Wjāsa powiedział:
1. O mędrcze, jeśli jesteś ze mnie zadowolony, opowiedz mi w skrócie to, co powiedziała Pańćaćūḍā, mianowicie, że kobiety są godne pogardy.
Sanatkumāra powiedział:
2. Wyjaśnię naturę kobiet (strī) taką, jaka jest. O drogi, posłuchaj tego, co samo w sobie prowadzi do doskonałego wyrzeczenia.
3. O mędrcze, kobiety są lekkomyślne. Są źródłem wszystkich kłopotów. Przywiązanie do nich nie powinno być podtrzymywane przez tych, którzy pragną wyzwolenia.
4. W tej sprawie przytacza się starożytną tradycję – rozmowę Nārady z nierządnicą Pańćaćūḍā.
5. Dawniej, gdy inteligentny niebiański mędrzec Nārada wędrował po światach, ujrzał piękną niebiańską nimfę Pańćaćūḍā.
6. Doskonały mędrzec Nārada zapytał piękną kobietę, Apsarasę – „O kobieto o pięknej talii, mam pewną wątpliwość. Proszę, wyjaśnij mi ją.”
7. O brāhminie, gdy tak została zapytana, doskonała niebiańska nimfa odpowiedziała – „Jeśli uważasz mnie za kompetentną i jeśli jest to właściwy temat, wyjaśnię go.”
Nārada powiedział:
8. O łagodna pani, nigdy cię nie poproszę o wypowiedź na temat, który wykracza poza twoje kompetencje. O kobieto o smukłej talii, pragnę usłyszeć od ciebie o naturze kobiet.
Sanatkumāra powiedział:
9. Po usłyszeniu tych słów od niebiańskiego mędrca, doskonała Apsarasa odpowiedziała panu mędrców, doskonałemu Nāradzie.
Pańćaćūḍā powiedziała:
10. „O mędrcze, posłuchaj, będąc kobietą, nie mogę oczerniać kobiet. Ty już wiesz, kim są kobiety i jaka jest ich natura.
11. O niebiański mędrcze, nie przystoi ci naciskać na mnie w tej sprawie.” Po tych słowach doskonała Apsarasa Pańćaćūḍā zamilkła.
12. Słysząc jej doskonałe słowa, najwspanialszy spośród niebiańskich mędrców, pragnąc dobra świata, odpowiedział jej.
Nārada powiedział:
13. Nie należy mówić nieprawdy. Nie ma wady w mówieniu prawdy. Wiedz o tym, o kobieto o pięknej talii, i powiedz prawdę.
Sanatkumāra powiedział:
14. Gdy tak została zachęcona, słodko uśmiechnięta kobieta zgodziła się i natychmiast zaczęła szczerze wyjaśniać trwałe wady kobiet.
Pańćaćūḍā powiedziała:
15. O Nārado, oto wada kobiet. Nawet kobiety ze szlachetnych rodzin, kobiety zamężne i kobiety obdarzone pięknem nie przestrzegają granic przyzwoitości.
16. Nie ma nikogo bardziej grzesznego i pełnego grzechu niż kobiety. Kobiety są źródłem wszystkich grzechów. Ty już o tym wiesz.
17. Mogą mieć mężów obdarzonych wielką wiedzą, wielkim bogactwem, wielką urodą i będących dla nich przyjemnymi. Ale gdy tylko nadarzy się okazja do występku, nie wahają się.
18. O święty panie, oto zły zwyczaj wszystkich nas, kobiet, że szukamy grzesznych mężczyzn, porzucając wszelki wstyd i skromność.
19. Kobiety kochają tylko tych, którzy zalecają się do nich, którzy podchodzą do nich blisko i którzy oddają im choć trochę posługi.1
20. Kobiety zazwyczaj nie przestrzegają granic zwyczajowej przyzwoitości. Jeśli jednak są wierne swoim mężom, to albo dlatego, że nikt inny ich nie pożąda, albo z powodu strachu przed swoimi mężami.2
21. Nie ma mężczyzny, który nie byłby godny szacunku dla kobiet. Nie zwracają one uwagi na wiek mężczyzny. Flirtują z każdym – brzydkim czy pięknym.3
22. Nie z powodu strachu, obelg, miłości do swoich mężów czy szacunku dla swojego rodu kobiety pozostają lojalne wobec swoich mężów.
23. Nawet kobiety ze szlachetnych rodzin pragną życia rozpustnych kobiet, które w pełni swojej młodości, ozdobione ukochanymi klejnotami i pięknymi szatami, beztrosko przechadzają się tu i tam.
24. Nawet kobiety, które są dobrze czczone, kochane z oddaniem i pielęgnowane z troską, przywiązują się do garbatych, ślepych, idiotów i karłów.
25. O niebiański mędrcze, przywiązują się do kulawych, a nawet do ludzi godnych pogardy. O wielki mędrcze, nie ma na świecie nikogo, do kogo kobiety nie mogłyby się zwrócić z prośbą o spełnienie pożądania.
26. O brāhminie, jeśli kobiety nie znajdą mężczyzn do swych igraszek, zaczynają oddawać się nienaturalnym aktom seksualnym ze sobą nawzajem. Nie pozostają wierne swoim mężom.
27. Kobiety popadają w desperację gdy nie mogą znaleźć mężczyzn, gdy boją się służących, gdy są przerażone perspektywą śmierci lub uwięzienia.
28. Ponieważ oddają się cielesnym igraszkom według własnego upodobania, są niestałe w umyśle, pełne złych uczynków i emocjonalnie niezrozumiałe nawet dla inteligentnego człowieka.
29. Ogień nie jest zaspokojony przez drewno, które pochłania; ocean nie jest zaspokojony przez rzeki, które do niego wpływają; bóg śmierci nie jest zaspokojony przez żywe istoty, które zabija, a kobiety nie są zaspokojone liczbą mężczyzn, z którymi współżyją.4
30. O znakomity mędrcze, istnieje jeszcze jedna tajemnica wszystkich kobiet – gdy tylko zobaczą mężczyznę, ich pochwa zaczyna wydzielać śluz.
31. Na widok mężczyzny świeżo wykąpanego, którego ciało jest naperfumowane słodkimi zapachami, wagina kobiet zaczyna ociekać niczym skórzany worek cieknący wodą.
32. Kobiety nie znoszą swoich mężów, choćby dawali im wszystko, co kochają, choćby je honorowali i pocieszali oraz troskliwie się nimi opiekowali.
33. Kobiety nie pozostają zadowolone i spełnione zwykłą miłością, przyjemnościami, ozdobami i pieniędzmi tak bardzo, jak są zakazaną miłością, do której same dążą z innymi mężczyznami.
34. Kobiety można porównać do tych wszystkich rzeczy razem wziętych: boga śmierci, Jamy, Antaki, Pātāli, ognia podmorskiego, ostrego ostrza brzytwy, trucizny, węża i ognia.
35. O Nārado, od chwili gdy Brahmā stworzył pięć żywiołów, świat, mężczyzn i kobiety, wada zawsze leży po stronie kobiet.
Sanatkumāra powiedział:
36. Po wysłuchaniu jej słów Nārada poczuł się usatysfakcjonowany w swoim umyśle. Uznając je za prawdę, stał się obojętny wobec kobiet.
37. O Wjāso, tak oto została ci opowiedziana natura kobiet, jak wspomniała Pańćaćūḍā. O jakim innym powodzie do wyrzeczenia chcesz jeszcze usłyszeć?