Umā Saṃhitā – Rozdział 20 – Wypowiadanie specjalnej mantry

Wjāsa powiedział:

1. O wszechwiedzący Sanatkumāro, o najwyborniejszy spośród dobrych, wyjaśnij, jak osiągnąć to, przez osiągnięcie czego ludzie obdarzeni oddaniem dla Śiwa już nigdy nie wracają.

Sanatkumāra powiedział:

2. O Wjāso, synu Parāśary, z przyjemnością wysłuchaj o zbawieniu i świętych rytuałach pobożnych wielbicieli oraz rytuałach ascetów.
3. Ci, którzy wykonują święte rytuały, którzy są obdarzeni wielce pobożną pokutą i którzy zawsze czczą Śiwę, powinni być zawsze czczeni na wszelkie sposoby.
4. Ci, którzy nie dokonali umartwień, nie idą do krainy Śiwa, wolnej od dolegliwości. O wielki mędrcze, jedynie pokuta prowadzi do błogosławieństw Śiwa.
5. Bogowie i Gaṇowie cieszą się w niebie dzięki pokucie. Podobnie mędrcy i asceci. Wiedz, że moje słowa są prawdą.
6. Wszystko można osiągnąć poprzez pokutę, niezależnie od tego, czy jest to trudne do zniesienia, czy do przebłagania, czy obciążające, czy trudne do przekroczenia. Pokuty nie można przekroczyć.
7. Brahmā pozostaje niewzruszony w swojej pokucie. Podobnie Wiszṇu i Śiwa. Wszyscy bogowie i boginie osiągnęli rzadkie korzyści dzięki pokucie.
8. Nie ma wątpliwości, że w tym świecie określony cel jest osiągany poprzez pokutę przez tych, którzy tego pragną.
9. O Wjāso, pokuta jest środkiem do osiągnięcia wszystkiego. Jest ona trojakiego rodzaju: Sāttwika, Rādźasa i Tāmasa.
10. Pokuta Sāttwika jest wykonywana przez bogów i ascetów o wzniosłych zdolnościach; pokuta Rādźasa przez Dānawów i ludzi.
11-12. Ich wyniki również są trojakie i możliwe do osiągnięcia przez mędrców, którzy mają prawdziwą wizję. Pokuta Sāttwika obejmuje dźapa, medytację i pomyślne czczenie bóstw z oddaniem. Jest to środek do osiągnięcia wszystkich korzyści i wszystkich pragnień tu i w zaświatach.
13. Pokuta Rādźasa jest wykonywana z określonym pragnieniem jako owocem. Tutaj ciało poddawane jest torturom i nieznośnym procesom wyniszczania i maceracji.
14. Pokuta Tāmasa ma na celu namiętny cel.
15-21. Pokuta Sāttwika jest najwspanialsza. Sprawia, że ​​prawy intelekt staje się mocny i stały. Charakteryzuje się następującymi cechami: wykonywaniem ceremonii ablucji, czczeniem, dźapą, ofiarą, skrupulatną czystością, ahimsą, świętymi rytuałami, przestrzeganiem postów, milczeniem, kontrolą zmysłów, czystą inteligencją, nauką, prawdomównością, powstrzymywaniem gniewu, dawaniem jałmużny, przebaczeniem, tłumieniem zmysłów, miłosierdziem, kopaniem studni, zbiorników wodnych i jezior, budowaniem publicznych budynków, przestrzeganiem rytuałów takich jak Kryćczra, Ćāndrājaṇa i innych obrzędów, Jadźńami, pielgrzymkami, pustelniami, świętymi miejscami i innymi działaniami miłymi dla rozsądnych ludzi. O Wjāso, cnota jest przyczyną oddania dla Śiwa. Obchody dnia przesilenia słonecznego, równonocy, Nādamukta, Dhjāna lub medytacja powinny być obchodzone przy wszystkich trzech okazjach. Jest to skupienie umysłu na blasku. Prāṇājāma jest trojakiego rodzaju: Rećaka, Pūraka i Kumbhaka. Wraz z wiedzą o przebiegu żył, wycofaniem lub zablokowaniem zmysłów są to środki do osiągnięcia doskonałej wiedzy i ośmiu Siddhi, takich jak Aṇimā, itd.
22. W stanie transu istnieją różne etapy, takie jak etap kłody drewna, etap umarłego i etap Harita. Wszystkie one niszczą wszelkie grzechy.
23. Te pięć to dobrodziejstwa królewskiej chwały: kobiety, łoże, napój, dobre szaty, maści i kadzidła oraz żucie liści betelu.
24-25. Formy różnych przyjemności to: sztabki złota, miedzi, domy, klejnoty, krowy, znajomość Wed i Śāstr, ozdoby, umiejętność śpiewania i tańca, muszle, wīṇy, mrydaṅgi, wspaniałe słonie, parasole i wachlarze. Człowiek tęskniący za nimi czerpie z nich radość.
26. O mędrcze, ale nie wie, że to tylko odbicia w lustrze, a nie rzeczywiste substancje. Tak jak nasiona sezamu są miażdżone, aby uzyskać olej, on sam zostaje zmiażdżony, aby dostarczyć rzeczy przyjemności. Szaleńczo podąża za nimi, zwiedziony fałszywą wiedzą. Ktoś zdaje się mówić mu: „Idź szybko.”
27. Mimo świadomości tego porusza się w górę i w dół w świecie jak koło do podnoszenia wody. Przyjmuje różne narodziny w ruchomych i nieruchomych formach życia. Jest przez to udręczony.
28. Po transmigracji przez różne formy życia ostatecznie osiąga rzadkie narodziny jako człowiek.
29. Narodziny ludzkie osiąga się nawet poza kolejnością, jeśli zasługa jest wystarczająco wielka. W wyniku ciężaru lub lekkości czynów osiągnięte cele mają różnorodny charakter.
30. Jeśli ktoś nie stara się o zbawienie, nawet po uzyskaniu ludzkich narodzin, które są w stanie osiągnąć niebo i zbawienie, z pewnością opłakuje swój los przez długi czas po śmierci.
31. Nawet dla bogów i Asurów narodziny jako człowiek są niezwykle rzadkie do osiągnięcia. Po ich osiągnięciu należy czynić takie rzeczy, które zapobiegną upadkowi do piekła.
32. Jeśli po zdobyciu rzadkiej ludzkiej formy nie podejmuje się starań o zdobycie nieba i zbawienia, te narodziny należy uznać za bezużyteczne.
33. Narodziny ludzkie są wychwalane jako przyczyna czterech celów życia. O Wjāso, po ich uzyskaniu należy sumiennie i cnotliwie je pielęgnować.
34. Narodziny ludzkie mają za swój korzeń cnotę. Powinny osiągać wszystkie cele. Nawet jeśli nie dąży się do żadnego szczególnego celu, należy przynajmniej zachować ten korzeń.
35. Kto może być bardziej nierozsądny niż ten, kto nie stara się o dobro duszy, mimo zdobycia rzadkich narodzin jako brāhmin w ramach ludzkiego życia?
36. Spośród wszystkich kontynentów ten kontynent jest nazywany ziemią świętych rytów. To stąd osiąga się niebo i zbawienie.
37. Rzeczywiście dusza jest oszukana przez tego, kto nie stara się o dobro, mimo zdobycia ludzkiej formy na tej ziemi Bhārata Warsza.
38. O brāhminie, to jest ziemia świętych rytów, a tamta jest ziemią przyjemności. Owoc świętego rytuału jest doświadczany w niebie.
39. Należy kontynuować wykonywanie cnotliwych rytuałów dopóki ciało jest zdrowe i normalne. Chory człowiek nie jest chętny do wykonywania niczego, nawet gdy inni go do tego zachęcają.
40. Jeśli ktoś nie próbuje osiągnąć wieczności za pomocą nietrwałego ciała, wieczność zostaje dla niego utracona, a to co nietrwałe już przepadło.¹
41. Pod pretekstem upływających dni i nocy kawałki życia odpadają. Dlaczego się tego nie uświadamia?
42. Kiedy nie wiadomo, kto i kiedy umrze, gdy śmierć jest tak nagła i nieoczekiwana, kto może mieć pewność siebie?
43. Pewne jest, że ostatecznie każdy odejdzie, pozostawiając wszystko za sobą. Dlaczego więc nie oddać majątku na jałmużnę, aby stał się on paczką pożywienia na drodze do siedziby Jama?
44. Człowiek, który zabrał ze sobą paczkę jedzenia dzięki ofiarom, idzie do siedziby Jamy bez trudności. W przeciwnym razie
istota cierpi na tej drodze bez zapakowanego jedzenia.
45. O Kālejo, zyskują na każdym kroku ci, których zasługi są pełne i doskonałe, i którzy idą do nieba.
46. Zdając sobie z tego sprawę, człowiek powinien wykonywać cnotliwe rytuały i unikać grzesznych działań. Dzięki zasłudze osiąga się boskość. Osoba pozbawiona zasług trafia do piekła.
47. Ci, którzy przyjmują schronienie w panu Śiwa, władcy bogów, Nawet odrobinę, nie widzą straszliwego Jamy ani okrutnego piekła.
48. Ale na rozkaz Śiwa, z powodu grzechów i wielkich złudzeń, ci ludzie przebywają tam przez jakiś czas, a potem idą do krainy Śiwa.
49. Ci jednak, którzy całkowicie oddali się panu Śiwa, nie są pomazani grzechem, jak liść lotosu nie jest pomazany wodą.
50. O znakomity mędrcze, ci, którzy powtarzają imiona Śiwa, nie muszą się obawiać piekła ani Jamy.
51. Dwie sylaby „Śiwa” stanowią pakiet pożywienia na podróż do innego świata; są środkiem zbawienia, wolnym od trosk i są siedzibą wszelkich zasług.
52. Tylko imię Śiwa pokonuje i tłumi wielką chorobę światowego istnienia. Nic innego tego nie czyni, tak jak to widzę.
53. Dawniej Pulkaśa dokonał tysiąca morderstw brāhminów, ale po usłyszeniu świętego imienia Śiwy osiągnął zbawienie.
54. Dlatego rozsądny człowiek powinien nieustannie zwiększać swoje oddanie dla Śiwa. O inteligentny, człowiek osiąga zarówno przyjemności świata, jak i zbawienie dzięki oddaniu dla Śiwa.