Pan Śiwa powiedział:
1-6. Asceta będący wielbicielem powinien wykonać kwadratowy diagram po swojej lewej stronie i czcić go przy pomocy Om. Powinien umieścić konchę i pocisk z jego podstawką i czcić to przy pomocy Praṇawy, po uprzednim napełnieniu go wodą pachnącą pastą sandałową. Powinien czcić go wonnościami i kwiatami oraz powtórzyć Praṇawę siedem razy. Powinien uczynić mistyczny gest krowy i muszli, wykonując kwadratowy diagram z przodu i półkole w środku, trójkąt, sześciokąt i koło jedno wewnątrz drugiego, w tej kolejności. Po uczczeniu diagramu wonnościami i kwiatami, powinien umieścić w nim naczynie z Arghją na jego podstawce i czcić go wonnościami, powtarzając Praṇawę. Powinien wlać święconą wodę i napełnić naczynie.
7-11. Do naczynia, o Pani o pięknej twarzy, należy włożyć końcówki trawy kuśa, surowe ziarna ryżu, jęczmień, inne ziarna, nasiona sezamu, artykuły smażone na ghi, kwiaty i popiół. Naczynie to należy uczcić wonnościami, kwiatami oraz mantrami „Sadjodźāta” wraz z ich sześcioma składnikami pomocniczymi, Praṇawą i mantrami Warma. Po zasłonięciu naczynia materiałem wraz z mantrą Astra, należy wykonać mistyczny gest krowy dla ochrony. Woda wewnątrz naczynia powinna być używana do skrapiania siebie oraz przedmiotów kultu – wonności, kwiatów itd. – wraz z powtarzaniem mantry Astra. Po wypowiedzeniu „Pokłon siedzibie nauczyciela duchowego” należy przypisać lotos na północnym wschodzie diagramu jako siedzibę, powtarzając Praṇawę. Zgodnie z nakazami, należy tam również wyobrazić sobie wizerunek nauczyciela duchowego.
12-13. Po wypowiedzeniu „Oṃ guṃ gurubhjaḥ namaḥ” powinien przywołać Guru i medytować nad nim jako siedzącym z twarzą skierowaną na południe, z radosnym obliczem, wyglądającym łagodnie i krystalicznie czystym, pokazującym mistyczne gesty błogosławieństw i ochrony dłońmi, o formie i cechach Śiwy ale z dwojgiem oczu.
14-15. Po takiej medytacji powinien uczcić Gaṇapati za pomocą wonności, kwiatów itd. we właściwej kolejności, przypisując mu siedzenie na lotosie po południowo-zachodniej stronie diagramu mistycznego z mantrą „Gaṇānāntwā”1 itd. Po przywołaniu pana powinien medytować nad nim z koncentracją.
16-18. Powinien wyobrazić go sobie jako mającego czerwoną skórę, o ogromnym ciele przyozdobionym klejnotami, trzymającego pętlę, dzidę, mudrę błogosławieństwa i kły, o twarzy słonia niszczącej przeszkody i trudności swoich wielbicieli. Po takiej medytacji powinien oddać mu cześć wonnościami, kwiatami i innymi usługami. Po złożeniu ofiary Naiwedja z bananów, orzechów kokosowych, owoców mango i słodkich kulek, powinien oddać cześć Bogu.
19. Na lotosie po północno-zachodniej stronie diagramu bhakta powinien wyobrazić sobie formę Skandy i również go przywołać.
20-21. Powtarzając Skandagājatrī powinien medytować nad Kumārą świecącym niczym wschodzące słońce, siedzącym na pawiu, z czterema ramionami i wspaniałym ciałem, przyozdobionym koroną, trzymającym dłonie w geście błogosławieństwa i ochrony, dzidę oraz koguta.2
22-26. Po takiej medytacji i oddaniu mu czci wonnościami i innymi usługami, powinien uczcić Nandina, dowódcę haremu, w prawej części wschodnich drzwi, o blasku złotej góry, ozdobionego klejnotami, z półksiężycem jako koroną, o łagodnym wyglądzie, z trzema oczami i czterema ramionami, trzymającego trójząb, jelenia, topór i złotą laskę, o twarzy lśniącej jak blask Księżyca lub o twarzy małpy. Na północ od niego powinien uczcić jego żonę Sujaśā, córkę Marutów o dobrych rytuałach, zaangażowaną w ozdabianie stóp Matki Śiwy wonnościami, kwiatami i innymi usługami.
27. Powinien pokropić diagram wodą z muszli zasłoniętej mantrą Astra. Następnie powinny zostać odpowiednio wyobrażone siedzenie, podstawka itd.
28-30. Na ziemi pod spodem powinien wyobrazić sobie świętą Ādhāraśakti o ciemnoniebieskiej karnacji. Przed nią powinien wyobrazić sobie naczelnego węża z uniesionymi pięcioma kapturami i spiralnym kształtem, który jakby lizał niebo swoimi kapturami. Nad nim powinien wyobrazić sobie dostojne siedzenie z czterema lwimi łapami symbolizującymi cnotę, wiedzę, oderwanie i pomyślność. Powinny one zostać uczczone, zaczynając od południowo-wschodniego narożnika, kolorami: białym, żółtym, czerwonym i ciemnoniebieskim.
31. Adharmę i inne zasady należy wyobrazić sobie od wschodu ku północy, w odpowiedniej kolejności. Należy sobie wyobrazić ich ciało o blasku klejnotu Lādźāwarta.
32. Dolna i górna powieka, korzeń w kształcie cebulki, łodyga, szyjka, płatki i zalążnia mają być wyobrażone po kolei i uczczone.
33-35. W płatkach należy wyobrazić sobie osiem Siddhi, w pręcikach Śakti, ośmiu Rudrów – Wāmę i innych od wschodu wokół w odpowiedniej kolejności; Wairāgję w zalążni oraz dziewięć Śakti w Bīdźach, samą Wāmę i inne, począwszy od wschodu aż do Manonmanī; Dharmę Śiwy w korzeniu cebulowym, poznanie śiwaickie w łodydze oraz strefy ognia, słońca i księżyca nad zalążnią.
36-37. Następnie należy sobie wyobrazić naukę o Ātmanie oraz troistość zasad zwanych Śiwa. Powyżej tych siedzib należy wyobrazić sobie siedzibę bóstwa, jaśniejącą kwiatami o różnych barwach i blasku dzięki Wiedzy Parawjomāwakāśa.
38-40. Od Ādhāraśakti do siedziby świętej wiedzy bhakta powinien powtarzać mantrę: „oṃ śiwāja namaḥ”. Taka jest wszędzie procedura. Jak wcześniej, pięciu Brahmów należy wyobrazić sobie w wizerunku, z uwzględnieniem różnic ze względu na członki, twarze i części ciała. Bhakta, biegły w mistycznych znakach, powinien przywołać Pana stojąc z garścią kwiatów.
41-45. Wypowiadając mantrę zaczynającą się od „Przyjmuję schronienie w Sadjodźāta” i kończąc na Om, powtarzając Nāda powstałą z Ādhāra i kończącą się na Brahmarandhra, razem z dwunastoma węzłami, powinien medytować nad Panem w Oṃkārze, czystym jak kryształ, nieskalanym, niezniszczalnym, będącym przyczyną stworzenia, tożsamym ze światem, przebywającym wewnątrz i na zewnątrz, przenikającym wszystko, mniejszym niż najmniejszy i większym niż największy, widzialnym dla bhaktów bez wysiłku, niezmiennym, niepojętym dla bogów, Brahmy, Indry, Wiszṇu, Rudry i innych, będącym istotą Wed, uznanym za niewidzialnego, przez uczonych pozbawionym początku, środka i końca, oraz będącym lekarstwem na wszystkie cierpienia świata.
46-47. Po takiej medytacji z koncentracją, bhakta powinien złożyć pokłon po ukazaniu różnych mistycznych znaków oraz wykonaniu rytuałów przywołania, ustanowienia, koncentracji i przestrzegania. Powinien medytować nad samym Panem Śiwą w formach Sakala i Niszkala.
48-63. Powinien sobie wyobrazić Pana czystego jak kryształ, o chłodnym blasku przypominającym krąg błyskawicy, o przyjemnym wyglądzie, ze splątanymi włosami i koroną, odzianego w skórę tygrysa, o twarzy podobnej do lotosu i uśmiechniętej, o dłoniach, stopach i ustach mających blask płatków czerwonego lotosu, obdarzonego wszystkimi znakami, ozdobionego klejnotami, boskimi broniami, namaszczonego boskimi pachnidłami i wonnościami, mającego pięć twarzy i dziesięć ramion, z półksiężycem jako klejnotem na czole. Jego łagodna twarz zwrócona ku wschodowi świeci jak wschodzące słońce. Ma troje oczu jak lotosy. Młody księżyc zdobi czubek głowy. Jego prosta twarz ma uroczy blask przypominający chmurę burzową. Ma krzywe brwi, troje czerwonych oczu, jest straszna przez zakrzywione kły, niedostępna dla oczu i ma pulsujące wargi jak pąki. Twarz północna ma koralowy blask, jest ozdobiona niebieskimi lokami, ma troje łagodnie poruszających się oczu i czubek głowy ozdobiony półksiężycem. Twarz zachodnia świeci jak pełnia księżyca z trzema oczami. Jest łagodna z półksiężycem i urocza z delikatnym uśmiechem. Piąta twarz świeci jak kryształ i lśni konturami księżyca. Jest bardzo łagodna i olśniewająca z trzema promiennymi oczami. Jego prawe ręce trzymają trójząb, topór, piorun, miecz i oślepiający ogień. W lewych rękach ma łuk, strzałę, dzwonek, pętlę i hak. Ma Kalā Niwrytti aż do kolan, Kalā Pratiszṭhā do pępka; Kalā Widjā do szyi; Kalā Śāntā do czoła i Kalā Śāntjatīta ponad tym. Tak oto ma ciało złożone z pięciu Kalā. Przenika pięć ścieżek. Ma Īśanę jako koronę. Jest pierwotnym Panem Puruszą. Ma Aghorę jako serce, Wāmadewę jako narządy rozrodcze i Sadjodźātę jako swoją formę. Ma trzydzieści osiem Kalā. Jest Īśaną tożsamym z Mātrikāmi i pięcioma Brahmami; jest tożsamy z Oṃkārą, Haṃsanjāsą, mantrą pięciosylabową i sześciosylabową, sześcioma górami i Dźāti.
64-65. Po takiej medytacji, o bogini, będzie medytował nad tobą jako Manonmanī po mojej lewej stronie. Powtarzając mantrę „Gaurīrmimāja”,3 poprzedzoną Praṇawą, przywoła cię tak jak wcześniej i wykona rytuały zakończone pełnym pokłonem. Mędrzec o pobożnym i skupionym umyśle będzie medytował nad tobą, o bogini.
66-70. Masz blask rozkwitłego lotosu, oczy szerokie i rozległe, twarz jaśniejącą jak pełnia księżyca, ciemne, kręcone włosy, cerę błękitnego, jaśniejącego lotosu, półksiężyc wpleciony w czubek głowy, piersi zaokrąglone, jędrne i wydatne, gładkie i kształtne, wąską talię, pełne biodra i delikatne, żółte szaty. Jesteś ozdobiona klejnotami. Na czole masz lśniący Tilaka. Kwiaty w różnych kolorach zdobią twoje loki. Twoja postać współgra z twoją naturą. Twarz masz pochyloną z powodu wstydliwości. W prawej dłoni trzymasz wspaniały złoty lotos. Siedzisz na wygodnym tronie, lewą dłoń trzymając w geście podparcia niczym na kiju.
71. Po takiej medytacji nade mną i tobą, o bogini, asceta o opanowanym umyśle powinien dokonać ablucji wodą w sposób zgodny z Pranawą – prokszaṇa.
72. Powinien wykonać Pādja wypowiadając mantrę „Bhawe bhawe nātibhawe”.4 Powinien ofiarować wodę do Āćamany wypowiadając „Wāmāja namaḥ”.
73. Powinien złożyć w ofierze nową tkaninę mówiąc „Dźjeszṭhāja namaḥ” (cześć najstarszemu). Powinien ofiarować święty sznur mówiąc „Śreszṭhāja namaḥ” (cześć najdoskonalszemu).
74. Powinien ponownie ofiarować wodę do Āćamany mówiąc „Rudrāja namaḥ” (cześć Rudrze). Powinien ofiarować poświęcony zapach mówiąc „Kālāja namaḥ”.
75. Powinien złożyć w ofierze surowe ziarna mówiąc „Kalawikaraṇāja namaḥ”. Powinien złożyć kwiaty mówiąc „Balawikaraṇāja namaḥ”.
76. Powinien starannie złożyć kadzidło mówiąc „Balāja namaḥ”. Powinien złożyć dobrą lampę mówiąc „Balapramathanāja namaḥ”.
77-78. Razem z Wedami i ich sześcioma pomocniczymi dziedzinami, Mātrikā, Praṇawą oraz Śiwą zjednoczonym z Śiwā, powinien okazać znaki mistyczne mnie i tobie, o pani o jasnej karnacji. Najpierw niech odda cześć mnie, a potem tobie.
79-80. Gdy składa ofiary i wykonuje rytuały dla ciebie, powinien używać rodzaju żeńskiego. O Pārwatī, tylko to stanowi różnicę. Po wykonaniu medytacji i odpowiedniego kultu zgodnie z przepisami, biegły bhakta powinien rozpocząć Āwaraṇa Pūdźā.