Nandīśwara powiedział:
1. Z wielką radością bramin powrócił do domu i opowiedział swojej ukochanej żonie wszystkie te szczegóły.
2. Usłyszawszy to, Śućiszmatī, żona bramina, bardzo się ucieszyła i pełna miłości wychwalała swoje szczęście.
3. W odpowiednim czasie zaszła w ciążę. Bramin zgodnie z przepisami wykonał rytuał zapłodnienia.1
4. Zanim dało się wyczuć ruchy dziecka w łonie, uczony bramin przeprowadził rytuał Puṃsawana2 zgodnie z przepisami Gryhjasūtr w celu wzmocnienia męskości płodu.
5. Następnie, w ósmym miesiącu, przeprowadził rytuał Sīmanta,3 który sprzyja rozwojowi płodu i ułatwia poród.
6-9. Wtedy, w korzystnym układzie gwiazd, gdy Jowisz był w centrum, gdy Lagna była pomyślna, a dobre planety stały w parach, Śiwa, dawca szczęścia wszystkim, narodził się jako syn Śuciszmatī. Jego twarz przypominała księżyc. Lampy w komnacie w której nastąpił poród przygasły z powodu blasku jego ciała. Pan, niszczyciel nieszczęść i dawca szczęścia mieszkańcom Ziemi, światów podziemnych i niebios, narodził się jako syn. Dym wydobywający się z tego miejsca stał się wonią słodzącą oddech stron świata. Ogromne chmury zrzucały kwiaty o przyjemnym zapachu. Zabrzmiały boskie bębny, a strony świata rozjaśniły się.
10. Rzeki stały się przezroczyste, podobnie jak umysły istot żywych. Ciemność zła osłabła, a radźas został pozbawiony swojej natury lub swego pyłu.
11. Istoty żywe zostały obdarzone cechą sattwy. Spadł deszcz nektaru. Ludzie zaczęli mówić słodkimi i przyjemnymi słowami.
12-13. Rambhā i inne niebiańskie dziewczęta przybyły z pomyślnymi przedmiotami w dłoniach. Tysiące Widjādharī, Kinnārī, bogiń, kobiet Gandharwów, węży i Jakszów o słodkim głosie zebrały się, śpiewając pieśni pomyślności.
14-20. Przybyli następujący mędrcy: Marīći, Atri, Pulaha, Pulastja, Kratu, Aṅgiras, Wasiszṭha, Kaśjapa, Agastja, Wibhāṇḍa, syn Māṇḍawī, Lomaśa, Romaćaraṇa, Bharadwādźa, Gautama, Bhrygu, Gālawa, Garga, Dźātūkarṇa, Parāśara, Āpastamba, Jādźńawalkja, Daksza, Wālmīki, Mudgala, Śātātapa, Likhita, Śilāda, Śaṅkha, Uńćczabhuk, Dźamadagni, Saṃwarta, Mataṅga, Bharata, Aṃśumān, Wjāsa, Kātjājana, Kutsa, Śaunaka, Suśruta, Śuka, Rysziaśṛṅga, Durwāsas, Śući, Nārada, Tumburu, Uttaṅka, Wāmadewa, Pawana, Asīta, Dewala, Sālaṅkājana, Hārīta, Wiśwāmitra, Bhārgawa, Mrykaṇḍu z synem, Parwata, Dāruka, Dhaumja, Upamanju, Watsa i inni – przybyli oni do szczęśliwej pustelni Wiśwānary na pomyślną ceremonię Śānti. Przybyły też córki mędrców.
21. Brahmā przybył z Bryhaspatim. Pan Wiszṇu przyleciał na Garuḍzie. Pan z bykiem w herbie przybył z Gaurī, Nandinem, Bhryṅgīm i innymi.
22. Przybył Mahendra i inni bogowie, Nāgowie zamieszkujący niższe światy. Wiele wielkich oceanów i rzek przybyło, niosąc ze sobą klejnoty.
23. Tysiące istot nieruchomych przybyło w formach istot ruchomych. Podczas wielkiego święta pojawiła się przedwczesna powódź blasku księżyca.
24-25. Brahmā sam wykonał rytuał poporodowy,4 po uprzednim złożeniu pokłonu niemowlęciu. Zgodnie z jego formą i urodą, jedenastego dnia nadał mu imię5 Gryhapati, zgodnie z nakazami, recytując wedyjskie mantry.
26. Po udzieleniu wszystkim błogosławieństw poprzez recytację mantr z czterech Wed, Brahmā odleciał na łabędziu.
27. Po zapewnieniu dziecku odpowiedniej ochrony zgodnie z konwencją świata, Śiwa powrócił do swej siedziby wraz z Wiszṇu.
28-30. Goście chwalili niemowlę. Byli przepełnieni radością. Mówili jednomyślnie: „O, co za piękno! Co za blask! Wszystkie znaki szczególne są obecne we wszystkich członkach. Jakże szczęśliwa jest Śuciszmatī! Sam Śiwa się narodził. Cóż w tym dziwnego? Śiwa wcielił się we wszystkich wielbicielach. Śiwa był przez nią czczony.” Następnie pożegnali się z Wiśwānarą i odeszli.
31. Wieczna Weda mówi: „Człowiek zdobywa światy dzięki synowi.” Dlatego wszyscy gospodarze pragną syna.
32. Dom człowieka bez syna jest pusty. Jego zarobki są daremne. Jego pokuta jest przerwana. Nie jest święta z powodu braku syna.
33. Zarówno tutaj, jak i po śmierci, nie ma większego zysku niż syn; nie ma większego szczęścia niż syn; nie ma większego przyjaciela niż syn.
34. W czwartym miesiącu ojciec wykonał rytuał „przekroczenia progu”.6 Pod koniec szóstego miesiąca – rytuał Annaprāśana,7 a pod koniec roku – ceremonię golenia głowy.8
35. Znawca rytuałów przeprowadził rytuał Karṇawedha9 pod gwiazdozbiorem Śrawaṇa. Aby zwiększyć jego bramińską świetność, sprawił, że w piątym roku życia podjął pomyślne Wrata.10
36. Po uroczystości Upākarmy,11 inteligentny mędrzec nauczał go Wed. Chłopiec uczył się Wed przez rok, razem z ich pomocniczymi naukami. Poznał Padapāṭhę i Kramapāṭhę Wed.
37. Okazując pokorę i inne cnoty, zdolny młodzieniec niemal samodzielnie przyswajał wiedzę, choć formalnie uczył się jej od nauczyciela, będącego jedynie pośrednikiem.
38. W dziewiątym roku życia przybył Nārada, aby zobaczyć Gryhapati, syna Wiśwānary i zastał go zaangażowanego w służbę wobec rodziców.
39. Boski mędrzec dotarł do chaty Wiśwānary, został należycie ugoszczony i zasiadł. Z zainteresowaniem zapytał o jego zdrowie.
40. Przypomniał sobie lotosowe stopy Śiwy i wspomniał Wiśwānarze o przyszłym losie i czynach jego syna.
41-42. Nārada powiedział do chłopca: „O synu Wiśwānary, podejdź. Usiądź na mych kolanach. Przestudiuję twoje cechy. Pokaż mi swoją prawą dłoń.” Usłyszawszy te słowa chłopiec pokłonił się Nāradzie po uzyskaniu zgody od rodziców. Z wielkim oddaniem, chwalebne dziecko pokornie usiadło przy nim.
Nandīśwara powiedział:
43. Badając dokładnie podniebienie, język i inne cechy chłopca, inteligentny Nārada, za podszeptem Śiwy, przemówił do Wiśwānary.
Nārada powiedział:
44. „O mędrcze Wiśwānaro, posłuchaj. Wymienię szczegółowe znamiona twojego syna. Twój syn nosi dobre znaki na każdym członku. Posiada wszystkie pomyślne cechy.
45. Ale los sam musi strzec tego chłopca należycie – tego, który ma wszystkie dobre przymioty, który odznacza się wszystkimi pomyślnymi znakami i posiada w pełni wszystkie czyste części ciała.
46. To dziecko powinno być chronione wszelkimi możliwymi sposobami. Gdy los jest nieprzychylny, nawet dobre cechy przybierają postać wad.
47. Podejrzewam wielkie niebezpieczeństwo dla niego od pioruna i ognia w dwunastym miesiącu od teraz.” Po wypowiedzeniu tych słów, Nārada powrócił do niebios tą samą drogą, którą przybył.
Przypisy:
- Garbhādhāna lub Garbhālambhana to obrzęd, dzięki któremu kobieta przyjmuje nasienie rozproszone przez swojego męża.
„garbhaḥ satdhārjate jenakarmaṇa tadgarbhātrānamitjanugatārtha (?) karmanāmadhejam” – P.M 1.4.2.
Ta saṃskāra zakłada dobrze ugruntowany dom, regularne małżeństwo, pragnienie posiadania dzieci oraz religijne przekonanie, że dobroczynni bogowie pomagają ludziom w poczęciu potomstwa. ↩︎ - Obrzęd ubiegania się o narodziny syna (puṃsawana) odbywa się w trzecim lub czwartym miesiącu ciąży, a nawet później, w dniu, gdy księżyc znajduje się w męskiej konstelacji, szczególnie w Tiszja. ↩︎
- W tym obrzędzie włosy kobiety ciężarnej są rozdzielane w szóstym lub ósmym miesiącu ciąży. (szaszṭhe’szṭame wā sīmantaḥ) – Jādźńawalkja 1.11. Czynność ta ma na celu odpędzenie złych duchów, które pragną wysysać krew płodu. ↩︎
- Dźātakanna itd. to sakramenty niezbędne do materialnego i duchowego wzrostu dziecka. Zobacz szczegóły w Hindu Saṃskāra. ↩︎
- Nāmakaraṇa (nadanie imienia) było początkowo bardziej zwyczajem niż ceremonią, ale później zostało włączone do saṃskār. Ceremonia odbywa się w pomyślnym dniu, od dziesiątego do pierwszego dnia drugiego roku życia dziecka. ↩︎
- Zgodnie z tą Purāṇą, ceremonia wyprowadzenia dziecka z domu odbywa się w czwartym miesiącu. Istnieje jednak duża dowolność co do czasu wykonania tej saṃskāry. ↩︎
- Obrzęd pierwszego karmienia dziecka odbywa się w szóstym, ósmym, dziewiątym, dziesiątym miesiącu lub nawet po upływie roku. Właściwym momentem jest jednak pojawienie się zębów u dziecka. ↩︎
- Obrzęd golenia, obcinania włosów i paznokci przeprowadzany jest w celu usunięcia nieczystości i zapewnienia dobrego zdrowia. Odbywa się pod koniec pierwszego roku lub przed upływem trzeciego roku życia. ↩︎
- Ceremonia przekłuwania uszu dziecka odbywa się jako środek zapobiegawczy przeciwko wodniakowi jądra i przepuklinie. Por. Suśruta Saṃhitā, Ćikitsā 19.21. ↩︎
- Obrzęd nauki alfabetu przeprowadzano w piątym roku życia, kiedy umysł dziecka był gotowy na przyjęcie edukacji. ↩︎
- Ceremonia inicjacji wyrosła początkowo z potrzeb społecznych wspólnoty. Jednak z czasem zyskała charakter religijny, ponieważ każda czynność wymagała religijnego zatwierdzenia, aby była uznana za ważną. ↩︎