Wjāsa powiedział:
1. Ci, którzy popełniają grzechy, idą ścieżką Jamy z wielkim cierpieniem. O święty Panie, opowiedz teraz o prawych czynach, które przynoszą przyjemność na ścieżce Jamy.
Sanatkumāra powiedział:
2. Pomyślne lub niepomyślne, każdy niewątpliwie musi zebrać owoce czynów popełnionych. Teraz opowiem o tych świętych rytuałach, które przynoszą szczęście.
3. Ludzie, którzy wykonują pomyślne rytuały, których umysły są łagodne i którzy są miłosierni, przechodzą szczęśliwie przez straszną ścieżkę Jamy.
4. Ten, kto daje w darze sandały ze skóry lub drewna wiodącym brāhminom, do siedziby Jamy jedzie radośnie na wspaniałym koniu.
5. Dając w darze parasol, idzie z parasolem. Dając lektykę, podróżuje rydwanem.
6. Dając w darze łóżka i siedziska, ma zapewniony odpoczynek. Ci, którzy tworzą zacienione parki lub sadzą drzewa przydrożne, idą bez zmęczenia nawet przez najgorętsze regiony.
7. Ludzie zakładający ogrody kwiatowe podróżują powietrznym rydwanem Puszpaka. Twórcy świątyń czują się na ścieżce jak w domu.
8. Fundatorzy pustelni dla ascetów i domów dla sierot czują się, jakby bawili się w swoich domach.
9. Czciciele bogów, boga ognia, brāhminów i swoich rodziców idą tą ścieżką, jak im się podoba. Są czczeni po drodze.
10. Ci, którzy dają lampy oliwne, idą jasno oświetlając wszystkie dziesięć kierunków. Dając mieszkania i schronienia, idą bez dolegliwości.
11. Ci, którzy regularnie służą swoim nauczycielom, idą bez trudności. Mają zapewniony odpoczynek na ścieżce. Ci, którzy dają instrumenty muzyczne brāhminom, podróżują szczęśliwie, czując się jak w domu.
12. Dawcy krów idą ścieżką, spełniając wszystkie swoje pragnienia. Na tamtej ścieżce otrzymują również jedzenie i napoje, które rozdali tutaj.
13. Dając wodę do mycia nóg, idzie ścieżką pełną wody. Ten, kto daje oleje do masażu nóg, jedzie tą ścieżką konno.
14. O Wjāso, Jama nigdy nie zbliża się do człowieka, który zawsze obdarowuje wodą do mycia nóg, olejami do masażu, lampami oliwnymi, jedzeniem i mieszkaniem.
15. Dając złoto i klejnoty, przechodzi przez wszystkie nieprzekraczalne przeszkody. Dając srebro i woły, szczęśliwie dociera do Jamaloki.
16. Dzięki tym i podobnym darom charytatywnym ludzie szczęśliwie docierają do siedziby Jamy. Doświadczają różnych przyjemności w niebie.
17. Ze wszystkich dobroczynnych darów, dar jedzenia jest największy. Jest przyjemny. Przynosi natychmiastową radość. Wzmacnia siłę i intelekt.
18. O znakomity mędrcze, nie ma innego daru dobroczynnego porównywalnego z darem jedzenia. Wszystkie istoty żywe pochodzą z jedzenia. Z jego braku umierają.
19. Jedzenie daje krew, mięso, tłuszcz i nasienie, a z nasienia rodzą się istoty żywe. Dlatego wszechświat jest tożsamy z jedzeniem.
20. Głodni ludzie nie cieszą się, nawet jeśli posiadają takie rzeczy jak złoto, klejnoty, konie, słonie, kobiety, girlandy, sandałowe maści i tym podobne.
21. Wszyscy ludzie, dziecko w łonie matki, nowo narodzone niemowlę, dziecko, mężczyzna w średnim wieku, starzec, bogowie, dānawowie czy Rākszasowie pragną jedzenia.
22. Głód jest najdotkliwszym ze wszystkich dolegliwości. Nie ma wątpliwości, że znika on dzięki zastosowaniu leczniczej maści, jaką jest jedzenie.
23. Nie ma nieszczęścia równego głodowi; nie ma choroby równej głodowi; nie ma szczęścia równego wolności od choroby i nie ma wroga równego gniewowi.
24. Wszystkie wcielone istoty umierają, gdy są spalone ogniem głodu. Dlatego głosi się, że składanie daru jedzenia przynosi wielką zasługę.
25. Dawca jedzenia jest dawcą życia. Dawca życia jest dawcą wszystkiego. Dlatego dzięki darowi jedzenia osiąga się korzyści wynikające z daru wszystkiego.
26. Jeśli człowiek wykonuje święte i sakralne rytuały po odżywieniu się jedzeniem podarowanym przez kogoś, zasługa tych rytuałów jest dzielona po połowie przez dwóch – mianowicie przez dawcę jedzenia i wykonawcę rytuałów. Nie ma co do tego wątpliwości.
27. Dawca daru charytatywnego w postaci jedzenia otrzymuje tutaj i w zaświatach wszelkie środki przyjemności, jakie istnieją w trzech światach, takie jak klejnoty, kobiety i pojazdy.
28. To ciało jest największym środkiem osiągnięcia cnoty, bogactwa, miłości i wyzwolenia. Dlatego należy zachować swoje ciało poprzez jedzenie i picie.
29. Wszyscy wychwalają jedzenie. Wszystko opiera się na jedzeniu. Nigdy nie było daru charytatywnego równego darowi jedzenia, ani nigdy nie będzie.
30. O mędrcze, cały wszechświat utrzymuje się dzięki jedzeniu. To jedzenie wlewa w ludzi witalność. Powietrze życiowe opiera się na jedzeniu.
31. Nawet kosztem niedogodności dla swojej rodziny, należy dać jedzenie żebrającemu brāhminowi o szlachetnej duszy, jeśli pragnie się pomyślności.
32. Ten, kto daje jedzenie proszącemu brāhminowi w potrzebie, rzeczywiście składa doskonały depozyt ułatwiający mu korzyści w zaświatach.
33. Gospodarz domu pragnący pomyślności, powinien czcić brāhmina, który przychodzi do niego we właściwym czasie, aby zarobić na życie, lub który zmęczony podróżą przybywa jako gość.
34-35. O Wjāso, dawca jedzenia, o dobrym postępowaniu i wolny od złośliwości, jest honorowany. Dar jedzenia nigdy nie idzie na marne, niezależnie od tego, czy jest ofiarowany psu, czy osobie, która gotuje dla psów. Jeśli ktoś unika narastającego gniewu, doświadcza szczęścia tutaj i w zaświatach. Gniewu nie należy go podsycać, nawet jeśli jest naturalny. Należy starać się go jakoś unikać.
36. Ten, kto daje jedzenie zmęczonemu, nieznajomemu podróżnikowi nie martwiąc się z tego powodu, osiągnie pomyślność.
37. Zasługa człowieka, o wielki mędrcze, który z radością obdarza Pitry, bogów, brāhminów i gości jedzeniem, jest naprawdę ogromna.
38. Dar jedzenia i napojów, niezależnie od tego, czy jest ofiarowany Śūdrze, czy brāhminowi, jest równie doskonały. Nie należy pytać o linię duchową,1 gałąź Wed2 ani kraj pochodzenia odbiorcy.
39. Ten, kto daje jedzenie, gdy prosi o nie brāhmin, idzie do najwyższego nieba i pozostaje tam aż do ostatecznego rozkładu, kiedy wszystkie istoty zostają zniszczone.
40. Ogród dawcy jedzenia przynosi owoce jego upragnionych pragnień, podobnie jak brāhmini w najwyższym niebie.
41. O mędrcze, o wielki mędrcze, posłuchaj o boskich regionach, które są tworzone w niebie dla dawcy jedzenia dzięki darom pokarmu jakie składa.
42. Siedziby tych szlachetnych dusz w niebie świecą w różnych kształtach i są wyposażone we wszelkie pożądane obiekty.
43. Drzewa rodzą owoce wszystkich pragnień. Złote jeziora w pałacach, pomyślne studnie i zbiorniki wodne są doskonałe.
44. Głosi się o pomyślnych napojach różnych odmian. Istnieją ogromne góry jedzenia, ubrań i ozdób.
45. Mleko płynie tam w rzekach. Istnieją ogromne góry ghī. Pałace są białe jak śnieg. Łóżka lśnią jak złoto.
46. Dawca jedzenia trafia do tych regionów. Należy być dawcą jedzenia, jeśli pragnie się dobra w tym lub w tamtym świecie.
47. Te regiony zasłużonych dawców jedzenia są bardzo świetliste. Dlatego jedzenie powinno być ofiarowywane jako dar przez ludzi.
48. Jedzenie to sam Brahmā. Jedzenie jest samym Wiszṇu. Jedzenie to Śiwa. Nigdy nie było, ani nie będzie daru równego darowi jedzenia.
49. Nawet po popełnieniu wielkiego grzechu, jeśli człowiek daje jedzenie potrzebującym, uwalnia się od wszystkich grzechów. Trafia do nieba.
50. Osiem darów jest najbardziej honorowanych w krainie umarłych, mianowicie jedzenie, napój, koń, krowa, ubrania, łóżko, parasol i siedzenie.
51. Jeśli człowiek pragnie udać się do miasta Jamy powietrznym rydwanem, powinien koniecznie złożyć te specjalne dary.
52. Ta święta opowieść podaje przykłady cnoty darów jedzenia; każdy, kto to czyta lub uczy tego innych, rzeczywiście rozkwita.
53. O wielki mędrcze, jeśli ktoś słucha tego lub opowiada o tym brāhminom podczas wykonywania Śrāddha, przynosi to niekończący się dar jedzenia dla Pitrów.