Koṭirudra Saṃhitā – Rozdział 18 – Wielkość Dźjotirliṅgi Oṃkāreśwara

Mędrzec powiedział:

1. O Sūta, o szczęśliwy Sūta, opowiedziana została cudowna historia o Mahākāli, liṅgamie Śiwy, który chroni swoich wyznawców.
2. O największy wśród mędrców, opisz czwarty Dźjotirliṅgam wielkiego Pana, niszczyciela wszystkich grzechów, w Oṃkārze.

Sūta powiedział:

3. O bramini, o wielcy mędrcy, z radością opiszę wam, jak liṅgam Pana Śiwy o imieniu Parameśa objawił się z Oṃkāry. Słuchajcie uważnie.
4. Pewnego razu święty mędrzec Nārada służył z wielkim oddaniem liṅgamowi Śiwy zwanemu Gokarṇa, gdy tam przybył.
5. Stamtąd znakomity mędrzec przybył do Wndhji,¹ władcy gór. Ten władca góry uczcił go z wielkimi honorami.
6. “Wszystko jest we mnie obecne. Niczego mi nie brakuje.” Z tą obsesją zasiadł on przed Nāradą.
7. Rozpoznawszy jego pychę, Nārada – rozpraszacz dumy – westchnął głęboko i pozostał na miejscu. Usłyszawszy to, Windhja znów przemówił.

Windhja powiedział:

8. “Jaką niedoskonałość we mnie dostrzegasz, że wzdychasz tak głęboko?” Usłyszawszy te słowa, wielki mędrzec Nārada znów przemówił.

Nārada powiedział:

9. „Wszystko jest w tobie obecne. Lecz Meru jest wynioślejszy. Zaliczany jest w poczet bogów. Ty zaś nie jesteś.”

Sūta powiedział:

10. Po tych słowach Nārada opuścił to miejsce i odszedł tą samą drogą, którą przybył. Windhja pogrążył się w smutku. “O, cóż za życie!” – zawołał.
11. “Będę czcił Śiwę, Pana wszechświata i praktykował ascezę.” Tak postanowiwszy w swym umyśle, oddał się pod opiekę Śiwy.
12. Z wielką radością udał się do miejsca, gdzie obecny był sam Oṃkāra. Tam ulepił gliniany wizerunek Śiwy.
13. Przez sześć miesięcy nieprzerwanie czcił Śiwę. Pogrążony w medytacji o Śiwie, nigdy nie opuszczał miejsca swej ascezy.
14. Ujrzawszy ascezę Windhji, Śiwa – rozradowany małżonek Pārwatī – objawił mu Swą prawdziwą formę, niedostępną nawet dla joginów.
15. Z radością rzekł: “Powiedz, czego pragniesz w swym sercu. Jestem rozradowany twoją ascezą. Spełniam pragnienia moich wyznawców.”

Windhja powiedział:

16. „O Panie bogów, jeśli jesteś zadowolony, obdarz mnie takim rozumem, bym mógł osiągnąć swój cel. O Śiwo, zawsze jesteś życzliwy dla swych wyznawców.”

Sūta powiedział:

17. Usłyszawszy to, Pan Śiwa pomyślał w sobie: “Ten Windhja o zaślepionym umyśle pragnie błogosławieństwa, które może dręczyć innych.
18. Cóż mam uczynić? Udzielę mu takiego błogosławieństwa, które będzie dla niego pomyślne, a nie będzie dręczyć innych?”
19. Mimo to Śiwa udzielił mu tego wspaniałego błogosławieństwa: “O Windhjo, królu gór, czyń, jak zechcesz.”
20. W tym momencie bogowie i mędrcy oddali cześć Śiwie i rzekli: “Pozostań tutaj.”
21. Usłyszawszy słowa bogów, rozradowany Pan Śiwa uczynił tak z radością dla szczęścia światów.
22. Liṅgam Śiwy znany jako Oṃkāra jest dwojaki. W Praṇawie, Sadāśiwa stał się znany jako Oṃkāra.
23. To, co powstało z glinianego wizerunku, stało się Parameśwarą. Obydwa spełniają pragnienia wyznawców. O bramini, zapewniają zarówno ziemskie przyjemności, jak i wyzwolenie.
24. Bogowie i mędrcy oddali mu wówczas cześć. Po przebłaganiu bóstwa ze sztandarem z bykiem, zdobyli liczne błogosławieństwa.
25. O bramini, bogowie powrócili do swych siedzib. Windhja był bardzo uradowany. Osiągnął swój cel i odrzucił rozpacz.
26. Ten, kto w ten sposób czci Śiwę, nie pozostanie w łonie matki. Otrzyma wszystkie pożądane owoce. Nie ma co do tego wątpliwości.
27. Tak oto opowiedziałem wam o owocach czczenia Oṃkāry. Następnie wspomnę o chwale Kedāry, wspaniałej formy liṅgamu Śiwy.