Śatarudra Saṃhitā – Rozdział 15 – Wcielenie Gryhapati (3)

Nandīśwara powiedział:

1. Usłyszawszy objawienie Nārady, Wiśwānara i jego żona uznali to za straszliwy cios z jasnego nieba.
2. Zawołał on: „Och, jestem zgubiony!” Bił się w pierś. Pogrążony w rozpaczy po synu wpadł w głębokie omdlenie.
3. Zrozpaczona Śućiszmatī również bardzo lamentowała. Jej zmysły odrętwiały i głośno rozpaczała.
4. Usłyszawszy jej donośny lament, Wiśwānara ocknął się z omdlenia. Zawołał: „Co to jest? Co to jest? Gdzie jest Gryhapati, mój życiowy oddech, który stoi na zewnątrz i który jest panem wszystkich zmysłów osadzonych we mnie?”
5. Widząc swoich rodziców pogrążonych w głębokim smutku, chłopiec Gryhapati, będący cząstką Śiwy, uśmiechnął się i powiedział:

Gryhapati powiedział:

6. O Matko, o Ojcze, co się stało? Powiedzcie mi teraz. Dlaczego oboje płaczecie? Co i skąd wywołało w was taki lęk?
7. Czas i żałosne, niestałe istnienie nie mogą mnie dosięgnąć, skoro moje ciało chronione jest przez cząstki kurzu z waszych stóp.
8. O moi rodzice, proszę, wysłuchajcie mojego ślubu. Jeśli naprawdę jestem waszym synem, uczynię to, co przeraża samą śmierć.
9. Przebłagam Pana Śiwę, pogromcę śmierci, wszechwiedzącego i obdarzającego dobrych ludzi wszelkim dobrem. Będę wykonywał dźapę Mahākāla. O rodzice, mówię wam prawdę.

Nandīśwara powiedział:

10. Usłyszawszy jego słowa, przez ten niespodziewany deszcz nektaru para bramińska w podeszłym wieku została uwolniona od cierpienia. Wówczas przemówili.

Para bramińska powiedziała:

11. Powiedz jeszcze raz. Powiedz jeszcze raz. Co to jest? Co to jest? Powiedz ponownie. Czas i żałosne, niestałe istnienie nie mogą cię dosięgnąć?
12. Wskazałeś wspaniały środek na rozproszenie naszego cierpienia – przebłaganie Pana Śiwy, pogromcy śmierci.
13. Taki sam skutek uzyskują ci, którzy szukają schronienia u Śiwy, który usuwa grzechy i działa poza granicami naszych pragnień. Nie ma nic lepszego niż to.
14. O drogi, czyż nie słyszałeś, że pogromca Tripurów ochronił niegdyś Śwetaketu, który był związany pętlą Kāla?
15. Gdy syn Śilādy był zagrożony przez śmierć, mając zaledwie osiem lat, Śiwa ocalił go i uczynił swoim towarzyszem jako Nandina, który rozwesela cały wszechświat.
16. Ocalił on trzy światy wypijając straszliwą truciznę, równie przerażającą jak ogień w godzinie rozpadu, gdy została ona wytworzona podczas ubijania oceanu mleka.
17. Za pomocą koła uniesionego przez linię wyznaczoną jego pięknym palcem stopy, zabił zarozumiałego Dźalandharę, który odebrał trzem światom przyjemność.
18. Spalił Tripurów, pyszałkowatych i zwiedzionych przez swoje panowanie nad trzema światami, płomieniami emanującymi z jednej wystrzelonej strzały.
19. Na oczach Brahmy i innych zamienił Kāmę w popiół jednym spojrzeniem – Kāmę, którego siła wzrosła po zdobyciu trzech światów.
20. O synu, szukaj schronienia u tego Śiwy – amuletu ochronnego wszechświata, jedynego stwórcy Indry, Aćjuty, Brahmy i innych.

Nandīśwara powiedział:

21. W ten sposób uzyskał zgodę rodziców. Pokłonił się ich stopom i okrążył ich. Potem ich uspokoił i wyruszył.
22–25. Dotarł do Kāśī, niedostępnego nawet dla Brahmy, Wiszṇu i innych. Dotarł do Kāśī, które rozprasza wszelkie powracające cierpienie, które jest chronione przez Wiśweśę, które jaśnieje jakby z naszyjnikiem w postaci boskiej rzeki Gaṅgi na szyi, które jaśnieje wspaniale dzięki obecności Pārwatī, małżonki Śiwy o cudownych przymiotach. Po dotarciu do Kāśī udał się najpierw do Maṇikarṇiki. Po obmyciu się zgodnie z nakazami Śāstr, ujrzał Pana Wiśweśwarę¹ ze złożonymi dłońmi i pochyloną z czcią głową. Inteligentny bramin był bardzo uradowany. Pokłonił się Panu Śiwie, który tchnie życiem w trzy światy i je chroni.
26. Widząc ponownie tę lingamiczną postać Śiwy, radował się w sercu i pomyślał: „Bez wątpienia jest ona pełna wielkiego błogosławieństwa.
27. Ha, nie ma nikogo bardziej błogosławionego ode mnie w trzech światach, obejmujących istoty ruchome i nieruchome, skoro dzisiaj ujrzałem tutaj Pana Wiśweśwarę.
28. To dla zwiększenia mojego szczęścia mędrzec Nārada niegdyś przyszedł i mi o tym powiedział. Dlatego jestem bardzo usatysfakcjonowany.”
29–31. Dzięki nektarowi błogości zakończył rytuał. Potem w pomyślnym dniu zainstalował liṅgam, dawcę wszelkich korzyści. Praktykował surowe obrzędy trudne do wykonania przez tych, którzy nie panują nad sobą. Napełniał naczynia wodą z Gaṅgi, przefiltrowaną i oczyszczoną przy pomocy tkaniny. Każdego dnia obmywał liṅgam stu ośmioma naczyniami wody. Następnie zakładał wokół bóstwa girlandę z niebieskiego lotosu.
32. Uplatał girlandy z tysiąca ośmiu kwiatów. Jadł owoce, korzenie i bulwy raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu.
33. Odważny wielbiciel spędził sześć miesięcy, żywiąc się uschniętymi liśćmi. Pozostałe sześć miesięcy spędził pijąc krople wody lub jedynie oddychając.
34. O bramini, tak minął rok w życiu tej szlachetnej duszy, wykonującej pokutę z umysłem oddanym wyłącznie Śiwie.
35. W dwunastym roku życia pojawił się Indra uzbrojony w piorun, jakby spełniając zapowiedź Nārady.
36. Powiedział: „O braminie, jestem Indra. Cieszę się z twoich świętych obrzędów. Proś o dar, który pragniesz otrzymać. Dam ci cokolwiek zapragniesz.”
37. Usłyszawszy słowa Pana Indry, syn mędrca przemówił śmiało i słodko.

Gryhapati powiedział:

38. „O Indro, o wrogu Wrytry, wiem, że jesteś uzbrojony w piorun. Nie chcę od ciebie żadnego daru. Śiwa jest dla mnie dawcą darów.”

Indra powiedział:

39. O dziecko, Śiwa nie jest ode mnie oddzielony. Ja jestem panem bogów. Porzuć swą lekkomyślność i proś mnie o dar. Nie zwlekaj.

Gryhapati powiedział:

40. O kochanku Ahalji,² o niegodziwcze, o wrogu gór, o karcicielu Pāki, całkowicie jasne jest, że nie będę prosił żadnego innego boga o dar oprócz Śiwy.

Nandīśwara powiedział:

41. Usłyszawszy jego słowa, oczy Indry zapłonęły gniewem. Podniósł swój straszliwy piorun i zagroził chłopcu srogimi konsekwencjami.
42. Widząc piorun z błyskami światła, chłopiec przypomniał sobie słowa Nārady. Ogarnął go strach i zemdlał.
43. Wtedy Śiwa, pan Pārwatī, rozpraszający ciemność, pojawił się przed nim. Jakby ożywiając go delikatnym dotykiem, powiedział: „Wstań. Wstań. Niech spłynie na ciebie dobro.”
44. Otworzywszy oczy przypominające lotos, który zamknął się na koniec dnia, i podniósłszy się, ujrzał Śiwę jaśniejącego bardziej niż sto słońc.
45–49. Ujrzał Pana z trzecim okiem na czole, o niebieskiej szyi, z bykiem na sztandarze, z księżycem na czole, z Pārwatī po lewej stronie, jaśniejącego splątanymi włosami, uzbrojonego w trójząb i łuk Ajagawa, o ciele jaśniejącym bielą jak kamfora, odzianego w skórę słonia. Rozpoznał w nim Pana jako wielkiego Boga opisanego w Āgamach i naukach swego nauczyciela. Ucieszył się i wystąpiła u niego gęsia skórka. Przez chwilę stał nieruchomo jak góra Ćitrakūṭa.³ Zapomniał o sobie, jak człowiek nagle stający się bogatym. Nie był w stanie ani wysławić, ani pokłonić się, ani o nic prosić. Wówczas Śiwa uśmiechnął się i powiedział.

Śiwa powiedział:

50. O dziecko Gryhapati, wiem, że boisz się Indry z piorunem uniesionym w ręku. Nie lękaj się, chciałem tylko poznać twoją naturę.
51. Ani Indra, ani jego piorun, ani nawet bóg śmierci nie mają mocy dręczyć mojego wielbiciela. To Ja sam, w formie Indry, przestraszyłem ciebie.
52. O łagodny, udzielę ci daru. Nadaję ci tytuł Agni. Daję ci władzę obdarzania darami któregokolwiek z bóstw, które uznasz za stosowne.
53. O Agni, będziesz poruszać się wśród wszystkich śmiertelników. Obejmij królewską władzę jako strażnik kierunku południowo-wschodniego.
54. Ustanowiony przez ciebie liṅgam będzie znany pod twoim imieniem. Będzie znany jako Agnīśwara i będzie sprzyjać wzrostowi wszelkiego blasku.
55. Wielbiciele Agnīśwary nie muszą się obawiać błyskawic ani ognia. Nigdy nie będą cierpieć z powodu niestrawności ani przedwczesnej śmierci.
56. Człowiek, który w Wārāṇasī czci Agnīśwarę, dawcę dobrobytu, jest czczony w regionie ognia, nawet jeśli przypadkiem umrze gdzieś indziej.

Nandīśwara powiedział:

57. Po wypowiedzeniu tych słów i przywołaniu swoich krewnych, Śiwa koronował go na strażnika kierunku. Kiedy rodzice na to patrzyli, Śiwa wszedł w swój liṅgam.
58. Tak więc, o drogi, opowiedziano ci o wcieleniu Śiwy jako ognia. To wcielenie Śiwy, wielkiej duszy, znane jest również jako Gryhapati.
59. Miasto Ćitrahotra jest piękne, przyjemne i pełne blasku. Mieszkają tam wielbiciele ognia.
60. Ludzie o stałej sāttwicznej naturze i panowaniu nad zmysłami, którzy wchodzą w ogień, lub kobiety obdarzone cechą sattwa, stają się jaśniejące jak ogień.
61. Bramini regularnie wykonujący Agnihotrę, brahmaćarinowie utrzymujący ognie ofiarne oraz ci, którzy przebywają pośród pięciu ognisk, stają się pełni blasku jak ogień w regionie ognia.
62. Ten, kto zimą ofiarowuje wiązki drewna opałowego, aby ulżyć w chłodzie, lub ten, kto wytwarza cegły ogniste (z krowiego łajna), ten przebywa z ogniem.
63. Ten, kto wiernie przeprowadza rytuały kremacji dla ciał porzuconych osób, lub ten, kto do tego zachęca innych, będąc samemu niezdolnym, ten jest czczony w regionie ognia.
64. Ogień sam jest najwyższym środkiem zbawienia dla braminów. Jest nauczycielem, panem, rytuałem, świętym miejscem. Z pewnością wszystko jest ogniem.
65. Wszystko nieczyste staje się czyste w momencie zetknięcia z ogniem. Dlatego ogień nazywany jest Oczyszczającym.
66. Ogień jest z pewnością wewnętrzną duszą człowieka. Nawet kawałki mięsa strawi w żołądku, lecz nie mięśnie kobiet.
67. Ognista postać Śiwy to ogień widzialny. Poza nim co jeszcze można uznać za stwórcze, ochronne i niszczące?
68. Ogień jest okiem pana trzech światów. W tym świecie całkowitej ciemności, co innego poza nim może być światłem?
69. Kadzidło, światło, ofiary z jedzenia, mleko, jogurt, ghi i sok z trzciny cukrowej – wszystko to trafia do mieszkańców niebios, gdy zostaje złożone tutaj w ogniu.