Wjāsa powiedział:
1. O wielcy mędrcy, usłyszawszy słowa Sūty, mędrcy wychwalili go i przemówili, pragnąc dobra światów.
Mędrcy powiedzieli:
2. O Sūto, ty wiesz wszystko. Dlatego pytamy cię. O święty panie, opowiedz nam o chwale liṅgamu Harīśwara.
3. O drogi, słyszeliśmy wcześniej, że poprzez przebłaganie Harīśwary, Wiszṇu zdobył swój dysk Sudarśana. Prosimy, opowiedz tę historię szczegółowo.
Sūta powiedział:
4. O wielcy mędrcy, niechaj zostanie usłyszana pomyślna opowieść o Harīśwarze – jak Wiszṇu niegdyś zdobył Sudarśanę od Śiwy.
5. Pewnego razu Daitjowie stali się bardzo potężni. Dręczyli światy i naruszali święte rytuały.
6. Udręczeni przez Daitjów o wielkiej sile i wyczynach, bogowie opowiedzieli o swoim cierpieniu Wiszṇu, swemu wybawcy.
Bogowie powiedzieli:
7. „O panie, bądź miłosierny. Jesteśmy bardzo udręczeni przez Daitjów. Dokąd mamy pójść? Co mamy robić? Uciekamy do ciebie, gdyż jesteś godny, by szukać w tobie schronienia.”
Sūta powiedział:
8. Usłyszawszy te słowa bogów udręczonych na umyśle, Wiszṇu wspomniał lotosowe stopy Śiwy i rzekł:
Wiszṇu powiedział:
9. „O bogowie, spełnię wasze zadanie po przebłaganiu Śiwy. Ci potężni wrogowie zostaną pokonani wielkim wysiłkiem.”
Sūta powiedział:
10. Tak pocieszeni przez pana Wiszṇu, bogowie pomyśleli, że Daitjowie z pewnością zostaną zabici. Następnie udali się do swoich siedzib.
11. Dla zwycięstwa bogów Wiszṇu czcił Śiwę – pana wszystkich bogów, niezniszczalnego i kosmicznego świadka wszystkiego.
12. Udał się na Kailāsę i wykopał tam dół, w którym rozpalił ogień i podjął pokutę.
13. Radośnie czcił Śiwę rozmaitymi mantrami i hymnami przewidzianymi dla czczenia glinianego liṅgamu.
14. O wielcy mędrcy, czcił go lotosami rosnącymi w jeziorze Mānasa. Siedział mocno w pozycji jogicznej i nie poruszał się wcale.
15. Myśląc zdecydowanie: „Za wszelką cenę pozostanę tu, aż pan będzie zadowolony”, Wiszṇu wielbił Śiwę.
16. O bramini, gdy Śiwa nie był zadowolony z Wiszṇu, ten drugi zaczął myśleć z niepokojem.
17. Po tych rozmyślaniach ofiarował mu różne posługi. Jednak pan Śiwa, oddający się boskim zabawom, nie był usatysfakcjonowany.
18. Bardzo zdziwiony tym, Wiszṇu, obdarzony wielkim oddaniem, wychwalał pana Śiwę, recytując z radością jego tysiąc imion.
19. Powtarzając każde imię, czcił Śiwę – przychylnie nastawionego wobec tych, którzy szukają w Nim schronienia – kwiatem lotosu.
20. Aby wystawić na próbę pobożność Wiszṇu, Śiwa zabrał jeden z tysiąca kwiatów lotosu.
21. Wiszṇu nie zauważył tej cudownej māji Śiwy. Lecz gdy zorientował się, że brakuje jednego lotosu, rozpoczął poszukiwania.
22. Aby go odnaleźć, przemierzał świat, nieprzerwanie kontynuując swój święty rytuał. Gdy jednak nie znalazł go, pobożny Wiszṇu ofiarował jedno ze swoich oczu (zamiast lotosu).
23. Widząc to, Śiwa, który niszczy wszelkie cierpienia, uradował się i ukazał przed nim. Powiedział te słowa do Wiszṇu:
Śiwa powiedział:
24. „O Wiszṇu, jestem z ciebie zadowolony. Powiedz, jakiego pragniesz daru. Udzielę ci tego, czego pragniesz. Nie ma niczego, czego nie mógłbym ci dać.”
Sūta powiedział:
25. Usłyszawszy słowa Śiwy, Wiszṇu ucieszył się w sercu. Skrajnie uradowany przemówił do Śiwy z dłońmi złożonymi w geście szacunku.
Wiszṇu powiedział:
26. „Cóż miałbym ci mówić? Ty jesteś przenikającą duszą. Mimo to, o Panie, powiem to zgodnie z Twoim rozkazem i z należnym szacunkiem.
27. O Sadāśiwa, cały wszechświat cierpi z powodu Daitjów. Nie mamy żadnej radości. Nasza broń jest wobec nich nieskuteczna.
28. Co mam czynić? Dokąd mam pójść? Nie mam większego zbawcy niż Ty. O Panie, szukam schronienia u Ciebie.”
Sūta powiedział:
29. Wypowiedziawszy to, stanął w udręce i pokłonił się Śiwie, najwyższej duszy.
30. Usłyszawszy te słowa Wiszṇu, Śiwa – pan bogów – dał mu swój dysk Sudarśanę, lśniący masą blasku.
31. Otrzymawszy go, Wiszṇu natychmiast i bez żadnej trudności zabił potężnych demonów tym dyskiem.
32. Wówczas wszechświat powrócił do normalności, bogowie stali się szczęśliwi. Po otrzymaniu pocisku Sudarśany Wiszṇu bardzo się uradował.
Mędrcy powiedzieli:
33. Czym jest ten hymn ku czci Śiwy, zawierający jego tysiąc imion? Jaki to hymn, dzięki któremu Śiwa tak bardzo się uradował, że dał Wiszṇu dysk?
34. Prosimy, objaśnij nam chwałę tego hymnu i opowiedz dialog pomiędzy Śiwą i Wiszṇu. Opowiedz nam także o miłosiernej naturze Śiwy wobec Wiszṇu.
Wjāsa powiedział:
35. Usłyszawszy słowa pobożnych mędrców, Sūta przemówił, wspominając lotosowe stopy Śiwy.