Wājawīja Saṃhitā (1) – Rozdział 4 – Pojawienie się Wāju

Sūta powiedział:

1. Szczęśliwi mędrcy oddani świętym rytuałom czcili pana Śiwę i rozpoczęli tam swoje ofiary.
2. Ofiary mędrców działały, budząc podziw u wszystkich, jak dawniej ofiary Wiśwasryszasów, którzy pragnęli stworzyć wszechświat.
3. Po pewnym czasie, gdy Satra zakończyła się rozdaniem licznych darów, sam Wāju przyszedł tam na wezwanie Brahmy.
4-7. Wāju, uczeń Brahmy, pan samokontroli, który postrzega wszystko bezpośrednio; na którego rozkaz zawsze pozostaje czterdziestu dziewięciu Marutów;¹ który podtrzymuje ciała wszystkich istot żywych, nieustannie je napędzając poprzez swoich funkcjonariuszy Prāṇę i innych; który jest obdarzony ośmiokrotną chwałą; który wspiera światy swoimi świętymi rękami; który zrodził się z Ākāśy; który posiada dwie cechy: dotyk i dźwięk; którego filozofowie nazywają materialną przyczyną ognistej zasady.
8. Widząc go w pustelni, mędrcy którzy byli zajęci długą Satrą przypomnieli sobie słowa Brahmy i poczuli niezrównaną radość.
9. Wstając, powitali go i pokłonili mu się. Ofiarowali mu złote miejsce do siedzenia.
10. Zasiadł tam i był czczony przez mędrców. Gratulując im, zapytał o ich zdrowie.

Wāju powiedział:

11. „O bramini, mam nadzieję, że wszyscy macie się dobrze, teraz gdy ta wielka ofiara się zakończyła. Mam nadzieję, że Asurowie, wrogowie bogów, niszczyciele ofiar, nie dokuczają wam.
12-13. Mam nadzieję, że nie nastąpiły przekleństwa i obrzędy oczyszczające. Mam nadzieję, że rytuały zostały przez was należycie wykonane po wielbieniu bogów, śpiewaniu hymnów Stotra i Śastra oraz wielbieniu przodków z należnymi im obrzędami. Co zamierzacie robić dalej, teraz gdy wielka Satra się zakończyła?”
14. Gdy Wāju, medytujący nad Śiwą, zwrócił się do nich w ten sposób, mędrcy byli pełni radości w swych umysłach. Uznali się za uświęconych i pokornie odpowiedzieli.

Mędrcy powiedzieli:

15. „Dziś osiągnęliśmy błogość; nasze pokuty przyniosły owoce, ponieważ przyszedłeś dla pomnożenia naszego dobra.
16. Posłuchaj starej historii. Dawniej gdy medytowaliśmy nad Pradźāpati, ogarnęła nas ciemność. Pragnęliśmy zdobyć doskonałą wiedzę.
17. Pan Brahmā, godny zaufania, pobłogosławił nas, gdyśmy się do niego zwrócili, i powiedział: „O bramini, Pan Rudra jest najwyższy spośród wszystkich. On jest ostateczną przyczyną.
18. Tylko wielbiciel widzi Pana, nad którego prawdziwą naturą nie da się rozważać ani kłócić. Oddanie zdobywa się przez łaskę, a przez łaskę osiąga się błogość.
19. Dlatego, aby Go ułagodzić, wykonajcie Satrę. Czcijcie Tego, który jest ostateczną przyczyną, odprawcie długo trwającą Satrę w Naimisza.
20. Na końcu Satry, przez Jego łaskę, przyjdzie tam Wāju. Zdobycie od niego doskonałej wiedzy zapewni wam dobrobyt.”
21. Tak nakazał Brahmā i posłał nas wszystkich do tego miejsca. O szczęśliwy, z niecierpliwością oczekiwaliśmy twojego przybycia.
22. Siedzieliśmy i odprawialiśmy Satrę przez tysiąc boskich lat. Nie pragnęliśmy niczego oprócz twojego przyjścia.”
23. Usłyszawszy tę historię od mędrców, którzy długo odprawiali Satrę, Wāju poczuł radość w sercu i pozostał tam otoczony przez mędrców.
24. Proszony przez mędrców, pan zwięźle opowiedział o chwale Śiwy, zaczynając od stworzenia, aby zwiększyć ich pobożność.