Wāju powiedział:
1. Po stworzeniu Kauśikī i oddaniu jej Brahmie, Gaurī przemówiła do Brahmā, domagając się wynagrodzenia.
Bogini powiedziała:
2. „Czy widziałeś tego tygrysa, który schronił się u mnie? Strzegł mojego gaju ascezy przed złymi zwierzętami.
3. Poświęcając mi swój umysł, czci mnie nie myśląc o niczym innym. Nic nie jest mi przyjemniejsze niż jego ochrona.
4. Zostanie mianowany urzędnikiem w moim haremie. Śiwa z przyjemności nada mu stanowisko Ganeśwary.
5. Pragnę wrócić z moimi przyjaciółmi, mając go na czele. Proszę o zgodę od ciebie, pana poddanych.”
6. Usłyszawszy te słowa Brahmā uśmiechnął się i opowiedział bogini, opisując złe przeszłe czyny kota, jakby bogini o nich nie wiedziała.
Brahmā powiedział:
7. „O Bogini, zwierzęta są okrutne. Jak twoja błogosławiona myśl może być ku nim skierowana? Dlaczego posypujesz nektarem usta węża?
8. To pewien nocny demon przebierający się za tygrysa (wjāghra). Pożera on krowy, braminów i świętych.
9. Wędruje przybierając formy, jakie mu się podobają, zadowalając i przebłagując ich. On sam musi zebrać owoce grzesznych czynów.
10. Czemu więc okazywać miłosierdzie takim złym duszom? Jaki cel ma człowiek z natury grzeszny?”
Bogini powiedziała:
11. „To, co powiedziałeś, jest samą prawdą. Niech tak będzie. Mimo to zwrócił się do mnie. Ten, kto szuka u mnie schronienia, nie zostanie opuszczony.”
Brahmā powiedział:
12. „Opowiedziałem o jego przeszłości nie zdając sobie sprawy z jego oddania. Jeśli jest oddanie, czyż grzechy mają moc? Twój wielbiciel nigdy nie ginie.
13. Co może osiągnąć człowiek spełniający dobre rytuały bez twojego rozkazu? Ty jesteś jedyną nie narodzoną, inteligentną, pradawną boginią.
14. Niewola i wyzwolenie zależą od ciebie. Nie ma większej Śakti niż ty. Bez ciebie rytuały nie osiągają rezultatów.
15. Tylko ty stanowić możesz Śakti istot żywych. Sam niezdolny do działania, co może uczyni zwykła działająca osoba?
16. Tylko twój rozkaz jest przyczyną zdobywania dobrobytu i chwały przez Wiszṇu, przeze mnie lub kogokolwiek z tych – bogów, Dānawów lub Rākszasów.
17. Niezliczeni Brahmowie, Wiszṇu i Śiwowie przeminęli. Niezliczeni jeszcze mają się narodzić, oni wykonują twoje rozkazy.
18. O bogini bogów, bez przebłagania ciebie nikt z nas nie może zdobyć czterorakich dóbr życia.
19. Ponieważ dobro i zło zostały ustanowione przez ciebie, to co ruchome i nieruchome może się nawet zamieniać miejscami.
20. Jesteś pierwotną i wieczną Śakti Śiwy, wielkiej duszy, pana wszechświata, Śakti bez początku, środka ani śmierci.
21. Dla funkcjonowania wszechświata przybierasz różne formy i bawisz się w różnych aspektach. Kto zna cię naprawdę?
22. Dlatego niech ten zły tygrys (wjāghra) także osiągnie wielkie Siddhi dzięki twoim błogosławieństwom. Nic nie może temu zapobiec.”
23. Tak proszona przez Brahmę, po stosownym przypomnieniu jej o jej wielkim aspekcie, bogini zaprzestała swej ascezy. 24-29. Następnie żegnając się z boginią Brahmā zniknął. Bogini odwiedziła swoich rodziców Menę i Himawata. Pokłoniła się im i uśmierzyła ból swoich rodziców z powodu jej nieobecności. Potem udała się do Mandary, rozmawiając z przyjaciółmi o drzewach w gaju ascezy, które były jej kochającymi towarzyszami. „One przelewają łzy z powodu smutku rozstania, rozsypując kwiaty, płaczą z rozpaczy śpiewem ptaków siedzących na ich gałęziach.” Bogini niecierpliwiła się, by zobaczyć swego Pana. Trzymała przed sobą tygrysa, myśląc o nim jak o synu którego sama urodziła, z uczuciem. Błyszcząc blaskiem swego ciała oświetliła cztery strony świata. Tak Gaurī dotarła do Mandary, gdzie przebywał pan Śiwa – pan, który jest stwórcą, opiekunem i niszczycielem światów.