Wājawīja Saṃhitā (1) – Rozdział 20 – Zniszczenie ofiary Dakszy (1)

Wāju powiedział:

1. Wtedy ujrzał wielką Satrę bogów o wielkim blasku, którego przywódcą był Wiszṇu. Satra była wyposażona we wszystkie atrybuty – sztandary w różnych kolorach itd.
2. Dobre trawy były rozrzucone w prostych liniach. Ogień ofiarny był dobrze rozpalony. Ofiarę zdobiły lśniące naczynia ofiarne ze złota.
3. Obrzędy były wykonywane starannie, zgodnie z regułami zawartymi w Wedach przez mędrców, którzy byli ekspertami w ofiarach i prawidłowo je odprawiali.
4. Było tam tysiące niebiańskich dam. Ofiara była odwiedzana przez Apsary. Słodki dźwięk fletów i lutni rozchodził się i był wzmacniany przez dźwięk hymnów wedyjskich.
5. Widząc to wszystko, bohaterski Wīrabhadra o wielkich wyczynach zawarczał jak lew lub majestatyczna grzmiąca chmura.
6. Wtedy władca Gaṇów wydał okrzyk radości, wypełniający niebo i przewyższający dźwięk oceanu.
7. Przerażeni jego potężnym dźwiękiem, mieszkańcy nieba uciekali chaotycznie, zrzucając swoje szaty i ozdoby.
8. „Czy wielka Meru pękła? Czy ziemia została przebita? Co to jest?” – zaczęli krzyczeć bogowie.
9. Niektórzy wydali ostatnie tchnienie ze strachu, niczym dostojne słonie w gęstym lesie, słysząc ryk lwa.
10. Góry się rozpadły. Ziemia zatrzęsła się. Wiatry wirowały i zataczały kręgi. Ocean wzburzył się.
11. Ogień nie płonął. Słońce nie świeciło. Ani planety, ani gwiazdy, ani inne ciała niebieskie nie świeciły.
12. W międzyczasie wódz Bhadra wraz z towarzyszami Bhadrami i boginią Bhadrā dotarł do wspaniałego ołtarza ofiarnego.
13. Widząc go, Daksza stanął stabilnie i pewnie, choć był przestraszony. Zapytał gniewnie: „Kim jesteście? Czego chcecie?”
14-15. Słysząc słowa złego Dakszy, Wīrabhadra o wielkim blasku i majestatycznym pomrukującym dźwięku niczym chmura, uśmiechnął się do Dakszy, bogów i Rytwików. Przemówił rzeczowo, pełnymi znaczeń słowami, bez najmniejszego wzburzenia.

Wīrabhadra powiedział:

16. „Jesteśmy wyznawcami pana Śiwy o wielkim blasku. Przybyliśmy po naszą część. Niech nam ją wydadzą.
17. Jeśli nie dano nam udziału w ofierze, niech zostanie podana tego przyczyna, albo bogowie niech ze mną walczą.”
18. Usłyszawszy te słowa od wodza Gaṇów, bogowie na czele z Dakszą odpowiedzieli: „Mantry są naszym autorytetem. Nie jesteśmy panami.”
19. Mantry rzekły: „O bogowie, wasze umysły są ogarnięte Tamasem. Dlatego nie zasługujecie na główną część ofiary. Czcijcie pana Śiwę.”
20. Pomimo rady Mantr, bogowie z zaślepionymi umysłami, nie oddali Bhadrze części ofiary. Pragnęli go pominąć.
21. Gdy ich prawdomówne i pełne wartości słowa poszły na marne, Mantry odeszły z tego miejsca do wiecznej Brahmaloki.
22-23. Następnie wódz Gaṇów przemówił do bogów, którym przewodził Wiszṇu: „Nie przyjęliście Mantr, będąc dumni ze swojej siły. Ponieważ zostaliśmy znieważeni przez Dewów w tej ofierze, wypędzę waszą pychę wraz z waszymi życiami.”
24. Po tych słowach wściekły wódz spalił ołtarz ofiarny ogniem ze swoich oczu, tak jak Śiwa spalił trzy Pury.¹
25-26. Następnie władcy Gaṇów o górskich, ogromnych ciałach wyrwali słupy ofiarne i przywiązali je do szyi kapłanów Hotri linami. Rozbijali i ścierali na proch naczynia ofiarne różnorodnych kształtów, rozpuścili je w wodzie i wrzucili wszystkie przybory ofiarne do nurtu rzeki Gaṅgā.
27-28. Leżały tam sterty pokarmów i napojów; mleko płynęło niczym rzeki emanujące nektar; jogurt tworzył gładką, śliską breję. Słodko pachnące pokarmy leżały w niskich i wysokich stertach. Były tam soczyste napoje i jedzenie, które bohaterowie jedli, przeżuwali i rozrzucali.
29-30. Bohaterscy Bhadrowie, zrodzeni z ciała Wīrabhadry, uderzali i rozdzierali wyniosłych bogów, w tym strażników kierunków, używając dysków, piorunów, włóczni, Śakti, pętli, żelaznych maczug, prętów, mieczy, toporów, Bhindipalów i wielkich toporów bojowych.
31-32. „Tnij, rozetnij”, „Rzuć szybko”, „Niech zostanie zabity”, „Zabierz i uderzaj”, „Obierz i oderwij” – takie bezwzględne słowa pełne zapału, zwyczajne na wojnach i drażniące uszy, wypływały z ust wodzów Gaṇów.
33-36. Niektórzy przewracali oczy, zgrzytali kłami i gryźli wargi oraz podniebienia. Wyciągali mędrców z pustelni i ich zabijali. Zabierali łyżki i łyżeczki ofiarne i wrzucali je do ognia i wody. Łamali kopuły, podesty wysadzane klejnotami. Śpiewali, krzyczeli i śmiali się raz po raz, pijąc krew niczym wino. Wodzowie Gaṇów tańczyli.
37. Tłukąc bogów, w tym Indrę, główni Gaṇowie, silni jak mocarne byki, słonie i lwy, o niezrównanej chwale, dopuszczali się przerażających czynów zniszczenia.
38. Pramathowie radowali się, uderzali, biegali, gaworzyli, tańczyli, śmiali się i skakali.
39. Niektórzy z nich pragnęli pochwycić wodne chmury, inni skakali, by uchwycić słońce; jeszcze inni chcieli się unieść wraz z wiatrem.
40. Niektórzy dzierżyli broń i pędzili przez niebo jak szczyty gór; miotali bogami niczym Garuḍa rzucający ogromne pytony.
41. Niektórzy, przypominający czarne chmury, wyrywali domy, okna, podwyższenia, wrzucali je do wody i ryczeli.
42. Drzwi, framugi drzwi i ściany domu ofiarnego były wywrócone; okna, ramy sufitów, sale zostały całkowicie zniszczone. Cała ofiarna świątynia rozpadła się bezradnie jak stwierdzenie bez podstawy.
43. Gdy domy były rozbierane, kobiety rozdzierały gardła i bezradnie płakały: „O mężu”, „O dziecko”, „O ojcze”, „O bracie”, „O matko”, „O wujku”.