Kailāsa Saṃhitā – Rozdział 6 – Zasady Njāsa na ścieżce wyrzeczenia

Pan Śiwa powiedział:

1-4. Asceta rozścieli piękną skórę tygrysa na południe od diagramu i spryska ją czystą wodą powtarzając mantrę Astra. Po wypowiedzeniu Praṇawa na początku, wypowie Ādhāra i Śaktikamala. Usiądzie na skórze tygrysa powtarzając mantrę z końcówką celownika „Namaḥ”.¹ Będzie zwrócony na północ. Po wykonaniu Prāṇājāmy, poprzedzonej wypowiedzeniem Praṇawy, namaści ciało popiołem wypowiadając mantry „Agniriti”. Następnie pokłoni się Panu Śiwie i ponownie ułoży diagram.
5-7. Na zewnątrz adoruje kolejno diagramy trójkąta, koła i kwadratu, powtarzając Om. Napełni muszlę pachnącą czystą wodą powtarzając Praṇawę. Umieści muszlę na diagramach i uczci ją wonnościami, kwiatami itd., powtarzając Praṇawę siedem razy. Po wypowiedzeniu mantry pokaże Dhenumudrę i Śaṅkhamudrę. Pokropi wszystko recytując mantrę Astra.
8. Pokropi siebie, wonności, kwiaty i inne materiały do obrzędu. Po wykonaniu trzykrotnej Prāṇājāmy wypowie imiona ryszi itd.
9-10. Mędrcem tej mantry chwały słońca jest Dewabhāga, metrum to Gājatrī, a bóstwem jest słońce. Njāsę sześciu części wykonuje się przy użyciu „hrām” itd. Następnie pokropi Padmę nieobjęty wpływem Agni.
11-14. Uczony asceta uczci w tym Prabhūtā, Wimalā i Sārā – w tej kolejności. Następnie uczci Kālāgnirudrę, Ādhāra, Śakti, Ananta, Prythiwī, Ratnadwīpa, wyobrażone drzewa i ogrody, dom z klejnotów oraz drogocenne siedzenie u stóp; zaczynając od wschodu uczci bogów cnót, wiedzy, wyrzeczenia i mocy. Uczci też bogów zła itd. w narożnych kierunkach jak południowy wschód i inne.
15-20. Uczci dolną pokrywę Mājā i górną pokrywę Widjā. Następnie uczci kolejno Sattwę, Radźas i Tamas. W kierunkach zaczynając od wschodu oraz w środku uczci: Dīptā, Sūkszmā, Dźajā, Bhadrā, Wibhūti, Wimalā, Amoghā, Waidjutā, Sarwatomukhasaṃdźńā, Kandanāla, Suszira, następnie Tantukaṇṭaka, następnie pokrywę korzenia, nić, światło i Sakalātman, pięciowęzłowy środek kwiatu i płatki, potem włókna, Brahmā, Wiszṇu, Rudra i Ātman. Po uczczeniu wewnętrznego Ātmana w wielkim Ātmanie wiedzy powinien uczcić Jogapīṭhę zwanego Saura. Znawca źródła wyobrazi sobie bóstwo jako osadzone na piedestale.
21-24. Asceta siedzi kontrolując oddech życiowy od korzenia. Dzięki sile jego blasku unosi Śakti przez słoneczny kanał Piṅgalā osadzony w okręgu. Sprawia, że pojawi się on z garścią kwiatów. Śiwa o ciele czerwonym jak wermilion, który ma swoją żonę jako lewą połowę, który nosi naszyjnik z Rudrāksza i trzyma pętlę, buławę zwaną Khaṭwāṅga, czaszkę, hak, lotos, muszlę i dysk; który ma cztery twarze, dwanaście oczu i włócznię w sercu lotosu – on wypowiada najpierw Praṇawa, a potem Hrām, Hrīm i Saḥ.
25-27. Następnie wzywa słońce wraz ze światłem i mocą mówiąc: „Wzywam, z głębokim pokłonem!”. Pokazuje mistyczne znaki Sthāpanā itd. Po wykonaniu Njāsy kończyn przy użyciu mantr Hrām, Hrīm, Hrum oraz wyobrażeniu sobie pięciu usług, o wielka bogini, uczci trzykrotnie sześć organów w nitkach lotosu.
28-30. W drugiej okrywie  uczci cztery bóstwa w południowo-wschodnim, północno-wschodnim, południowo-zachodnim i północno-zachodnim rogu. O Pārwatī, od wschodu do północy, u podstaw płatków uczci Āditja, Bhāskara, Bhānu i Rawi – w tej kolejności. O ukochana, w trzeciej okrywie uczci Arka, Brahmę, Rudrę i Wiszṇu w północno-wschodnim i innych kierunkach.
31. Pośrodku liści, od wschodu, uczci Księżyc, Marsa, Merkurego, Jowisza, Wenus, Saturna i Rāhu.
32. Lub uczci dwunastu Āditjów w drugiej okrywie i dwanaście znaków zodiaku w trzeciej.
33-34. Na zewnętrznej stronie uczci siedem oceanów² i siedem Gaṅgā³ – a potem ryszich, bogów, Gandharwów, węże, niebiańskie nimfy, władców wiosek, Jakszów, Jātudhānów, siedem koni w formie Wed i Bālakhiljów.
35-37. Po uczczeniu słońca z trzech osłon i odpowiednim ułożeniu kwadratowego diagramu z pobożną uwagą, umieści miedziane naczynie mogące pomieścić prastha wody na stojaku. Napełni je czystą wodą, nasyconą kwiatami. Uczci je wonnościami, kwiatami i uklęknie. Podniesie Naczynie arghja do wysokości środka brwi.
38. Wypowie hymn do boga słońca, przynoszący wszystkie osiągnięcia. O bogini, on zawsze przynosi przyjemności doczesne i wyzwolenie.
39-40. „Pokłon tobie o barwie wermilionu, z dobrym dyskiem, noszącym diament jako ozdobę, mającym oczy przypominające lotos, piękny lotos i przyczynę Brahmy, Indry i Wiszṇu. O panie, bądź zadowolony i przyjmij to święte arghja ofiarowane przeze mnie wraz z czerwonym proszkiem, barwioną wodą, girlandą, wermilionem, trawą kuśa, kwiatami i złotym dzbanem.”
41. Wypowiadając tę formułę, ofiaruje arghję bóstwu Słońca i oddaje mu pokłon. Następnie pobożnie recytuje kolejne wersy.
42. „Pokłon Śiwie w towarzystwie Pārwatī i Gaṇów. Pokłon Tobie, praprzyczynie, w formie Trójcy – Rudra, Wiszṇu i Brahmā”.
43-44. Po wypowiedzeniu tego i wykonaniu pokłonu, powinien usiąść. Wymienia ponownie imiona ryszich i innych, po czym obmywa ręce wodą. Następnie ponownie nakłada popiół, jak już opisano, i wykonuje Njāsę jako wyraz oddania dla Śiwy.
45. Po oddaniu czci Panu Śiwie z pochyloną głową oraz pięcioma formami usług, składa pokłon Praṇawie z końcówką w celowniku i słowem Namaḥ.
46-47. Powinien medytować nad Praṇawą składającą się z pięciu sylab, w tym Bindu i piątej samogłoski „u”, bez piątej samogłoski i z Bindu. Po wypowiedzeniu tej formy z Bindu, recytuje całą złożoną sylabę.
48. Recytując właściwie te Bīdźamantry, uczony asceta oddaje pokłon nauczycielowi duchowemu i Panu Gaṇów, przebywającym na jego ramionach i udach.
49. Składa pokłon również Durdze i Kszetrapāli, z dłoniami złożonymi w geście szacunku. Powtarza „Oṃ Astrāja Phaṭ” sześć razy i wyciera dłonie.
50-51. Recytuje mantrę „Apasarpantu”⁴ i powtarza „Astrāja Phaṭ”. Trzykrotnie klaszcze i trzykrotnie tupie nogą, aby odpędzić przeszkody; spogląda ku niebu, ku niebiańskim mieszkańcom i istotom poruszającym się po przestworzach.
52. Kontrolując oddech, pamięta mantrę Haṃsa. Następnie poprzez Brahma-nāḍī wprowadza świadomość życia do serca.
53. Medytuje nad najwyższym bogiem w formie czystej świadomości, w środku księżycowej sfery ćit, w wielkim lotosie o tysiącu płatków, w pełni rozwiniętym, mieszczącym się w dwunastu (?).
54. Przez szesnaście, sześćdziesiąt cztery i trzydzieści dwie sekundy wykonuje odpowiednio Pūraka, Kumbhaka i Rećaka za pomocą Śosza, Dāha i Plawa.
55-58. Po zatrzymaniu oddechu zgodnie z przepisami swojej Wedy, przy pomocy wiatru, ognia, wody itd., przenosi prāṇę z Mūla do otworu czaszki. Gdy ciało zostaje zalane boskim nektarem wypływającym z księżycowej sfery Ćit w lotosie o tysiącu płatków w obrębie dwunastu, zostaje oczyszczone i napełnione wzniosłymi emocjami. Wprowadza on Ātmana do lotosu serca, rozpoznając „To ja jestem nim”. Wprowadza Ātmana w Ātmana poprzez strumień nektaru. Tak oto stabilizuje prāṇę z pobożnością i należytym skupieniem.
59-60. Jogin, koncentrując umysł, medytuje nad Mātrikā. Poprzez Praṇawę na zewnątrz ustala rozwiniętą Mātrikā. Przez powstrzymanie oddechu odżywia itd. Myśląc o Śiwie w umyśle, całkowicie się Jemu poświęca.
61. O bogini, ryszim (mędrcem) mantry Praṇawa jest Brahmā, metrum to Gājatrī, a bóstwem jest wielki Ātman, Sadāśiwa – ja sam.
62. Litera „A” to bīdźa (nasienie); litera „U” to Śakti; litera „M” to Kīlaka. Mantra ta służy wyzwoleniu.
63. Zaczynając od obu kciuków i kończąc na dłoniach, należy wytrzeć ręce. O bogini, wypowiadając „Oṃ”, zaczyna Njāsę dłoni.
64. Wykonuje Njāsę zaczynając od kciuka prawej ręki i kończąc na małym palcu lewej ręki.
65. Wszędzie wypowiada się „A”, „U”, „M” wraz z Bindu, a także mantrę kończącą się na Namaḥ, wykonując Njāsę dłoni na sercu itd.
66. Po wypowiedzeniu „A” na początku, należy praktykować tożsamość Brahmana i Ātmana. Mantry kończące się na „De” i „Namaḥ” stosuje się w sercu.
67. Njāsę „U” wraz z Wiszṇu wykonuje się na głowie; Njāsę „M” wraz z Rudrą na czubku głowy (śikhā).
68. O bogini, ryszi praktykujący tę mantrę, wykonuje Njāsę Kawaća w oczach i na czole z należytą uwagą.
69-74. Różne organy, twarze i członki przypisuje się pięciu Brahmom. Pięć części Īśāny umieszcza się na głowie, twarzy, sercu, narządach płciowych i stopach. Cztery części Puruszy umieszcza się w czterech twarzach. Osiem części Aghory czci się w sercu, szyi, ramionach, pępku, brzuchu, plecach i klatce piersiowej. Trzynaście części Wāmadewy przypisuje się odbytowi, członkowi, udom, kolanom, łydkom, pośladkom, talii i bokom. Osiem części Sadja przypisuje się ośmiu oczom. Najlepsi znawcy kalpy powinni przypisać te części stopom, dłoniom, prāṇie, głowie i ramionom.
75. Tak oto wykonawszy Njāsę trzydziestu ośmiu Kalā, mądry znawca Praṇawy przechodzi do Njāsy samej Praṇawy.
76-77. Po wykonaniu Njāsy na ramionach, łokciach, nadgarstkach, bokach, brzuchu, łydkach, stopach i plecach, oddany adept, biegły w sztuce Njāsy, wykonuje Haṃsanjāsę, o bogini oświecająca wielkiego Ātmana.