1. Pokłon panu, którego pierś oznaczona jest szafranem z wydatnych piersi Gaurī i który sprawia, że cały świat się kręci niczym koło.
Sūta powiedział:
2-4. Po opowiedzeniu o tym jak Upamanju zdobył łaski od pana, Wāju podniósł się by przystąpić do rutynowych czynności, gdy słońce osiągnęło zenit. Wszyscy mędrcy, mieszkańcy lasu Naimisza, postanowili w duchu o tym o jaki temat zapytają. Po wykonaniu zwyczajowych obowiązków zobaczyli, że nadchodzi pan Wāju i usiedli czekając na niego.
5. Po zakończeniu porannych obowiązków pan Wāju zajął swoje miejsce pośrodku zgromadzenia mędrców.
6. Wāju, pozdrowiony przez wszystkie światy, wygodnie usiadł. Mając w sercu wielką chwałę Pana, przemówił tak:
7. „Udaję się do tego wielkiego Pana, niepokonanego i wszechwiedzącego, którego dobrobyt i chwała stanowią wszechświat składający się z istot ruchomych i nieruchomych.”
8. Usłyszawszy tę pomyślną wypowiedź, mędrcy oczyszczeni z grzechów wypowiedzieli te słowa, aby usłyszeć więcej o chwale pana.
Mędrcy powiedzieli:
9-11. „O panie, wspomniałeś już o Upamanju, o szlachetnym duchu, o tym jak zdobył rozmaite łaski od najwyższego Pana dzięki ascezie dla zdobycia mleka. Wcześniej słyszeliśmy, że starszy brat Dhaumja spotkał Śrī Kryszṇę, niestrudzonego syna Wāsudewy. Potem Kryszṇa wykonał Pāśupatawratę i zdobył doskonałą wiedzę. W jaki sposób pan Kryszṇa osiągnął doskonałą wiedzę o Paśupati?”
Wāju powiedział:
12. „Wāsudewa, wieczny bóg, wcielił się z własnej woli. Mimo to wykonał rytuały oczyszczające swoje ciało, wskazując, że ciało ludzkie jest warte nagany.
13. Udał się do wielkiego mędrca, którego pustelnię odwiedzają inni mędrcy, aby odbyć ascezę dla zdobycia potomstwa. Tam zobaczył mędrca Upamanju.
14-15. Mędrzec promieniał blaskiem na całym ciele, które bielą pokrywała Bhasma. Czoło miał oznaczone Tripuṇḍrą. Ozdobiony był licznymi sznurami koralików Rudrāksza. Jego splecione włosy dodawały mu wdzięku. Otaczała go grupa uczniów, tak jak Wedy otoczone są pismami świętymi. Był spokojny, pogrążony w medytacji nad Śiwą.
16. Widząc go, włosy na ciele Kryszṇy stanęły dęba z zachwytu. Z szacunkiem okrążył go trzy razy i uklęknął przed nim. Ze spuszczonymi ramionami i złożonymi dłońmi chętnie go wychwalał.
17. Już sam widok mędrca oczyścił z wszelkiego brudu Kryszṇę urodzonego z Māji i Karmana.
18-19. Gdy brud Kryszṇy został usunięty, Upamanju posypał go Bhasmą powtarzając mantry „Agniriti”1 itd. Następnie Kryszṇa wykonał Pāśupata Wrata trwającą dwanaście miesięcy. Mędrzec nauczył go wspaniałej wiedzy.
20. Od tej pory otoczyli go boscy mędrcy Pāśupata z należycie ukończonymi rytuałami.
21. Na polecenie swego nauczyciela Kryszṇa o wielkiej mocy odbył ascezę aby zdobyć syna, mając jako cel bóstwa Śiwę i Pārwatī.
22. Dzięki tej ascezie, po roku pojawił się pan Śiwa, obdarzony wielkim blaskiem, w towarzystwie swych Gaṇ i Pārwatī.
23. Pokłoniwszy się przed pięknym Śiwą, który zjawił się, by spełnić życzenia, Kryszṇa wygłosił dla Niego mowę pochwalną ze złożonymi dłońmi.
24. Kryszṇa, o spokojnym umyśle, zdobył syna Sambę, o dobrych cechach, podarowanego mu przez Śiwę, który był zadowolony z jego ascezy.
25. Ponieważ to Śiwa wraz z Ambą obdarzył go synem, nazwał syna Dźāmbawatī Samba.
26. Tak oto opowiedziałem wam o tym, jak wielce aktywny Kryszṇa zdobył wiedzę od wielkiego mędrca oraz syna od Śiwy.
27. Kto codziennie to powtarza, słucha lub opowiada innym, zdobywa mądrość Wiszṇu i raduje się z nim.”
Przypisy:
- Śiras Upaniszad 3. ↩︎