Śaunaka powiedział:
1. O co Wāmadewa zapytał syna Maheśwary, gdy usłyszał tę niezwykle cudowną tajemnicę, istotę Wedānty?
2. Szczęśliwy jest Jogin Wāmadewa, który nieustannie trudzi się w działaniach śiwaickich, i dzięki któremu przekazana została ta boska i bardzo święta opowieść.
3. Gdy usłyszał te pełne miłości słowa mędrców, rozradowany Sūta, uczony, którego umysł przywiązany jest do Śiwy, przemówił do nich:
4. Jesteście błogosławieni. Jesteście wielbicielami pana Śiwy. Pomagacie wszystkim światom, o mędrcy, wysłuchajcie dalej ich rozmowy.
5. Usłyszawszy słowa Kārttikeji, które niszczą dwoistość i przynoszą wiedzę niedualistyczną, mędrzec się rozradował.
6. Pokłoniwszy się Kārttikeji, synowi Śiwy, i po wielokrotnym jego wychwaleniu, wielki mędrzec z ogromną pokorą ponownie zapytał go o zasady.
Wāmadewa powiedział:
7. „O panie Kārttikeja, o oceanie nektaru, o znawco wszelkich zasad, jak asceci o oczyszczonej duszy mogą osiągnąć pozycję nauczyciela?
8. Nie mogą mieć autorytetu do nauczania bez tradycji, dzięki której dusze indywidualne osiągają przyjemności tego świata i wyzwolenie.
9. Podobnie, w jaki sposób obrzędowe obmycie jest dopełnieniem rytuału golenia? O panie, zgłaszam ci tę wątpliwość. Proszę, wyjaśnij ją.”
Subrahmaṇja powiedział:
10. Usłyszawszy słowa Wāmadewy, Kārttikeja po namyśle nad Śiwą i Śiwā przystąpił do wyjaśnień.
11. „Wyjaśnię Jogapaṭṭę, dzięki której osiąga się stan nauczyciela. To wielka tajemnica przynosząca wyzwolenie, którą, o Wāmadewo, objawiam ci z powodu mojej sympatii do ciebie.
12-15. W każdym z tych miesięcy – Waiśākha, Śrāwaṇa, Āświna, Kārttika, Mārgaśīrsza lub Māgha – w pomyślny dzień w jasnej połowie, albo piątego dnia, albo w dzień pełni księżyca, uczeń powinien zakończyć swoje codzienne poranne obowiązki. Po otrzymaniu pozwolenia od nauczyciela powinien wziąć kąpiel. Z powściągliwym umysłem powinien usiąść na ziemi. Powinien wytrzeć ciało szmatką. Po przewiązaniu pasa podwójnie przędzioną nicią powinien założyć dwie tkaniny. Następnie powinien umyć stopy i dwukrotnie wykonać Āćamanę. Po posypaniu ciała bhasmą powinien uczynić znaki Tripuṇḍry wraz z mantrą Sadjādi.1
16–17. O mędrcze, nauczyciel powinien chwycić ucznia za ręce i posadzić go twarzą na wschód na pięknie zdobionym podeście, na czystym, doskonałym siedzeniu – tkaninie, skórze jelenia lub trawie darbha. Uczeń powinien być owinięty w tkaninę.
18. Następnie powinien wziąć konchę z podstawą i oczyścić ją mantrą Astra. Następnie umieścić ją przed sobą w dogodnym miejscu.
19. Po oddaniu czci konsze z podstawą pokrytą kwiatami, powinien nalać do niej czystej wody uświęconej mantrami Astra i Warma.
20. Po napełnieniu jej, ponownie powinien oddać jej cześć w sposób opisany w Szaḍaṅga Pūdźā. Następnie powinien siedem razy powtórzyć Praṇawę.
21. Powinien wielbić ją używając pachnideł i kwiatów, zapalając światła i kadzidło. Następnie przykryć konchę wraz z mantrami Astra i Warma.
22-23. Następnie powinien wykonać mistyczne gesty krowy i konchy. W czystym miejscu na południe od konchy, przed sobą, zgodnie z zasadami kultu, powinien on stworzyć piękną i pomyślną Mandalę i oddawać jej cześć słodkimi zapachami i kwiatami.
24-25. Ma on umieścić naczynie na jego cokole. Powinno być czyste i dobrze wyszorowane. Nici powinny być starannie zawiązane wokół niego. Ma być okadzone kadzidłem i napełnione czystą, pachnącą wodą. Pięć rodzajów kory, pięć pędów i pięć rodzajów gliny należy zmieszać ze słodko pachnącymi substancjami i posmarować tym naczynie, o wielki mędrcze.
26. To naczynie ma być ozdobione i upiększone tkaninami, liśćmi mango, trawą dūrwā, kwiatami kokosa i innymi przedmiotami.
27. O wielki mędrcze, ma on włożyć do naczynia pięć klejnotów, a jeśli ich nie ma, ma włożyć do niego złoto.
28. Pięć klejnotów to: ametyst, rubin, sztabka złota, koral i onyks.
29. Po wypowiedzeniu mistycznych sylab „Nrymlaskam” i „Glūm” na koniec należy oddać cześć w pomyślny sposób, zgodnie z zasadami.
30. Należy przywołać Pana wraz ze ścieżką pięciu powłok, w sposób przepisany dla ofiar, zaczynając od Ādhāra Śakti, a następnie oddawać cześć.
31. Należy ofiarować budyń mleczny i gotowany ryż jako Naiwedję oraz liście betelu, jak poprzednio. Po adoracji z powtórzeniem ośmiu imion, należy odśpiewać pozostałe mantry.
32-33. Praṇawę należy powtórzyć sto osiem razy. Należy medytować nad pięcioma Brahmanami, zaczynając od Sadjodźāty, a kończąc na Iśānie. Należy intonować mantry Astra i Warma. Należy z oddaniem machać kadzidłem i światłami. Następnie należy wyraźnie pokazać mistyczne gesty krowy i konchy.
34. Nauczyciel powinien przykryć naczynie na górze trawą Darbha. Następnie powinien utworzyć kwadrat na północny wschód od Mandali.
35. Następnie należy umieścić na kwadracie piękne siedzisko, zgodnie z zasadami. Następnie należy nakazać uczniowi usiąść na nim w wygodnej pozycji.
36. Nauczyciel powinien podnieść naczynie. Powtarzając „Swasti”, powinien polać wodą głowę ucznia, tworząc koło odwróconym naczyniem.
37. Po wypowiedzeniu Praṇawy raz, a następnie siedem razy z imionami pięciu Brahmanów, na koniec ablucji powinien on zatoczyć nad nim koło wodą z konchy.
38. Po rytuale machania pięknym światłem, nauczyciel ma wytrzeć się ręcznikiem. Uczeń ma założyć nowy pas, przepaskę biodrową i dwie szaty.
39-40. Stopy mają zostać umyte, a Āćamana ma zostać wykonana dwukrotnie. Trzymając popiół w dłoniach, nauczyciel ma posmarować nim ciało ucznia, który zostanie wprowadzony do Maṇḍapy i wygodnie usadzony.
41. Nauczyciel powinien siedzieć z uczniem zwróconym twarzą w kierunku wschodnim i pragnącym wiedzy duchowej. Nauczyciel powinien mu powiedzieć: „Bądź czysty w duszy”.
42-43. Powinien siedzieć nieruchomo w transie przez krótką chwilę, myśląc: „Jestem nauczycielem – Śiwą”. Powinien otworzyć oczy z umysłem życzliwie nastawionym do niego i bez podniecenia spojrzeć na ucznia, który siedzi z dłońmi złożonymi w geście szacunku.
44. Dłonią posypaną popiołem powinien dotknąć głowy ucznia i wyraźnie pouczyć go w prawe ucho: „Haṃsaḥ Soham”.
45. „Pierwsze Ham oznacza Śakti-Duszę. Saḥ oznacza Śiwę. Jestem tylko nim”. W ten sposób powinien ujawnić znaczenie.
46-47. Po pouczeniu go o znaczeniu „Jaḥ Aṇu”, powinien jasno wyrazić znaczenie i sens stwierdzeń w środku. Powie mu wyraźnie: „O braminie, przekażę ci te stwierdzenia. Posłuchaj ich i zapamiętaj”.
Przypisy:
- Wādźasanejisaṃhitā (z Śuklajadźurwedy) 29.36. ↩︎