Nandīśwara powiedział:
1. O znakomity mędrcze, teraz opowiem o wcieleniu Śiwy, w którym rozwiał on wątpliwości bramińskiej kobiety.
2. W krainie Widarbha żył król imieniem Satjaratha. Był cnotliwy, zawsze mówił prawdę i był ulubieńcem wielkich wielbicieli Śiwy.
3. O mędrcze, gdy czcząc Śiwę król sprawiedliwie panował nad królestwem, upłynęło wiele czasu w szczęściu.
4. Pewnego razu doszło do wielkiej bitwy pomiędzy tym królem a Śālwami, którzy oblegli jego miasto licznymi armiami pyszniącymi się siłą.
5. Król Widarbhy stoczył z nimi straszliwą walkę. Jednak jego armie zostały zniszczone, a on sam zginął z rąk Śālwów wskutek złego losu.
6. Gdy król zginął w bitwie z rąk Śālwów, przerażeni żołnierze, którzy ocaleli, uciekli wraz z ministrami.
7. Ciężarna królowa, która była więziona przez wrogów, nocą, o mędrcze, uciekła z miasta.
8. Wychodząc z miasta, pogrążona w żalu królowa podążyła powoli na wschód, z sercem oddanym lotosowym stopom Śiwy.
9. Następnego ranka, gdy przebyła już długą drogę, dzięki łasce Śiwy ujrzała czyste jezioro.
10. Gdy dotarła na brzeg jeziora, zrozpaczona umiłowana króla, o delikatnym ciele, schroniła się pod cienistym drzewem aby odpocząć.
11. Szczęśliwie, w pomyślnej i przynoszącej zasługi godzinie, królowa urodziła syna obdarzonego wszystkimi boskimi cechami.
12. Spragniona matka, żona króla, weszła do jeziora, by napić się wody, ale z woli losu została pożarta przez krokodyla.
13. Syn, pozbawiony ojca i matki, dręczony głodem i pragnieniem już przy narodzeniu, zaczął płakać.
14. O mędrcze, gdy nowo narodzone niemowlę płakało i zawodziło w lesie, pan Śiwa, wewnętrzna jaźń i obrońca, ulitował się.
15. Przechodząca tamtędy żebraczka przypadkiem przybyła w to miejsce, pobudzona myślą przez Śiwę, który odpędza strach.
16. Była wdową i niosła na rękach swojego rocznego syna. Zobaczyła płaczące tam osierocone dziecko.
17. O mędrcze, widząc niemowlę w odludnym lesie, ta bramińska kobieta była zaskoczona i zastanawiała się na wiele sposobów.
18. „Ujrzałam teraz niezwykłą rzecz. Nie sposób jej pojąć umysłem ani opisać słowami.
19. To niemowlę, którego pępowina nie została jeszcze odcięta, leży na gołej ziemi. Nie ma matki. Płacze, ale promienieje blaskiem.
20. Nie ma rodziców ani nikogo, kto by mu pomógł. Cóż mogło do tego doprowadzić? Biada, jakże potężna jest moc losu!
21. Nie znam jego pochodzenia. Nie ma nikogo, kto by go znał. Kogo mogłabym zapytać o szczegóły jego narodzin? A jednak czuję do niego przywiązanie.
22. Nie znając jego pochodzenia i urodzenia, nie dotknę go,1 choć pragnę go wykarmić i wychować jak własne dziecko.”
Nandīśwara powiedział:
23. Gdy znakomita bramińska kobieta tak rozważała, Śiwa, przychylny wobec swoich wielbicieli, ulitował się.
24. Pan Śiwa, pełen boskich zabaw, dający szczęście wielbicielom pod każdym względem, bezwarunkowo i na zawsze, sam przyjął postać żebraka.
25. Żebrak, będący samym panem Śiwą, nagle pojawił się w miejscu, gdzie stała wątpiąca bramińska kobieta, pragnąca poznać szczegóły.
26. Pan, którego działania są niezgłębione, który jest skarbnicą miłosierdzia i przybrał postać wybitnego żebraka, zaśmiał się i powiedział do braminki:
Żebrak powiedział:
27. „O braminko, nie miej żadnych wątpliwości w swoim sercu. Nie smuć się. Z miłością chroń to czyste dziecko, twojego adoptowanego syna.
28. Dzięki temu niemowlęciu już wkrótce osiągniesz wielką chwałę. Wychowaj tego niezwykle promiennego chłopca wszelkimi sposobami.”
Nandīśwara powiedział:
29. Bramińska kobieta z szacunkiem i miłością zapytała Śiwę, skarbnicę miłosierdzia, w postaci żebraka, który tak do niej przemówił.
Bramińska kobieta powiedziała:
30. „Z twojego polecenia wychowam i będę opiekować się tym chłopcem jakby był moim własnym synem. Nie ma co do tego wątpliwości. Przyszedłeś tu z mojego szczęścia.
31. Mimo to pragnę poznać dotyczące go szczegóły i fakty. Czyim jest synem? Kim ty jesteś, który się tu zjawiłeś?
32. O panie, o znakomity żebraku, raz za razem przychodzi mi na myśl, że jesteś Śiwą, oceanem miłosierdzia, a to niemowlę było kiedyś Twoim wielbicielem.
33. Wskutek jakiegoś błędu w jego wcześniejszych działaniach znalazł się w tej sytuacji. Po jej doświadczeniu z pewnością osiągnie chwałę dzięki Twojej łasce.
34. To Twoja Mājā mnie zwiodła. Zgubiłam drogę. Aby go ochronić, zostałam przez Ciebie nakłoniona do przybycia tutaj.”
Nandīśwara powiedział:
35. Śiwa w przebraniu żebraka przemówił do bramińskiej kobiety, która osiągnęła doskonałą wiedzę poprzez oglądanie Jego i pragnęła poznać szczegóły.
Żebrak powiedział:
36. O bramińska kobieto, posłuchaj z radością o pochodzeniu tego chłopca. O bezgrzeszna, opowiem ci wszystko ze szczegółami.
37. Ten chłopiec jest synem Satjarathy, króla Widarbhy, wielkiego wielbiciela Śiwy i oddanego obowiązkowi.
38. Posłuchaj, król Satjaratha został zabity przez swoich wrogów w bitwie. Jego wzburzona i zrozpaczona żona opuściła nocą pałac.
39. Przybyła tu o poranku i urodziła tego chłopca. Z powodu pragnienia weszła do jeziora i – zgodnie z losem – została porwana przez krokodyla.”
Nandīśwara powiedział:
40. Tak oto opowiedział jej wszystkie szczegóły – o jego narodzinach, o śmierci ojca w bitwie i matce zjedzonej przez krokodyla.
41. O wielki mędrcze, wtedy zaskoczona bramińska kobieta znów zapytała żebraka o doskonałej wiedzy, w postaci Siddhy.
Bramińska kobieta powiedziała:
42. „O żebraku, jak to się stało, że jego ojciec, król, został zabity przez wrogów, Śālwów, w ciągu zaledwie kilku dni, w trakcie korzystania z rozkoszy życia?
43. Jak to możliwe, że matka tego niemowlęcia została tak nagle pożarta przez krokodyla? Jak to się stało, że od urodzenia był sierotą i bezbronny?
44. Jak to się stało, że mój syn także jest bardzo biedny i żebrze? O asceto, jak ci dwaj chłopcy mają zaznać szczęścia? Proszę, powiedz mi.
Nandīśwara powiedział:
45. Gdy usłyszał słowa żony bramina, zachwycony asceta, sam pan Śiwa, powiedział ze śmiechem:
Żebrak powiedział:
46. O bramińska kobieto, odpowiem na wszystkie pytania szczegółowo. Posłuchaj uważnie tej wspaniałej opowieści.
47. Ojciec tego chłopca, król Widarbhy, był w poprzednich narodzinach doskonałym królem Pāṇḍji.2
48. Ów król był wielbicielem Śiwy. Sprawiedliwie panował nad całą ziemią. Tłumiąc wszelkie niepokoje, uszczęśliwił i zadowolił wszystkich poddanych.
49. Podczas święta Trajodaśī (trzynastego dnia), pewnego razu przestrzegał postu i innych rytuałów w dzień i w nocy, czcząc Śiwę, pana wszystkiego, o zmierzchu.
50. Gdy wieczorem oddawał cześć Śiwie podczas świętych rytuałów, w mieście rozległ się straszliwy hałas.
51. Gdy usłyszał ten hałas, król porzucił niedokończony rytuał czczenia Śiwy i wyszedł z pałacu, podejrzewając najazd wroga.
52. W międzyczasie jego potężny minister przybył do króla, ciągnąc ze sobą pojmanego króla wroga.3
53. Gdy ujrzał króla wroga, ogarnęła go wielka złość. Nie zważając na to, co słuszne, kazał go ściąć.
54. Nie kończąc rytuału czczenia Śiwy, skalany, zdezorientowany i pozbawiony pomyślności, król z radością spożył posiłek w nocy.
55. Narodził się jako król Widarbhy. Również w tych narodzinach przestrzegał świętych rytuałów Śiwy, ale ponieważ w poprzednim życiu jego rytuał został przerwany, teraz został zabity w chwili radości.
56. Jego syn z poprzednich narodzin narodził się również jako jego syn w tym życiu, ale pozbawiony bogactwa z powodu przerwania kultu Śiwy.
57. Matka tego chłopca w poprzednim wcieleniu zabiła swoją współżonę. Dlatego za ten grzech w tym życiu została pożarta przez krokodyla.
58. Takie były ich uczynki. Ludzie pozbawieni oddania Śiwie i nieczczący Go, popadają w biedę.
59. Twój syn był w poprzednim życiu doskonałym braminem. Spędził życie przyjmując dary, lecz nie odprawiał świętych rytuałów, takich jak składanie ofiar itp.
60. O bramińska kobieto, dlatego twój syn popadł w biedę. Szukaj schronienia u Śiwy, aby odpokutować ten grzech.
61. Niech ci dwaj synowie odprawiają uwielbianie Śiwy. Dopiero po ceremonii nałożenia świętej nici Śiwa obdarzy ich chwałą.
Nandīśwara powiedział:
62. Po udzieleniu jej tych wskazówek, Śiwa w postaci żebraka, przychylny wobec swych wielbicieli, objawił jej Swoją prawdziwą postać.
63. Gdy bramińska kobieta zrozumiała, że to był pan Śiwa, pokłoniła się i wysławiała Go słowami przerywanymi przez wzruszenie i pełnymi oddania.
64. Jeszcze gdy kobieta na Niego nadal patrzyła, Śiwa, który przyjął formę żebraka, zniknął z tego miejsca.
65. Gdy żebrak zniknął, beztroska bramińska kobieta zabrała chłopca oraz swego syna do domu.
66. Zamieszkała w pięknym mieście Ekaćakrā4 i karmiła księcia oraz własnego syna wyśmienitym pożywieniem.
67. Bramini dokonali ich rytuałów i ceremonii nałożenia świętej nici. Tak dorastali, oddani czczeniu Śiwy w swoim własnym domu.
68. O drogi, na polecenie mędrca Śāṇḍilji przestrzegali ślubów i powściągliwości oraz odprawiali wieczorne rytuały ku czci Śiwy.
69. Pewnego razu, gdy książę poszedł nad rzekę wziąć kąpiel bez bramińskiego chłopca, znalazł doskonały dzban skarbów.
70. Tak minęły cztery miesiące, gdy obaj chłopcy kontynuowali czczenie Śiwy.
71. Gdy nadal z wielką radością oddawali cześć Śiwie, upłynął kolejny rok w tym samym domu.
72-73. O mędrcze, po roku książę udał się pewnego razu do lasu wraz z bramińskim chłopcem. Tam przypadkiem pojawił się Gandharwa i oddał swoją córkę za żonę księciu. Książę objął władzę nad królestwem bez żadnych przeszkód ani oporu.
74. Za swoją matkę uważał bramińską kobietę, która go wychowała, a za brata – bramińskiego chłopca.
75. Pod imieniem Dharmagupta wciąż składał hołdy panu bogów i wraz z księżniczką w królestwie Widarbha cieszył się rozkoszami życia.
76. Tak oto przekazałem opowieść o wcieleniu Śiwy jako Bhikszuwarja, który obdarzył księcia Dharmaguptę szczęściem.
77. Opowieść ta jest pobożna, wysoce oczyszczająca i święta. Jest środkiem do osiągnięcia cnoty, bogactwa, miłości i wyzwolenia. Przynosi wszelkie radości.
78. Ten, kto wysłuchuje tej opowieści lub opowiada ją innym z czystym sercem, zazna rozkoszy tutaj i uda się do krainy Śiwy po śmierci.