Wājawīja Saṃhitā (1) – Rozdział 25 – Bogini (dewī) zyskuje jasną cerę

Wāju powiedział:

1. Potem, okrążając pana i powstrzymując ból rozstania, udała się na górę Himawat.
2. Z miłości wybrała to samo miejsce na swoją ascezę, gdzie wcześniej wykonywała ją wraz z przyjaciółmi.
3-7. Odwiedziła swoich rodziców w ich domu i pokłoniła się im. Informując ich o swoim zamiarze i uzyskując ich pozwolenie, udała się do gaju ascezy i odrzuciła ozdoby. Umyła się i założyła święty strój oraz cechy ascetów. Wykonała bardzo trudną ascezę. Medytowała nad lotosowymi stopami swego pana. Wyobraziła sobie je w zewnętrznym liṅgamie Śiwy zgodnie z nakazami. W trzech punktach czasu każdego dnia czciła go kwiatami i owocami lasu. Wykonywała tę ascezę myśląc tak: „On sam, po przybraniu formy Brahmy, udzieli mi owocu tej ascezy”.
8. Po upływie pewnego czasu, widząc ją wykonującą ascezę, podszedł do niej ogromny tygrys ze złymi zamiarami.
9. Ciało tego zwierzęcia o złej duszy zesztywniało i zdrętwiało, gdy zbliżył się do niej.
10. Pomimo, że widziała tygrysa, który podszedł do niej ze złymi zamiarami, bogini (dewī) nie odwróciła się od swoich pobożnych myśli jak zwykli ludzie.
11-12. Zwierzę, ze swoim ciałem odrętwiałym i przytłoczonym głodem, stało przed nią, stale spoglądając na boginię i myślało: „Mój łup jest niczym innym.” Właściwie stało się to jego upragnionym celem.
13. W sercu bogini zrodziło się miłosierdzie i pomyślała: „On jest wiecznym wykonawcą medytacji nad mną i moim obrońcą przed złymi zwierzętami.”
14. Dzięki temu uczuciu miłosierdzia potrójne zanieczyszczenia tygrysa zniknęły i poznał boginię.
15. Jego głód ustąpił. Zdrętwiała sztywność minęła. Jego wrodzona złośliwość zniknęła. Zapanowało w nim zadowolenie.
16. Uświadomiwszy sobie to zadowolenie z wielką pobożnością, służył bogini jako nagły wielbiciel.
17. Wędrował po gaju ascezy jako pogromca złych zwierząt i złych dusz.
18. Asceza bogini wzrosła i stopniowo się zaostrzała. Tymczasem bogowie z powodu prześladowań ze strony Daitjów, zwrócili się o pomoc do Brahmy.
19. Bogowie opowiedzieli mu o tym, jak Śumbha i Niśumbha zadawali im cierpienie za pomocą mocy, którą otrzymali dzięki błogosławieństwom.
20-21. Słysząc o cierpieniach bogów, Brahmā stał się litościwy. Wiedział, jak można zniszczyć Daitjów. Proszony udał się do gaju ascezy bogini wraz z bogami, rozważając w myślach, że wyzwolenie bogów od cierpienia można osiągnąć poprzez jego własne działanie.
22-23. Brahmā zobaczył boginię, matkę tego wszechświata, matkę Trójcy, córkę władcy gór, fundament wszechświata, mocno zaangażowaną w ascezę. Widząc ją, był zadowolony.
24. Widząc, że Brahmā przyszedł z bogami, bogini ofiarowała mu Arghję i przyjęła go słowami powitania.
25. Odpowiadając odpowiednio i gratulując jej, urodzony z lotosu Brahmā zapytał o cel jej ascezy, jakby go nie znał.

Brahmā powiedział:

26. „Do czego dążysz, o bogini, poprzez tę ascezę? Korzyści z ascez są pod twoją kontrolą.
27. Owoc ascezy osiągnęłaś, mając pana Śiwę za swojego męża, który jest jedynym panem wszystkich światów.
28. A może to wszystko jest tylko formą twojej boskiej zabawy. Jednak zdumiewające jest, że możesz znosić rozstanie z panem.”

Bogini (dewī) powiedziała:

29. „Gdy na początku stworzenia, jak wspomniano w Wedach, urodziłeś się z pana Śiwy, byłeś pierwszym moim stworzeniem, moim pierworodnym synem.
30. Gdy dla pomnożenia poddanych Śiwa narodził się z twojego czoła, stałeś się moim teściem, a więc starszym ode mnie.
31. Gdy władca gór, mój ojciec, stał się twoim synem, stałeś się moim dziadkiem, o dziadku światów!
32. Jak mogę tobie, organizatorowi istnienia świata, opowiedzieć, co wydarzyło się w haremie z moim mężem?
33. Jaki pożytek z tej rozmowy? Pragnę pozbyć się mojej ciemnej karnacji za pomocą prawych środków i uzyskać biały kolor.”

Brahmā powiedział:

34. „O bogini, dlaczego wykonałaś surową ascezę w tym celu? Czy nie wystarczyłoby twoje życzenie? Rzeczywiście to tylko twoja zabawa.
35. O matko wszechświata, twoja gra również przynosi korzyści światom. Dlatego poprzez nią sam mogę szukać jakiejś przyjemnej dla mnie korzyści.
36. Dwóch Daitjów, Śumbha i Niśumbha, którym udzieliłem błogosławieństw, stało się aroganckich. Dręczą bogów. Tylko ty możesz ich zniszczyć.
37. Nie zwlekaj. Bądź przez chwilę stała. Śakti, która ma zostać uwolniona teraz, niech będzie ich śmiercią.”
38. Tak proszona przez Brahmę, bogini, córka góry, zrzuciła swą zewnętrzną skórę i stała się biała.
39. Odrzucona zewnętrzna powłoka stała się Kauśikī, znaną jako Kālī, dziewicą o blasku czarnej chmury.
40. Jest ona Śakti w formie Mājā, jogicznego snu Wiszṇu. Trzymała ona bronie: muszlę, dysk, trójząb w swoich ośmiu wielkich ramionach.
41. Miała trzy cechy: łagodną, straszną i będącą ich połączeniem. Miała trzy oczy. Miała księżycowy wieniec. Nie doświadczyła kontaktu seksualnego z żadnym mężczyzną. Była niezniszczalna i piękna.
42. Ta wieczna Śakti została dana Brahmie przez boginię (dewī) jako przyszła niszczycielka Śumbhy i Niśumbhy, lwów Daitjów.
43. Jej pojazdem podarowanym przez radosnego Brahmę, został bardzo potężny lew, który tam przybył.
44. Ustalił jej siedzibę na górze Windhja. Nakazał jej kult poprzez ofiarowanie mięsa, ryb, ciast i wina.
45-46. Ta Śakti, zatwierdzona przez Brahmę, stwórcę wszechświata, pokłoniła się swojej matce Gaurī i Brahmie we właściwej kolejności. Otoczona wieloma Śakti, które jej dorównywały i które z niej się narodziły, udała się na Windhję,¹ gotowa zabić wielkich Daitjów.
47-48. Czołowi Daitjowie zostali przez nią zabici w bitwie, Daitjowie, których umysły przeszyły strzały Kāmy, a jej własne strzały rozdarły i przeszyły ciała. Ta bitwa nie jest tu opisana, gdyż została opisana gdzie indziej. Można ją znaleźć także w innych źródłach. Wznowię teraz obecny opis.