Wājawīja Saṃhitā (2) – Rozdział 10 – Oddanie Śiwie

Śrī Kryszṇa powiedział:

1-2. O panie, najwyższy spośród wszystkich Joginów, wodzu Gaṇów, wybitny mędrcze, nauczycielu o blasku równym bóstwu o sześciu twarzach, skarbnico wiedzy, przyjąłeś formę mędrca, lecz jesteś prawdziwym najwyższym panem. Wcieliłeś się na ziemi, by zerwać więzy ludzi.
3. Nie ma nikogo innego spośród Dewów i Dānawów w tym wszechświecie, kto zna prawdziwą naturę Śiwy.
4. Dlatego mój umysł nie nasyca się, pijąc nektar wiedzy o Panu, która wypływa z twoich ust, jakby od samego Pana z trójzębem.
5. O święty panie, o co zapytała bogini siedząca na kolanach swojego męża, stwórcy wszechświata?

Upamanju powiedział:

6. Trafnie zadałeś to pytanie, o Kryszṇa. Wyjaśnię ci je precyzyjnie, o pomyślny umyśle. Ty, jako wielbiciel Śiwy, jesteś godzien tego usłyszeć.
7. W towarzystwie bogini pan udał się do swego pięknego ogrodu na pięknej górze Mandara, obfitującej w piękne jaskinie.
8. Wtedy Śubhāwatī, ukochana przyjaciółka bogini, z uśmiechem na twarzy przyniosła wiele w pełni rozkwitłych kwiatów o wielkim pięknie.
9. Wówczas Śiwa, wódz bogów, posadził boginię na kolanach i ozdobił ją kwiatami. Był bardzo zadowolony.
10-11. Łagodne damy ozdobione błyszczącą biżuterią pracujące w haremie, oraz zaufani słudzy, wodzowie Gaṇów, obsługiwali boginię i pana wachlarzami w rękach.
12. Nastąpiły przyjemne rozmowy dla rozrywki pana i bogini oraz dla wsparcia wielbicieli, którzy w nim szukali schronienia.
13. Widząc dogodny moment, bogini zapytała Śiwę, pana światów.

Bogini powiedziała:

14. Jak pan może zostać poskromiony przez powolnych mężczyzn, którzy nie interesują się zasadami duchowymi i nie mają samokontroli?

Pan Śiwa powiedział:

15. Nie można mnie skusić ani świętymi rytuałami, ani pokutą, ani dźapą, ani āsanami, ani wiedzą, ani żadnymi innymi środkami oprócz wiary.¹
16. Jeśli ludzie pokładają we mnie wiarę, mogę być kontrolowany, dotknięty, ujrzany, wielbiony i można do mnie przemawiać w ten czy inny sposób.
17-18. Dlatego wiara powinna być poszukiwana i zdobywana przez tego, kto pragnie mnie poskromić. Wiara podtrzymuje obowiązki różnych kast i rodzi się tylko w tym, kto przestrzega wszystkich obowiązków kast i etapów życia. Nikt inny nie ma we mnie wiary.
19. Na mój rozkaz obowiązki wynikające z Wed dla różnych etapów życia zostały wcześniej wymienione przez Brahmę.
20-21. Ten zbiór obowiązków nazywa się Dharmą Brahmy. Składa się z kosztownych rytuałów i wymaga wielkiego wysiłku. Owoce nie są stosunkowo obfite. Dzięki tej wielkiej Dharmie osoby różnych z kast, które zwracają się do mnie bez szukania wsparcia u innych i osiągnęły rzadką wiarę, mogą osiągnąć cnotę, miłość, bogactwo i zbawienie.
22-24. Obowiązki różnych kast i etapów życia zostały przeze mnie zreorganizowane. To mój stały nakaz, że tylko ci, którzy mają oddanie do mnie, są uprawnieni do tych obowiązków, a nie inni. Dlatego ci, którzy zwracają się do mnie na wyznaczonej ścieżce, dzięki Mojej łasce wyzwalają się z więzów brudu, Māji itd. Osiągają moje miasto,² z którego nie ma powrotu. Stają się ze mną tożsamymi i osiągają błogość.
25-26. Dlatego, jeśli mój wielbiciel – spełniając lub nie spełniając wskazanych przeze mnie obowiązków – dzięki własnym wysiłkom podniesie się i rozwinie, wówczas jest to zdobycie czegoś dotąd niezdobytego, czego wartość przewyższa wszystkie inne w niezliczonych milionach razy. Dlatego należy praktykować obowiązki, które wskazałem.
27. O szlachetna pani, to są moje inkarnacje jako Jogāćārja³ we wszystkich Manwantarach i tysiącach pokoleń.
28. O bogini, wiedza pokoleń jest niedostępna dla tych, którzy nie są moimi wielbicielami, którzy są pozbawieni intelektu i którzy nie praktykują jogi. Dlatego należy się do nich pilnie zwracać.
29. To jest wielka strata, wielka skaza, złudzenie, ślepota i niemota, jeśli ktoś jest wyłączony ze ścieżki zbawienia i wysila się gdzie indziej.
30. O bogini, moja wieczna Dharma jest czteroraka: Dźńāna, Krijā, Ćarjā i Joga.
31. Dźńāna to wiedza o Paśu, Pāśa i Pati. Krijā to rytuał oczyszczający w odniesieniu do sześciu ścieżek pod nauką nauczyciela.
32. Ćarjā to praktyczne stosowanie świętych rytuałów, takich jak mój kult i obowiązki różnych kast i etapów życia, jak zostały przeze mnie przepisane.
33. Joga to skupienie umysłu na mnie, zgodnie ze ścieżką przeze mnie wskazaną i ograniczając inne działania.
34. O bogini, dyscyplina umysłu jest znacznie wspanialsza niż wiele ofiarowani konia. Sprzyja zbawieniu. Jest niedostępna dla tych, którzy trzymają się obiektów zmysłowych.
35. Joga, która usuwa wcześniejsze grzechy, należy tylko do tych nieprzywiązanych, którzy pokonali grupę organów zmysłów poprzez powściągliwość i praktykowanie.
36. Nieprzywiązanie rodzi wiedzę. Wiedza ułatwia praktykę Jogi.
37-41. Ten, kto zna Jogę, choć upadły, z pewnością zostaje wyzwolony. Należy uważnie przestrzegać następujących zasad: praktykować miłosierdzie wraz z niestosowaniem przemocy; zdobywać wiedzę; prawdomówność, niekradzenie, wiarę w pisma i Boga, powściągliwość, nauczanie, studiowanie, odprawianie ofiar, przewodzenie ofiarom, medytację, pobożność wobec Boga i praktykę wiedzy. Brahman, który przestrzega tych wszystkich dla osiągnięcia ścieżki wiedzy, wkrótce osiąga doskonałą wiedzę i zdobywa także Jogę. O ukochana, mądry wielbiciel spala ciało fizyczne błyskawicznym ogniem wiedzy. Dzięki mojej łasce wielbiciel znający Jogę unika więzów Karmanów. Karman ma naturę zarówno zasługi, jak i szkody. Obie są przeszkodami na drodze do wyzwolenia. Jogin powinien unikać zarówno zasługi, jak i szkody.
42. Nie jest się związanym tylko przez wykonywanie rytuałów. Jeśli rytuały są wykonywane z pragnieniem ich owoców, prowadzi to do niewoli. Dlatego należy porzucić owoce działań.
43. O ukochana, na początku wielbiciel powinien oddawać mi cześć zewnętrznie przez Karmajadźńa. Następnie powinien zwrócić się ku ścieżce wiedzy. Potem powinien praktykować Jogę.
44. Jogini, którzy zrozumieli moją wrodzoną naturę przez karmajadźńa i którzy postrzegają grudkę ziemi, kamyk i złotą sztabkę jednakowo, nie wielbią mnie dalej.
45. Jogin zajęty ścieżką wiedzy, wybitny mędrzec trwale praktykujący Jogę, mój wielbiciel napełniony czystością umysłu, osiągnie moje Sājudźja.
46. Ci, którzy nie mieli wystarczającego nieprzywiązania w umyśle, ale zwrócili się do mnie, są uprawnieni tylko do Dźńāna, Ćarjā i Krijā według swoich zasług.
47. Mój kult jest dwustopniowy: zewnętrzny i wewnętrzny. Służba adoracyjna wobec mnie jest potrójna, różniąca się ze względu na mowę, umysł i ciało.
48. Ta sama służba adoracyjna jest dalej opisana jako pięciostopniowa: asceza, święte rytuały, dźapa, medytacja i wiedza.
49. Zewnętrzne wielbienie mnie jest wykonywane w obecności innych. To samo lecz znane i poznawalne tylko dla siebie jest uwielbieniem wewnętrznym.
50. Umysł oddany mnie jest prawdziwym umysłem, a nie jakikolwiek umysł. Mowa odnosząca się do mojego imienia jest prawdziwą mową, a nie cokolwiek innego.
51. Ciało oznaczone charakterystycznymi symbolami, jak nakazałem, takimi jak Tripuṇḍra, i służące mi, jest prawdziwym ciałem – nic innego.
52. Mój kult powinien być rozumiany przez Karman, a nie przez obce rytuały jak ofiary itd. Tapas lub asceza to obumieranie ciała fizycznego dla mnie, a nie rytuały Kryćczra itd.
53. Dźapa to powtarzanie mantry pięciosylabowej, Praṇawy lub hymnu Rudrādhjāja, a nie studiowanie Wed.
54. Medytacja to rozważanie mojej formy, a nie transy duszy. Dźńāna to znajomość moich Āgam, a nie rozumienie innych tematów.
55. O łagodna pani, należy praktykować stabilność w Tattwach, zaczynając od zewnętrznego lub wewnętrznego obiektu, który umysł, pobudzony wcześniejszymi wrażeniami, uznaje za interesujący.
56. Kult wewnętrzny jest sto razy doskonalszy niż zewnętrzny ze względu na brak widocznych wad i unikanie ich mieszania.
57. Czystość też jest wewnętrzna. Zewnętrzna czystość nie wystarcza. Człowiek, choć fizycznie czysty, nie jest czysty, jeśli brak mu wewnętrznej czystości.
58. O łagodna pani, służba adoracyjna, czy zewnętrzna, czy wewnętrzna, powinna być pełna oddania. Jeśli brak jej oddania, jest przyczyną oszustwa.
59. Jestem zadowolony i czysty. Cóż mogą mi uczynić ludzie? Dla mnie liczy się tylko oddanie, zewnętrzne lub wewnętrzne.
60. Ta działalność, której duszą jest oddanie, o łagodna pani, jest moją wieczną Dharmą. Powinna być wykonywana bez pragnienia owocu, umysłowo, słownie i fizycznie.
61. O bogini, zwracanie się do mnie z myślą o owocu jest łatwe, ponieważ poszukujący owocu może mnie porzucić, jeśli nie otrzyma pożądanego rezultatu.
62. O pobożna pani, jestem dawcą owoców zgodnie z zakresem oddania, nawet temu, kto, choć szuka owoców, utrzymuje umysł mocno przy mnie.
63. Bardziej drodzy mi są wielbiciele, których umysły są do mnie przywiązane bez względu na owoce, choć później mogą prosić o łaski.
64. Jeszcze bardziej drodzy są ci, którzy zwracają się do mnie z całkowitą bezradnością, nie myśląc o owocach, albo z powodu wrażeń z wcześniejszych działań.
65. Zaprawdę, nie zyskują nic więcej niż zdobywając mnie. O bogini, moim zyskiem jest nic innego jak zdobycie ich dla siebie.
66. Ich pobożność poświęcona mnie, dzięki mojemu błogosławieństwu, zmusza mnie do obdarowania ich owocem, którym jest wielka błogość.
67-69. Wymienia się osiem cech tych, którzy są uprawnieni do Dharmy, szlachetnych dusz, które oddały umysł mnie bez odwoływania się do kogokolwiek innego, którzy mają przyjazne nastawienie do moich wielbicieli, którzy wspierają mój kult lub sami mnie czczą, wykonują wszystkie działania ciała na moją rzecz, interesują się słuchaniem moich opowieści, drżą w głosie, oczach i kończynach, nieustannie pamiętają o mnie lub całkowicie mi się poddają.
70-72. Jeśli te osiem cech ma nawet osoba bez kasty, jest ona równa wiodącemu braminowi, mędrcowi, chwalebnemu ascecie i uczonemu. Mistrz czterech Wed nie jest mi droższy niż Ćāṇḍāla,⁴ który jest mi oddany. Rzeczy mogą być mu dane i od niego brane. Powinien on być czczony na równi ze mną. Dla tego, kto z oddaniem ofiarowuje mi nawet liść, kwiat, owoc lub zwykłą wodę, nie jestem ani ja dla niego stracony ani on dla mnie.