Umā Saṃhitā – Rozdział 37 – Ród Manu

Sūta powiedział:

1. Dawniej Ikszwāku narodził się jako syn Manu poprzez nos. Miał stu synów, którzy hojnie obdarzali darami.
2. Przed nimi, o brāhmini, nie było królów w Ārjāwarta. Spośród nich najstarszym był Wikukszi. Został królem Ajodhjā.
3-4. Posłuchajcie o jednym z jego występków. Chciał odprawić rytuał Śrāddha, ale przed jego wykonaniem zjadł królika i został nazwany Śaśāda. Porzucony przez Ikszwāku, udał się do lasu.
5. Gdy Ikszwāku odszedł, na polecenie Wasiszṭhy został ustanowiony królem. Miał piętnastu synów, spośród których głównym był Śakuni.
6. Wszyscy oni zostali królami i opiekunami północnych ziem. Synem Ajodhji był potężny król Kakutstha.
7. Synem Kakutsthy był Arinābha. Jego synem był Prythu. Synem Prythu był Wiszṭarāśwa. Z niego narodził się Indra, władca ludu.
8. Synem Indry był Juwanāśwa, władca Śrāwasty. Jego synem był Śrāwastaka, który zbudował Śrāwasti.¹ Synem Śrāwastaki był Bryhadaśwa.
9. Jego synem był Juwanāśwa, a jego synem był Kuwalāśwa. Ponieważ zabił Dhundhu, stał się znany jako wybitny król Dhundhumāra.
10-11. Kuwalāśwa miał stu synów, którzy byli znakomitymi łucznikami. Dostał królestwo od swojego ojca. Po przekazaniu królewskiej chwały synowi, król udał się do lasu, ale Uttaṅka powstrzymał go.

Uttaṅka powiedział:

12-14. Słuchaj. Powinieneś chronić ziemię cnotliwie. O królu, tylko pod twoją opieką ziemia może być uwolniona od niepokoju i smutku. Nie przystoi ci udawać się do lasu. W pobliżu mojej pustelni jest Dānawa, dumny ze swojej siły, w ośnieżonej dziczy, pełnej morskiego piasku. Jest niezniszczalny nawet dla bogów. Ma ogromne ciało i jest bardzo silny.
15. Ukrywa się pod ziemią, osłonięty piaskiem. Ten straszny Rākszasa, syn demona Madhu, nosi imię Dhundhu.
16. Przebywa tam, wykonując straszną pokutę na rzecz zniszczenia światów. Pod koniec każdego roku wydycha straszliwie.
17. Gdy wydycha, cały świat, włączając góry, lasy i dzikie obszary, drży. Wszędzie unoszą się płomienie z różowawym dymem.
18. Dlatego, o królu, nie mogę pozostać w mojej pustelni. O silny z potężnymi ramionami, przepędź go dla dobra światów.
19. Niech światy staną się szczęśliwe i spokojne po tym, jak zostanie przez ciebie zabity. O władco ziemi, tylko ty możesz go zgładzić.
20. O bezgrzeszny, został ci przyznany wielki dar. Wiszṇu wzmocni twoją chwałę swoją własną.
21. Wielka cnota wynika z ochrony poddanych. Podobna okazja nie istnieje w lesie. Niech twoje myśli nie zmierzają w tamtym kierunku.
22. O wybitny królu, nigdzie nie istnieje taka cnota jak w ochronie poddanych. Była ona realizowana przez świętych królów w dawnych czasach.
23. Na prośbę świętego króla powierzył on swojemu synowi Kuwalāświe zadanie pokonania Dhundhu.
24. „O święty panie, o doskonały brāhminie, już odłożyłem broń. Oto mój syn, który z pewnością zniszczy Dhundhu.”
25. Po wypowiedzeniu tych słów i pouczeniu syna, król rozpoczął pokutę. Kuwalāśwa, w towarzystwie Uttaṅki, udał się by walczyć z Dhundhu.
26. W obliczu przybycia Uttaṅki i dla dobra światów, pan Wiszṇu okrył go swoją chwałą.
27. Gdy niezwyciężony Kuwalāśwa wyruszył, rozległ się głośny okrzyk w niebiosach. „Ten chwalebny książę pokona Dhundhu.”
28. Bogowie otoczyli go girlandami kwiatów. Wysławiali go mówiąc „Bądź zwycięski, żyj długo.”
29. Najwybitniejszy wśród zwycięzców, król udał się tam w towarzystwie swoich synów. Kazał wykopać ocean pośrodku tej rozległej przestrzeni piasku.
30. O mądry brāhminie, wzmocniony siłą chwały Wiszṇu, stał się bardzo błyskotliwy i jeszcze silniejszy.
31. O brāhminie, demon Dhundhu został odnaleziony, ukryty pod piaskiem w zachodniej ćwiartce, gdy synowie króla wykopali to miejsce.
32. Pojawił się, by pochłonąć wszystkie światy z wściekłością w ogniu wydobywającym się z jego ust. Woda również wypływała z niego, jak z kamienia księżycowego przy wschodzie księżyca.
33. Stu synów zostało spalonych i pochłoniętych przez ogień. O wielki mędrcu, spośród nich przeżyło tylko trzech.
34. O wybitny brāhminie, wtedy król o wielkiej chwale rzucił się na bardzo potężnego Rākszasę, zabójcę brāhminów, Dhundhu.
35. Król ugasił wypływającą wodę za pomocą ognistych strzał i stłumił ogień za pomocą wody.

Sūta powiedział:

36. Po zabiciu wodnego demona o ogromnym ciele swoją siłą, król poprosił Uttaṅkę o ocenę swojego dzieła.
37. O wielki mędrcze, Uttaṅka obdarzył go darami. Dał mu niewyczerpane bogactwo i niezwyciężoność wobec wrogów.
38. Pobłogosławił go by interesował się prawością, wiecznym mieszkaniem w niebie oraz nieśmiertelnym światem dla jego synów, którzy zginęli w bitwie.
39. Trzech jego synów przeżyło. Najstarszym z nich był Dryḍhāśwa. Haṃsāśwa i Kapilāśwa byli młodszymi książętami.
40. Harjaśwa był synem Dryḍhāśwy, który był synem Dhundhumāry. Nikumbha, który zawsze angażował się w święte obrzędy, był synem Harjaśwy.
41. Saṃhatāśwa, ekspert w sztuce wojennej, był synem Nikumbhy. Akszāśwa i Krytāśwa byli synami Saṃhatāśwy.
42. Miał dwie córki: Haimawatī i Dryszadwatī, szanowane przez dobrych. Haimawatī była sławna w trzech światach. Jej synem był Prasenadźit.
43. Prasenadźit miał cnotliwą żonę Gaurī.² Została przeklęta przez swojego męża i zamieniona w rzekę Bāhudā.
44. Jego wielkim synem był Juwanāśwa, władca ziemi. Māndhātā, sławny w trzech światach, był synem Juwanāśwy.
45-46. Córka Śaśabindu, cnotliwa Ćaitrarathī, była jego żoną. Była najstarszą siostrą dziesięciu tysięcy braci. Māndhātā zrodził z niej dwóch synów: Purukutsa, znawcę świętych obrzędów, i prawego Mućukunda.
47. Synem Purukutsa był Trajjāruṇi. Jego synem był Satjawrata.
48-50. Był on człowiekiem o złym charakterze. Zawsze przeszkadzał w recytowaniu świętych mantr. Po ceremonii ślubnej siłą porywał panny młode innych, kierując się pożądaniem, złudzeniem, zabawą lub arogancją. Uprowadzał dziewice, aby zaspokoić swoje żądze. Król Trajjāruṇi odrzucił go za takie złe postępki. Wściekły nazwał go niegodziwym wyrzutkiem.
51. Gdy został odrzucony, zapytał ojca, dokąd ma się udać. Król polecił mu zamieszkać z wyrzutkami.
52. Odrzucony przez ojca, prawego króla i obrońcę, bohaterski Satjawrata zamieszkał z wyrzutkami.
53. Odczuwając wstręt z powodu działań swojego syna, król Trajjāruṇi porzucił wszystko i udał się do lasu, aby odprawić pokutę dla przebłagania Śiwy.
54. O brahmiński mędrcze, z powodu tego grzesznego czynu Indra nie przyniósł deszczu w jego królestwie przez dwanaście lat.
55. Wiśwāmitra o wielkiej pokucie porzucił swoją żonę na tych ziemiach i odprawił rozległą pokutę na błotnistych wybrzeżach oceanu.
56. Jego żona przywiązała środkowego syna do swojej szyi i ofiarowała go na sprzedaż w zamian za sto krów, aby utrzymać pozostałe dzieci.
57. Widząc, jak chce sprzedać własnego syna, przywiązanego do swojej szyi, sprzedaż, Satjawrata uwolnił go.
58. Potężny Satjawrata utrzymywał go, aby zadowolić Wiśwāmitrę i z ludzkiego współczucia.
59. Od tamtego czasu, ten syn mędrca Wiśwāmitry został nazwany Gālawą, ponieważ był przywiązany do szyi. On także odprawił wielką pokutę.