Umā Saṃhitā – Rozdział 42 – Moc Pitrów

1. O Mārkaṇḍejo o wielkim intelekcie, o najznamienitszy spośród wielbicieli Pitrów, co wydarzyło się potem? O doskonały mędrcze, proszę, opowiedz mi.

Mārkaṇḍeja powiedział:

2. Tych siedmiu, którzy przeprawili się przez jezioro Mānasa, oddając się świętym rytuałom i jodze, wysuszyli swe ciała, przyjmując jedynie powietrze i wodę.
3. Po długiej zabawie tam, niczym Indra w Nandanie,¹ król, w towarzystwie swych żon i członków haremu, powrócił do swego miasta.
4. Urodził mu się syn Anūha, który był wysoce cnotliwy. Król Waibhrādźa osadził swego syna na tronie i udał się do lasu.
5. Nie spożywając żadnego jedzenia, wdychając jedynie powietrze, rozpoczął wielką pokutę w miejscu, gdzie przebywali jego towarzysze.
6. Wówczas ów las Waibhrādźa zabłysnął wspaniale. Stał się bardzo sławny jako obdarzający jogicznymi siddhi.
7. To właśnie tam cztery ptaki oddające się jogicznym rytuałom oraz trzej, którzy upadli z jogi, porzucili swe ciała.
8. Odrodzili się w Kāmpilji jako siedem szlachetnych dusz, Brahmadatta i inni. Wszyscy byli wolni od grzechów.
9. Czterech z nich miało pamięć o poprzednich wcieleniach, ale trzech było zagubionych. Ów Swatantra o wielkiej mocy jogicznej był teraz znany jako Brahmadatta.
10. Ćidradarśin i Sunetra byli mistrzami Wed i Wedaṅg. Narodzili się jako synowie brāhminów dobrze zaznajomionych z Wedami. Mieli pamięć o poprzednich wcieleniach.
11. Pańćāla znał wiele mantr Ryk. Został nauczycielem. Puṇḍarīka opanował dwie Wedy. Był mistrzem prosodii (Czandoga) i kapłanem rytuału (Adhwarju).
12. Widząc swojego syna Brahmadattę wolnego od grzechów, król koronował go na władcę i osiągnął najwyższy cel.
13. Pańćāla i Puṇḍarīka osadzili swoich synów w domu i udali się do lasu. Tam osiągnęli najwyższy cel.
14. O potomku Bharaty, żona Brahmadatty, Sannati, cieszyła się życiem ze swoim mężem z oddaniem pełnym jedności.
15. Pozostali trzej towarzysze Ćakrawāka narodzili się jako synowie brāhminów w rodzinie ubogiego człowieka, o królu.
16. Czterech synów Ćidradarśina było obdarzonych znajomością Wed. Byli to Dhrytimat, Sumahātman, Tattwadarśin i Nirutsuka.
17. Oddawali się praktyce jogicznej. Pożegnali się wzajemnie, pokłonili się u lotosowych stóp Śiwy i wyruszyli w drogę.
18. Entuzjaści pragnący wyzwolenia od ponownych narodzin szukają schronienia u stóp Śiwy. Oby te stopy Śiwy zniszczyły grzechy.
19. O wielki mędrcze, jeśli popełniono jakikolwiek grzech fizyczny, umysłowy lub werbalny, należy czytać tę opowieść z pełnym oddaniem.
20-22. Powtarzając imiona Śiwa, człowiek szybko pozbywa się wszystkich grzechów. Gdy tylko wypowiedziane zostanie imię Śiwa, pana bogów, grzechy zostają zgaszone, niczym nieutwardzony gliniany garnek zanurzony w wodzie, o wielki mędrcze. W zależności od popełnionych grzechów oraz w celu ich zgładzenia, powinno się wykonywać dźapę imion Śiwa z oddaniem. Aby osiągnąć owoce wszystkich pragnień, tę dźapę również należy wykonywać zgodnie z tą intencją.
23. Ten, kto czyta lub słucha tej opowieści dla pomyślności, zostaje uwolniony od grzechów i osiąga wyzwolenie. Nie ma co do tego wątpliwości.