Nandīśwara powiedział:
1. O inteligentny, posłuchaj z wielką radością o wcieleniu Śiwy jako Pippalāda – doskonałym i budzącym oddanie.
2. Dawno temu żył wielki bramin i znakomity mędrzec Dadhīći. Narodził się z Ćjawany z rodu Bhrygu. Był wielkim wielbicielem Śiwy i bardzo potężnym.
3. W czasie walki z Kszuwą, Wiszṇu i inni bogowie zostali pokonani przez tego mędrca, który miał wsparcie Śiwy, i zostali przeklęci.
4. Miał on szczęśliwą żonę Suwarćā, która była bardzo szlachetna i czysta. Bogowie zostali przez nią przeklęci.
5. Wielki Pan, biegły w różnych rodzajach igraszek i niezwykle świetlisty, narodził się z niej pod imieniem Pippalāda.
Sūta powiedział:
6. Usłyszawszy te cudowne słowa Nandīśwary, znakomity mędrzec Sanatkumāra przemówił ze złożonymi dłońmi i opuszczonymi ramionami.
Sanatkumāra powiedział:
7. O Nandīśwaro, o inteligentny, jesteś błogosławiony, że przyjąłeś postać samego Rudry. O drogi, jesteś moim znakomitym nauczycielem. Opowiedziałeś tą cudowną historię.
8. O synu Śilādy, od mojego ojca Brahmy słyszałem już relację o bitwie z Kszuwą i o porażce Wiszṇu. Słyszałem także o tej klątwie.
9. Teraz chciałbym usłyszeć o klątwie, którą Suwarćā rzuciła na bogów. Potem pragnę poznać pomyślną opowieść o Pippalādzie.
Sūta powiedział:
10. Usłyszawszy te pomyślne słowa syna Brahmy, uradowany syn Śilādy przypomniał sobie lotosowe stopy Śiwy i odpowiedział.
Nandīśwara powiedział:
11. O wielki mędrcze, pewnego razu Indra i inni bogowie zostali pokonani przez Daitjów, którzy mieli wsparcie demona Wrytry.
12. Wszyscy bogowie wcześniej przechowywali swoje bronie w pustelni Dadhīći. Dlatego zostali natychmiast pokonani.
13. Wówczas nękani bogowie i mędrcy wraz z Indrą natychmiast udali się do siedziby Brahmy i opowiedzieli mu o swoim nieszczęściu.
14. Usłyszawszy słowa bogów, Brahmā – dziadek wszechświatów – wyjaśnił szczegóły tego, co pragnął uczynić Twaszṭri.
15. „Ten Asura został stworzony przez Twaszṭṛi za pomocą pokuty, aby was zabić. Imię tego Asury to Wrytra. Ma wielki blask i jest przywódcą wszystkich Daitjów.
16. Musicie podjąć takie działania, które zapewnią jego śmierć. O inteligentny, posłuchaj, jak to uczynić. Dla dobra tego co prawe opowiem ci o tym.
17. Jest tam wielki mędrzec Dadhīći obdarzony wielką mocą praktyki i pełnej kontroli nad zmysłami. Po przebłaganiu Śiwy otrzymał niegdyś dar niezniszczalnych kości.
18. Proście go o jego kości. Bez wątpienia wam je odda. Zróbcie z nich grom i bez wahania zabijcie Wrytrę.”
Nandīśwara powiedział:
19. Usłyszawszy słowa Brahmy, Indra wraz ze swoim nauczycielem i innymi bogami natychmiast udał się do znakomitej pustelni Dadhīći.
20. Tam Indra zobaczył mędrca w towarzystwie jego żony – Suwarcā. Wraz z nauczycielem i innymi bogami pokornie i z szacunkiem oddał mu pokłon, z dłońmi złożonymi w czci.
21. Rozpoznawszy jego zamiar, mędrzec, najznakomitszy ze znawców Wedy, odesłał swoją żonę Suwarćę do wewnętrznych pomieszczeń pustelni.
22. Wtedy król bogów, w towarzystwie bogów, pragnąc osiągnąć swój cel i znakomity w sztuce polityki, przemówił do wielkiego mędrca.
Indra powiedział:
23. „Wszyscy my – bogowie i mędrcy – jesteśmy uciskani przez Twaszṭri. Szukamy u ciebie schronienia, u ciebie, który jesteś godny by się w tobie schronić, wielki wielbicielu Śiwy i szczodry dawco.
24. O braminie, daj nam swoje kości o diamentowej sile. Z twojej miłości uczynię swój grom i zabiję demona.”
25. Usłyszawszy taką prośbę, mędrzec, chętny do pomagania innym, medytował nad Panem Śiwą i porzucił swoje ciało.
26. Natychmiast osiągnął siedzibę Brahmy, i uwolnienił się od więzów karmy. Spadł deszcz kwiatów i ludzie byli mile zaskoczeni.
27. Indra następnie wezwał boską krowę Surabhi, by zlizała szpik i resztki. Polecił Wiśwakarmanowi wykonać broń z kości.
28. Z jego rozkazu Wiśwakarman uczynił wszystkie bronie z kości mędrca – bardzo twardych i niezniszczalnych – które miały blask Śiwy.
29. Z jego kręgosłupa wykonał grom, strzałę i pocisk zwany Brahmaśiras. Z pozostałych kości wykonał wiele innych rodzajów broni.
30. O mędrcze, jaśniejący blaskiem Śiwy, rozgniewany Indra uniósł grom i rzucił się na Wrytrę jak Rudra na boga śmierci.
31. Indra, dobrze przygotowany, z wielką siłą odciął przypominającą szczyt głowę Wrytry za pomocą gromu.
32. Wśród mieszkańców nieba zapanowała wielka radość. O drogi, bogowie wychwalali Indrę. Spadły na niego deszcze kwiatów.
33. O drogi, tak została ci opowiedziana ta historia o zabiciu Wrytry w kontekście wcześniejszych wydarzeń. Teraz wysłuchaj z szacunkiem opowieści o wcieleniu Śiwy jako Pippalāda.
34. Na polecenie swego pana, Suwarćā – czysta żona mędrca Dadhīći, dusza szlachetna – udała się do wewnętrznych komnat pustelni.
35. Na polecenie męża ukończyła domowe obowiązki i tam wróciła. Nieszczęsna kobieta nie ujrzała tam swojego pana.
36. Przyszedłszy tam i zobaczywszy to najbardziej nieszczęsne wydarzenie, o znakomity mędrcze, zaskoczona Suwarćā przemówiła do bogów.
37. Czysta kobieta, gdy zrozumiała, że wszystko to było działaniem bogów, rozgniewała się. Wzburzona żona znakomitego mędrca, Suwarćā, rzuciła na nich klątwę.
Suwarćā powiedziała:
38. „Ach! Bogowie są bardzo nikczemni. Są chciwi, głupi, lecz bardzo biegli w załatwianiu własnych spraw. Niech wszyscy, włącznie z Indrą, od dziś staną się zwierzętami.”
39. Suwarćā, kobieta-święta i ukochana żona mędrca, tak właśnie przeklęła bogów, łącznie z Indrą.
40. Ta czysta dama zapragnęła udać się do światów swego męża. Ze świętych gałązek przygotowała stos pogrzebowy.
41. Wtedy przyjemny niebiański głos, zainspirowany przez Śiwę, przemówił do niej, pocieszając ją.
Niebiański głos powiedział:
42. „O inteligentna kobieto, nie dokonuj tego zgubnego czynu. Posłuchaj moich doniosłych słów. W twoim łonie znajduje się nasienie mędrca. Dbaj o nie z troską.
43. O łagodna kobieto, później możesz uczynić, co zechcesz. Taki jest rozkaz Brahmy, że kobieta w ciąży nie powinna palić się na stosie.”
Nandīśwara powiedział:
44. O wielki mędrcze, po wypowiedzeniu tych słów niebiański głos zamilkł. Usłyszawszy ten głos, żona mędrca przez chwilę była zdziwiona.
45. Ta wielka czysta dama, Suwarćā, pragnąc osiągnąć świat swego męża, usiadła i rozłupała sobie brzuch kamieniem.
46. Płód dziecka wielkiego mędrca – o jaśniejącym boskim ciele – wyszedł z jej łona, oświetlając wszystkie dziesięć stron świata.
47. O drogi, było to wcielenie samego Rudry, zrodzone z mędrca Dadhīći. Był on zdolny do wykonywania boskich igraszek. Dlatego się przejawił.
48–49. Ujrzawszy swego syna o boskiej postaci, ukochana żona mędrca, Suwarćā, pojęła w swoim sercu, że jest to wcielenie samego Rudry. Ta wielka czysta dama ucieszyła się, oddała mu pokłon i wychwalała go. O wielki mędrcze, postać tego dziecka odcisnęła się w jej sercu.
50. Suwarćā o czystym spojrzeniu, matka, pragnąc udać się do sfery swego męża, z uśmiechem i miłością przemówiła do swego syna.
Suwarćā powiedziała:
51. „O drogi, o Panie Śiwo, o szczęśliwy, pozostań długo przy tym świętym drzewie figowym. Bądź dawcą szczęścia dla wszystkich.
52. Z miłości pozwól mi udać się do krainy mojego męża. Przebywając tam wraz z nim, będę medytować nad Tobą w formie Rudry.”
Nandīśwara powiedział:
53. Po wypowiedzeniu tych słów do swego syna, ta cnotliwa kobieta Suwarćā podążyła za swoim mężem poprzez wielką transcendentalną medytację.
54. O mędrcze, tak oto żona Dadhīci została ponownie zjednoczona ze swoim mężem. Po dotarciu do sfery Śiwy służyła Śiwie z oddaniem.
55. W międzyczasie uradowani bogowie, włącznie z Indrą, pośpiesznie przybyli tam wraz z mędrcami, jakby zostali zaproszeni.
56. Również Wiszṇu i Brahmā, w towarzystwie swoich orszaków, przyszli tam, by ujrzeć Śiwę, który przybrał wcielenie na ziemi przez Suwarćā i Dadhīci.
57. Gdy go tam ujrzeli, wcielonego jako syn mędrca, pokłonili mu się z dłońmi złożonymi z szacunkiem i oddali mu cześć.
58. O znakomity mędrcze, wśród bogów zapanowała wielka radość. Zagrano na dundubhi, a tancerki tańczyły radośnie.
59. Synowie Gandharwów śpiewali pieśni. Kinnarowie i inni muzycy grali na instrumentach. Bogowie zrzucali kwiaty.
60. Po dokonaniu konsekracji jaśniejącego dziecka i drzewa figowego, które stało się ojcem Rudry, Wiszṇu i inni bogowie ponownie go wychwalali.
61. Uradowany Brahmā nadał mu imię Pippalāda. Wiszṇu i Dewowie powiedzieli – „O panie bogów, bądź nam przychylny.”
62. Po tych słowach i po wielkiej uroczystości Brahmā, Wiszṇu i Dewowie udali się do swoich siedzib.
63. Wówczas Rudra, wielki pan w formie Pippalādy, odbywał długą pokutę u stóp drzewa figowego, pragnąc obdarzyć światy dobrodziejstwem.
64. Gdy Pippalāda, zgodnie z konwencją świata, odprawiał pokutę, upłynęło wiele czasu.