Koṭirudra Saṃhitā – Rozdział 43 – O rodzajach wiedzy

Sūta powiedział:

1. O mędrcy, posłuchajcie tego. Wyjaśnię doskonałe poznanie Śiwy tak, jak sam je usłyszałem. Jest to wielka tajemnica, ponieważ stanowi formę najwyższego wyzwolenia.
2. W zgromadzeniu Brahmy, Nārady, Kumāry, Wjāsy i Kapili dyskutowano nad tym tematem i doszli oni do następującego wniosku.
3. Należy wiedzieć, że cały wszechświat to Śiwa. Uczony powinien wiedzieć, że Śiwa obecny jest we wszystkim.
4. Począwszy od Brahmy aż po źdźbło trawy – wszystko, co widzimy jako elementy wszechświata, to sam Śiwa. To bóstwo zwane jest Śiwą.
5. Gdy On zechce, wszystko zostaje stworzone. Tylko On zna wszystko. Nikt nie zna Jego.
6. Sam tworzy i wchodzi w stworzenie, a jednak stoi z dala. Byt uformowany ze Świadomości (Ćitswarūpa), który jest czysty, w rzeczywistości nie wchodzi w nie.
7. Świetliste istoty odbijają się w wodzie itd., lecz w nie naprawdę nie wchodzą. Podobnie i Śiwa wydaje się być w rzeczach, ale nimi nie jest.
8. Tak naprawdę to tylko Śiwa, Pomyślna Istota, objawia Siebie. Nieznajomość tego to wada umysłu. W rzeczywistości nie ma drugiej istoty.
9. We wszystkich systemach filozoficznych obecna jest koncepcja dualizmu. Lecz Wedāntyści nazywają Go wiecznym i nie-dualistycznym.
10. Indywidualna dusza, choć jest Jego częścią, zostaje omamiona przez awidjā. Wtedy myśli, że jest odrębna. Gdy zostaje uwolniona z awidjā, staje się Śiwą.
11. Śiwa przenika wszystkie istoty. Jest panem świadomych i nieświadomych. Jest dobroczyńcą.
12. Ten, kto mądrze podejmuje środki prowadzące do urzeczywistnienia Go poprzez ścieżkę Wedānty, osiąga owoc Jego widzenia.
13. Tak jak ogień jest ukryty w każdym kawałku drewna, lecz tylko ten, kto go wykrzesze zobaczy jego przejawienie– tak też jest z Śiwą.
14. Podobnie, rozsądny wielbiciel, który stosuje środki takie jak bhakti etc., z pewnością osiąga Śiwę. To niewątpliwie prawda.
15. Pan Śiwa jest wszędzie. Nie ma niczego innego. Śiwa jawi się w różnych formach tylko z powodu naszej iluzji.
16. Ocean, bryła gliny czy kawałek złota przybierają różne kształty wskutek ograniczeń. Tak też jest z Śiwą.
17. Istnieje zasadnicza różnica między przyczyną materialną a jej skutkiem. Różnica ta wynika z błędnego postrzegania. Gdy jedno przestaje istnieć, drugie także znika.
18. Pęd kiełkujący z ziarna może wykazywać wielość, lecz ostatecznie powraca do ziarna, a pęd przemija.
19. Doskonale mądry jest ziarnem. Zniekształcenie to pęd. Gdy zniekształcenie znika, staje się ponownie doskonale mądry. Nie ma co do tego wątpliwości.
20. Wszystko jest Śiwą. Śiwa jest wszystkim. Nie ma żadnej różnicy. Jak więc postrzegana jest wielość? Jak przywrócona zostaje jedność?
21. Tak jak słońce, świetlisty byt, widziane jest w wodzie na różne sposoby, tak też jest w tym przypadku.
22. Wszechprzenikające niebo nigdzie nie jest związane czy skrępowane. Tak też wszechobecny Pan nigdzie nie jest związany.
23. Indywidualna dusza skażona jest przez ego. Śiwa jest od niego wolny. Indywidualna dusza jest ograniczona i doświadcza skutków karmana. Lecz wielki Śiwa jest nieskalany.
24. Złoto zmieszane ze srebrem lub innymi nieszlachetnymi metalami traci na wartości. Tak też jest z indywidualną duszą w związku z ego.
25. Gdy stop złota zostaje oczyszczony chemicznie, odzyskuje swoją pierwotną wartość. Podobnie uświęcona dusza osiąga czystość.
26. Na początku wielbiciel powinien udać się do kompetentnego nauczyciela z oddaniem i szacunkiem. Powinien go czcić i służyć mu, uważając go za samego Śiwę.
27. Dzięki tej koncepcji wszystkie grzechy i nieczystości zostają usunięte z ciała. Gdy osiąga poznanie, jego ignorancja znika.
28. Uwolniona od ego, indywidualna dusza osiąga czysty intelekt. Dzięki łasce Śiwy ponownie osiąga stan Śiwy.
29. Tak jak ktoś widzi własną postać w lustrze, tak też czysta dusza z pewnością widzi wszechobecnego Śiwę.
30. Staje się żyjącą wyzwoloną duszą. Gdy ciało zginie, stapia się z Śiwą. Ciało powstaje wskutek prārabdha-karmana. Doskonale mądry uważany jest za odmiennego od niego.
31. Człowiek, który nie jest poruszony gdy zdobywa coś dobrego i nie jest zirytowany, gdy doświadcza czegoś złego, który zachowuje równowagę – ten uważany jest za doskonale mądrego.
32-33. Poprzez praktykę jogi rozwija się rozeznanie między różnymi zasadami (tattwami). Wtedy pojawia się pragnienie uwolnienia od ciała. Wówczas adept zostaje pobłogosławiony oddaniem do Śiwy.¹
34. Z oddania rodzi się miłość; z miłości pragnienie słuchania o Panu; z tego pragnienia – kontakt z dobrymi ludźmi, a z tego kontaktu osiągany jest kompetentny nauczyciel.
35. Gdy osiągnięte zostaje poznanie, człowiek z pewnością zostaje wyzwolony. Dlatego, jeśli ktoś pragnie być doskonale mądrym, powinien zawsze czcić wyłącznie Śiwę.
36. Powinien czcić Śiwę z niezachwianym i wyłącznym oddaniem. Rezultatem jest wyzwolenie. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.
37. Nie ma innego bóstwa wyższego od Śiwy dla osiągnięcia wyzwolenia. Kto szuka u Niego schronienia, ten wycofuje się ze świata.
38. O bramini, te słowa wypowiedziałem po rozważeniu wypowiedzi mędrców. Powinniście je gorliwie zachować w swych umysłach.
39. Na początku nauka ta została przekazana Wiszṇu przez Śiwę przed Jego liṅgamem. Następnie Wiszṇu przekazał ją Brahmie, a Brahmā Sanace² i innym.
40. Ta wiedza została potem przekazana Nāradzie przez Sanakę i innych. Nārada przekazał ją Wjāsie, a miłosierny Wjāsa przekazał ją mnie.
41. Teraz ja przekazałem ją wam. Dla dobra świata powinniście z zapałem wprowadzać ją w życie. Sprzyja ona osiągnięciu Śiwy.
42. O wielcy mędrcy, tak więc opowiedziałem to, o co zostałem zapytany. Powinniście to pilnie zachować. Cóż jeszcze chcecie usłyszeć?

Wjāsa powiedział:

43. Usłyszawszy to, mędrcy doznali wielkiej błogości. Pokłoniwszy się mu, wielokrotnie wychwalali go słowami ściśniętymi wzruszeniem.

Mędrcy powiedzieli:

44. O uczniu Wjāsy, cześć tobie. Jesteś błogosławiony. Jesteś najdoskonalszym z wielbicieli Śiwy. Została nam przekazana najwyższa rzecz – doskonała wiedza o Śiwie.
45. Dzięki twej łasce nasza umysłowa iluzja zniknęła. Otrzymawszy od ciebie doskonałą wiedzę o Śiwie, jesteśmy usatysfakcjonowani. Ta wiedza przynosi wyzwolenie.

Sūta powiedział:

46. O bramini, nie należy tego przekazywać ateiście, człowiekowi niewiernemu, złoczyńcy, ani temu, kto nie ma oddania wobec Śiwy lub nie chce tego słuchać.
47. Po wielokrotnym przestudiowaniu Itihās, Purāṇ, Wed i Śāstr, Wjāsa wydobył z nich esencję i przekazał ją mnie.
48. Już samo jednokrotne wysłuchanie tej nauki spala wszystkie grzechy. Niewierzący staje się wierzącym. Umacnia się oddanie oddanego.
49. Gdy zostaje wysłuchana ponownie – osiągane jest dobre oddanie. Gdy znów jest słuchana – osiąga się wyzwolenie. Dlatego powinni ją wielokrotnie słuchać ci, którzy pragną zarówno przyjemności ziemskich, jak i wyzwolenia.
50. Dla oczekiwania największego dobra należy powtórzyć ją pięć razy. Nie ma co do tego wątpliwości. Tak powiedział Wjāsa.
51. Nie ma rzeczy trudnej do zdobycia dla człowieka, który słucha tej doskonałej nauki. Poprzez pięciokrotne jej powtórzenie osiąga się widzenie Śiwy.
52. Dawni królowie, bramini i doskonali waiśjowie osiągnęli wielkie siddhi, słuchając tego z uwagą pięciokrotnie.
53. Nawet teraz, jeśli człowiek słucha tego z oddaniem, osiąga doskonałą wiedzę o Śiwie, przyjemności świata i wyzwolenie.

Wjāsa powiedział:

54. Usłyszawszy te słowa, mędrcy byli ogromnie uradowani. Czcili Sūtę z szacunkiem, ofiarowując mu różne przedmioty.
55. Usatysfakcjonowani i pozbawieni wątpliwości, pokłonili się mu, wychwalali go, wielbili i błogosławili.
56. Uznając Sūtę za wielkiego Pana Śiwę, oddali mu cześć i złożyli pokłon. Z dobrym umysłem wychwalali go, rozmawiając między sobą.
57. Doskonała wiedza o Śiwie jest miła Śiwie; przynosi przyjemności świata i wyzwolenie; umacnia oddanie do Śiwy. Jest boska.
58. Tak zakończona została czwarta zasługująca na wysłuchanie i miła część Śiwapurāṇy zwana Koṭirudra.
59. Ten, kto słucha jej z oddaniem i opowiada ją z czystym umysłem, cieszy się wszystkimi przyjemnościami w tym świecie, a po śmierci osiąga wyzwolenie.