Pan Śiwa powiedział:
1. O bogini, teraz zwięźle wymienię obowiązki ustalone na podstawie kasty dla moich uprawnionych wielbicieli, uczonych brahmanów.
2-7. Codzienna kąpiel trzy razy, rytuały w świętym ogniu, kult Liṅgi, dary charytatywne, pobożne uczucia dla pana, miłosierdzie wszędzie i zawsze, prawdomówność, zadowolenie, wiara w pisma i Boga, niestosowanie przemocy wobec wszystkich istot żywych, skromność, wiara, studiowanie pism, joga, przekazywanie wiedzy innym, komentowanie pism, celibat, słuchanie tematów duchowych, asceza, cierpliwość, czystość, noszenie świętej nitki, szaty górnej i turbanu, zapuszczanie kucyka z tyłu głowy (śikha), unikanie zakazanych rzeczy, smarowanie i posypywanie ciała Bhasmą, noszenie Rudrākszy. O bogini, kult podczas świąt, szczególnie w czternasty dzień, rytuał picia Brahmakūrća (pięć produktów pochodzących od krowy) co miesiąc zgodnie z nakazami, o ukochana, kult po wykonaniu mojej ablucji, unikanie jedzenia Śrāddha ofiarowanego przodkom i ryżu w świętych rytuałach, starego ryżu i kleiku ryżowego.
8. Unikanie wina i nawet jego zapachu lub Naiwedji obowiązuje wszystkie kasty, zwłaszcza braminów.
9-11. Cech Joginów jest dziesięć: cierpliwość, spokój, zadowolenie, prawdomówność, niekradzenie, celibat, moja wiedza, nieprzywiązanie do rzeczy świata, używanie Bhasmy i unikanie nadmiernego przywiązania do wszystkiego. Wānaprasthowie mają wszystkie te cechy oraz spożywanie jałmużny w ciągu dnia. Brahmaćārini nie powinni jeść nocą.
12. Nauczanie, przewodzenie ofiarom i przyjmowanie darów nie są przeze mnie nakazane dla Kszatrijów i Waiśjów.
13-16. Obowiązki i cechy królów to: ochrona ludzi wszystkich kast, zabijanie wrogów w bitwie, karanie złoczyńców, polowanie na szkodliwe ptaki i zwierzęta, nieufność wobec wszystkich, ale wiara w moich Joginów, stosunki z kobietami w odpowiednich momentach, utrzymanie armii, bycie stale poinformowanym o działaniach ludzi dzięki szpiegom rozsianym wszędzie, noszenie broni, pancerzy pokrytych Bhasmą. To w skrócie obowiązki królów według moich instrukcji. Cechy Waiśjów to hodowla bydła, handel i rolnictwo.
17. Obowiązkiem Śūdry jest służba osobom z innych kast, tworzenie parków i odwiedzanie moich świętych miejsc.
18. Dozwolony stosunek seksualny tylko z własną, należycie poślubioną żoną dla gospodarza domu; celibat dla pozostałych trzech, tj. brahmaćārinów, wānaprasthów i sannjāsinów.
19. Obowiązkiem kobiet jest służba własnym mężom. Nic innego nie jest dla nich wieczną Dharmą. O dobra kobieto, jeśli mąż nakazuje, może mi oddawać cześć.
20. Jeśli kobieta angażuje się w święte rytuały zaniedbując służbę dla męża, niewątpliwie idzie do piekła.
21-25. Teraz wymienię wieczne Dharma wdów: święte rytuały, dary charytatywne, pokuta, czystość, leżenie na gołej ziemi, jedzenie tylko nocą, celibat, kąpiel w popiołach, kąpiel wodna, spokój, milczenie, cierpliwość, opanowanie zgodnie z nakazami, posty ósmego, jedenastego, czternastego dnia i podczas pełni oraz uwielbianie mnie. Tak zwięźle wymieniłem wieczne cnoty osób z różnych etapów i kast: braminów, kszatrijów, waiśjów, ascetów, brahmaćārinów, wānaprasthów, gospodarzy domów, śūdrów i kobiet, o łagodna pani.
26. O bogini, powinno się zawsze medytować nade mną wraz z tobą. Zawsze powinna być wykonywana dźapa sześciu sylab.1 To jest krótki zbiór obowiązków wymienionych w Wedach.2
27-30. Ci, którzy mają doskonałe oddanie dzięki dobrym odciskom w duszach (saṃskary) ze wcześniejszych działań, którzy posiadają ciała przyjęte przez siebie, którzy są oczyszczeni esencją mojej doskonałej wiedzy i którzy stali się święci dzięki mojej łasce, nie są dotknięci grzechami, tak jak liście lotosu nie są dotknięte wodą, czy są do niej przytwierdzone, czy nie. Mogą nie być w stanie przestrzegać obowiązków różnych etapów życia. Nie mają obowiązków do spełnienia ani zła do unikania. Nie mają praktyk transu ani wielkiego celu do osiągnięcia. Nie są poddani nakazom ani zakazom tak jak ja.
31. Tak jak ja nie mam nic do osiągnięcia, ponieważ jestem doskonały, tak oni nie mają nic do zdobycia, gdyż są zadowoleni. To jest niezaprzeczalne.
32. Nie ma wątpliwości, że zeszli z Rudraloki. Są Rudrami, którzy przyjęli ludzkie formy dla dobra moich wielbicieli.
33. Tak jak moje nakazy sprawiają, że Brahma i inni działają, tak też ich nakazy sprawiają, że inni ludzie działają.
34. Grzechy innych są niwelowane przez samo ich widzenie, ze względu na ich doskonałą pobożność i wypełnianie moich rozkazów.
35. Dowody wskazujące na doskonałe owoce są widoczne u ludzi mających pobożne uczucia do mnie. Pojmują rzeczy wcześniej niewidzialne.
36. Ich ciała mogą nagle drżeć i trząść się; mogą się pocić, płakać; ich głos może stać się chrypliwy lub załamany; mogą odczuwać wielką błogość. To może się powtarzać wielokrotnie.
37. Doskonałych ludzi można rozpoznać po tych niezawodnych oznakach pojedynczych lub łącznych albo dzięki pobożnym uczuciom osób niskich, doskonałych i przeciętnych.
38. Tak jak żelazo połączone z ogniem nie jest zwykłym kawałkiem żelaza, tak oni nie są zwykłymi ludźmi. Dzięki mojej łasce.
39. Uczeni nie powinni lekceważyć tych Rudrów, uważając ich za zwykłych ludzi, bo przyjęli formy ludzkie z rękami, stopami i tym podobnymi.
40. Obraza ich przez ludzi o zagubionym umyśle niweczy w tych drugich chwałę, długowieczność, rodzinę i postępowanie, a może sprowadzić ich do piekła.
41-43. Wszystkie te sfery poza moją, tj. Brahmy, Wiszṇu, Indry i innych, którzy zostali wykorzenieni, choć są wielkimi duszami, łatwo można zniszczyć jak bawełnę. Dobrobyt Buddhi, Prakryti i Puruszy jest nieczysty. Dlatego powinien być odrzucony przez tych, którzy pragną sfery poza Guṇami. Po co te rozmowy? Jedyną drogą do dobra jest skierowanie umysłu ku mnie.
Upamanju powiedział:
44. Tak oto Pan Śiwa, wielki Ātman, wyłożył zwięzłe streszczenie istotnej wiedzy dla dobra światów.
45. Wedy, Śāstry, Itihāsy, Purāṇy i inne nauki są tylko obszernymi komentarzami do tego zwięzłego opisu doskonałej wiedzy.
46. To zwięzłe streszczenie zawiera sześć tematów: Dźńāna, Dźńeja, Anuszṭheja, Adhikāra, Sādhana i Sādhja.
47-48. Dźńāna to wiedza nabyta od nauczyciela. Dźńeja to Pāśa, Paśu i Pati. Anuszṭheja to wielbienie Liṅgi. Tylko wielbiciel jest do niego uprawniony. Sādhana to mantra Śiwy, a Sādhja to jedność z Śiwą. Kto zna istotę tych sześciu tematów, osiągnął wszechwiedzę.
49. Po początkowym wielbieniu Śiwy zewnętrznie przez Karmajadźńę z oddaniem i zgodnie ze swoimi możliwościami, wielbiciel powinien potem oddać się wewnętrznej ofierze.
50. Jeśli z powodu większej cnoty ktoś interesuje się ścieżką wewnętrzną, a nie zewnętrzną, ta szlachetna dusza nie musi wykonywać kultu zewnętrznego.
51. O Kryszṇa, ten, kto jest zadowolony z nektaru wiedzy i zidentyfikował swego Ātmana z Śiwą przez oddanie, nie ma nigdy obowiązku ani wewnątrz ani na zewnątrz.
52. Wielbiciel powinien odrzucić kolejno kult zewnętrzny i wewnętrzny. Przez Dźńānę ujrzy Dźńeję, a potem również odrzuci Dźńānę.
53. Jeśli umysł nie jest skupiony na Śiwie, cóż za pożytek z rytuału, nawet jeśli jest wykonywany? Jeśli umysł jest skupiony, cóż za pożytek z rytuału odpowiednio spełnionego?
54. Dlatego należy skupić umysł na Śiwie jakimkolwiek sposobem, bez wykonywania rytuałów lub wykonując je wewnętrznie albo zewnętrznie w kolejności.
55. Osoby, które skupiły umysły na Śiwie, dobrzy ludzie o ustabilizowanym intelekcie, doświadczą największej błogości wszędzie, zarówno tutaj, jak i po śmierci.
56. Siddhi osiąga się mantrą „Oṃ Namaḥ Siwāja”. Dlatego mantrę tę należy uzyskać aby osiągnąć wielką wspaniałość, której nic nie dorówna.