Subrahmaṇja powiedział:
Teraz wielkie stwierdzenia: doskonała wiedza to Brahman; ja jestem Brahmanem; ty jesteś tym. Ten Ātman to Brahman. Wszystko to jest przeniknięte przez Pana. Jestem tchnieniem życia. Ātman to doskonała wiedza; to co jest tutaj, jest tam; to co jest tam, jest tu. To jest inne niż to, co poznane; zaiste jest To inne niż to, co niepoznane. To jest twoja dusza, immanentna i nieśmiertelna. Ten, kto jest w tym Puruszy, i ten, kto jest w słońcu, obaj są tacy sami. Jam jest wielki Brahman, największy, większy od największego. Ja sam (Brahman) cechuję się błogością, gdyż jestem panem Wed i Śāstr. Brahman jest obecny we wszystkich istotach żywych. Bez wątpienia jestem samym Tym. Jam tchnienie życia żywiołów: ziemi, wód, ognia, wiatru, eteru i trzech Gun. Jam jest wszystkim. Jam jest Ātmanem wszystkich. Transmigruję. Jestem jednym bez drugiego ponieważ mam wszystko w mym Ātmanie – przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Zaprawdę wszystko to jest Brahmanem. Jam jest wszystkim. Jestem wyzwolony. Ten, kto jest Tym, to ja; jam jest Nim; jestem Haṃsa; jam jest nim. O tym należy zawsze i wszędzie medytować.
1. Znaczenie stwierdzenia „Doskonała wiedza to Brahman” już wyjaśniono. Parameśwara Śakti-dusza to sens słowa Aham.
2. „A” jest pierwszą literą spośród wszystkich. To największy blask „Śiwy”. Litera „Ha” ma formę nieba; wysławiana jest jako Śakti-dusza.
3. Błogość ciągle rośnie z powodu jedności Śiwy i Śakti. Słowo Brahman oznacza stan bycia Ātmanem wszystkich, Śiwy i Śakti.
4. Tego już wcześniej nauczono. Wielbiciel ma medytować nad „Ja jestem nim”; „Tyś jesteś Tym”; w tym sensie „To” zostało już objaśnione.
5-6. W przeciwnym razie może powstać sprzeczna interpretacja „Ja jestem nim”, gdyż „Ja” jest w rodzaju męskim, a „To” w rodzaju nijakim. Z powodu tej niezgodności nie da się ich połączyć. Przyczyna wszechświata, form męskich i żeńskich, nie może być inna. Wniosek z nauki brzmi: „Ty jesteś Tym”.
7. W stwierdzeniu „Ten Ātman to Brahman” oba słowa są w rodzaju męskim. Wszystko to, co warte jest ochrony, jest przeniknięte przez Pana.
8-9. „Ātman to doskonała wiedza: to co jest tutaj, jest tam; to co jest tam, jest tu.” Ten sens jest dobrze objaśniany przez znawców.
10-12. W zdaniu „To jest inne niż to, co poznane; zaiste jest To inne niż to, co niepoznane” istnieje ryzyko błędnej interpretacji i koncepcji dotyczącej owocu wyzwolenia. Wyjaśnię, o mędrcze, jak temu zapobiec. „Co poznane” oznacza „to, co poznane niewłaściwie”. „Co niepoznane” oznacza „to, czego wcześniej nie znano”. W przeciwnym razie wyrażenie nie niesie sensu.
13-14. „To jest twoja dusza, immanentna i nieśmiertelna.” To sam Śiwa, który jest w Puruszy lub w słońcu. Oba te warunki wskazują, że w Panu nie ma oddzielenia.
15-17. Zaiste Wedy opisują Pana Śiwę jako złotego. „Złotoręki” odnosi się do złotych kończyn. Inaczej nie mógłby być Panem. W Czāndogji w zdaniu „Kto jest w Śiwie” wspomina się o złotym wąsie i złotych włosach. Wszędzie od paznokcia po włos jest On złoty.
18. Wytłumaczę sens stwierdzenia „Jestem wielkim Brahmanem”. Proszę słuchaj.
19. Znaczenie „Aham” to Ātman-Śakti. Oznacza Śiwę. Tak można rozumieć „Jestem Nim jedynie”.
20-21. Jest On wspomniany jako wielki Brahman, najwyższy i dusza wszystkich: „Para, Apara, Parātpara”. W Wedach wymienia się Rudrę, Brahmę i Wiszṇu. Pan jest ponad nimi. Na to wskazuje słowo „Para”.
22. Rozważając i praktykując słowa Wed, Śāstr i nauki nauczyciela, Pan Śiwa objawia się w sercu ucznia.
23. Śiwa jest obecny we wszystkich istotach żywych. Bez wątpienia jam jestem Nim. Jam jest tchnienie życia wszystkich Tattw. Jam jest Śiwa.
24-26. Po wymienieniu Tattw Śāstry osobno wymieniają Tattwy i Guny. Stwierdzenie „Ja jestem tchnienie życia wszystkiego”, o mędrcze, obejmuje wszystkie zasady. Mówiąc „Jam jest wszystkim”, oznacza „Jam tchnieniem życia Widjātattwy i Tattw Śiwy oraz Ātmana”. Stąd „Jam jest Ātmanem wszystkich”. Ponieważ dusza indywidualna też jest immanentna, zawsze jestem jego Dźīwą.
27. Co było, co będzie i co jest – wszystko to jest ze mną jednym. Stąd jam jest wszystkim. Wszystko to Rudra.
28. O mędrcze, Śruti mówi, że wywodzi się z ust Śiwy: „Jam jest duszą wszystkich”, ponieważ wielkie atrybuty są we mnie zawsze obecne.
29. „Jestem jednym bez drugiego”, bo nie ma innego Ātmana odrębnego od siebie. Stwierdzenie „Zaprawdę wszystko to jest Brahmanem” zostało już wyjaśnione.
30. Jestem kompletny z powodu mej pozytywnej natury. Jestem zawsze wyzwolony. Wszystkie dusze zwracające się ku mej naturze wyzwalają się dzięki mojej łasce.
31. „Jestem tym, który jest Śiwą, duszą wszystkich i tożsamy ze wszystkim. Jam jest Haṃsa. Jam jest Śiwa.” To jest sens wszystkich stwierdzeń, o Wāmadewo, jak przekazał Śiwa.
32. Nauczyciel przekaże uczniowi znaczenie zgodnie z tym, co Śiwa ogłosił i wyjaśniły w tekstach wedyjskich. Ustanawia to tożsamość ludzi z samym Śiwą.
33. Następnie weźmie konchę z podstawą i oczyści ją Bhasmą oraz mantrą Astra. Postawi ją przed uczniem na kwadracie i odda jej cześć.
34. Czczeniu towarzyszyć będą wonności i powtarzanie Oṃ. Napełni ją pachnącą wodą pobłogosławioną mantrą Astra i przefiltruje przez materiał. Uczci ją mantrą Praṇawa Oṃ.
35-36. Będzie ją wielbił powtarzając Oṃ siedem razy. Kto choćby najmniej się pomyli, spotka go największy strach – mówi Śruti. Potem zwróci się do ucznia: „Bądź niezachwiany i nieustraszony.” Medytując nad Panem, będzie kontynuował kult.
37. Uczci siedzenie ucznia rytuałem Szaḍutthāpana. Po wizualizacji tronu Śiwy zainstaluje posąg Śiwy.
38-39. Zaznaczy na głowie i ciele ucznia pięciu Brahmanów, poczynając od głowy aż po stopy. Ustawi też Kalā Praṇawy w formie trzydziestu ośmiu mantr, rozróżnionych według tułowiu, twarzy i Kalā. Po przywołaniu Śiwy ukaże mistyczne gesty Kalā.
40. Wykona Njāsę kończyn. Przeprowadzi także szesnaście form1 praktyk pomocniczych, rozpoczynając od ofiarowania siedzenia.
41. Jako Naiwedję złoży mleczny pudding, powtarzając Oṃ Swāhā. Wykona też rytuały ofiarowania wody do płukania gardła i Āćamanę, Arghję, okadzanie, machanie światłami itd.
42-45. Po uwielbieniu ośmioma imionami dokona dźapy wraz z braminami biegłymi w Wedach. Zacytowane zostaną fragmenty Śruti: „Znawca Brahmana osiąga” „Bhrygu syn Waruṇy” „Ten, który spośród bogów”2 i kończące „To, kto jest największym Maheśwarą”. Biorąc girlandę z kwiatów Kalhāra, wstanie i wyrecytuje rozdział Siddhi Skandha z tekstu Pańćāśika Śrīwirūpākszy. Następnie, myśląc „To moja sława. Jestem kompletny” i życzliwie patrząc na niego, nauczyciel położy girlandę na szyi ucznia.
46. Na czole ucznia nałoży znak warny i rozprowadzi maź na ciele zgodnie z jego zwyczajem kulturowym.
47-49. Nauczyciel nada mu imię z przyrostkiem Śripāda. Podaruje mu parasol i sandały. Przekazuje mu moc elokwencji, upoważnia do zajmowania miejsca z przodu, ponieważ uczeń stał się teraz samym Śiwą. Powie mu, by był świadom, że jest Śiwą. Nauczyciel odda mu pokłon zgodny z tradycją.
50. Uczeń wstanie i padnie na twarz przed nauczycielem, nauczycielem nauczyciela i innymi uczniami swojego nauczyciela.
51. Gdy uczeń zakończy zwyczajowy pokłon, stanie pokornie i milcząco jak dobrze wychowany uczeń. Nauczyciel powie do niego:
52. „Od tej chwili zajmuj się błogosławieniem światów. Przyjmuj ucznia dopiero po rocznym sprawdzianie. Przyjmuj go godnie.
53. Porzuć wady pożądania itd. i oddaj się medytacji nad Śiwą. Przebywaj w towarzystwie tych, którzy odziedziczyli dobrą tradycję, a nie z innymi.
54. Aż do końca życia nigdy nie spożywaj posiłku bez czczenia Śiwy. Trwaj w oddaniu wobec nauczyciela, bądź szczęśliwy, bądź szczęśliwy.”
55. W ten sposób doskonały nauczyciel, pełen współczucia i wiedzy, będzie życzliwy wobec ucznia.
56. O Wāmadewo, o wielki mędrcze, z sympatii do ciebie wspomniano tryb konsekracji ucznia, choć jest to wielka tajemnica.”
57. Po tych słowach Kārttikeja opowiedział szczegółowo procedurę strzyżenia i ablucji, chcąc zadowolić ascetów spragnionych wiedzy.