Sanatkumāra powiedział:
1. O znakomity mędrcze, ponad dolnymi rejonami są piekła, w których grzesznicy są przypalani. Posłuchaj mojego opisu.
2. Są to: Raurawa, Śūkara, Rādha, Tāla, Wiwaswat, Mahādźwāla, Taptakumbha, Lawaṇa, Wilohita.
3. Rzeka Waitaraṇī składa się z gnijącej substancji płynącej w niej, Krymiṇa. Krymibhodźana, Asipatrawana i Lālābhaksza to straszne piekła:
4. Pūjawaha ma zwykle płomienie ognia na zewnątrz i jest do góry nogami. Sandaṃśa, Kālasūtra, Tamas, Awīćirodhana
5. Śwabhodźana, Ruszṭa, Maharaurawa i Śālmali — istnieją tam te i inne piekła; wszystkie są bardzo bolesne.
6. Są tam paleni ludzie, którzy dopuszczają się grzechów. O Wjāso, wymienię je po kolei. Słuchaj uważnie,
7. Ten, kto popełnia krzywoprzysięstwo, z wyjątkiem brāhminów, bogów i krów, oraz ten, kto ciągle kłamie, zawsze trafia do piekła Raurawa.
8-10. Następujący grzesznicy, a mianowicie niszczyciel dziecka w łonie matki, złodziej kradnący złoto i krowy, kto nadużywa zaufania, uzależniony od wina, zabójca brāhminów, złodziej bogactwa innych i ten, kto się z nimi zadaje — idą do piekła Kumbha, o Wjāso. Kto zabija swego nauczyciela, siostrę, matkę, córkę, a nawet krowę, też tam idzie. Kto gani swoją czystą żonę, kto jest uzależniony od lichwy, kto sprzedaje pukle włosów i kto porzuca wielbiciela – wszyscy oni są spaleni rozpalonym żelazem.
11-13. Kto obraża nauczycieli, kto odprawia gości, a potem sam spożywa posiłek, kto popełnia bluźnierstwo, kto sprzedaje bożki i kto współżyje z zakazanymi kobietami — wszyscy oni, o brāhminie, idą do piekła Saptabala. Złodziej, zabójca krów, upadły człowiek, ten, kto profanuje granice, ten, kto nienawidzi bogów, brāhminów i Pitrów, i ten, kto profanuje klejnoty, idą do piekła Krymibhaksza, gdzie jedzą robaki i inne obrzydliwe rzeczy.
14-16. Podły człowiek, który je przed Pitrami, bóstwami i bogami, i ten, który nieświadomie lub podstępnie, błędnie cytuje święte teksty — ci trafiają do piekła Lālābhaksza. Brāhmin, który zadaje się ze złymi ludźmi i jest otoczony wyrzutkami, brāhmin, który pełni funkcję kapłana w ofierze dla niegodnych osób i spożywa zakazane jedzenie, i ten, który sprzedaje sok Soma — ci trafiają do piekła Rudhiraugha. Ten, który psuje miód i wywołuje zamieszanie we wsi, trafia do bezlitosnej rzeki Waitaraṇī.
17. Ci, którzy są aroganccy w swojej młodości, przekraczają granice przyzwoitości, są nieczyści i utrzymują się z zarobków niemoralnych kobiet, trafiają do piekła Krymja.
18. Ten, kto ścina drzewa bez celu, trafia do piekła Asipatrawana. Ci, którzy polują na jelenie za pomocą Kszurapraka (strzał o kształcie podkowy), trafiają do piekła Wahnidźvāla.
19. O brāhminie, brāhmin, kszatrja lub waiśja, który schodzi z drogi dobrego postępowania, ostatecznie trafia do piekła przeznaczonego dla Ćāṇḍālów spożywających psie mięso.
20. Ci, którzy porzucają święte rytuały w połowie oraz ci, którzy odstąpili od swoich obowiązków zgodnych ze swoimi etapami życia, trafiają do piekła Sandaṃśa, gdzie tortury są bardzo straszliwe.
21. Uczniowie, którzy dopuszczają się nocnych zmaz nasienia oraz ojcowie, którzy nie edukują właściwie swoich synów, trafiają do piekła Śwabhodźana.
22. Są setki i tysiące tych i innych piekieł, w których tysiące grzeszników przechodzą tortury i są paleni.
23. Te i inne grzechy liczone są w tysiącach, podobnie jak istoty w piekłach doświadczają ich i próbują je odpokutować.
24. Ci, którzy popełniają występki sprzeczne z nakazami kasty i etapów życia, czy to fizycznie, umysłowo, czy słownie, trafiają do piekła.
25. Istoty w piekłach widziane są przez bogów w niebie, jako stojące do góry nogami. Te istoty również widzą bogów w podobny sposób, z głowami skierowanymi w dół, pod sobą.
26-27. Istoty nieruchome – rośliny itd. oraz istoty ruchome – robaki, owady, ptaki, zwierzęta, prawi ludzie, bogowie i istoty wyzwolone – wszystkie te istoty występują w równej liczbie w niebie i w piekle. Grzesznik, który nie chce odpokutować swoich czynów, trafia do piekła.
28. Swājambhuwa Manu ustanowił surowe rytuały pokutne dla wielkich grzechów i mniejsze rytuały pokutne dla drobnych grzechów w erze Kali.
29. Spośród wielu rytuałów wymienionych jako sposoby odpokutowania, pamięć o Śiwie jest największym z nich.
30. Jeśli ktoś popełni grzech, ale żałuje go po jego popełnieniu, również jest to forma odpokutowania. W tym również pamięć o Śiwa jest największym środkiem pokuty.
31. Człowiek, który pamięta o Panu Śiwa w południe lub przy innych okazjach, osiąga Pana Śiwa. Przypominając sobie o nim rano, w nocy lub o zmierzchu, pozbywa się swoich grzechów.
32. Tylko poprzez pamięć o Śiwa, Panu Umā, człowiek osiąga wyzwolenie, unicestwienie wszystkich cierpień lub niebo.
33. O wiodący brāhminie, dźapa, homa, modlitwy itd. stanowią przeszkody na drodze grzechów. O znakomity mędrcze, nie występują one nigdzie w trzech światach.
34. Osiągnięcie statusu Indry, pana bogów, jest owocem zasługi zdobytej poprzez dźapa, homa, modlitwy itd., wykonywane przez człowieka, którego umysł jest w Panu Śiwa.
35. O mędrcze, ten, kto pobożnie pamięta Śiwa dniem i nocą, nigdy nie trafia do piekła, ponieważ jego grzechy zostają całkowicie usunięte.
36. O znakomity brāhminie, grzech i zasługa wskazują na piekło i niebo. Jedno prowadzi do cierpienia, drugie do przyjemności i ponownych narodzin.
37. To, co na początku przynosi radość, później powoduje cierpienie. W ostatecznym rozrachunku wszystko ma naturę cierpienia. W rzeczywistości nie ma niczego, co byłoby niezmiennie przyjemne.
38. Szczęście i cierpienie są jedynie tymczasowymi transformacjami umysłu. Natomiast wiedza jest najwyższym Brahmanem. Wiedza prowadzi do zrozumienia rzeczywistości.
39. Cały wszechświat, zarówno istoty ruchome, jak i nieruchome, ma wiedzę za swoją duszę. O mędrcze, nie ma niczego większego niż doskonała wiedza o najwyższym istnieniu.
40. Tak oto wyjaśniłem całą sferę piekieł. Teraz wyjaśnię sferę ziemi.