Koṭirudra Saṃhitā – Rozdział 36 – Skuteczność tysiąca imion Śiwy

Sūta powiedział:

1. Usłyszawszy pochwałę wypowiedzianą przez Wiszṇu, zawierającą tysiąc boskich imion, pan Śiwa uradował się.
2. Aby wystawić Wiszṇu na próbę, Śiwa, władca światów, ukrył jeden z kwiatów lotosu.
3. Wśród tysiąca lotosów zabrakło jednego kwiatu. Dlatego Wiszṇu był zaniepokojony podczas swojego wielbienia Śiwy.
4. Pomyślał w sobie: „Gdzież mógł się podziać ten lotos? Jeśli zniknął, niech zniknie na dobre. Czyż moje własne oko nie jest lotosem?”
5. Myśląc w ten sposób, wyrwał sobie oko i powtórzył ostatnie imię Sarwasattwāwalambana.¹ Pełen emocji oddał cześć i wychwalał Śiwę.
6. Widząc Wiszṇu w tym stanie, Śiwa – nauczyciel wszechświata – ukazał się przed nim i powstrzymał go przed dalszym działaniem.
7. Pan Śiwa zstąpił z piedestału tego glinianego liṅgamu ustanowionego przez Wiszṇu.
8. Pokłoniwszy się Śiwie, który wzniósł się w postaci wielkiego blasku, jak wspomniano wcześniej i stanął przed nim, Wiszṇu stał przed nim szczególnie go wychwalając.
9. Spoglądając z miłosierdziem na Wiszṇu, który stał przed nim z dłońmi złożonymi w geście szacunku, uradowany Pan Śiwa rzekł ze śmiechem:

Śiwa powiedział:

10. „O Wiszṇu, wszystkie pragnienia w twoim sercu, a zwłaszcza zadanie bogów są mi znane. Zaiste, jesteś zaangażowany w dzieło bogów.
11. Aby wypełnić zadanie bogów i bez trudu zniszczyć Daitjów, dam ci pomyślny dysk Sudarśanę.
12. O panie bogów, dla twojego dobra rozważ tę formę, przyjemną dla wszystkich światów, którą teraz ujrzałeś.
13. Jeśli ten dysk, ta forma i ten hymn tysiąca imion zostaną zapamiętane na polu bitwy, złagodzą cierpienie bogów.
14. O ty o szlachetnych uczynkach, dzięki moim błogosławieństwom wszyscy, którzy tego wysłuchają, spełnią swoje pragnienia bez poważnych niebezpieczeństw.”

Sūta powiedział:

15. Po tych słowach pan przekazał Wiszṇu dysk o blasku dziesięciu tysięcy słońc, zrodzony z jego własnych stóp i niszczący wszystkich wrogów.
16. Wiszṇu oczyścił się i przyjął go, będąc zwróconym ku północy. Oddawszy pokłon panu Śiwie, Wiszṇu przemówił do niego:

Wiszṇu powiedział:

17. „O panie, o dobroczyńco światów, posłuchaj. Proszę, powiedz mi, na czym mam medytować i co mam recytować, by zniszczyć cierpienie.”

Sūta powiedział:

18. Na to pytanie Śiwa, usatysfakcjonowany i uradowany w sercu, przemówił do Wiszṇu, który wspierał bogów.

Śiwa powiedział:

19. „O Wiszṇu, to moja forma ma być obiektem medytacji dla ujarzmienia wszelkich nieszczęść. Recytuj moje tysiąc imion, by zniszczyć dręczące cię cierpienie.
20. Dla spełnienia twoich pragnień zawsze trzymaj ten dysk przy sobie. O Wiszṇu, to najlepszy ze wszystkich dysków.
21. Nie ma wątpliwości, że ci, którzy recytują i nauczają tego hymnu, nie zaznają żadnego cierpienia – nawet we śnie.
22. Gdy królowie są w trudnej sytuacji, należy powtórzyć to wielbienie tysiąca imion sto razy, zgodnie z przepisanymi zasadami i po odpowiednim wykonaniu czynności pomocniczych – wtedy ludzie zaznają pomyślności.
23. Niszczy on cierpienie. Przynosi wiedzę i bogactwo. Jest doskonały, przynoszący zasługi i zawsze obdarza wszelkimi pragnieniami oraz oddaniem wobec Śiwy.
24. Ludzie niewątpliwie czerpią z tego znakomite korzyści, które mieli na względzie, recytując go.
25. Osiągnięcie celu nie jest odległe, jeśli ktoś, wstając rano, wielbi mnie i codziennie recytuje to w mojej obecności.
26. Nie ma co do tego wątpliwości – osiągnie on wszelkie przyjemności i pragnienia świata, a na końcu zbawienie typu Sājudźja.”²

Sūta powiedział:

27. Uradowany w sercu Śiwa tak powiedział do Wiszṇu i dotknął go dłońmi. Następnie Śiwa znów się do niego zwrócił.

Śiwa powiedział:

28. „O najwspanialszy z bogów, to ja udzielam darów. Wybierz dary, które pragniesz otrzymać. O ty o szlachetnych rytuałach, jestem poruszony twoim oddaniem, jak i tym hymnem.”

Sūta powiedział:

29. Tak zachęcony, uradowany Wiszṇu pokłonił się panu bogów i przemówił z dłońmi złożonymi w geście szacunku.

Wiszṇu powiedział:

30. „O Panie, bądź równie miłosierny także wobec innych, tak jak jesteś teraz miłosierny wobec mnie.
31. O wielki Panie, oddanie wobec Ciebie to najwspanialszy dar, którego pragnę. Bądź łaskaw. Niczego innego nie pragnę, ponieważ, o Panie, Twoi wielbiciele nigdy nie doznają udręki.”

Sūta powiedział:

32. Usłyszawszy te słowa, niezwykle współczujący Pan dotknął go. Następnie Bóg z księżycem na czole przemówił.

Śiwa powiedział:

33. „O Wiszṇu, twoje oddanie wobec mnie pozostanie zawsze niezachwiane. Bądź godny czci i wielbienia przez wszystkich bogów na świecie.
34. O najwspanialszy z bogów, nie ma co do tego wątpliwości, że dzięki mojej łasce twoje imię – Wiśwambhara (Ten, który niesie wszechświat) – będzie niszczyć wszelkie grzechy.”

Sūta powiedział:

35. O wielcy mędrcy, po tych słowach Pan Śiwa, władca Dewów, zniknął z tego miejsca na oczach Wiszṇu.
36. Po otrzymaniu pomyślnego dysku i usłyszeniu słów Śiwy, pan Wiszṇu ogromnie się uradował w sercu.
37. Medytując nad Śiwą, nieustannie recytował hymn i pouczał o nim również innych wielbicieli.
38. O doskonali, tak oto opowiedziałem wam historię zgodnie z waszym zapytaniem. Niszczy ona grzechy tych, którzy ją słyszą. O cóż jeszcze pragniecie zapytać?