Wāmadewa powiedział:
1-2. „Dla wyzwolonych ascetów nie ma rytuałów kremacyjnych; słyszałem, że są oni grzebani. O Kārttikejo, mój nauczycielu, proszę cię o łagodne przekazanie tego rytuału; nikt w trzech światach nie potrafi go wyjaśnić.
3-4. O panie, synu Śiwy, uważając mnie za swego ucznia, proszę cię z miłością o podanie sposobu w jaki odchodzą ci, którzy, wolni od cielesnej klatki po zrealizowaniu doskonałej tożsamości z Brahmanem i osiągnięciu celu poprzez ścieżkę Upāsanā, są wyzwoleni.”
Sūta powiedział:
5. Usłyszawszy prośbę mędrca, Syn Śakti, niszczyciel demonów, opowiedział o wielkiej tajemnicy, którą Bhrygu usłyszał od Śiwy.
Subrahmaṇja powiedział:
6. „To jest tajemnica, o mędrcze, wyjaśniona Bhrygu, wielbicielowi Śiwy, przez wszechwiedzącego posiadacza Pināki.
7. O braminie, objaśnię ci ją. Nie wolno jej udzielać byle komu bez rozróżnienia; przysługuje ona tylko spokojnemu uczniowi, który posiada oddanie dla Śiwy.
8. Jeśli asceta opuści ciało w stanie Samādhi zanurzony w oddaniu dla Śiwy, sam staje się Śiwą.
9. Jeśli jest taką osobą, która przez brak skupienia nie osiąga Samādhi, wskażę mu środek zaradczy. Słuchaj uważnie.
10. Słysząc od nauczyciela nauki Wedānty i Āgam wraz z objaśnieniami, powinien praktykować Jogę przez Jamę, Nijamę itd.
11. O mędrcze, praktykując to regularnie, asceta skupi się na Praṇawie i będzie głęboko angażował się w medytację nad Śiwą.
12. Jeśli brak mu odwagi z powodu słabości ciała, powinien wspominać Śiwę z określonymi pragnieniami i zrzucić zużyte ciało.
13. O mędrcze, istnieje pięciu bóstw w formie posłańców, których łaska Sadāśiwy powierza Nandinowi.
14-16. Jedno z nich ma kształt zabójcy ja (ognia); drugie posiada jako ciało wielki blask; trzecie jest bóstwem dnia; czwarte – jasnej połowy miesiąca; piąte – tranzytu Słońca z Koziorożca do Raka. Te pięć zajmuje się błogosławieństwami. Inny zestaw pięciu bóstw to: Dhūmrā, Tamaswinī, Rātri, Kryszṇapakszābhimāninī, Daksziṇājana. O wielki mędrcze Wāmadewa, wysłuchaj teraz o ich działaniach.
17. Pięć bóstw, o mędrcze, zabiera dusze zainteresowane świętymi obrzędami do nieba dzięki ich zasługom.
18. Po rozkoszowaniu się przyjemnościami w niebie, gdy zasługi się wyczerpią, wracają na ziemię i odradzają się jak dawniej.
19-20. Bóstwa wykonujące te zadania dzielą przestrzeń od ziemi kolejno na pięć części według żywiołów, a następnie prowadzą ascetę do królestwa Sadāśiwy. Gdy doprowadzą go do czczonych stóp Pana, bogowie błogosławieństwa stają za nim.
21-22. Widząc go przybyłego, jeśli jest wolny od przywiązań, Sadāśiwa, pan bogów, naucza go sensu wielkiej mantry, koronuje na przywódcę Gaṇów i obdarza ciałem podobnym do swego. Śiwa, wódz wszystkich, tak go błogosławi.
23-31. Asceta zostaje przyodziany w skórę jelenia, otrzymuje topór, trójząb i mudrę obdarzania łaskami. Ma troje oczu, a jego splecione włosy jaśnieją blaskiem Gaṅgī i półksiężyca. Siedzi na wspaniałym powietrznym rydwanie. Otrzymuje moc spełniania wszelkich pragnień. Jeśli jest przywiązany, Pan obdarza go rydwanem szybkim jak umysł, przemierzającym wszędzie, błyszczącym jak milion słońc, chłodnym jak milion księżyców, pełnym naczyń z niebiańskim nektarem i boską wodą, zdobionym boskimi szatami, girlandami, smarowidłami i ozdobami, opromienionym dźwiękami tańca, muzyki, Mrydaṅgi i innych instrumentów oraz otoczonym dziewicami Rudry. Gdy zazna wszystkich rozkoszy i pragnienie zabawy osłabnie, Śiwa udziela mu sensu wielkiej mantry, udziela mu nieporuszonego Samādhi w formie „Jam jest Śiwa, jam jest doskonały”, obdarza nieograniczonymi Siddhi zdolnymi stworzyć słońce itd. Siddhi są formą pulsowań wynikających z uświadomienia sobie, że jest sługą Śiwy. Nauczyciel świata udziela mu największego wyzwolenia od powrotu (na ziemię), nawet gdy zakończy się życie boga zrodzonego z lotosu.
32. Osiągnięcie tego królestwa to zbiór wszelkiego bogactwa i chwały; to droga do wyzwolenia, esencja Wedānty.
33. Gdy asceza zgodna z dobrą tradycją powoli gaśnie, pozostali asceci stają wokół, zachowując postawę odpowiadającą ich życzeniom.
34-35. Recytują twierdzenia zaczynające się od Praṇawy i wyjaśniają ich sens z pobożnym umysłem. Przypominają umierającemu o Śiwie, wielkim blasku Nirguṇa, i oddają mu pokłon aż do wydania ostatniego tchnienia.
36. Należy przestrzegać procedury obrzędów pogrzebowych. Jeśli ich ciał się nie skremuje, mogą przegapić dobre przeznaczenie.
37. Ponieważ porzucili wszelkie działania i zwrócili się ku Śiwie, jeśli król splami ich ciała, jego królestwo ulegnie zagładzie.
38. Ludzie z tej wsi również odczują cierpienia. Aby uniknąć tej winy, należy wykonać następujący rytuał.
39. Król z pokorą zacznie od „Pokłon do Iriṇaja”1 i wypowie mantrę kończącą się „Pokłonem Āmīwatków”.2
40. Kończąc powtórzeniem Oṃ, ukończy wielbienie Pana. O wielki mędrcze, ta procedura usunie wadę.
41. Jego synowie i krewni odprawią obrzędy pogrzebowe według przepisów.
42-43. Umyją ciało wodą i uczczą kwiatami itd., powtarzając mantry Śrīrudra, Ćamaka i Rudrasūkta w kolejności. Postawią przed nim konchę i skropią go wodą z niej. Kwiat położą na głowie, a jego ciało powinno być wytarte z powtórzeniami Praṇawy.
44. Zdejmuje się przepaskę biodrową i wiąże nową. Ciało posypuje popiołem zgodnie z zasadami.
45. Nakłada się znaki Tripuṇdra i odcisk z pasty sandałowej według reguł. Ciało dekoruje kwiatami i girlandami.
46. Powtarzając odpowiednie mantry, ubiera się girlandy Rudrākszy na klatkę piersiową, szyję, głowę, ramiona, nadgarstki i uszy.
47. Po okadzeniu kadzidłem ciało unosi się i umieszcza na linowej huśtawce, a następnie kładzie na wspaniałym rydwanie o formie pięciu Brahmanów.
48. Rydwan zdobi się wonnymi kwiatami i girlandami oraz pięcioma mantrami Brahmy, zaczynając od Sadjodźāty, poprzedzonymi Oṃ.
49. Ciało obwozi się w procesji wokół wsi przy tańcach, muzyce i śpiewie wedyjskich mantr.
50-56. Asceci kopią dół o głębokości laski w świętym miejscu pod świętym drzewem na wschód lub północ. Skrapiają go wodą, powtarzając Praṇawę i Wjāhryti. Rozkładają liście drzewa Śamī i kwiaty wierzchołkami na północ. Nad nimi rozrzucają trawę darbhā. Na tym kładą jego siedzenie – tkaninę, skórę jelenia lub matę z darbhā. Ciało skrapiają Pańćagawją wypowiadając Praṇawę i mantry Brahmy. Myją je wodą z konchy, powtarzając Rudrasūktę i Praṇawę. Kwiat kładą na głowie. Powtarzając mantry Swastiwāćana i Oṃ, unoszą ciało i umieszczają je w dole w pozie jogicznej, zwrócone ku wschodowi. Dekorują je wonnymi kwiatami i okadzają kadzidłem oraz pachnącą żywicą, wypowiadając mantrę „O Wiszṇu, ochroń Hawję”.
57-58. Laskę umieszcza się w prawej dłoni, a naczynie z wodą w lewej, powtarzając mantrę „Pradźāpate natwadetā”.3 Z mantrą „Brahmaja dźńānam Prathamam”4 itd. dotyka się głowy, a z mantrą Rudra Sūkta środek brwi.
59. Czaszkę rozłupuje się kokosem, wypowiadając cztery mantry rozpoczynające się od „Mā no Mahāntam”5 itd. Następnie dół się zasypuje.
60-61. Dotykając miejsca, nie myśląc o niczym innym, odmawia się pięć mantr Brahmy i mantrę zaczynającą się od „Jo dewānām”6 i kończącą „Jaḥ paraḥ sa Maheśwaraḥ”, czcząc Mahādewę, Sāmbę, ratunek świata, wszechwiedzącego, niezależnego i błogosławiącego wszystkich.
62. Następnie wznosi się platformę z gliny o powierzchni dwóch aratni kwadratowych i wysoką na jedną aratnię, pokryte krowim łajnem.
63. W środku kreśli mistyczny diagram i czci go wonnymi kwiatami, liśćmi Bilwy i Tulasī oraz pachnącymi zbożami.
64. Ofiarę światła, kadzenia, mleka i pokarmu składa się z Praṇawą. Grób obchodzi się wokoło, po czym pada się pięć razy na twarz.
65. Po dwunastokrotnym powtórzeniu Praṇawy znów składa się pokłon. W każdym głównym kierunku świata i kierunku pośrednim składa się ofiarę pokarmową z Praṇawą.
66. Tak wyjaśniłem rytuały aż do dziesiątego dnia. O wielki mędrcze, teraz wysłuchaj rytuałów jedenastego dnia dla ascetów.”