Nandīśwara powiedział:
1. O wszechwiedzący Sanatkumāro, posłuchaj o wcieleniu Pana Śiwy, wielkiej duszy, jako Sunartaka naṭa.
2-3. O mędrcze, gdy bogini Pārwatī, córka Himawata, udała się do lasu, by odprawiać pobożną pokutę w celu zdobycia Śiwy, Śiwa bardzo się ucieszył z jej surowości. Przyszedł, by wystawić ją na próbę i z radości, by ofiarować jej upragnione błogosławieństwo.
4. O mędrcze, uradowany Śiwa objawił jej swoją prawdziwą postać i powiedział do Pārwatī: „Powiedz, jakie błogosławieństwo pragniesz otrzymać”.
5. Gdy Pārwatī usłyszała słowa Śiwy i ujrzała jego wspaniałą postać, uradowała się i po oddaniu mu hołdu przemówiła.
Pārwatī powiedziała:
6. „O Panie bogów, jeśli jesteś zadowolony i jeśli mam otrzymać błogosławieństwo, o Śiwo, bądź moim panem i małżonkiem. Zlituj się nade mną.
7. Za twoim pozwoleniem udam się do siedziby mego ojca. O Panie, powinieneś udać się do mego ojca.
8. W formie żebraka i rozgłaszając swoją nieskalaną sławę, poproś mojego ojca o mnie i spraw, aby życie domownika było owocne.
9. O Panie Śiwo, przystoi ci poślubić mnie zgodnie z odpowiednimi rytuałami dla wypełnienia zadania bogów.
10. O Panie, jesteś bez skazy. Spełnij moje pragnienia. Jesteś przychylny wobec wielbicieli. Ja zawsze jestem Twoją wielbicielką.”
Nandīśwara powiedział:
11. Tak przez nią poproszony, Śiwa, który jest przychylny swoim wielbicielom, powiedział: „Niech tak będzie” i zniknął stamtąd. Powrócił do swojej siedziby w górach.
12. Pārwatī, po tym gdy doprowadziła swój wygląd do porządku, wróciła do domu ojca zazdrosna, w towarzystwie przyjaciółek.
13. Gdy Himawat usłyszał o powrocie Pārwatī, udał się z radością, w towarzystwie swoich sług i żony Meny, aby zobaczyć córkę.
14. Widząc ją uradowaną, oboje przyjęli ją odpowiednio w domu i z radością w sercach z przyjemnością uczcili to wydarzenie.
15. Menā i władca gór rozdali dary braminom i innym. Zostały wypowiedziane pomyślne mantry z Wed.
16. Potem Menā przez chwilę z radością przebywała na dziedzińcu z córką, a Himawat udał się do Gangesu by wziąć kąpiel.
17. W międzyczasie Śiwa, przychylny swoim wielbicielom i oddający się wesołym zabawom, przyjął postać tancerza i zbliżył się do Menaki.
18. W lewej ręce trzymał róg, a w prawej mały bębenek. Na plecach niósł pakunek z łachmanami. Miał na sobie czerwony materiał. Wyglądał na znawcę tańca i muzyki.
19. Wówczas Pan w formie tancerza z radością wykonał różne tańce na dziedzińcu Menaki i śpiewał słodko.
20. Zadął w róg i zagrał na ḍamaru wydobywając słodkie dźwięki. Z wielką przyjemnością prezentował różne wspaniałe sztuki.
21. Mieszkańcy, w tym mężczyźni, kobiety, dzieci i staruszki, zebrali się tam nagle, by go zobaczyć.
22. O mędrcze, słysząc słodki śpiew i widząc wspaniały taniec, ludzie zostali oczarowani, a Menā także była bardzo uradowana.
23. Menā, której umysł był uniesiony dzięki jego zręcznym wyczynom, natychmiast podeszła, by dać mu naczynia pełne klejnotów i drogocenności.
24. Nie przyjął on tych klejnotów. Pragnął Pārwatī jako swojej jałmużny. Z zapałem znów zaczął tańczyć i śpiewać.
25. Gdy Menā usłyszała jego słowa, była zdumiona. Wpadła też w gniew. Zganiła żebraka i chciała go wypędzić.
26. W międzyczasie władca gór powrócił z Gangesu. Zobaczył żebraka w postaci człowieka stojącego przed nim na dziedzińcu.
27. Gdy usłyszał od Meny wszystkie szczegóły, również wpadł w gniew. Nakazał swoim sługom wypędzić żebraka.
28. O znakomity mędrcze, nikt nie był w stanie go wypędzić. Płonął i jaśniał jak wielki ogień i nie można go było dotknąć.
29. O drogi, wtedy ten żebrak, znawca różnych sztuk, ukazał górze swoją nieskończoną moc.
30. Wtedy władca góry zobaczył, jak przybiera on postać Wiszṇu, potem postać Brahmy, a w następnej chwili postać słońca.
31. O drogi, potem ujrzał go w niezwykle cudownej postaci Śiwy w towarzystwie Pārwatī. Był niezwykle przystojny i promienny. Śmiał się.
32. W ten sposób ujrzał go w różnych postaciach. Był bardzo zdumiony i niezwykle uradowany.
33. Wtedy wiodący żebrak prosił o Durgę jako swoją jałmużnę – od niej (Meny) i od niego (góry). Niczego innego nie przyjął.
34. Wtedy Pan Śiwa pod postacią żebraka, ponaglony słowami Durgi, nagle zniknął i udał się do swej siedziby.
35. Wtedy Menā i władca gór doznali olśnienia. Pomyśleli: „Pan Śiwa nas zmylił i wrócił do swojej siedziby.
36. Nasza Pārwatī, która wykonała surową pokutę, powinna zostać mu oddana” – myśląc tak, stali się gorliwymi wielbicielami Śiwy.
37. Następnie, po dokonaniu wielkich zabaw, Śiwa odprawił zgodnie z rytuałem obrzęd zaślubin z Pārwatī, ciesząc wszystkich wielbicieli.
38. O drogi, tak zostało ci przeze mnie wyjaśnione wcielenie Śiwy jako Sunartaka naṭa, w którym spełniło się pragnienie Pārwatī.
39. Tak została przeze mnie wyjaśniona ta pobożna opowieść o wielkiej wartości. Ten, kto słucha jej z radością, staje się szczęśliwy i osiąga wyzwolenie.