Subrahmaṇja powiedział:
1. Dobrze, dobrze, o szczęśliwy Wāmadewo, o wielki mędrcze, jesteś wielkim wielbicielem Śiwy i najznakomitszym spośród tych, którzy posiadają wiedzę o Śiwie.
2. Nigdzie na świecie nie ma niczego, co byłoby ci nieznane. Mimo to opowiem ci, ponieważ pragniesz błogosławić światy.
3. Wszyscy ludzie na świecie są zwiedzeni przez Īśa Mājā. Zwodzą ich różne święte pisma.
4. Nie znają wielkiego Pana, znaczenia Praṇawy, Nirguṇa i Saguṇa Brahmana, wielkiego praprzodka trójcy.
5. Podniosę moją prawą dłoń i raz po raz przysięgnę ci prawdę.
6-12. Śiwa jest uznawany za sens Praṇawy w tekstach Śruti i Smryti, Purāṇach i Āgamach; od niego cofają się słowa, niezdolne go dosięgnąć wraz z umysłem; ten, kto zna jego błogość, nie lęka się niczego;1 z Niego cały ten wszechświat, począwszy od Brahmā, Wiszṇu i Indra, zmysłów i elementów, zrodził się na początku; jest Tym, który nie ma przyczyny w żadnym miejscu ani czasie; którego nie oświetlają błyskawica, słońce ani księżyc; którego blaskiem promienieje cały wszechświat; który Sam z Siebie jest pełen pomyślności i nazywa się Sarweśwara; który jest godny by medytowali nad Nim ci, którzy pragną wyzwolenia; który jest źródłem pomyślności; który znajduje się pośrodku firmamentu; jest wszechobecny, Jego jaźń to światło, Jego forma to blask, wiedza i świadomość; Jego wspaniała Śakti pojmowalna jest jedynie poprzez emocję; jest On zarówno Nirguṇa, jak i Saguṇa, nieskalany i pomyślny.
13. Trzy rodzaje jego formy – zgrubna, subtelna i przyczynowa – powinny być przedmiotem medytacji tych, którzy pragną wyzwolenia, o mędrcze, oraz Joginów w odpowiednim porządku.
14. Nieskalana istota, pierwotny i wieczny Pan wszystkiego, o którym mówi się, że jest najwyższą duszą, ma wiedzę i rytuał jako swoją wewnętrzną naturę.
15-16. Obraz Pana bogów to sam Sadāśiwa, Pan mający pięć mantr jako swoje ciało i pięć cyfr jako swoją formę fizyczną. Pan jest jasny jak kryształ, ma chłodny blask i jest zachwycający. Ma pięć twarzy, dziesięć ramion i piętnaście oczu.
17-18. On, starożytny Pan, ma Iśānę jako swą koronę; Puruszę jako twarz; Aghorę jako serce; Wāmadewę jako genitalia i Sadję jako stopę. Jest zarówno Sakala, jak i Niszkala. Sześć Śakti, wszechwiedza itp., tworzy Jego sześć kończyn.
19. Przeniknięty jest mocą słowa pulsującego w lotosie Jego serca; po lewej stronie ma Manonmanī, swoją własną Śakti.
20. W odniesieniu do sześciu bytów, Mantry itd., wyjaśnię Pana, którego duszą jest Praṇawy, w Jego złożonej i osobowej naturze.
21. Na początku zostanie przedstawiony porządek nauczania. Proszę, wysłuchaj, o mędrcze, rzeczywiście cztery warny są znane na świecie.
22. Wedy nakazują rytuały dla pierwszych trzech kast. Śūdrowie są wyłączeni, ponieważ ich jedyną aktywnością jest służba.
23-25. Nic poza świętymi obrzędami Śruti i Smryti nie powinno być wykonywane przez pierwsze trzy warny w ich odpowiednich etapach życia. Podążając za zasadami życia przepisanymi dla różnych āśram i warn, znakomici mędrcy osiągnęli wyzwolenie w formie Sājudźja.
26. Śruti mówi, że mędrcy zadowoleni są przez Brahmaćarję; bogowie – przez ofiary; a Pitrowie – przez potomstwo.
27-28. Uwolniony z tego potrójnego długu i wchodząc w etap Wānaprastha, wielbiciel powinien znosić zarówno przyjemność, jak i ból, zimno i ciepło; powinien podporządkować zmysły i kontrolować dietę. Asceta powinien praktykować powściągliwość i inne środki Jogi, tak aby umysł stał się stabilny i niewzruszony.
29-30. Tak staje się pobożny i wolny od działań. Po porzuceniu wszystkich aktywności powinien oddać się dążeniu do wiedzy. To jedynie przynosi owoc życia w wyzwoleniu i jedności z Śiwą. Jest to najwyższe i oczyszcza z błędów tych, którzy poskromili swój umysł.
31. Wyjaśnię różne sposoby tego samego w pragnieniu błogosławienia światów. O inteligentny, czynię to z miłości do ciebie. Proszę, słuchaj uważnie.
32. Asceta powinien zbliżyć się do nauczyciela, najlepszego spośród mędrców; nauczyciela, który zna zasady świętych pism i opanował wiedzę Wedānty.
33. Po podejściu zgodnie z zasadami, ascetyczny bhakta powinien starać się go zadowolić pokłonami, oddawaniem czci itd.
34. Nauczyciel to Śiwa, a Śiwa to nauczyciel. Po ustaleniu tego w umyśle powinien wyrazić swoją intencję.
35-36. Za zgodą nauczyciela powinien żywić się mlekiem i wykonywać rytuały przez dwanaście dni. Czwartego lub dziesiątego dnia jasnej połowy miesiąca księżycowego powinien wziąć poranną kąpiel. Z pobożnym umysłem powinien wykonać swoje codzienne obowiązki. Powinien zaprosić nauczyciela i rozpocząć Nāndī śrāddha.
37-39. Wiśwedewowie są Satjawasu. W Śrāddha dla bogów – Brahmā, Wiszṇu i Śiwa; w tym dla mędrców – ci zrodzeni z boskich niewiast i ludzi; w Śrāddha dla Pitri – Wasu, Rudra i Āditja; w tym dla ludzi – czterej mędrcy, Sanaka i inni; w Śrāddha dla Bhūtów – pięć wielkich elementów jest włączonych.
40. Grupa zmysłów obejmuje oko itd.; grupa Bhūtów ma cztery typy. W Pitri Śrāddha zawiera się ojciec, dziadek i pradziadek.
41-42. W Mātriśrāddha wspomina się matkę, babkę i prababkę. W Śrāddha dla Ātmana – on sam, ojciec, dziadek, pradziadek i ich żony. W Śrāddha dla dziadka ze strony matki wspomina się trzech przodków dziadka od strony matki.
43. W każdym Śrāddha należy zaprosić parę braminów i obmyć im stopy. Następnie musi pilnie wykonać Āćamana.
44-46. Powinien modlić się w ten sposób: „Niech cząstki kurzu ze stóp braminów mnie uświęcą. Są one przyczyną pomyślności. Niszczyciele wszystkich przeciwności tworzą most nad wielkim oceanem egzystencji. Jak słońca usuwają mrok cierpienia. Jak boskie krowy spełniają pragnienia. Są ucieleśnieniem świętej wody we wszystkich miejscach pielgrzymkowych.” Po modlitwie powinien się pokłonić i złożyć pokłon dotykając ziemi ośmioma częściami ciała. Następnie powinien zwrócić się na wschód i wspomnieć lotosowe stopy Śiwy.
47-49. Nosząc Pawitra na palcu i świętą nić na ramionach, będąc czystym i skupionym, powinien trzykrotnie wykonać Prāṇājāmę. Wspominając Tithi itd., powinien kontynuować: „Jako ryt pomocniczy do mojej formalnej rezygnacji muszę wykonać osiem Śrāddha, zaczynając od Śrāddha Wiśwedewów i kończąc na Śrāddha Mātāmahy. Wykonam je zgodnie z zasadami świętych rytuałów za waszą zgodą.” Po ogłoszeniu zamiaru powinien rzucić trawę Darbha na północ.
50. Powinien dotknąć wody i wstać, aby rozpocząć formalne zaproszenie braminów. Trzymając Pawitrę w dłoni, powinien dotknąć dłoni braminów i ogłosić:
51-53. „W imię Wiśwedewów zapraszam was obu i kończę. Bądźcie mi pomyślni.” Tak wygląda procedura. Następnie powinien narysować dziesięć Maṇḍal, zaczynając od północy. Powinien je uczcić za pomocą Akszata i poprosić braminów, by tam stanęli.
54-55. Powinien wypowiedzieć imiona Wiśwedewów w wołaczu. „Oto woda do obmycia stóp.” Mówiąc to, powinien ofiarować wodę z trawy Darbha, kwiaty i Akszatę jako Pādję. Powinien też obmyć własne stopy, zwracając się na północ. Powinien wykonać Āćamanę i poprosi ich, by usiedli parami na swoich miejscach.
56-57. „Oto miejsce dla bramina w postaci Wiśwedewów.” Mówiąc to, powinien ofiarować kilka źdźbeł trawy Darbha. Sam powinien stanąć, trzymając Darbhę, i powiedzieć: „W tej Nāndīmukhaśrāddha dla Wiśwedewów zapraszam was obu do uczestnictwa.”
58. Następnie powinien powiedzieć: „Obaj przyjmijcie moje zaproszenie.” Dwaj bramini powiedzą: „Przyjmujemy.”
59. Powinien poprosić braminów: „Pobłogosławcie mnie. Niech rytuał się dokona. Niech spełnię swoje pragnienia.”
60-63. Następnie powinien umieścić ugotowany ryż i inne potrawy w dobrze umytych miseczkach z liści bananowca. Powinny być przykryte trawą Darbha. Powinien spryskać je wodą. Miseczki powinny zostać podniesione rękami. Powinien ofiarować jedzenie ogniowi, mówiąc „Swāhā.” Imiona bóstw powinny być użyte w celowniku. Należy recytować mantry takie jak „ziemia jest twoim naczyniem”2 itd. Po ofiarowaniu bhakta powinien powiedzieć „Na Mama” (nie dla mnie). Taka jest procedura wszędzie.
64. „Składam hołd Panu Śiwa w towarzystwie Ambā, wspomnienie stóp i powtarzanie imion którego czyni niedoskonałe rytuały doskonałymi i pełnymi.”
65-67. Po powtórzeniu tej modlitwy powinien powiedzieć: „Ukończyłem Nāndīmukhaśrāddha. Potwierdźcie, że to zrobiłem.” Powinien przebłagać głównych braminów, pozwolić, by kilka kropel wody spłynęło z dłoni, ukłonić się im, wstać i powiedzieć: „Niech to jedzenie będzie jak nektar.” Następnie powinien modlić się z radością ze złożonymi dłońmi.
68. Należycie powinien recytować Śrīrudra, Ćamaka i Purusza Sūkty. Po medytacji nad Sadāśiwą powinien powtórzyć dźapa pięciu Brahmanów.
69. Po posiłku powinien recytować Rudra Sūktę. Powinien poprosić braminów o przebaczenie. Po jedzeniu powinien ofiarować wodę.
70. Obmywszy stopy i wykonawszy Āćamanę, powinien podejść do Piṇḍa. Zwrócony na wschód, powinien usiąść w ciszy i trzykrotnie wykonać Prāṇājāmę.
71-72. „Wykonam rytuał ofiarowania Piṇḍa jako dodatek do Nāndīmukhaśrāddha.” Po podjęciu decyzji powinien narysować dziewięć linii z południa na północ. Powinien ułożyć dwanaście Darbha z końcami skierowanymi na wschód na tych liniach. Jest to pięć miejsc dla bogów Dakszy i innych.
73-75. W tych miejscach w ciszy należy ofiarować Akszatę i wodę. W pozostałych miejscach powinien skropić wodę z mantrą „Atra Pitaraḥ”3 i ofiarować Akszatę i wodę do czczenia. Imiona różnych bogów należy wypowiedzieć w celowniku. Trzy Piṇḍa powinny być ofiarowane każdemu z pięciu miejsc.
76. Piṇḍy powinny być składane osobno wraz z akszatami dla pełnej skuteczności rytuału ku czci Pitrów, zgodnie z opisem w Gryhjasūtrze.
77–79. Powinien medytować nad Panem Sadāśiwą w lotosie serca recytując odpowiedni wers. Wspominając Jego stopy podobne do lotosu, powinien złożyć dary dla braminów według własnych możliwości. Powinien prosić o przebaczenie i pożegnać ich. Piṇḍy powinny być dane krowom lub wrzucone do płynącej wody. Po wykonaniu rytuału „puṇjāhawāćana” powinien spożyć posiłek wraz z krewnymi.
80–81. Następnego dnia, wstając wcześnie rano, asceta powinien wykonać codzienne obowiązki. Powinien pościć, ogolić włosy z wyjątkiem pach i miejsc intymnych. Powinien przyciąć wąsy, paznokcie i ogolić głowę.
82. Powinien się wykąpać i założyć wyprane i wysuszone ubranie. Powinien być czysty na ciele i w myślach. W ciszy powinien dwukrotnie wykonać āćamanę i nałożyć popiół zgodnie z zasadą, a następnie przeprowadzić rytuał puṇjāhawāćana.
83. Poza materiałami do homa i przedmiotami będącymi darem dla nauczyciela – które są naturalnie czyste – wszystkie inne przedmioty powinny zostać pokropione świętą wodą.
84. Powinien złożyć dary braminom, szczególnie tym oddanym, oraz Śiwie w formie nauczyciela.
85–87. Powinien dać odzienie oraz odpowiednią opłatę. Powinien oddać pokłon nauczycielowi. Powinien zabrać przepaskę biodrową, sznurek, kij oraz artykuły do homy – gałązki ofiarne itd. Powinien udać się nad brzeg morza, na górę, nad rzekę, do świątyni Śiwy, do lasu lub do zagrody dla krów. Powinien usiąść w odpowiednim miejscu i wykonać āćamanę. Umysł powinien oczyścić niczym pęk kwiatów.
88–90. Powinien recytować mantry wedyjskie wraz z Om oraz trzykrotnie wypowiedzieć „namo brahmaṇe”4 itd. Następnie powinien recytować mantrę „agnimīle purohitam”,5 wykonać wielki rytuał i recytować: „agnirwai”,6 „isze twordźe twā”, a następnie mantry: „agna ājāhi wītaje”,7 „śanno dewīrabhiszṭaje”8 razem z sylabami: ma, ja, ra, sa, ta, dźa, bha, na, la i ga.
91–92. Należy to kontynuować przez pięć lat. Taka jest tradycja. Następnie powinien recytować teksty gramatyki, Mīmāṃsy i Wedānty. Powinien także recytować imiona bogów.
93–96. Powinien recytować dźapa Brahmy, Indry, Słońca, Księżyca, Pradźāpati, Dźńānātmana i Paramātmana z praṇawą na początku i namaḥ na końcu, używając celownika. Powinien wziąć trochę mąki z prażonego ziarna, zjeść ją z praṇawą, wykonać dwukrotnie āćamanę, umyć dłonie i powtórzyć mantry podane poniżej. Powinien recytować imiona Ātman, Antarātman i Dźńānātman, zaczynając od praṇawy i kończąc na namaḥ. Po recytacji mantry Ātmana powinien wypowiedzieć mantrę Pradźāpati.
97–98. Następnie powinien wykonać dźapę kończącą się swāhā. Powtarzając praṇawę, powinien przyjąć mleko, zsiadłe mleko i ghī oddzielnie po trzy razy i wykonać dwukrotnie āćamanę. Z ustabilizowanym umysłem powinien usiąść prosto, twarzą na wschód i wykonać trzykrotnie prāṇājamę zgodnie z zasadami.