Koṭirudra Saṃhitā – Rozdział 13 – Pochodzenie Waṭuki

Sūta powiedział:

1. O bramini, usłyszeliście o tym jak Śiwa był czczony w trzech światach w formie liṅgi. O czym jeszcze pragniecie usłyszeć?

Mędrcy powiedzieli:

2. O święty panie, prosimy, opowiedz o chwale liṅgi znanej jako Andhakeśwara. Podobnie, opowiedz o chwale innych liṅg, wedle swojej woli.

Sūta powiedział:

3. Dawniej Asura Andhaka osiadł w głębokiej rozpadlinie oceanu i trzymał trzy światy pod swoją kontrolą. Nękał bogów.
4. Wychodził z rozpadliny i dręczył ludzi. Następnie, po dokonaniu wielkich czynów, powracał do niej.
5. O wielcy mędrcy, bogowie byli pogrążeni w smutku. Błagali Śiwę raz za razem, opowiadając mu o swych cierpieniach.

Sūta powiedział:

6. Gdy usłyszał słowa bogów, uradowany Pan Śiwa, pogromca nikczemnych i cel dobrych, odpowiedział:

Śiwa powiedział:

7. Zabiję tego Asurę Andhakę, mordercę bogów. O bogowie, wyruszcie z armią. Ja także przybędę wraz z Gaṇami.
8. Gdy ten straszliwy wróg bogów i mędrców wyszedł z rozpadliny, bogowie zajęli ją.
9. Asurowie i bogowie stoczyli straszliwą bitwę. Dzięki błogosławieństwom Śiwy, bogowie stali się bardzo potężni.
10. Zaatakowany i udręczony przez bogów, Asura powrócił do rozpadliny, gdzie został przeszyty trójzębem przez Śiwę, najwyższą duszę.
11. Pozostając tam, medytował nad Śiwą i modlił się: „Widząc Ciebie w godzinie śmierci, człowiek natychmiast staje się tożsamy z Tobą.”
12. Tak wysławiany, uradowany Śiwa rzekł do niego: „Wymień dar, który chcesz otrzymać. Udzielę ci go.”
13. Usłyszawszy te słowa, Asura po raz kolejny złożył pokłon i wychwalał Śiwę z pobożnym uczuciem.

Andhaka powiedział:

14. „O Panie bogów, jeśli jesteś zadowolony, obdarz mnie pomyślnym oddaniem dla Ciebie. Poprzez swą niezwykłą litość wobec mnie, pozostań tutaj na zawsze.”

Sūta powiedział:

15. Na taką prośbę Śiwa wrzucił Asurę do tej rozpadliny. Sam stanął tam w formie liṅgi z pragnieniem niesienia pomocy światu.
16. Jeśli ktoś codziennie czci Andhakeśę, jego pragnienia spełniają się w ciągu sześciu miesięcy.
17-19. Bramin, który czci dobroczynną liṅgę przez sześć miesięcy dla utrzymania się przy życiu, staje się Dewalaką, czyli czcicielem posągów dla zarobku. Nie ma on prawa do zwykłych obrzędów bramińskich.

Mędrcy powiedzieli:

Kto to jest Dewalaka? Jakie jest jego zadanie? O inteligentny, opowiedz to dla wskazania ludziom właściwej ścieżki.

Sūta powiedział:

20. Był pewien bramin imieniem Dadhīći, dobrze obeznany z Wedami i wysoce cnotliwy. Był oddany Śiwie i interesował się nauką Śiwy.
21. Jego syn nazywał się Sudarśana, a jego żona – Dukūlā. Narodziła się ona w zhańbionym rodzie.
22. Mąż był zawsze pod jej wpływem. Mieli czterech synów. Oczywiście codziennie czcił on Śiwę.
23. Potem zdarzyło się, że Dadhīći musiał wyjechać i zamieszkać w innej wiosce wraz ze swoimi krewnymi. Krewni nie pozwolili mu wrócić.
24. Opuszczając dom, Dadhīći – znakomity wielbiciel – już wcześniej pouczył swego syna: „Bądź oddany Śiwie.”
25. Syn Sudarśany również czcił Śiwę. O wielcy mędrcy, tak upłynęło wiele czasu.
26-28. I tak pewnego razu podczas święta Śiwarātri, gdy wszyscy pościli, Sudarśana odbył stosunek seksualny ze swoją żoną, a potem przystąpił do rytuału. Jednak przed wykonaniem wielbienia nie dokonał rytualnej kąpieli. Za ten występek Śiwa rozgniewał się i powiedział:

Pan Śiwa powiedział:

29. „O nikczemniku, współżyłeś ze swoją żoną w dzień Śiwarātri. Bez dokonania kąpieli przystąpiłeś do wielbienia. Jesteś człowiekiem bez rozwagi.
30. Ponieważ uczyniłeś to świadomie, bądź ociężały i nieczuły. Jesteś dla mnie osobą nieczystą. Unikaj dotykania mnie.”

Sūta powiedział:

31. Tak przeklęty przez Pana Śiwę, Sudarśana, syn Dadhīći, natychmiast popadł w otępienie, omamiony Māją Śiwy.
32. O bramini, tymczasem Dadhīći, znakomity wyznawca Śiwy, powrócił z innej wioski i o wszystkim się dowiedział.
33. On również został zganiony przez Śiwę. Dlatego bardzo się zmartwił. Zawołał: „Ach, jestem zgubiony przez niegodziwy czyn mojego syna.”
34. Dadhīći, czczony wśród prawych, rozpaczał raz po raz: „Moja znakomita rodzina została zhańbiona przez złe postępowanie mojego występnego syna.”
35. „I ten syn także jest zgubiony. Wziął sobie za żonę występną kobietę.” Tak syn został zganiony przez ojca, który odczuwał żal.
36. Ojciec następnie czcił Pārwatī, odprawiając znakomite rytuały, ze szczerą pobożnością i wytrwałością – dla dobra swego syna.
37. Sam Sudarśana oddawał cześć Pārwatī z wielką pobożnością, przyjmując ścieżkę kultu Ćaṇḍī i posługując się pomyślnymi hymnami.
38. Tak oto różnymi sposobami i ze szczerą wiarą ojciec i syn przebłagali boginię Pārwatī, która sprzyja swym wyznawcom.
39. O mędrcze, dzięki pobożności ich służby Ćaṇḍikā została uradowana. Uczyniła Sudarśanę swoim synem.
40. Dla dobra swego przybranego syna sama błagała Śiwę. Śiwa, który był rozgniewany, całkowicie się uspokoił. Syn również się ucieszył.
41. Gdy zrozumiała, że Pan Śiwa, bóg z chorągwią byka, jest zadowolony, sama oddała mu pokłon i umieściła syna na jego kolanach.
42-43. Dokonując ablucji syna za pomocą ghi, Pārwatī wręczyła swojemu synowi Sudarśanie świętą nić z trzema splotami i jednym węzłem, oraz udzieliła mu nauki o Śiwagājatrī,¹ która składa się z szesnastu sylab.
44. Następnie bramiński chłopiec odprawił Saṃkalpapūdźā (mentalną formę czci) szesnaście razy przy pomocy pięciosylabowej mantry, do której dodano słowo Śrī przed imieniem Śiwa.
45-46. Rozpoczynając od rytualnej kąpieli i kończąc pokłonem, czcił boga z chorągwią byka za pomocą świętych mantr, instrumentów muzycznych i adoracji w obecności mędrców. Wypowiadał różne imiona Śiwy. Wówczas uradowani Śiwa i Ćaṇḍikā powiedzieli:
47. „Bogactwo, ziarno i inne rzeczy ofiarowane mnie, będą przyjmowane przez ciebie. Nie ma w tym żadnego grzechu.
48. W obrzędach związanych ze mną będziesz pełnić główną funkcję, zwłaszcza w rytuałach dotyczących bogini. Ghi, olej i wszystko, co zostanie mi ofiarowane, będzie przyjmowane przez ciebie.
49. Gdy odprawiany jest rytuał Prādźāpatja, tylko jeden z was ma być obecny. Wtedy jedynie kult będzie pełny. W przeciwnym razie wszystko będzie daremne.
50. Tilaka musi być wykonana w kształcie okrągłym. Potem należy wziąć kąpiel. Należy odmówić modlitwy Sandhjā do Śiwy i recytować jego Gājatrī.
51. Po wcześniejszym oddaniu mi czci, inne rytuały powinny być odprawiane zgodnie z tradycją rodzinną. Jeśli wszystko zostanie tak wykonane, nastanie pomyślność. Twoje winy zostały przeze mnie odpuszczone.”

Sūta powiedział:

52. Po tych słowach najwyższy duch, Śiwa, konsekrował swoich czterech synów jako Waṭuków w czterech kierunkach świata.
53. Po zatrzymaniu Sudarśany przy sobie jako swego syna, bogini obdarzyła jego synów błogosławieństwami i wieloma darami.

Bogini powiedziała:

54. „Spośród was dwóch, ten, kto stanie się moim Waṭuką, odniesie zwycięstwo. Co do tego nie powinno być żadnych wątpliwości.
55. Ten, kto ciebie czci, czci również mnie. Zawsze wykonuj swoje obowiązki, o synu.”

Sūta powiedział:

56. Takie błogosławieństwa zostały udzielone szlachetnemu Sudarśanie i jego synom przez Śiwę i Bogini z litości dla dobra światów.
57. Ponieważ zostali ustanowieni przez boską parę, znani są jako Waṭukowie. Ci, którzy zaniedbują pokutę, znani są jako Tapodhamowie.
58. Dzięki łasce Śiwy i Śiwā rozprzestrzenili się na różne sposoby. Ich kult na początku stanowi wielkie wielbienie Śiwy, najwyższej duszy.
59. Nikt nie powinien wykonywać żadnego wielbienia, dopóki nie dokona wielbienia Śiwy. Jeśli zostanie wykonany wcześniej, nie przynosi pomyślności.
60. Niezależnie czy pomyślny czy nie, Waṭuka nie powinien być pomijany. W obrzędzie Prādźāpatji i podczas uczty pojedynczy Waṭu jest uważany za znakomitego.
61. W obrzędach Śiwa i Śiwā dostrzega się tę różnicę. O inteligentny, posłuchaj o niej. O nieskazitelny, wyjaśnię to teraz.
62-63. Opowiem, w taki sposób, w jaki to usłyszałem, o wydarzeniu, które miało miejsce w mieście króla Bhadry, w pobliżu świątyni Andhakeśa, podczas codziennego rytuału ucztowania w obrzędzie Prādźāpatji.
64. Pewien sztandar został podarowany temu królowi przez Śiwę, który był zadowolony z jego oddania. Pan również przemówił do króla łaskawie.
65-66. „Sztandar będzie wznoszony i przywiązywany rano. Spadnie w nocy. Tak się stanie, gdy obrzęd Prādźāpatja będzie pełny i kompletny. W przeciwnym razie ten sztandar utrzyma się nawet w nocy.” Po tych słowach do króla, uradowany Śiwa, skarbnica miłosierdzia, zniknął.
67. O wielki mędrcze, król postępował zgodnie z tą zasadą. Obrzęd Prādźāpatja był wykonywany każdego dnia zgodnie z regułami wielbienia Śiwy.
68. Jeśli obrzędy były pełne i kompletne, sztandar sam unosił się rano i opadał podczas nocy.
69. Pewnego razu funkcja Waṭu miała miejsce na początku. Sztandar wtedy opadł jeszcze przed ucztą.
70. Widząc to, uczonych zapytał król: „Bramini są na uczcie. Dlaczego sztandar nie powiewa?”
71. „Jak to się stało, że upadł? O bramini, powiedzcie mi prawdę.” Tak zapytani bramini, znakomici uczeni, powiedzieli:
72. „O wielki królu, podczas uczty braminów, Waṭuka, syn Ćaṇḍī, został nakarmiony jako pierwszy. Śiwa został zadowolony. Dlatego sztandar opadł.”
73. Gdy to usłyszał, król i ludzie byli zaskoczeni. Wychwalali ich.
74. W ten sposób wielkość Waṭuków została wywyższona przez Śiwę. Waṭukowie są wychwalani jako znakomici rytualiści przez tych, którzy znają starożytne rzeczy.
75. Na początku wielbienie Śiwy ma być wykonywany wyłącznie przez Baṭuków. I tylko tak. Nikt inny nie ma do tego prawa, jak powiedział Śiwa.
76. Powinni oni zakończyć rytuał słowami: „Niech wielbienie będzie zakończone.” To właśnie ich zadanie. Nic więcej.
77. O wielcy mędrcy, tak oto opowiedziano wam wszystko, o co zapytaliście – kto tego słucha, ten zyskuje owoce wielbienia Śiwy.