Sūta powiedział:
1. W szlachetnym rodzie Ikszwāku był bardzo cnotliwy król o imieniu Mitrasaha. Był on największym z wytrawnych łuczników.
2. Jego ukochaną żoną była pobożna Madajantī obdarzona dobrą naturą, niczym Damajantī z Nali. Znana była ona jako kobieta cnotliwa.
3. Lubiąc polowania, pewnego razu król Mitrasaha udał się do gęstego lasu w towarzystwie wielkiej armii.
4. Bawiąc się tam, król zabił złego demona Kamaṭhę, który dręczył prawych ludzi.
5. Młodszy brat demona, przewrotny grzesznik, pomyślał: „Pokonam go podstępem” i z tym złym zamiarem zbliżył się do króla.
6. Widząc, że ten zachowuje się pokornie i prosi o ty by dla niego służyć, król, nie znając jego prawdziwej natury, uczynił go głównym kucharzem.
7. Po jakimś czasie zabawy w lesie król porzucił polowanie i radośnie powrócił do swojej stolicy.
8. W dzień Śrāddha swego ojca król zaprosił swego nauczyciela Wasiszṭhę do pałacu i pobożnie go ugościł.
9. Gdy mędrzec zobaczył w potrawie mięsnej i jarskiej ludzkie mięso, podstępnie dodane przez demona pod postacią kucharza, powiedział:
Nauczyciel powiedział:
10. „O niegodziwy królu, biada ci! Podstępnie podałeś mi ludzkie mięso. Dlatego staniesz się demonem.”
11. Gdy zrozumiał, że był to czyn demona, nauczyciel przemyślał sprawę i ustalił czas trwania klątwy na dwanaście lat.
12. Uważając, że klątwa była niesprawiedliwa, rozwścieczony król miał zamiar rzucić kontrklątwę, trzymając wodę w dłoniach.
13. Wtedy cnotliwa i szlachetna królowa Madajantī padła mu do stóp i błagała, by jej nie rzucał.
14. Z szacunku dla jej błagań król powstrzymał się od rzucenia klątwy, ale wylał wodę na własne stopy, które uległy deformacji.
15. O wielcy mędrcy, od tego dnia król był znany na świecie jako Kalmāṣāṅghri – „ten o ciemnych stopach” – z powodu tej wody.
16. Z powodu klątwy swego nauczyciela, wielkiego mędrca, król Mitrasaha stał się straszliwym, okrutnym Rākszasą, błąkającym się po lesie.
17. Przemieniony w Rākszasę i przypominający Jamę, niszczyciela światów, włóczył się po lesie, pożerając wszelkie istoty – ludzi i inne stworzenia.
18. Pewnego razu, gdzieś w lesie, król, przerażający jak sam bóg śmierci, zobaczył nowo poślubioną parę – młodego mędrca i jego młodą żonę oddających się miłosnym igraszkom.
19. Demon, przyzwyczajony do jedzenia ludzkiego mięsa i udręczony przez klątwę, porwał młodego mędrca, by go pożreć, jak tygrys łanię.
20. Młoda kobieta, widząc jak demon chwyta jej męża, bardzo się przestraszyła i błagała go z płaczem.
21. Mimo wielokrotnych błagań, bezlitosny i okrutny demon pożerający ludzi odciął głowę bramińskiego mędrca i ją pożarł.
22. Udręczona, pogrążona w żalu cnotliwa kobieta długo go opłakiwała. Zebrała kości męża i rozpaliła stos pogrzebowy.
23. Bramińska kobieta, pragnąc wejść na stos, by podążyć za mężem, rzuciła klątwę na króla Rākszasę.
24. Cnotliwa kobieta weszła w ogień, ogłaszając: „Od tej pory, jeśli połączysz się z jakąkolwiek kobietą w akcie miłosnym – umrzesz.”
25. Po odbyciu kary wynikającej z klątwy nauczyciela, która miała określony czas, król odzyskał pierwotną postać i z radością powrócił do pałacu.
26. Madajantī, wiedząc o klątwie cnotliwej kobiety, powstrzymywała męża, gdy ten okazywał chęć zbliżenia. Bardzo obawiała się, że owdowieje.
27. Król, nie mając potomstwa, zniechęcił się do królewskich przyjemności. Porzucił wszystkie bogactwa i udał się do lasu.
28. Ujrzał przerażającą postać Brahmahatjā, która podążała za nim, nieustannie mu grożąc i dręcząc go.
29. Zniechęcony król pragnął uwolnić się od Brahmahatjā. Próbował dźapy, rytuałów, ofiar i różnych innych środków.
30. O bramini, gdy Brahmahatjā nie ustąpiła pomimo prób takich jak rytualne kąpiele w świętych miejscach, król udał się do Mithili.
31. Zmartwiony i dręczony niepokojem król dotarł do ogrodu na obrzeżach miasta. Tam ujrzał mędrca Gautamę, który szedł ku niemu.
32. Król podszedł do tego mędrca o czystym umyśle. Widząc go poczuł spokój. Kłaniał mu się raz po raz.
33. Gdy mędrzec zapytał o jego dobrostan, król westchnął z żalem i niepokojem. Gdy mędrzec patrzył na niego łaskawie, król poczuł się zadowolony i uspokojony. Rzekł więc:
Król powiedział:
34. „O mędrcze, ta niekończąca się Brahmahatjā dręczy mnie. O drogi, dla innych jest to niewidoczne, ale grozi mi na każdym kroku.
35. Chłopiec bramiński został pożarty przeze mnie w objęciach klątwy. Ten grzech nie może być stłumiony nawet przez tysiące rytuałów oczyszczających.
36. O mędrcze, błąkałem się tu i tam i próbowałem różnych sposobów, by ją zgładzić. Lecz nie opuściła mnie. Czyż nie wynika to z mojej grzesznej duszy?
37. Teraz wydaje mi się, że osiągnąłem owoce mojego życia, ponieważ przez samo twoje spojrzenie moje serce wypełnia się błogością.
38. O szczęśliwy, ja, grzesznik, szukam schronienia w twoich stóp lotosowych. Obdarz mnie spokojem, dzięki któremu będę mógł być szczęśliwy.”
Sūta powiedział:
39. Błagany tak przez króla, Gautama o dobrym sercu pouczył go o środkach oczyszczających straszne grzechy.
Gautama powiedział:
40. „O znakomity królu, wszystko w porządku. Jesteś błogosławiony. Porzuć wszelkie lęki związane z grzechami. Dopóki Śiwa jest władcą, nie ma strachu dla wyznawców, którzy szukają w Nim schronienia.
41. O szczęśliwy królu, posłuchaj. Jest inne miejsce święte, dobrze uświęcony. Jest to świątynia Śiwy o nazwie Gokarṇa. Niszczy ona wszelkie wielkie grzechy.
42. Nie ostaną się tam grzechy większe od największych. Sam Śiwa obecny jest tam pod imieniem Mahābala.
43. Mahābala jest cesarzem wszystkich liṅgamów. Przyjmuje cztery różne kolory w czterech Jugach. Usuwa wszystkie grzechy.
44. Doskonałe miejsce święte Gokarṇa leży na brzegu zachodniego oceanu. Znajduje się tam liṅgam Śiwy niszczący wielkie grzechy.
45. Wielcy grzesznicy udają się tam, po wielokroć biorą rytualne kąpiele w świętych wodach i czczą Mahābalę. Osiągają oni krainę Śiwy.
46. O królu, udaj się również do Gokarṇy, świątyni Śiwy. Po przybyciu tam i oddaniu czci Śiwie osiągniesz zadowolenie.
47. Weź świętą kąpiel w tamtejszych świętych wodach. Czcij Mahābalę. W ten sposób pozbędziesz się grzechów i osiągniesz Śiwalokę.”
Sūta powiedział:
48. Zgodnie z radą szlachetnego Gautamy, król, bardzo uradowany w umyśle, dotarł do Gokarṇy.
49. Wziął kąpiel w świętych stawach i czcił Mahābalę. Jego grzechy zostały całkowicie zmazane, nie pozostał po nich najmniejszy ślady. Osiągnął wielką krainę Śiwy.
50. Kto słucha tej przyjemnej opowieści o Mahābali, ten wraz ze swoją rodziną, aż do dwudziestu jeden pokoleń, osiągnie Śiwalokę.
51. Tak oto opowiedziana została wielka i cudowna chwała Mahābali, liṅgamu Śiwy, który usuwa wszystkie grzechy.