptać mantrę Śiwy do ucha ucznia.
64. Uczeń, ze złożonymi dłońmi, słysząc mantrę i koncentrując na niej umysł, powinien powoli ją powtarzać – zgodnie z nakazem Śiwācārji.
65. Następnie mistrz znający mantry powinien przekazać także mantrę Śakti; po jej wypowiedzeniu powinien pomyślnie pobłogosławić ucznia.
66. Po krótkim wyjaśnieniu znaczenia sylabicznego mantry, nauczyciel powinien pouczyć go o formie Pana, praktyce Jogi i āsanach.
67. Następnie uczeń, z polecenia nauczyciela, w obecności Śiwy, ognia i guru, powinien z oddaniem wypowiedzieć słowa dīkszā.
68. „Lepsza jest nawet utrata życia, albo ścięcie głowy, niż spożywanie czegokolwiek bez uprzedniego oddania czci Trójokiemu Panu”.
69. Ten, kto to wypowie, powinien – aż do ustania omamienia i błędu – czcić Pana, być trwałym w oddaniu i całkowicie ku Niemu skierowanym.
70. Od tej chwili będzie znany jako Samaja w āśramie nauczyciela; uzyskawszy uprawnienia, powinien być posłuszny rozkazowi guru i pozostawać mu podporządkowanym.
71. Następnie, ze złożonymi dłońmi, nauczyciel powinien wziąć popiół i własną ręką nałożyć go uczniowi, a także wręczyć mu uświęcony koralik rudrāksza.
72. Jeśli to możliwe, da mu liṅgam2 lub ucieleśniony wizerunek Pana, przedmioty potrzebne do pūdźā, homy, dźapy i medytacji.
73. Otrzymawszy to wszystko z wielkim szacunkiem od Śiwācārji, uczeń (śiszja) powinien przyjąć to tylko za jego pozwoleniem, nigdy inaczej.
74. To wszystko, co otrzymał od nauczyciela, powinien przyjąć z najwyższym oddaniem, strzec tego i czcić Śambhu, w klasztorze lub w domu.
75. Następnie nauczyciel, zgodnie z oddaniem, wiarą i zdolnością pojmowania ucznia, powinien pouczyć go o Śiwāćāra (śiwaickich zasadach postępowania).
76. Wszystko, co zostało nakazane, powiedziane lub w jakikolwiek sposób przekazane przez Śiwācārję podczas Samaji, uczeń powinien zachować z najwyższą czcią.
77. Naukę śiwaickiej Āgamy – czytanie, recytację i słuchanie – powinien wykonywać wyłącznie według wskazań nauczyciela, nie według własnego upodobania ani w żaden inny sposób.
78. Tak w skrócie wyłożono Saṃskārę (inicjację) zwaną Samaja – najwyższy środek dla ludzi do osiągnięcia siedziby Śiwy.