Subrahmaṇja powiedział:
1-2. Wczesnym rankiem dwunastego dnia powinien wstać, wziąć kąpiel i odprawić poranne obowiązki. Powinien zaprosić ascetów śiwaitów lub braminów wielbicieli Śiwy. Po tym, gdy wezmą kąpiel powinni być nakarmieni w południe zgodnie z przepisami, należy ofiarować im różnorodne słodkie i pomyślne pokarmy.
3-4. W obecności Parameśa powinni być wielbieni według obrzędów Pańćāwaraṇa po wykonaniu Prāṇājāmy. Jak przy Mahāsaṃkalpie, powinien odprawić rytuał Saṃkalpy: „Odprawię wielbienie nauczyciela.” Następnie dotyka Darbhy.
5. Po umyciu ich stóp i wykonaniu Āćamany powinien usadowić ich zwróconych ku wschodowi. Całe ciało należy wysmarować popiołem.
6. O mędrcze, należy medytować nad ośmioma, czyli Sadāśiwą itd. i odnosić się do braminów z szacunkiem.
7. Następnie należy medytować nad Parameśṭhi Guru jako Sāmbą wraz ze swoim imieniem. Należy także medytować nad Paramaguru i Parāt Paraguru.
8-11. Powinien powiedzieć: „Oto miejsce do siedzenia” i ofiarować miejsce siedzące. Z Oṃ jako przedrostkiem należy wymienić jego imię w bierniku z dodatkiem: „Przywołuję, hołd”. Następnie powinien ofiarować Padję, Aćamanę, Arghję, tkaniny, wonności i Akszaty. Należy je ozdobić kwiatami. Ich imiona należy wymienić w celowniku z Oṃ jako przedrostkiem i czcić pachnącymi kwiatami. Po okadzeniu kadzidłem i zapaleniu świateł powinien powiedzieć: „Wszystkie obrzędy przebłagalne są zakończone. Niech będą doskonałe i kompletne”, złożyć hołd i powstać.
12-14. Liście bananowca należy rozłożyć i umyć wodą. Należy na nich położyć czysty, ugotowany ryż, pudding mleczny, słodkie ciasta, gotowany dal, dania warzywne i inne produkty spożywcze, a także owoce bananowca, kokosy i sezam. Pod każdy liść należy podłożyć trawę Darbha. Należy je pokropić i wykonać Pariszećanę, pokropienie żywności. Następnie należy powiedzieć „Chrońcie Hawję Wiszṇu” i sprawić, by dotknęli tych artykułów.
15. Należy wstać i ofiarować wodę do picia, prosząc ich w ten sposób: „Oby Sadāśiwa i inni byli ze mnie zachwyceni i obdarzyli mnie błogosławieństwami”.
16. Należy następnie wyrecytować mantrę „Je dewa”1 itd. i rozrzucić Akszaty. Należy pokłonić się, wstać i powiedzieć „Oby wszędzie był nektar”.
17-23. Mówiąc to, należy ich przebłagać. Następnie, powtarzając mantrę „Gaṇānāṃtwā”,2 należy wyrecytować Rudrę, Ćamakę, Rudrasūktę i Pańćasūktę. Po posiłku bramini mają otrzymać tyle Akszat, ile jest mantr. Należy ofiarować wodę do picia i obmycia rąk, ust i stóp. Po wykonaniu Āćamany mają wygodnie usiąść. Ponownie należy podać wodę. Należy ofiarować liście kamfory betelowej i rozdać Daksziṇę. Należy złożyć dary w postaci sandałów, siedzeń, liści, wachlarzy, desek i bambusowych kijów. Należy ich okrążyć i pokłonić się im, a następnie przyjąć błogosławieństwa. Po ponownym złożeniu hołdu należy poprosić o niezachwiane oddanie nauczycielowi. Mówiąc: „Oby Sadāśiwa i inni odeszli z radością i wygodą”, ma się z nimi pożegnać. Ma iść za nimi aż do drzwi. Gdy zabronią mu iść dalej, ma wrócić i zjeść wraz z innymi braminami, krewnymi i biednymi. Wtedy poczuje się zadowolony i szczęśliwy.
Sūta powiedział:
24. To jest niezmienne. To jest prawda. Ten, kto co roku odprawia rytuał przebłagania nauczyciela, czerpie tu wielką przyjemność i osiąga w przyszłości Śiwalokę.
25. Po powiedzeniu tego Wāmadewie, swemu uczniowi, który sam otrzymał błogosławieństwo, mądry pan Subrahmanja, z zachwytem w umyśle, rzekł:
26. „Ponieważ dawniej mędrzec Wjāsa wspomniał o tym mędrcom z lasu Naimisza, jest on naszym pierwszym nauczycielem. Ty jesteś drugim sławnym na świecie.
27. Gdy wielki mędrzec Sanatkumāra, pełen oddania dla Śiwy, usłyszy to z twoich lotosowych ust, przekaże to Wjāsie. Ten wspaniały wielbiciel Śiwy przekaże to do Śuki.
28. Na każdego czołowego mędrca przypadają czterej uczniowie. Będą oni mistrzami w studiach wedyjskich i ustanowią cnotliwe święte rytuały.
29. Czterej uczniowie Wjāsy to Waiśampājana, Paila, Dźaimini i Sumantu.
30. O mędrcze Wāmadewo, twoimi uczniami są Agastja, Pulastja, Pulaha i Kratu.
31-32. Sanaka, Sananda, Sanātanamuni i Sanatsudźāta, ci wielcy jogini, ulubieńcy Śiwy, znawcy Wed, są uczniami Sanatkumāry. Zatem ci nauczyciele, wielcy nauczyciele itd. są godni bycia wielbionym przez jogina Śuka.
33. Ta doskonała znajomość Praṇawy jest dobrze ugruntowana w czterech klasach uczniów. Będąc przyczyną wielkiej chwały, jest przyczyną zbawienia w Kāśī.
34. Ta Maṇḍala, jako siedziba wielkiego Śiwy, jest cudowna. Jest czczona przez wielkich mędrców znających istotę Wedanty. Jest spowita eterem, jak wspomniano w Wedach. Niech sprzyja twojemu zadowoleniu i dobrobytowi świata. Niech przyniesie chwałę i dobrobyt.
35. To jest tajemnica ponad wszelkie inne, jak powiedział Śiwa. Jest to konkluzja doktryny Wedānty. O mędrcze, ponieważ usłyszałeś to ode mnie, ludzie nazywają to twoją doktryną.”
Śrī Sūta powiedział:
36. Zatem asceta, który podąża tą ścieżką, osiąga Śiwę, niczym rzeki wpadające do morza. Poprzez powtarzającą się praktykę medytacji „Jestem Śiwą”, asceta staje się Śiwą. Może on obdarzyć zbawieniem nawet istoty takie jak Brahma itd.
37-38. Po nauczeniu tego, mędrzec, pan bogów, przypomniał sobie lotosowe stopy swoich rodziców, czczone przez bogów. Kumara dotarł do Kailāsy, szczytu o wielu szczytach, Kumara, nauczyciel, który obdarza doskonałą wiedzą.
39. W towarzystwie swoich uczniów i oddając pokłon panu na pojeździe w kształcie pawia, Wāmadewa również natychmiast wyruszył w kierunku cudownej góry Kailāsa.
40. Po dotarciu na szczyt Kailāsy mędrzec zbliżył się do Śiwy. Ujrzał stopy pana i bogini – stopy, które obdarzają zbawieniem i niszczą iluzję.
41. Z wielkim oddaniem poświęcił się mu. Wielokrotnie padał na twarz, a potem wstawał.
42. Następnie mędrzec, śpiewając różne hymny z Wed i Śastr, wychwalał Śiwę wraz z boginią Ambā i ich synami.
43. Położył sobie na głowie lotosowe stopy Pana i bogini. Z ich błogosławieństwem pozostał tam wygodnie.
44-45. Wy wszyscy również poznacie znaczenie Praṇawy Maheśwary, sekret Wed, Tāraka Brahmana, obdarzającego zbawieniem. Pozostając tu wygodnie, osiągniecie doskonałe zbawienie, niezrównaną Sājudźję ze stopami Śrīwiśweśwary.
46. Udam się do Badarikāśramy,3 aby służyć lotosowym stopom mojego nauczyciela. Dążmy do możliwości ponownego odbycia doskonałej rozmowy.