Kailāsa Saṃhitā – Rozdział 9 – Sposób interpretowania Praṇawy

Pan Śiwa powiedział:

1-2. Następujące osiem imion odnosi się do Śiwy – Śiwa, Maheśwara, Rudra, Wiszṇu, Pitāmaha, Saṃsārawaidja, Sarwadźńa, Paramātman.
3. Pięć imion Sadāśiwy zależy od warunków. Jeśli warunki się zmieniają, imię również ulega zmianie.
4. Słowo jest trwałe. Obiekt wskazywany przez słowo jest nietrwały. Słowa są przekazywalne, ponieważ ich desygnaty są uwalniane.
5. Nawet jeśli słowa są przekazywane, ponownie pojawiają się warunki. Pierwsze pięć imion odnosi się do czegoś innego niż Ātman.
6. Pozostałe trzy imiona mają swoje źródło w różnicy przyczyny materialnej. Śiwa istnieje tworząc trzy rodzaje warunków.
7. Z powodu wcześniejszego nieistnienia kontaktu z pierwotną Awidją, jest on z natury czystą duszą i nazywany jest Śiwą.
8. Pan Śiwa, który obdarzony jest szlachetnymi cechami, nazywany jest Śiwą przez znawców ścieżki Śaiwa.
9-11. Prakryti jest poza dwudziestoma trzema zasadami; Purusza, dwudziesta piąta zasada, jest poza Prakryti. Purusza nazywany jest Swara, jak głoszą Wedy. Staje się on zrozumiały i rozpoznawalny tylko poprzez Wedy i Upaniszady. Jako doświadczający stapia się on z Prakryti. Ten, kto jest ponad tym Puruszą, nazywany jest Maheśwara.
12-13. Słusznie nazywany jest Maheśwarą, ponieważ Prakryti i Purusza są mu podporządkowane. Albo Mājā jest zasadą trzech gun i jest niezniszczalna. Wiedz, że Mājā to Prakryti, a Mājin (władający Māją) to Maheśwara, który jest wieczny i uwalnia od Māji. Dlatego imię Maheśwara jest mu właściwe.
14. Słowo „Rud” oznacza cierpienie lub przyczynę cierpienia. Pan, który je rozprasza, nazywany jest Rudra,¹ pan Śiwa, wielka lub ostateczna przyczyna.
15. Śiwa nazywany jest Wiszṇu, ponieważ przenika przez zasady Śiwy, kończąc na ziemi, ciałach, naczyniach itd.
16. Śiwa nazywany jest Pitāmaha, ponieważ jest ojcem Trójcy, która z kolei jest przyczyną wszechświata.
17-18. Tak jak lekarz diagnozuje poprawnie i leczy choroby za pomocą leków, tak Śiwa, będący przyczyną rozpadu, trwania i powstania świata, jak również kierujący tym, co materialne, nazywany jest lekarzem świata przez tych, którzy znają naturę zasad.
19-21. Atomy otoczone brudem oceanu Māji nie znają rzeczy subtelnych i zgrubnych, które mają miejsce w trzech czasach, nawet jeśli posiadają zmysły służące do poznania pięciu form wiedzy. Ale Sadāśiwa zna każde istniejące zjawisko z natury, choć nie ma zmysłów, które dawałyby wiedzę o wszystkich bytach. Dlatego nazywany jest wszechwiedzącym.
22. Śiwa jest wielkim Ātmanem, ponieważ jest Ātmanem wszystkiego, jest wiecznie obdarzony wielkimi cechami i nie istnieje większy Ātman niż on.
23-26. Po wychwaleniu Mahādewy tożsamego z Praṇawą, niezniszczalnego, i złożeniu darów na głowie Īśāny, czci on pana z czystością umysłu, za pomocą praṇawy. Następnie bierze garść kwiatów, składa dłonie w geście szacunku, wdycha przez lewy nozdrze, utożsamiając wdychane powietrze z Śiwą, i wydycha przez prawe nozdrze, żegnając rytualnie boginię. Rozpoznaje tożsamość Śiwy z samym sobą: „Jestem Śiwą jedynie”. Wykonuje rytualne pożegnanie bóstw wyobrażonych w sercu.
27. Po uczczeniu wiedzy i nauczyciela, umieszcza w sercu mantry muszli i naczynia z Arghją.
28-30. Po oddaniu resztek kwiatowych ofiar do Ćaṇḍeśi w północno-wschodnim kierunku, powstrzymuje oddech i wypowiada imiona mędrców. Ta maṇḍala znana jest technicznie jako Kailāsaprastara. Powinna być czczona codziennie, co dwa tygodnie, co miesiąc, raz na sześć miesięcy, raz w roku lub podczas święta Ćāturmāsja. Wielbiciel powinien koniecznie czcić codziennie moją Liṅgę.
31-32. O bogini, w tym kontekście należy przestrzegać szczególnego porządku. W dniu inicjacji powinien czcić Liṅgę wraz z nauczycielem i pokłonić się trzykrotnie przed nauczycielem: „Aż do śmierci będę czcić Śiwę”.
33. O ukochana, powinien czcić ją jak opisano powyżej. Powinien polać wodą z Arghji wierzchołek Liṅgi.
34. Po oddaniu czci za pomocą Praṇawy powinien złożyć ofiarę z kadzidła i lampy. Po przejednaniu Ćaṇḍy w kierunku północno-wschodnim powinien złożyć Nirmālję.
35-36. Liṅga i ołtarz powinny być obmyte przefiltrowaną wodą. Powtarzając Praṇawę, powinien położyć kwiat na szczycie Liṅgi. Mentalnie powinien wyobrazić sobie wszystko – od Ādhāraśakti aż po tron świętej wiedzy – i zainstalować najwyższego Boga.
37-39. Powinien wykonać obmycie Pana za pomocą Pańćagawja itd. albo za pomocą świętej wody nasyconej zapachami, recytując mantry z Ṛyg- lub Sāmawedy, takie jak „Pāwamāna”, „Rudra”, „Nīla” lub „Twarita” wraz z Pięcioma Brahmanami. Mantrą może być Praṇawa lub imię Śiwy. Obmycie należy wykonać wodą z Arghji powtarzając Praṇawę.
40. Po wytarciu Liṅgi kawałkiem materiału powinien umieścić kwiat na jej szczycie. Po zainstalowaniu Liṅgi na piedestale powinien oddać cześć Słońcu.
41-42. Powinien uczcić Ādhāraśakti i Anantę pod piedestałem. Po oddaniu czci tronowi z jego dolną i górną pokrywą, powinien uczcić Skandę u podstawy Pīṭhy. Po wyobrażeniu sobie mnie w Liṅdze, powinien uczcić mnie wraz z tobą.
43-44. Asceta powinien myśleć o mnie z oddaniem, zgodnie z zasadami. O ukochana, tak oto przekazałem ci wielką tajemnicę, którą należy pilnie strzec. Nie należy jej przekazywać komukolwiek. Należy ją przekazać mojemu wielbicielowi, ascecie wolnemu od namiętności i pożądania.
45-46. Należy ją przekazać osobie oddanej swojemu nauczycielowi, spokojnej i zaangażowanej w Jogę w celu osiągnięcia mnie. Głupiec, który naruszy moje zalecenia i przekaże ją niewłaściwie, jest moim wrogiem. Z pewnością trafi do piekła. O bogini, kto przekaże ją mojemu wielbicielowi, stanie się moim ulubieńcem. Po zakosztowaniu wszystkich przyjemności tutaj, osiągnie moją obecność.

Wjāsa powiedział:

47-48. Usłyszawszy te słowa Śiwy, bogini wychwalała Pana rozmaitymi hymnami zawierającymi sens mantr wedyjskich. Skłoniła się u stóp swego Pana. O znakomici mędrcy, rozradowała się z sercem pełnym radości.
49. O bramini, to wielka tajemnica. Odsłania znaczenie Praṇawy. Prowadzi do poznania Śiwy i niszczy wszystkie wasze cierpienia.

Sūta powiedział:

50-52. Po wypowiedzeniu tych słów, znakomity mędrzec o wielkiej pokucie, syn Parāśary, czczony i uhonorowany przez mędrców z głębokim oddaniem, głosiciel Wed, pomyślał o górze Kailāsa i opuścił to pustkowie. Rozradowani w sercach, na zakończenie ofiary, również oni z wielkim oddaniem oddali cześć bogu o księżycowym czole i bogini Umā. Zajęli się praktykami jogicznymi, takimi jak panowanie nad zmysłami i nieustannie medytowali nad Śiwą.
53. Guha usłyszał to od bogini, która przekazała to Nandinowi. Pan Nandin przekazał to mędrcowi Sanatkumārze.
54. O przodujący mędrcy, od niego uzyskał to mój nauczyciel Wjāsa o niezmierzonej świetlistości. Tę świętą wiedzę uzyskałem również od niego.
55. Widząc waszą miłość do Pana i rozpoznając, że jesteście jego ulubionymi wielbicielami, opowiedziałem wam tę tajemnicę tajemnic.
56. Tę tajemną naukę umiłowaną przez Śiwę należy przekazywać jedynie ascetom o spokojnych umysłach, wielbicielom stóp Śiwy.
57. Po wypowiedzeniu tych słów, błogosławiony Sūta, najznakomitszy spośród znawców Purāṇ, wędrował po ziemi, odwiedzając święte miejsca.
58. Po otrzymaniu tej wielkiej tajemnicy od Sūty, mędrcy pozostali w Kāśī i osiągnęli siedzibę Śiwy poprzez wyzwolenie.