Pan Śiwa powiedział:
1. „O bogini, posłuchaj. Wyjaśnię to, o co zapytałaś. Już samo usłyszenie o tym sprawia, że indywidualna dusza staje się samym Śiwą.
2. Zrozumienie znaczenia Praṇawy to zrozumienie mnie. Praṇawa jest nasieniem wszystkich nauk.
3. Należy ją rozumieć jako bardzo subtelną, ale o wielkim znaczeniu – tak jak nasiono drzewa banjan, które mimo niewielkich rozmiarów zawiera całe potężne drzewo. Jest Praṇawa mantrą początkową i esencją Wed. W szczególności ma ona moją postać.
4. Jestem panem daleko poza atrybutami, wszechwiedzącym i wszechmocnym. Jestem Śiwą przenikającym wszystko, a jednak obecnym w jednosylabowej mantrze Om.
5. Mówi się, że każdy obiekt, czy to połączony w jedno, czy rozłożony na części, jest znaczeniem Praṇawy, dzięki połączeniu i znaczeniu atrybutów.
6. Jest to niezniszczalny Brahman, środek osiągania wszystkich rzeczy. Śiwa stwarza wszechświat na początku mówiąc „Om”.
7. Ponieważ nie ma wielkiej różnicy między znaczeniem a dźwiękiem Om, wyjaśnia się to tak: Śiwa jest Praṇawą, a Praṇawa jest Śiwą.
8. Bramińscy mędrcy, uczeni, którzy pojmują tożsamość znaczenia i dźwięku, znają mnie jako jednosylabowe Om.
9. Dlatego ten, kto pragnie wyzwolenia i jest wolny od błędów, powinien zrozumieć Praṇawę jako przyczynę wszystkiego, a mnie jako Nirguṇa Parameśwara.
10. O bogini, przekażę ten klejnot mantr w Kāśī dla wyzwolenia wszystkich indywidualnych dusz.
11. O Ambā, tam na początku wyjaśnię Praṇawoddhāra – wiedzę, która przynosi najwyższe spełnienie.
12. Wielbiciel najpierw powinien wydobyć Niwrytti, potem paliwo, czas, kij i pana.
13. W ten sposób Praṇawa pięciu sylab jest wyjaśniona przez wydobycie trzech Mātrā, Bindu i Nādy. Przynosi ona wyzwolenie tym, którzy wykonują dźapę w ten sposób.
14. Praṇawa jest oddechem życiowym wszystkich istot – od Brahmy po istoty nieruchome. Będąc tak Prāṇą, nazywa się ją Praṇawą.
15. Składa się z A, U i M pośrodku, Bindu i Nādy na końcu. To właśnie Om.
16. O doskonały mędrcze, pierwsza litera (A) jest jak woda na południu, druga litera (U) znajduje się na północy; litera M jest jak ogień pośrodku, przed Nāda i Bindu.
17. Wymienia się więc w kolejności trzy mātrā: A, U, M. Po nich następuje pół mātrā.
18. O bogini, ta połowa mātrā ma postać Bindu i Nāda. Nie da się jej opisać bezpośrednio. Jest znana tylko mędrcom.
19. O ukochana, Wedy rozpoczynające się od „Īśānaḥ Sarwawidjānām”1 pochodzą ode mnie. Wedy rzeczywiście głoszą prawdę.
20. Ja jestem źródłem Wed. Praṇawa wyraża Mnie. Ponieważ Mnie wyraża, Praṇawa nazywana jest również Wedādi.
21. ‘A’ jest wielką Bīdźą, Radźasem, stwórcą o czterech twarzach. ‘U’ jest Prakryti, źródłem, Sattwą, opiekunem Wiszṇu.
22. ‘M’ jest Puruszą, Bīdźinem,2 Tamasem, niszczycielem Śiwą. Bindu to Maheśwara, pan, zaniknięcie.
23. Nāda to Sadāśiwa – obdarzający wszystkich błogosławieństwami. Na szczycie Nādy jest Śiwa, większy niż największy.
24. Jest wszechwiedzący, to stwórca, pan, wolny od skazy, niezniszczalny, niewyrażalny, wielki Brahman, ponad tym co istniejące i nieistniejące.
25. W literach ‘A’ itd. litera późniejsza przenika wcześniejszą. Wcześniejsza jest przenikana.
26. Pięciu Brahmanów,3 począwszy od Sadja a skończywszy na Īśāna, znajduje się w pięciu literach, ‘A’ itd. Są one moimi postaciami w odpowiedniej kolejności.
27. O Śiwā, w sylabie ‘A’ istnieje osiem Kalā, mających postać Sadja. W ‘U’ znajduje się trzynaście Kalā mających postać Wāma.
28. Osiem Kalā w formie Aghora umieszczonych jest w ‘M’. W Bindu są cztery Kalā mające formę Puruszy.
29. W Nādzie obecnych jest pięć Kalā zrodzonych z Īśāna. Ich stan bycia duszą wszechświata wynika z rozpoznania ich sześciorakiej tożsamości.
30. Na sześć obiektów składa się Mantra, Jantra, bóstwo, wszechświat, nauczyciel i uczeń. O ukochana, słuchaj o znaczeniu tych obiektów.
31. Mantra wspomniana wcześniej składa się z pięciu liter. Ta sama przybiera formę Jantry. Przedstawię szczegóły jej mistycznego diagramu.
32. Jantra ma postać bóstwa; bóstwo ma postać wszechświata; nauczyciel również ma postać wszechświata, a uczeń stanowi ciało nauczyciela.
31. Wcześniej wspomniana mantra składa się z pięciu liter. Przyjmuje ona formę Jantry. Przedstawię szczegóły jej mistycznego diagramu.
32. Jantra ma postać bóstwa; bóstwo ma postać wszechświata; nauczyciel również ma postać wszechświata, a uczeń stanowi ciało nauczyciela.
33. Om jest wszystkim, wszystko jest Brahmanem. (Om Itīdam Sarwam Iti Sarwam Brahma) Ten tekst wedyjski ustanawia związek między słowem a jego znaczeniem.
34-35. Miejsca artykulacji, o bogini, to: Ādhāra (podstawa), Maṇipūra (ośrodek klejnotów), Hrydaja (serce), Wiśuddhi (czystość), Ādźńā (rozkaz), Śakti (moc), Śānti (spokój). Poza Śānti jest Pan, który jest większy niż największy. Osobą uprawnioną jest ten, którego nieprzywiązanie do świata jest trwałe i stabilne.
36-37. O bogini, ja będę tematem, dzięki koncepcji tożsamości indywidualnej duszy i duszy uniwersalnej. Temat został jasno przedstawiony. O bogini, teraz słuchaj. Związek Dźīwa i Ātmana ze mną oraz z Praṇawą jest jak związek słowa z jego znaczeniem.
38-42. Bramin posiadający następujące cechy powinien podejść do nauczyciela z wymaganymi kwalifikacjami. Powinien regularnie uczestniczyć w świętych obrzędach, być spokojny, odbywać pokutę, mieć panowanie nad sobą, być braminem biegłym w Wedach, obdarzonym czystością i dobrym postępowaniem, oderwanym od przyjemności tego świata jak i zaświatów oraz światów bogów. Powinien wykonywać święte obrzędy Śiwy. Nauczyciel powinien być kimś, kto zrozumiał zasady i znaczenia świętych tekstów; kto opanował Wedāntę; kto jest ascetą i najwspanialszym z mądrych ludzi. Po podejściu do niego, inteligentny bramin powinien oddać mu pokłon i uhonorować go pełnymi szacunku czynami. Tym najdoskonalszym uczniem jest ten, kto dobrze postępuje i ma cechy spokojnej łagodności. Uczeń powinien rozpoznać, że nauczyciel to Śiwa, a Śiwa to nauczyciel. Wtedy powinien ujawnić swoje myśli.
43-52. Po otrzymaniu zgody nauczyciela, bramin-uczeń powinien przez dwanaście dni wykonywać święte obrzędy, spożywając wyłącznie mleko, na brzegu morza, rzeki, góry lub w świątyni Śiwy. Piątego lub jedenastego dnia jasnej połowy miesiąca powinien o świcie wziąć kąpiel. Inteligentny wielbiciel o czystym umyśle powinien wykonać swoje codzienne obowiązki. Następnie zaprosić nauczyciela i wykonać rytuał Nāndīśrāddha. Powinien zgolić głowę, wąsy i brodę. Włosy pod pachami i w okolicach intymnych nie powinny być golone. Należy obciąć paznokcie. Po rytualnym obmyciu z opanowanym umysłem, powinien spożyć tylko prażone zboże. Wieczorem znów powinien się wykąpać i wykonać Sandhjā. W obecności nauczyciela powinien odprawiać wieczorną Aupāsanę. Następnie powinien dać nauczycielowi Daksziṇę zgodnie z nakazami. Powinien zgromadzić artykuły do Homy, ustawić święte ognie – laukika i inne – zgodnie z regułami swojej Gryhja Sūtry. Bramin, który konsekruje ogień ofiarny, powinien odprawić Aupāsanę w ogniu poświęconym przez ofiarę Prādźāpatja recytując mantry z Wed i ofiarując stosowne dary. Potem powinien przenieść ogień do Ātmana i formalnie wyrzec się świata. Ofiara pokarmowa powinna być ugotowana na ogniu z drewna, gotowanego ryżu oraz ghī. Powinien wykonać ofiarę recytując Purusza Sūktę,4 ofiarowując ghī po każdej strofie. Powinien wykonać Sauwiszṭakryti zgodnie z własną Sutrą. Po ofierze powinien on wykonać praktyki tantryczne. Uczeń siada na materiale, skórze jelenia lub trawie Kuśa na północ od ognia. Powinien powtarzać mantrę Gājatrī w ciszy aż do Brāhma Muhūrty i ustalić swój umysł w spokoju.
53. Następnie powinien wziąć kąpiel i przygotować Ćaru. Powinien wykonać ofiarę rozpoczynając od Puruszy, a kończąc na hymnach Wirādźa.
54. Procedura może być wykonywana zgodnie z nauką Wāmadewy lub Sanaki albo innych. Jednak nauka Wāmadewy jest ważniejsza, gdyż był on wyzwolony jeszcze w łonie matki.
55. Po zakończeniu pozostałych rytuałów ofiarnych powinien wykonać poranną Aupāsanę. Następnie powinien przenieść Agni do Ātmana i odprawiać poranne modlitwy.
56. Gdy wzejdzie słońce, powinien recytować Sāwitrī. Porzuca trzy Eszaṇā i recytuje mantry Presza.5
57. Powinien porzucić kępkę włosów, świętą nić i pas biodrowy. Powinien wyruszyć na wschód lub północ.
58. Powinien zabrać ze sobą kij i opaskę biodrową oraz inne niezbędne rzeczy do życia. Jeśli jest całkowicie nieprzywiązany, nie musi zabierać niczego.
59. Zbliża się do nauczyciela i trzykrotnie oddaje mu pokłon. Następnie siada u jego stóp.
60-61. Nauczyciel bierze popiół z ognia Wirādźa i smaruje nim ciało ucznia. Powtarzając mantrę „Agniriti” itd., nakłada trzy znaki Tripuṇḍra na jego czoło. Myśli o Mnie spoczywającym razem z tobą w lotosie serca.
62-63. Następnie nauczyciel kładzie dłoń na głowie ucznia. Z radosnym umysłem, wypowiada trzykrotnie mantrę Praṇawa do prawego ucha ucznia, wspominając mędrca itd. Potem przekazuje mu sześciokrotne znaczenie.
64. Uczeń dwunastokrotnie oddaje pokłon nauczycielowi leżąc na ziemi. Pozostaje mu podporządkowany i pilnie studiuje Wedāntę.
65. Rozmyśla i medytuje nad czystym Ātmanem bez zniekształceń, nad Mną jako wielkim Ātmanem, Świadkiem Brahmana, niezmiennym.
66. Osobą uprawnioną jest asceta zaangażowany w pobożne praktyki samokontroli, znawca Wedānty, wolny od rywalizacji.
67. Lotos serca jest wolny od kurzu, pozbawiony smutku, czysty i wielki. Ma osiem płatków z pręcikami i jaśnieje ponad środkiem kielicha.
68. Po rozważeniu obszaru od Ādhāra-Śakti aż po trzy Tattwy, w środku należy sobie wyobrazić i pojąć Dahara Wjoman (eter serca).
69. Powtarzając jednosylabowego Brahmana – Om, powinien z czujnym umysłem medytować o Mnie i tobie w jego środku.
70. O ukochana, ten kto wykonuje ten rodzaj rytuału, osiąga mój świat. Po poznaniu moich zasad osiąga wyzwolenie Sājudźja jako owoc.