Kailāsa Saṃhitā – Rozdział 1 – Dyskusja między Wjāsą, Śaunaką i innymi

1. Pokłon Śiwie któremu towarzyszy Ambā, jego synowie i Gaṇowie, pokłon Panu Pradhāny i Puruszy, pokłon Temu, który jest przyczyną stworzenia, podtrzymania i zniszczenia.

Ryszi powiedzieli: 

2. Usłyszeliśmy piękną Umāsaṃhitę, pełną rozmaitych opowieści. Teraz opowiedz nam o Kailāsasaṃhicie, która propaguje doktryny Śiwy.

Wjāsa powiedział:&

3. O drodzy, teraz słuchajcie z radością. Z miłości do was opowiem boską Saṃhitę Kailāsa wyjaśniającą doktryny Śiwy.
4. W dawnych czasach mędrcy o wielkiej mocy i blasku, odprawiający pokuty na szczycie Himawatu,¹ zapragnęli udać się do Wārāṇasī² i tak postanowili.
5. Wyruszyli z góry i dotarli do Kāśī. Postanowili się tam wykąpać i ujrzeli Maṇikarṇikę.³
6-8. Ci dostojni ryszi obmyli się tam i wykonali rytuały Tarpaṇa dla bogów, innych istot oraz dla Gaṅgi. Odwiedzili Wiśweśę, Pana bogów, złożyli Mu pokłon i oddali Mu cześć z oddaniem. Ryszi, mistrzowie Wed, wychwalali go mantrami Śatarudra i innymi, i pomyśleli: „O, jesteśmy błogosławieni. Jesteśmy spełnieni”. Dzięki łasce Śiwy poznali wszystko. Trwali nieustannie w oddaniu dla Śiwy.
9. W tym czasie dotarł tam Sūta, który opuścił swe pustelnie, aby odwiedzić Pańćakrośę.⁴ Gdy go ujrzeli, ryszi radośnie oddali mu pokłon.
10. Po złożeniu pokłonu Wiśweśwarze, Panu bogów, małżonkowi Umā, Sūta wszedł z nimi do Muktimaṇḍapy.⁵
11. Gdy Sūta, wielka dusza, najlepszy z Paurāṇików, zajął swoje miejsce, ryszi oddali mu cześć poprzez Arghję i inne składniki rytualne.
12. Uradowany Sūta ujrzał ryszich odprawiających pomyślne rytuały i zapytał ich o zdrowie i dobrobyt. Odpowiedzieli mu oni należycie.
13. Gdy zauważyli jego zadowolenie, ryszi przemówili stosownie do kontekstu, pragnąc poznać znaczenie Praṇawy.

Ryszi powiedzieli:

14. O błogosławiony uczniu Wjāsy, o Sūto, najlepszy spośród Paurāṇików, jesteś wielkim bhaktą Śiwy, oceanem doskonałej wiedzy.
15. Pan Wjāsa, nauczyciel wszechświata, ustanowił cię jako głównego spośród Paurāṇików i uczynił cię głosicielem Purāṇ.
16. Wiedza Paurāṇiczna tkwi głęboko w twoim sercu. W istocie to Purāṇy objaśniają znaczenie Wed.
17. Wedy wyłaniają się z Praṇawy. Praṇawa to Pan Śiwa. Dlatego ty jesteś trwałą siedzibą Pana Śiwy.
18. O inteligentny, doznamy ulgi po wypiciu nektaru Praṇawy, który jest tak słodki i przyjemny jak miód wypływający z twoich lotosowych ust.
19. O mądry, tylko ty jesteś naszym nauczycielem, nikt inny. Z litości opowiedz proszę o naturze Pana Śiwy.
20-21. Usłyszawszy ich słowa, inteligentny Sūta, ukochany uczeń Wjāsy, złożył pokłon do Gaṇeśi, do Kārttika o sześciu twarzach, Maheśwarī, Pana Nandīśa – synowi Śilādy i małżonkowi Sujaśā, Sanatkumārze oraz Wjāsie i powiedział:

Sūta powiedział:

22. Dobrze, dobrze, o błogosławieni ryszi, wasze grzechy zostały unicestwione. Wasze umysły są wyciszone. To rzadkość wśród ludzi o złych czynach.
23-24. O najwięksi spośród ryszich, opowiem wam to, co mój nauczyciel Wjāsa przekazał mędrcom w lesie Naimisza. Już samo wysłuchanie tego obdarza ludzi oddaniem dla Śiwy. Słuchajcie z uwagą i radością.
25-27. Dawniej, w Manwantarze Swāroćisza, ryszi o stałych rytuałach praktykowali pokuty w lesie Naimisza,⁶ gdzie mieszkają wszyscy Siddhowie. Odprawili długotrwałą ofiarę, przebłagali Rudrę, przywódcę ofiar. Pragnęli poznać najwyższą naturę Pana. Czekali na Wjāsę. Byli oddani Śiwie, nosili Rudrāksze i nacierali swoje ciała popiołem.
28. Widząc ich zapał, Pan Bādarājaṇa, dusza wszystkiego, owoc pokuty Parāśary, ukazał się przed nimi.
29. Na jego widok mędrcy rozpromienili się radością w oczach i na twarzach. Wstali i powitali go z szacunkiem.
30. Z należytą gościnnością ofiarowali mu złote siedzenie. Siedząc wygodnie na złotym tronie, mędrzec Wjāsa przemówił majestatycznie.

Wjāsa powiedział:

31. „Mam nadzieję, że macie się dobrze. Powiedzcie, proszę. Czy w tej ofierze należycie uczciliście władcę ofiar?
32. Wszak Pan Śiwa, któremu towarzyszy Ambā, Pan wyzwalający z więzów świata, został przez was wszystkich należycie czczony w tej ofierze.
33. Wasze działanie wydaje mi się wynikiem pragnienia usłyszenia więcej o wielkiej naturze Pana Śiwy, przyczynie wyzwolenia.”
34-35. Tak zagadnięci przez mędrca Wjāsę o wielkim blasku, wielcy mędrcy z lasu Naimisza oddali mu pokłon, tej szlachetnej duszy, której umysł cieszył się z oddania Śiwie.

Mędrcy powiedzieli:

36-37. „O święty panie, o przewodniczący mędrcze, zrodzony z części Nārājaṇy, o skarbnico miłosierdzia, o inteligentny, o święty władco wszelkiej wiedzy, jesteś skarbnicą łask Mahādewy, pana wszechświata, w towarzystwie Amby i Gaṇów.
38. Nasze umysły tęskniły za widokiem twoich lotosowych stóp niczym pszczoły tęskniące za dotykiem kwiatów lotosu. Teraz jesteśmy nasyceni wizją twoich lotosowych stóp.
39. Widok twoich lotosowych stóp jest rzeczywiście niedostępny dla grzeszników. Skoro teraz go otrzymaliśmy, jesteśmy naprawdę szczęśliwi.
40-42. O błogosławiony, odprawiamy tę długą ofiarę w Naimiszāraṇja. Pragniemy poznać znaczenie Praṇawy. Omawiamy wielkość Pana Śiwy i chcemy usłyszeć wszystko o Nim. Lecz nie potrafimy tego zrozumieć. Teraz przystoi tobie rozwiać nasze wątpliwości. O święty panie, mamy ograniczone umysły.
43-44. Nie ma nikogo innego w trzech światach, kto mógłby rozwiać nasze wątpliwości. Zanurzeni jesteśmy w oceanie złudzenia, rozległym i bezbrzeżnym. O skarbnico miłosierdzia, przenieś nas przez ten ocean na tratwie wiedzy o Śiwie. Jesteśmy prawdziwie spragnieni poznania zasad oddania do Śiwy.”
45-46. Na prośbę mędrców, mistrz Wed, wielki mędrzec, ojciec Śuki, przewodnik uczonych w Wedach, medytował we wnętrzu swego serca nad Panem Śiwą, który wyzwala z istnienia światowego i który jest Praṇawą, istotą filozofii Wedānty. Radując się w swym umyśle, wielki mędrzec przemówił.