Wājawīja Saṃhitā (2) – Rozdział 15 – Wielkość nauczyciela (guru)

Śrī Kryszṇa powiedział:

1-2. O święty panie, wspomniałeś o wielkości mantry, podobnie jak o zasadach jej praktyki zawartych w samych Śruti. Teraz pragnę usłyszeć szczegóły Śiwasaṃskāry. W trakcie wyjaśniania sposobu przyjmowania mantry wspomniano o niej jedynie pobieżnie.

Upamanju powiedział:

3. Dobrze, przedstawię ci święte i niszczące grzechy szczegóły konsekracji, tak jak wyjaśnił je Śiwa.
4. Konsekracja ta nazywa się tak dlatego, ponieważ dzięki niej wielbiciel zostaje wspaniale uprawniony. Jest to sposób oczyszczania sześciu ścieżek.
5. Ta sama Saṃskāra nazywana jest inicjacją, ponieważ dzięki niej przekazywana jest doskonała wiedza, a więzy Pāśa zostają pokonane.
6. Inicjacja, jak nakazuje Śiwa, wielki Ātman, w Śiwāgamie jest potrójna – dotycząca Śiwy, Śakti i mantry.
7-8. Inicjacja Śiwy polega na tym, że poprzez sam widok, dotyk i rozmowę nauczyciela (guru) dusza indywidualna natychmiast uzyskuje świadomość niwelującą niewolę. Jest dwukrotna z powodu różnicy w stopniu zniszczenia niewoli, tj. ostra i bardziej ostra.
9. Ta ostrzejsza (Tiwratara) jest tą, dzięki której błogość zostaje osiągnięta natychmiast. Ta ostra skutecznie oczyszcza grzech żyjącego człowieka.
10. Forma inicjacji Śakti, połączona z wiedzą, wykonywana jest przez guru posiadającego wiedzę dla jego wizji, po tym jak wchodzi on w ciało ucznia ścieżką Jogi
11. Forma inicjacji mantry połączona jest z obrzędami wykonywanymi na ołtarzu ofiarnym. Musi ona być wykonana przez guru zewnętrznie, w stosunku do ucznia o tępej inteligencji.
12. Uczeń otrzymuje błogosławieństwo w odniesieniu do swojej Śakti,¹ ponieważ dążenie do cnoty śiwaickiej ma to za podstawowy warunek.
13. Tam gdzie Śakti nie jest uchwycona, tam nie osiąga się ani czystości, ani widjā, ani właściwego postępowania, ani wyzwolenia, ani żadnego osiągnięcia.
14. Dlatego, przestrzegając znaków służących uzyskaniu Śakti, guru powinien oczyścić i konsekrować ucznia — czy to przez wiedzę, czy przez rytuały.
15. Ten, kto postępuje inaczej, jest złym człowiekiem, który ginie. Dlatego guru powinien badać ucznia pod każdym względem.
16. Ponieważ Śakti jest oświeceniem i błogością, te dwie cechy są znakami jej objawienia się.
17. Symbolem błogości i oświecenia są zmiany i modyfikacje w umyśle w formie drżenia, gęsiej skórki oraz zmian w głosie, oczach i innych częściach ciała.
18. Uczeń także powinien przeprowadzić test nauczyciela przez te charakterystyczne znaki oraz kontakt z nim podczas wielbienia Śiwy lub przez tych, którzy z nim są związani lub do niego się zwracają.
19. Test ucznia dotyczy jego godności do nauki, a nauczyciela – powagi jego dążenia. Dlatego uczeń powinien starać się pod każdym względem czcić guru.
20. Kto jest nauczycielem, jest Śiwą, a kto jest Śiwą, jest nauczycielem. Nauczyciel i Śiwa to ta sama osoba obecna w formie wiedzy.
21. Jak Śiwa, tak wiedza. Jak wiedza, tak nauczyciel. Korzyść jest taka sama w kulcie Śiwy, wiedzy lub nauczyciela.
22. Nauczyciel jest w formie bogów i mantr. Dlatego wszelkie starania powinny zmierzać do przyjęcia jego rozkazów z pokornie pochyloną głową.
23. Poszukujący dobra nigdy nie powinien nawet myśleć o łamaniu poleceń nauczyciela, ponieważ tylko ten, kto wykonuje jego rozkazy, zdobywa bogactwo wiedzy.
24. Nie powinien nic robić bez zgody nauczyciela, ani chodzić, stać, spać czy jeść. Szczególnie jeśli czynność odbywa się w obecności nauczyciela, musi być wykonana za jego pozwoleniem.
25. Ponieważ nauczyciel jest samym panem, a jego dom jest świątynią pana, uczeń nie powinien siadać, jak mu się podoba, w domu nauczyciela lub w jego obecności.
26-28. Człowiek staje się upadły przez grzechy jak przez kontakt z grzesznikami. Jak cena złota traci zanieczyszczenia w ogniu, tak uczeń traci grzechy przez kontakt z nauczycielem. Jak masło klarowane topi się przy ogniu, tak grzechy topią się w obecności nauczyciela. Jak płonący ogień pali gałąź, suchą lub mokrą, tak zadowolony nauczyciel pali jego grzechy.
29-31. Uczeń nigdy nie powinien drażnić nauczyciela umysłowo, słownie czy fizycznie. Z powodu jego gniewu długowieczność, dobrobyt, wiedza i święte rytuały – wszystko to jest spalane. Ofiary tych, którzy wywołują jego gniew, są daremne, podobnie jak ich wstrzemięźliwość i praktyki. Nie ma wątpliwości w tej kwestii. Nikt nie powinien nigdy wygłaszać słów przeciwko nauczycielowi. Jeśli z powodu omamienia takie wypowiedzi padną, upadnie on do piekła Raurawa.
32-37. Jeśli człowiek jest rozumny i poszukuje dobra, nie powinien działać fałszywie wobec nauczyciela umysłowo, słownie ani fizycznie. Niezależnie od tego, czy wyraźnie nakazano mu to, czy nie, uczeń powinien czynić to, co jest dobre i przyjemne dla nauczyciela. Powinien on wykonywać swoje zadanie w jego obecności lub w inny sposób. Ten, kto tak postępuje — kto jest zawsze oddany, czujny umysłowo i spełnia to, co zadowala nauczyciela, zasługuje prawo do rytuałów śiwaickich. Jeśli nauczyciel jest rozumny, pełen cnót, zdolny rozświetlać wielką błogość, zna rzeczywistość i jest przywiązany do Śiwy, jest kompetentny do obdarzenia zbawieniem. Nikt inny. Zasada wytwarzania wiedzy rodzi się z wielkiej błogości. Tylko ten, przez którego ta zasada jest znana, może wskazać błogość, a nie ten, kto jedynie nosi nazwę nauczyciela, lecz pozbawiony jest prawdziwej wiedzy.
38. Dwie łodzie mogą przewieźć się nawzajem przez rzekę. Kawałek skały nie może przeprawić drugiego kawałka skały przez rzekę. Jeśli nauczyciel jest nauczycielem tylko z nazwy, wyzwolenie także jest tylko z nazwy.
39. Ci, przez których ta zasada jest znana, są wyzwoleni i mogą wyzwalać innych. Nie może być oświecenia ani samorealizacji u tego, kto jest pozbawiony zasad.
40. Ten, kto nie ma urzeczywistnienia jest zwierzęciem. Człowiek pobudzany przez zwierzę nie może porzucić swojej zwierzęcej natury.
41. Dlatego tylko znawca zasad jest poszukiwany jako wyzwolony i wyzwoliciel. Jest on obdarzony wszystkimi cechami i zna wszystkie Śāstry.
42-43. Ten, kto jest pozbawiony zasad, jest nieskuteczny, choćby znał wszystkie środki i reguły postępowania. Największa błogość rodzi się na widok nauczyciela, którego intelekt sięga osobistego urzeczywistnienia i działa w zasadzie. Dlatego rozsądna osoba wybierze sobie nauczyciela, który może przekazać oświecenie i błogość.
44-46. Właściwemu nauczycielowi powinni służyć uczniowie, którzy pragną zbawienia i którzy są ekspertami w pokornym postępowaniu w tym celu. Gdy (w uczniu) zaświta urzeczywistnienie, powinien trwać w nim z trwałym oddaniem. Nigdy nie powinien unikać zasad ani ich zaniedbywać. Jeśli uczeń nie osiągnie ani oświecenia, ani błogości nawet po roku, nawet nieznacznie, powinien zwrócić się do innego nauczyciela.
47. Nawet jeśli uda się do innego nauczyciela, nigdy nie powinien znieważać poprzedniego nauczyciela, jego braci, synów, tych, którzy pouczają czy nakłaniają.
48-49. Zwracając się na początku do bramińskiego nauczyciela, który opanował Wedy, jest inteligentny, przystojny, przyjemny w wyglądzie, który obdarza ochroną i jest miłosierny, powinien on go przebłagać i starać się go zadowolić umysłowo, słownie i fizycznie.
50. Powinien nieustannie go błagać, aż będzie zadowolony. Jeśli nauczyciel jest zadowolony, grzechy ucznia są natychmiast zniwelowane.
51-52. Dlatego powinien dawać nauczycielowi monety, klejnoty, pola, domy, ozdoby, ubrania, pojazdy, łoża, siedzenia itd., zgodnie ze swoim bogactwem i zasobami. Jeśli pragnie wielkiego celu, nie powinien być skąpy w kwestii majątku.
53. Ponieważ nauczyciel jest jego ojcem, matką, panem, krewnym, bogactwem, szczęściem, przyjacielem, towarzyszem itd., powinien mu wszystko ofiarować.
54. Po ofiarowaniu tego wszystkiego, powinien poświęcić nauczycielowi siebie, swoją rodzinę i cały majątek wraz z wodą i pozostać mu poddanym na zawsze.
55. Ponieważ ofiarował siebie Śiwie jako swojemu wielbicielowi, pozostanie nim na zawsze. Nie będzie miał już ponownych narodzin.
56. Nauczyciel powinien testować bramińskiego ucznia przez rok, kszatriję przez dwa lata, a waiśję przez trzy lata.
57. Powinien testować uczniów, nakazując im zrzeczenie się życia i majątku lub zlecając proste zadania wyższym wielbicielom, a niższym szlachetne zadania.
58. Nawet gdy są karani lub bici, jeśli nie czują cierpienia, są uważani za opanowanych i czystych i dlatego zasługują na konsekrację w rytuałach śiwaickich.
59-61. Decyzja świętych tekstów jest taka, że bramińscy wielbiciele z następującymi kwalifikacjami powinni być odpowiednio konsekrowani i oświeceni. Powinni być bez przemocy, miłosierni, zawsze aktywni i czujni umysłowo, wolni od arogancji, inteligentni, pozbawieni rywalizacji, o słodkich ustach, szczerzy, o miękkich sercach, czyści, pokorni, stabilni, obdarzeni czystością postępowania i dobrze wychowani pod każdym względem.
62. Kobiety same nie są uprawnione do święceń śiwaickich. Jeśli są oddane Panu, mogą być wyświęcone za zgodą swoich mężów.
63-64. Wdowa może być wyświęcona za zgodą swoich synów; panna za zgodą ojca. Rytuał oczyszczenia ścieżek nie jest przepisywany mężczyznom Śudrom, zwłaszcza upadłym i mieszanym kastom. Jeśli mają pobożne uczucia do Śiwy, oczyszczenie grzechów dokonuje się przez święte obmycie Jego stóp.
65-67. Rytuał wyświęcenia dla osób urodzonych z małżeństw anuloma (kast mieszanych) powinien być wykonywany według zwyczajów rodziny matki. Dziewczyna uprawniona do rytuałów śiwaickich przez ojca powinna być wydana za mąż tylko za wielbiciela Śiwy, a nie za  kogoś, kto nie jest wielbicielem. Jeśli niechcący zostanie wydana za kogoś, kto nie jest wielbicielem, powinna próbować przekonać męża do wiary śiwaickiej. Jeśli nie zdoła, powinna go opuścić i praktykować święte rytuały mentalnie.
68-70. Czysta pani Anasūjā opuściła męża Atri, doskonałego mędrca, i przebłagiwała Śiwę przez pokutę; Draupadī, która nie uczestniczyła w rytuałach starszych, przebłagiwała Nārājaṇę przez pokutę i zdobyła Pāṇḍawów jako swoich mężów. Ze względu na wagę rozkazów Śiwy, kobieta praktykująca cnotę śiwaicką nie popełnia grzechu, ponieważ nie ma wyboru wolności.
71-72. Cóż po wielu słowach? Każdy, kto całkowicie ucieka się do Śiwy, zostanie oczyszczony, jeśli jest podporządkowany nauczycielowi. Obrzęd wyświęcenia się nie różni. Ten, kto rozwija świadomość poprzez samo spojrzenie, dotyk lub rozmowę z nauczycielem, nie spotyka się z niepowodzeniem.
73-74. Mentalny obrzęd poświęcenia, który wykonuje się ścieżką Jogi, nie jest tutaj wspomniany. Jest to wielka tajemnica i powinna być poznana bezpośrednio z ust nauczyciela. Teraz omówiony zostanie pokrótce obrzęd poświęcenia poprzez święte rytuały. Jego szczegółowe wyjaśnienie nie jest możliwe.