Pan Śiwa powiedział:
1. O dobroduszna pani, dźapa bez nakazu nauczyciela, świętych rytuałów, wiary i przewidzianych opłat jest bezowocna, nawet jeśli nakaz został uzyskany.
2. Jeśli mantra jest dobrze praktykowana z uzyskaniem nakazu, towarzyszą jej święte rytuały, wiara we mnie oraz przewidziane opłaty, wtedy jest wielce skuteczna.
3-4. Wielbiciel powinien zwrócić się do bramińskiego nauczyciela, który zna zasady, wykonuje dźapę, jest oddany medytacji i obdarzony cnotami. Powinien pilnie wielbić go umysłowo, słownie, fizycznie i materialnie. Powinien posiadać czystość pobożności.
5-6. Bramiński wielbiciel zawsze powinien energicznie czcić nauczyciela. Jeśli jest zamożny, powinien ofiarować nauczycielowi doskonałe konie, słonie, rydwany, ozdoby, ubrania, zboże i bogactwa.
7-8. Nie powinien być skąpy jeśli pragnie osiągnąć Siddhi dla siebie. Po oddaniu się wraz z majątkiem nauczycielowi i bez oszustwa czci go najlepiej jak potrafi, powinien nauczyć się mantry i zdobyć wiedzę we właściwym porządku.
9-13. Kiedy nauczyciel jest usatysfakcjonowany, pozwoli mu pozostać przez rok, służąc mu bez arogancji. Następnie, w pomyślny dzień, nakaże mu się wykąpać po uprzednim poście. Dla oczyszczenia podda go ponownie ablucji przy użyciu naczyń pełnych ghī i świętej wody, do której zostaną dodane święte substancje. Ubierze go starannie i ozdobi wonnymi girlandami, ozdobami i szatami. Zostaną wyrecytowane mantry Puṇjāha i uczczeni zostaną bramini. Potem, w świętym miejscu – nad brzegiem morza, nad rzeką, w zagrodzie dla krów, w świątyni lub w samym domu – o pomyślnej godzinie, gdy dzień sprzyja osiągnięciu celu, gdy układy gwiazd są wolne od wad, pobłogosławi go i przekaże mu właściwie moją wiedzę.
14-15. W odosobnionym miejscu nauczyciel, z radością w umyśle, powtórzy mantrę z właściwą intonacją. Następnie nakaże uczniowi ją powtórzyć. Potem nauczyciel powie: „Niech będzie pomyślność. Niech będzie pomyślność wokół. Niech wszystko będzie przyjemne i pomyślne”. W taki sposób nauczyciel przekaże mantrę i pozwoli mu ją praktykować.
16. Otrzymawszy mantrę i pozwolenie od nauczyciela, uczeń wykona Saṃkalpę z czystym umysłem i powtórzy mantrę z rytuałem inicjacji.
17. Tak długo jak żyje, codziennie powinien powtarzać mantrę tysiąc osiem razy, nie myśląc o niczym innym i być oddany wyłącznie jej. Osiąga w ten sposób najwyższy cel.
18. Ten, kto wykona dźapę czterysta tysięcy razy z wielkim oddaniem, jedząc tylko w nocy, z pełną samokontrolą, zwany jest Pauraśćaraṇiką.
19. Nie ma na świecie nikogo równego jemu, kto po zakończeniu Puraśćaraṇi kontynuuje codzienną dźapę. Jest sam Siddhą i obdarza Siddhi innych.
20-23. Powinien wziąć kąpiel i usiąść w dogodnej pozycji w świętym miejscu. Powinien medytować nade mną i tobą w sercu i pamiętać swojego nauczyciela. Powinien siedzieć zwrócony na północ lub na wschód, zachować milczenie i skupienie umysłu, oczyścić pięć zasad dzięki obrzędom Dahana i Plāwana. Wykonać Mantranjāsę, uczynić swoje ciało godnym i czystym, medytować o nas powstrzymując Prāṇę i Apānę. Powinien pamiętać odpowiednie miejsce, formę, mędrca, miarę, bóstwo przewodnie, Bīdźę, Śakti i wypowiedź. Potem wykonać dźapę pięciosylabowej mantry.
24. Eksperci w znaczeniach tekstów Āgama mówią, że mentalna dźapa jest doskonała, Upāṃśu dźapa (cicha) jest średnia, a werbalna dźapa jest najniższej jakości.
25. Dźapa z Rudrą jako bóstwem przewodnim jest najdoskonalsza, z Wiszṇu jest średnia, a z Brahmą najniższej jakości.
26. Mamrotanie mantry z wysoką, niską lub średnią intonacją, przy wyraźnych lub niewyraźnych słowach i literach, nazywane jest dźapą werbalną
27. Upāṃśu dźapa to taka, w której język drga i jest lekkie wypowiedzenie. Może nie być słyszalne dla innych lub być słyszalne jedynie trochę
28. Mentalna dźapa to ta, gdzie dobrze myśli się o literach i rozważa słowa oraz ich znaczenia.
29. Jeśli skuteczność wāćikadźapy wynosi jeden, to upāṃśu dźapa jest sto razy skuteczniejsza, mānasadźapa tysiąc razy, a sagarbha dźapa sto razy bardziej niż mānasadźapa.
30. Dźapa wykonywana z prāṇājāmą to sagarbha dźapa. Na początku i na końcu polecana jest nawet agarbha prāṇājāma.
31. Po wykonaniu Prāṇājāmy czterdzieści razy, inteligentny wielbiciel, znając znaczenie mantry, powinien ją pamiętać. Jeśli nie może powtórzyć tylu razy, powtarza tyle razy, ile pozwala jego siła fizyczna.
32. Powinien wykonać pięć, trzy lub jedną prāṇājāmę, czy to agarbha czy sagarbha. Prāṇājāma sagarbha jest lepsza z tych dwóch.
33. Sadhjāna dźapa jest tysiąc razy lepsza niż sagarbha dźapa. Jeden z pięciu typów dźapy powinien być wykonywany zgodnie z własnymi możliwościami.
34-36. Istnieją różne sposoby liczenia liczby powtórzeń mantry. Liczenie palcami jest jednym sposobem. Osiem razy tę liczbę można obliczać liniami, dziesięć razy – lalkami, sto razy – muszlami lub klejnotami, tysiąc razy – koralem, dziesięć tysięcy razy – kryształem, sto tysięcy razy – perłami, milion razy – nasionami lotosu, dziesięć milionów razy – kawałkami złota, a nieskończoną liczbę razy – wiązką trawy Kuśa lub koralami Rudrāksza.
37-38. Różaniec zawierający korali paciorków Rudrāksza dla dźapy przynosi bogactwo, zawierający dwadzieścia siedem korali daje pożywienie, dwadzieścia pięć korali daje wyzwolenie, piętnaście korali przynosi owoce czarnej magii.
39. Kciuk używany do liczenia daje wyzwolenie. Palec wskazujący niszczy wrogów. Środkowy palec daje bogactwo. Palec serdeczny przynosi spokój i pokój.
40-41. Jeśli jest sto osiem korali, różaniec jest najlepszy. Jeśli ma sto korali, jest doskonały. Jeśli pięćdziesiąt korali, jest średni. Czterdzieści cztery korale są dobre. Dźapa powinna być wykonywana z użyciem tych różnych różańców. Nie należy ich nikomu pokazywać.
42. Mały palec (kaniszṭhā) jest określany jako ‘kszariṇī’ i jest pomyślny w wykonywaniu dźapy. Mantrę przeznaczoną do recytacji należy recytować z kciukiem będącym w kontakcie z innymi palcami.
43. Jeśli dźapa jest wykonywana bez kciuka, jest bezskuteczna. Jeśli jest wykonywana w domu, jest zwyczajnie skuteczna. Jeśli jest wykonywana w oborze, jest sto razy skuteczniejsza.
44. W świętym lesie lub parku jest tysiąc razy skuteczniejsza. Na świętej górze jest dziesięć tysięcy razy skuteczniejsza. Na brzegach rzeki jest sto tysięcy razy skuteczniejsza.
45-46. Mówi się, że dźapa wykonywana w świątyni jest dziesięć milionów razy skuteczniejsza. Ta wykonywana w mojej obecności jest nieskończoną ilość razy skuteczniejsza. Dźapa w obecności słońca, ognia, nauczyciela, księżyca, lampy, wody, braminów i krów jest zalecana. Siedzenie na wschód od nich sprzyja korzystnej kontroli; na południe od nich ma naturę czarnej magii.
47-50. Na zachód od nich sprzyja bogactwu, a na północ przynosi pokój. Jeśli dźapa jest wykonywana w obecności słońca, ognia, braminów, bogów, nauczycieli i innych, nie powinno się odwracać od nich twarzy. Nigdy nie należy wykonywać dźapy z turbanem na głowie, lub w zbroi czy gorsecie, nago, z rozczochranymi włosami, z zakrytym karkiem, bez Pawitry w ręku, będąc nieczystym lub w rozpaczy. Podczas wykonywania dźapy należy unikać gniewu, upojenia, kichania, plucia, ziewania oraz widoku psa lub osoby niskiego pochodzenia. Jeśli się to zdarzy, należy wykonać Āćamanę lub przypomnieć sobie o mnie i o tobie.
51-53. Albo powinien zobaczyć ciała niebieskie, albo wykonać Prāṇājamę. Nie należy wykonywać dźapy bez siedzenia na którym się siedzi, ani leżąc, ani stojąc czy chodząc. Nie należy wykonywać dźapy na otwartej ulicy, w niepomyślnym miejscu lub w ciemności. Nie należy rozciągać nóg podczas dźapy, ani siedzieć w pozycji koguta, w pojeździe czy na kanapie. Dźapa nie powinna być wykonywana, gdy ktoś jest zmartwiony. Jeśli jest zdolny, powinien wykonać dużo dźapy. Osoby słabe powinny wykonywać dźapę według swoich możliwości.
54. Po co tyle mówienia? Posłuchaj tych słów w skrócie. Osoba o dobrym postępowaniu, wykonująca dźapę i czysto medytująca, osiąga dobrobyt.
55. Dobre postępowanie jest największą cnotą. Jest największym bogactwem, największą wiedzą i najwyższym celem.1
56. Osoba pozbawiona dobrego postępowania jest potępiana na świecie. Nie będzie szczęśliwa w innym świecie. Dlatego należy mieć dobre postępowanie.
57. Spełnianie obowiązków przewidzianych przez Wedy, Śāstry i zwolenników Wed oznacza dobre postępowanie, nic innego.
58. Dobre postępowanie to także postępowanie dobrych. Teizm jest źródłem dobra.
59. Jeśli ktoś jest wierzący, nie zbłądzi z drogi dobrego postępowania, nie popełni błędów ani nie ulegnie zanieczyszczeniu. Dlatego należy być wierzącym w Boga i Wedy.
60. 0. Wiara jest przekonaniem, że szczęście i cierpienie osiąga się również w przyszłości poprzez dobre i złe czyny, tak jak w tym świecie.
61. O ukochany, powiem ci kolejną tajemnicę, którą należy dobrze strzec. Nie powinna być przekazywana nikomu, ani wszystkim, ani ateistycznym brutalom.
62. W erze Kali nie ma większego czynnika ochronnego niż pięciosylabowa mantra dla człowieka upadłego lub niskiego pochodzenia i pozbawionego dobrego postępowania.
63. Ta mantra nie jest nieskuteczna, gdy powtarza ją osoba chodząca, stojąca, wykonująca inne czynności, czy jest czysta lub nieczysta.
64. Ta mantra nie jest nieskuteczna nawet jeśli nie została prawidłowo przekazana przez nauczyciela. Nie jest nieskuteczna nawet w przypadku osób nie dbających o dobre postępowanie i nie oczyszczających sześciu ścieżek.
65. Ta mantra nie jest nieskuteczna w przypadku osoby niskiego pochodzenia, głupca, osoby złudzonej, upadłej i niegodziwej przekraczającej granice przyzwoitości.
66. Nie ma wątpliwości, że ta mantra staje się skuteczna w przypadku osoby obdarzonej oddaniem do mnie, niezależnie od jej stanu. Nie dotyczy to innych mantr.
67. O ukochana, w przypadku tej mantry nie trzeba zbytnio brać pod uwagę pomyślnej godziny, daty, gwiazdy, dnia tygodnia itp. Jest zawsze czujna, nie śpi.
68. Ta wielka mantra nigdy nikomu nie szkodzi. Może być Susiddha, Siddha lub Sādhja.
69. Jest Susiddha, jeśli jest przekazywana przez nauczyciela, który jest Siddhą. Jeśli jest przekazywana przez nauczyciela, który nie jest Siddhą, jest ona Siddha. Zwykła mantra to Sādhja.
70. Jeśli ktoś ma wiarę we mnie, w mantrę i w nauczyciela, mantra niewątpliwie zostanie osiągnięta, czy jest Asādhita czy Sādhita.
71. Dlatego uczony wielbiciel powinien zwracać się ku pięciosylabowej mantrze, unikając innych mantr niosących ryzyko w kwestii autoryzacji.
72. Nie ma gwarancji, że jeśli inne mantry zostaną osiągnięte, ta mantra również zostanie osiągnięta. Ale jeśli ta mantra zostanie osiągnięta, wszystkie inne mantry też zostaną osiągnięte.
73. Tak jak, o bogini, ja nie jestem osiągany nawet jeśli inni bogowie zostają osiągnięci, ale jeśli ja zostaję osiągnięty, inni bogowie też są osiągnięci, tak samo jest z mantrami.
74. Ponieważ ta mantra działa niezależnie od kast, wady spotykane w innych mantrach nie występują w tej mantrze.
75. Niemniej jednak ta mantra nie powinna być używana dla błahych korzyści lub przeciwko nieistotnym przeciwnikom. Tylko wtedy jest bardzo skuteczna.
Upamanju powiedział:
76. Tak oto sposób powtarzania tej pięciosylabowej mantry został wyjaśniony bogini przez samego pana Śiwę dla dobra światów.
77. Ten, kto wychwala ją z oddaniem lub słucha jej z pobożnym umysłem, jest wyzwolony od wszystkich grzechów i osiąga najwyższy cel.
Przypisy:
- Manu Smryti 1.108-110. ↩︎