Mędrcy powiedzieli:
1-2. O Sūta, o błogosławiony Sūta, jesteś naszym znakomitym nauczycielem. Pytamy cię, czy udzielisz nam błogosławieństwa jako swoim wiernym uczniom, jak już to uczyniłeś wcześniej, okazując nam zawsze swą życzliwość.
3. Wspomniałeś wcześniej o poglądzie Wāmadewy podczas Wiradźā homa. O mędrcze, nie usłyszeliśmy o nim jednak szczegółowo.
4. Teraz pragniemy o tym usłyszeć z czcią i oddaniem, o oceanie łaski. Prosimy, opowiedz to z radością.
5-6. Gdy to usłyszał, Sūta wpadł w zachwyt. Po złożeniu pokłonu Panu Śiwa, nauczycielowi nauczycieli, bogini-matce trójcy oraz swemu nauczycielowi Wjāsie z oddaniem, przemówił podniosłym tonem ku radości mędrców.
Sūta powiedział:
7. O mędrcy, pozdrawiam was. Niechaj będzie wam zawsze dobrze; jesteście wielbicielami Śiwy o niezachwianym umyśle i szerzycie oddanie wobec Śiwy.
8. Ta cudowna rzecz została usłyszana z podobnych do lotosu ust nauczyciela. Wcześniej o niej nie wspomniałem z obawy przed ujawnieniem tajemnicy.
9. Zaiste, jesteście wysoce błogosławionymi bhaktami Śiwy stałymi w swych praktykach. Przekonany o tym, opowiem wam o tym. Niechaj będzie to przyjęte z radością.
10-15. Dawno temu, w kalpie Rathantara, mędrzec Wāmadewa, wędrujący po ziemi, dotarł do Kumāraśikhara,1 południowego szczytu Meru, gdzie przebywa radośnie Pan Kārttikeja, syn Śiwy, mający pawia za swój pojazd. Mędrzec ten był wyzwolony już w łonie matki. Był najwyżej czczonym spośród znawców kultu Śiwy. Znał rzeczywistość i zasady Wed, Āgam, Purāṇ i innych świętych pism. Znał narodziny i działania wszystkich istot – bogów, Asurów, ludzi i innych. Popiół czynił jego ciało białym. Miał związane włosy. Nie miał stałego miejsca zamieszkania, pragnień, egoizmu ani sprzecznych uczuć. Był nagi. Był bardzo mądry, niczym sam Śiwa. Otoczony był przez znakomitych mędrców, jemu podobnych, którzy zostali jego uczniami. Uświęcał ziemię pobożnym dotykiem swych stóp. Jego serce spoczywało w wielkim blasku.
16. Pan Kārttikeja, bohater obdarzony mocą wiedzy, pogromca Asurów, przebywa tam wraz z Gadźawallī, czczony przez wszystkich bogów.
17-21. Blisko Pana znajduje się jezioro Skandasaras,2 rozległe jak ocean, z obfitością głębokiej, słodkiej, chłodnej i czystej wody o cudownych właściwościach. Mędrzec Wāmadewa wykąpał się tam wraz z uczniami. Zobaczył Skandę siedzącego na szczycie, otoczonego przez mędrców, jaśniejącego niczym wschodzące słońce, z pawiem jako pojazdem. Miał cztery ramiona i wspaniałe ciało. Był ozdobiony diademem i innymi ozdobami. Otaczały go z czcią dwie znakomite Śakti. Trzymał Śakti i koguta. Gestami dłoni ofiarowywał błogosławieństwo i ochronę. Ujrzawszy Skandę, mędrzec uczcił go z oddaniem i rozpoczął jego wychwalanie.
Wāmadewa powiedział:
22. „Om, pokłon znaczeniu Praṇawy, tłumaczowi Praṇawy, bīdży liter Praṇawa.
23. Pokłon panu w formie sensu Upaniszad, interpretatorowi i znawcy ich znaczenia.
24. Pokłon Guha, bóstwu ukrytemu w zakamarkach serc wszystkich istot. Pokłon temu o sekretnej formie. Pokłon znawcy tajemnej świętej wiedzy.
25. Pokłon tobie, najmniejszemu z małych, największemu z wielkich, znawcy tego co większe i mniejsze, Panu w formie wielkiego Ātmana.
26. Pokłon Skandzie; Panu o blasku czerwonym jak słońce, w formie Skandy; Panu noszącemu wieńce ozdobione kwiatami boskiego drzewa Mandāra.
27. Pokłon uczniowi Śiwy; synowi Śiwy, dawcy błogości i szczęścia, ukochanemu Śiwy; skarbnicy przyjemności Śiwa i Śiwā.
28. Pokłon synowi Gaṅgā, inteligentnemu Kārttikeji, szlachetnemu synowi Umā, przebywającemu w gaju roślin Sara.
29. Pokłon bogu o sześciu twarzach i o sześciu niezniszczalnych ciałach, temu który tłumaczy na sześć sposobów, Panu przekraczającemu sześciokrotną ścieżkę.
30. O duszo dwunastu (?), pokłon tobie z dwunastoma szeroko otwartymi oczami, dwunastoma wzniesionymi ramionami i dwunastoma rodzajami broni.
31. Pokłon czteroramiennemu Panu, spokojnemu Panu, trzymającemu Śakti i koguta, dawcy błogosławieństw; uczonemu lub temu z ptakiem w dłoni. Pokłon niszczycielowi Asurów.
32. Pokłon Panu, którego pierś znaczona jest szafranem rozmazanym na piersiach Gadźawallī. Pokłon temu, którego serce raduje się rozkoszami Pana o słoniowej twarzy, Gaṇapati.
33. O Panie, którego pieśń pochwalna jest śpiewana przez Brahmę, innych bogów, mędrców i Kinnarów, pokłon tobie, który jesteś siedzibą sławy rozważaną przez pobożnych. O Panie, którego piękne stopy jak lotosy zasługują na czczenie wieńcami zdobiącymi wspaniałe diademy bogów, pokłon tobie.”
34. Ten, kto czyta lub słucha tej boskiej modlitwy do Skandy wypowiedzianej przez Wāmadewę, osiąga najwyższy cel.
35. Ta modlitwa wyostrza inteligencję, wzmacnia bhakti wobec Śiwy, wydłuża życie, daje zdrowie i bogactwo oraz zawsze spełnia wszystkie pragnienia.
36-37. O bramini, po wysławieniu Pana, wodza bogów, Wāmadewa trzykrotnie go okrążył i padł na ziemię, kłaniając się, po czym ponownie się pokłonił i stanął z pochyloną w pokorze głową.
38-39. Gdy Pan, syn Maheśwary, usłyszał pochwałę Wāmadewy ujawniającą prawdę, ucieszył się i powiedział: „Jestem uradowany twoim wielbieniem, oddaniem i pochwałą. Bądź obdarzony dobrobytem. Co mogę dla ciebie uczynić?
40. O mędrcze, jesteś przywódcą Joginów, doskonałym i wolnym od chciwości. Nie ma niczego, o co musieliby zabiegać ludzie tacy jak ty.
41. A jednak święci mężowie tacy jak ty krążą po świecie, by wspierać dharmę i błogosławić światy.
42. O braminie, jeśli to godne, aby zostało usłyszane, wypowiedz to. Ja wyłożę to ludziom dla ich dobra.”
43. Usłyszawszy słowa Skandy, mędrzec Wāmadewa pokłonił się z pokorą i przemówił tonem majestatycznym jak grzmot chmur.
Wāmadewa powiedział:
44. „O Panie, jesteś wielkim Īśa (Parameśa), dawcą pomyślności dla wszystkich. Jesteś wszechwiedzący, stwórcą wszystkiego i Panem noszącym wszystkie Śakti.
45. Jesteśmy nic nieznaczącymi istotami, by przemawiać przed tobą, który jesteś wielkim Panem. A jednak to twoje błogosławieństwo, że do mnie przemawiasz.
46. O mądry, mam jedynie cząstkę wiedzy. Ponaglony tak, proszę cię. Niech moje przewinienie zostanie wybaczone.
47. Praṇawa to słowo wyrażające Pana Śiwę. Pan Paśupati jest celem, tym, który wyzwala Paśu – indywidualne dusze z więzów.
48. Przywoływany mantrą, natychmiast wyzwala Dźīwę. Dlatego siddhi osiąga się za pomocą mantry Om dla Śiwy.
49. Wieczne Śruti mówi: „Zaiste, wszystko to jest Om; Om jest Brahmanem. Wszystko jest Brahmanem.”3
50. O dowódco bogów, pokłon tobie, Panie bogów i ascetów. Pokłon tobie, doskonały.
51. W tym stanie rzeczy nie ma niczego odrębnego od Śiwy w tym świecie. Śiwa jest Panem przyjmującym wszystkie formy. Maheśwara przenika wszystko.
52. Słyszałem o powszechnym i indywidualnym zastosowaniu Praṇawy. O Panie, lecz nigdy nie miałem nauczyciela takiego jak ty, który by mi je wyłożył.
53. Dlatego zlituj się nade mną i objaw to znaczenie zgodnie z zasadami nauczania i postępowania dobrych.
54. Mój pan jest jedynym nauczycielem, który przecina więzy. O nauczycielu, teraz obdarz mnie wykładem jego znaczenia.”
55. Tak proszony przez mędrca, Skanda pokłonił się Sadāśiwie – samemu Praṇawie, który posiada trzydzieści osiem znakomitych sylab, któremu towarzyszy Umā i za którym podążają znakomici mędrcy. Następnie zaczął wykładać ścieżkę pomyślności dobrze strzeżoną w Wedach.