Mędrcy powiedzieli:
1. „Dokąd udał się Śiwa, który zniknął wraz z boginią i swoimi towarzyszami? Gdzie przebywał? Co robił, a czego nie robił?”
Wāju powiedział:
2. „Wspaniała góra Mandara1 z różnymi jaskiniami stała się ulubionym miejscem ascezy pana Śiwy.
3. Wykonał wielką ascezę, aby zdobyć przywilej noszenia na głowie Śiwy i Śiwā. Po długim czasie poczuł przyjemność kontaktu z ich lotosowymi stopami.
4. Osoby o tysiącu twarzy nie są w stanie opisać szczegółowo piękna tej góry nawet przez setki koṭi lat.
5. Nawet jeśli można by je opisać, nie podejmuję się tego, aby nie porównywać jej z innymi pięknymi górami.
6. Można jednak powiedzieć, że posiada piękno, które kwalifikuje ją jako siedzibę pana dzięki pewnej nadprzyrodzonej wielkości.
7. Dlatego pragnąc sprawić przyjemność bogini, Pan uczynił tę górę swoim haremem.
8. Stoki góry, pełne skał i drzew, upokarzają wszechświat przez nieustanną obecność Śiwy i Śiwā.
9-10. Góra wspiera rodziców światów czystymi, chłodnymi wodami strumieni do kąpieli i picia. Dzięki tym zasługom została koronowana na króla gór, z wodami rozprzestrzeniającymi się tu i tam.
11. W nocy, gdy księżyc znajduje się na obrzeżach jej szczytów, góra lśni królewską parasolką w postaci księżyca.
12. Gdy warkocze kobiet bogów poruszają się, wydaje się, że jest wachlowana przez czowri, co oznacza jej władczą naturę.
13. Rano, gdy wschodzi słońce, góra ozdobiona klejnotami wydaje się chętna do oglądania piękna swego ciała w lustrze.
14-15. Ten król gór zdaje się być czczony błogosławieństwami zwycięstwa przez drzewa, które wyglądają jak mędrcy z wijącymi się pnączami jako sploty włosów; przez ćwierkanie hałaśliwych ptaków, poprzez rozciąganie swoich ramion jak pnączy poruszanych wiatrem i rozsypujących kwiaty oraz młode pędy.
16-19. Z różnymi szczytami, niektórymi zwisającymi, innymi wyrastającymi w górę, a jeszcze innymi wystającymi na boki, wydaje się, że skacze do podziemnych światów, wyskakuje z ziemi, lata przez niebo we wszystkich kierunkach. Przez ogromne jaskinie zdaje się mieć otwartą paszczę. Wydaje się, że widzi wszechświat i tańczy nieustannie. Piękno góry Mandara nigdy nie gaśnie ani nie słabnie. Wydaje się rozciągać, by pożreć wszechświat, wypić ocean; wypluć ciemność i przykryć niebo chmurami.
20. Różne siedziby mają powierzchnię podobną do lustra. Wysokie, zacienione drzewa w pustelniach koją palące promienie słońca.
21. Chłodne wiatry, ochłodzone kontaktem z rzekami, zbiornikami i jeziorami, są obdarzane owocnością przez Śiwę i Śiwā, którzy tu i ówdzie wędrują i się nimi cieszą.
22. To do tej wspaniałej góry, podczas pobytu w pustelni Raibhji,2 Śiwa i Śiwā zostali przyciągnięci i tam się udali.
23. Docierając tam do ogrodu wraz z boginią, pan Śiwa bawił się na boskich terenach haremu.
24. Z upływem czasu i wzrostem populacji urodziły się dwa demony, bracia Śumbha i Niśumbha.
25. W wyniku mocy ich ascezy Brahmā udzielił im błogosławieństwa, że nie zostaną zabici przez żadnego człowieka na świecie.
26-27. Poprosili Brahmę: „Nasza śmierć może nastąpić w walce z damą, w której zakochamy się namiętnie. Powinna być dziewicą, narodzoną z części Śiwy, nie z żadnego łona. Nie powinna doświadczyć kontaktu seksualnego z żadnym mężczyzną. Jej dokonania będą niepowstrzymane.” Brahmā zgodził się na ich prośbę.
28. Od tego czasu dwa demony sieją spustoszenie w świecie. Pokonali Indrę i innych bogów w wojnie. Zlikwidowali naukę Wed i ofiary dla bogów.
29-30. Wtedy Brahmā poprosił Śiwę, pana bogów, by ich zabił: „Twoim obowiązkiem jest ofiarować bogom boginię, która zabije Śumbhę i Niśumbhę. Powinna być ona Śakti narodzoną z powłoki w kolorze Śiwy. Powinna być dziewicą pozbawioną namiętności. Aby to wypełnić należy potajemne skarcić ją lub rozgniewać.”
31-32. Tak proszony przez Brahmę, pan Nīlalohita przywołał Kālī potajemnie karcąc ją na zewnątrz, ale uśmiechając się w środku. Bogini Kālī była rozgniewana na tę aluzję do koloru skóry. Szyderczo i stanowczo przemówiła do męża.
Bogini powiedziała:
33. „Jeśli mój pan nie czerpie przyjemności z mojej karnacji, to jak to możliwe, że jestem tu tak długo trzymana?
34. Jeśli jesteś mnie niezadowolony, to dlaczego mnie rozpieszczasz? Nie ma nic w tym wszechświecie, czego mój Pan, władca wszechświata, nie mógłby osiągnąć.
35. Dla mego Pana, który cieszy się duszą, radość nie pochodzi z ulegania zmysłom; właśnie dlatego Kāma został zredukowany do popiołów.
36. Życie najpiękniejszej kobiety jest na marne, choćby posiadała wszelkie inne cechy, jeśli jej mąż nie jest nią zachwycony.
37. Stworzenie kobiet polega wyłącznie na sprawianiu przyjemności mężowi. W takim razie gdzie można użyć kobiety, która jest temu przeciwna?
38. Dlatego odrzucając tę barwę potępioną przez ciebie potajemnie, osiągnę inną barwę albo przestanę istnieć.
39. Po tych słowach wstała z łóżka. Zdeterminowana do ascezy, poprosiła o pozwolenie swego pana ze ściśniętym głosem.
40. Wtedy pan Śiwa, obawiając się rozstania, odpowiedział jej, padając do jej stóp.
Pan Śiwa powiedział:
41. „O ukochana, dlaczego się na mnie gniewasz, nie wiedząc, że to była tylko moja żartobliwa uwaga? Jeśli nie jestem tobą zachwycony, gdzie indziej mam szukać radości?
42. Jeśli nie jestem tobą zachwycony, jak może to być właściwe, skoro ty jesteś matką tego wszechświata, a ja jego ojcem i panem?
43. Czy nasza wzajemna miłość jest wytworem Kāmy? Wszechświat istniał już przed narodzinami Kāmy.
44. Bóstwo Kāma zostało stworzone przeze mnie dla zmysłowej przyjemności mężczyzn i kobiet. Dlaczego więc krytykujesz mnie za spalenie Kāmy?
45. Kāma zrodzony z umysłu uważał mnie za równego bogom. Gdy próbował mnie drażnić, zmieniłem go w popiół.
46. Nawet nasza gra i zabawa są przeznaczone dla wszechświata. Dlatego też poczyniłem tę żartobliwą uwagę.
47. Ten cel wkrótce zostanie ci objawiony.” Usłyszawszy to, bogini przypomniała sobie uwagę, która ją uraziła, i powiedziała.
Bogini powiedziała:
48. „O panie, twoje żartobliwe uwagi słyszałam już wcześniej, przez co byłam zwiedziona, choć jestem bardzo śmiała.
49. Nawet szczęśliwa dama z dobrej rodziny, która nie porzuca swego życia, wzbudza niezadowolenie męża i jest pogardzana przez dobrych ludzi.
50. Twój gniew jest wielki, ponieważ nie mam jasnej karnacji. Jak inaczej miałoby się liczyć słowo „Kālī”, choćby to była żartobliwa uwaga?
51. Ciemna karnacja jest znienawidzona przez dobrych ludzi. Ty też jej nie akceptujesz. Bez usunięcia jej przez ascezę nie chcę tu zostać.”
Śiwa powiedział:
52. „Jeśli twój ból jest taki, na co asceza? Możesz przybrać dowolny inny kolor z mojej woli lub twojego wyboru.”
Bogini powiedziała:
53. „Nie chcę mieć żadnego innego koloru ani z twojej woli, ani z mojego wyboru. Przebłagam Brahmę przez ascezę i stanę się Gaurī.”
Śiwa powiedział:
54. „O bogini, Brahmā osiągnął swój status dawniej dzięki mojej łasce. Co zrobisz, wzywając go przez ascezę?”
Bogini powiedziała:
55-56. „Prawda, że Brahmā i inni bogowie zdobyli swój status tylko od ciebie. Mimo to na twoje polecenie przebłagałam Brahmę wcześniej i w imieniu Satī zostałam córką Dakszy i zdobyłam ciebie, pana światów, za męża.
57. Tak więc teraz także przebłagując go przez ascezę pragnę stać się Gaurī. Jaka w tym szkoda?”
58. Tak odpowiedziawszy bogini, Śiwa nie nalegał na swoje zdanie, gdyż pragnął wykonać zadanie bogów.