Śatarudra Saṃhitā – Rozdział 13 – Wcielenie Gryhapati

Nandīśwara powiedział:

1. O synu Brahmy, wysłuchaj z miłością opowieści o Panu Śiwie z księżycem na czole – jak dobrowolnie narodził się w domu Wiśwānary.
2. Nosił imię Gryhapati. O mędrcze, został panem Agniloki. Wielki Pan, dusza wszystkich istot, miał ognistą postać i był pełen blasku.
3. Na pięknym brzegu rzeki Narmady, w mieście Dharmapura,¹ żył niegdyś wielbiciel Śiwy, dusza – mędrzec Wiśwānara.
4. Będąc jeszcze w stanie kawalerskim, oddany był rytuałom brahmajadźńa. Pochodził z rodu Śāṇḍilja. Był czysty, pełen bramińskiej świetności i obdarzony samokontrolą.
5. Rozumiał prawdziwe znaczenie świętego Pana. Podążał ścieżką cnotliwych. Był wysoce biegły w etyce Śiwy. Był przodującym znawcą konwenansów świata.
6. Po rozważeniu zalet idealnej gospodyni, Wiśwānara poślubił zgodnie z rytuałem córkę Kāla, która była go prawdziwie godna.
7. Utrzymywał ognie ofiarne. Był oddany pięciu codziennym ofiarom.² Codziennie praktykował sześć świętych rytuałów.³ Lubił służyć bogom, przodkom i gościom.
8. Gdy w ten sposób minęło wiele czasu, Śućiszmatī – żona tego bramina, przestrzegającego wszystkich rytuałów – przemówiła do swego męża.
9. „O panie, dzięki twojej łasce zaznałam wszystkich przyjemności, jakich kobieta może oczekiwać w towarzystwie swego męża.
10. O panie, jednak pewne pragnienie od dawna tkwiło w moim sercu. Jest ono właściwe dla wszystkich gospodarzy. Powinieneś je dla mnie spełnić.”

Wiśwānara powiedział:

11. „O łagodna kobieto o pięknych biodrach, zawsze pragnąca mego dobra, cóż takiego nie może być ci dane? O szczęśliwa, poproś o to – spełnię to bez zwłoki.
12. O dobra kobieto, dzięki łasce Pana Śiwy, nic nie jest dla mnie niedostępne – ani tu, ani w zaświatach. Pan Śiwa jest przyczyną wszelkiego dobra.”

Nandīśwara powiedział:

13. Usłyszawszy te słowa męża, ona, uważająca go za bóstwo, uradowała się. Składając dłonie w geście czci, pokornie powiedziała:

Śuciszmatī powiedziała:

14. „O panie, jeśli zasługuję na dar, jeśli mam otrzymać błogosławieństwo, daj mi syna równego Panu Śiwie. Nie pragnę żadnej innej łaski.”

Nandīśwara powiedział:

15. Usłyszawszy jej słowa, ten bramin o czystych rytuałach wpadł na chwilę w mistyczny trans i rozważał w sercu:
16. „Cóż to? Ta kobieta zapragnęła rzeczy niezwykle trudnej do osiągnięcia. To przekracza zasięg pragnień. Niech będzie. Tylko On wszystko czyni.
17. To sam Śiwa, obecny w jej ustach jako mowa, wypowiedział te słowa. Tylko to jest możliwe. Któż inny mógłby podjąć się wypowiedzenia czegoś takiego?”
18. Po takim namyśle, mędrzec Wiśwānara o hojnym sercu, który wiernie trwał przy jednej żonie, przemówił do niej.
19. Pocieszywszy swoją żonę, mędrzec udał się na pokutę do miasta Wārāṇasī, gdzie sam Pan Śiwa ma swoją siedzibę.
20. Gdy tylko dotarł do Wārāṇasī i ujrzał Maṇikarṇikę,⁴ został uwolniony od trzech cierpień nagromadzonych w setkach narodzin.
21. Ujrzał Wiśweśwarę i inne lingi. Obmył się we wszystkich świętych sadzawkach, studniach, stawach i jeziorach.
22. Złożył pokłon wszystkim Winājakom i Śarwā Gaurī. Czcził Kālarādźę Bhaīrawę, pożeracza grzechów.
23. Usilnie wysławiał Daṇḍanājakę i innych Gaṇów, Ādikeśawę i innych. Praktykował do Keśawy.
24. Wielokrotnie składał pokłony Lolārce i innym Słońcom. Bez znużenia składał kulki ryżowe we wszystkich świętych miejscach.
25. Nasycił mędrców i braminów rytuałem „nakarmienia tysiąca” i innymi obrzędami. Z oddaniem czcił liṅgi Śiwy poprzez wielkie rytuały i służbę.
26. Często rozmyślał: „Która liṅga szybko daje rezultaty? Gdzie może się dopełnić pokuta wynikająca z pragnienia syna?”
27. Myśląc w ten sposób przez chwilę, inteligentny mędrzec Wiśwānara zaczął wielbić formę Wīreśa – Śiwy, która natychmiast obdarza synem.
28. „Niezliczone tysiące Siddhów spełniły swe pragnienia dzięki czci oddawanej Śiwie. Dlatego Wīreśa znana jest jako liṅga spełniająca owoce.
29. Jeśli ktoś przez rok wielbi liṅgę Wīreśwary z wielkim oddaniem, otrzymuje długowieczność, upragnione rzeczy, synów i inne błogosławieństwa.
30. Ja również będę tu wielbił Wīreśę trzy razy dziennie i już wkrótce otrzymam syna, jakiego pragnie moja żona.”
31. Po takim namyśle, inteligentny bramin, zadowolony Wiśwānara, obmył się w studni Ćandrakūpa i podjął ślub świętego rytuału.
32-34. Przez miesiąc jadł jeden posiłek dziennie. Przez kolejny miesiąc spożywał tylko wieczorny posiłek. Następny miesiąc przeżył, jedząc tylko to, co otrzymał bez proszenia. Kolejny miesiąc spędził bez jedzenia. Przez następny miesiąc pił tylko mleko. Przez kolejny miesiąc jadł tylko owoce i warzywa. W następnym miesiącu spożywał tylko garść nasion sezamu. Potem przez miesiąc przyjmował tylko pokarm płynny. Następnie przez miesiąc spożywał jedynie Pańćagawję. W kolejnym miesiącu wykonywał rytuał Ćāndrājaṇa. Przez jeden miesiąc pił wodę z czubka trawy Kuśa, a przez kolejny żył tylko powietrzem.
35. W ten sposób przez cały rok wykonywał cudowną pokutę. Czczcił znakomitego Wīreśę trzy razy dziennie.
36-37. Trzynastego miesiąca, gdy szedł do Wīreśa po kąpieli w rzece Gaṅga o wczesnym poranku, mędrzec ujrzał ośmioletnie dziecko, całe wysmarowane popiołem, stojące pośrodku liṅgi.
38. Dziecko miało oczy tak długie jak jego uszy. Miało czerwone wargi. Miało piękne, płowe, splątane włosy. Było nagie i miało uśmiechniętą twarz.
39. Miało wszystkie cechy i wygląd właściwy dzieciństwu. Sprawiało wrażenie inteligentnego. Recytowało hymny z Wed. Śmiało się radośnie.
40. Widząc je, ogarnęła go radość. Całe jego ciało doznało dreszczy. Wypowiadał formułę ku Jego czci raz za razem.
41. Zadowolony Waiśwānara wysławiał Śiwę, wielką błogość w formie dziecka, ośmioma strofami wyrażającymi jego pragnienie.

Wiśwānara powiedział:

42. Brahman jest jednym bez drugiego. To prawda. Naprawdę nie istnieje mnogość różnych rzeczy. Jest tylko jeden Rudra. Nie ma nikogo drugiego poza nim.⁵ Dlatego szukam schronienia u Ciebie, jedynego wielkiego Pana.
43. O Śiwo, tylko Ty jesteś stwórcą i niszczycielem wszystkiego. W różnych formach masz jedną formy i jesteś bez formy. Tak jak wewnętrzna cnota jest tylko jedna, choć może wydawać się wieloma. Dlatego nie uciekam się do nikogo poza Tobą.
44. Wąż w linie, srebro w muszli, woda w mirażu – podobnie, gdy On zostanie poznany, cały świat znika i pozostaje tylko Sat. Szukam schronienia u Tego wielkiego Pana.
45. Chłód w wodzie, ciepło w ogniu, natura żaru w słońcu i przyjemna łagodność w księżycu, zapach w kwiecie i ghi w mleku – w ten sposób, o Śiwo, Ty jesteś istotą świata. Dlatego uciekam się do Ciebie.
46. Ty bez uszu postrzegasz dźwięk; Ty bez nosa postrzegasz zapach; Ty bez nóg przychodzisz z daleka; Ty bez oczu widzisz; Ty bez języka postrzegasz smak. Któż Cię naprawdę zna? Dlatego szukam u Ciebie schronienia.
47. O Panie, nawet Wedy nie znają Cię bezpośrednio, ani Wiszṇu, ani Stwórca wszystkiego, ani czołowi jogini, ani Indra i inni bogowie. Tylko wielbiciel Cię zna. Dlatego szukam u Ciebie schronienia.
48. Nie masz duchowej linii; jesteś niezrodzony; jesteś nieśmiertelny, bez formy, bez przepisanych zasad ani ojczyzny. Mimo to jesteś Panem trzech światów i spełniasz wszystkie nasze pragnienia. Czczę Ciebie.
49. Wszystko z Ciebie pochodzi wszystko. Ty jesteś wszystkim, o wrogu Kāmy, jesteś Panem Gaurī; jesteś nagi i spokojny; jesteś stary, młody i jesteś dzieckiem. Cokolwiek istnieje, Ty jesteś tym. Nie ma źródła Twojego pochodzenia. Kłaniam się Tobie.

Nandīśwara powiedział:

50. Po takiej pochwalnej mowie, gdy bramin upadł na ziemię ze złożonymi dłońmi, chłopiec stał się najstarszym ze starych i radośnie przemówił do bramina.

Chłopiec powiedział:

51. O Wiśwānaro, o znakomity mędrcze, o braminie, przebłagany przez ciebie, jestem bardzo uradowany. Proś o łaskę wedle własnego wyboru.
52. Wtedy uradowany i zadowolony mędrzec Wiśwānara powstał i odpowiedział Śiwie, który przybrał postać chłopca.

Wiśwānara powiedział:

53. O Panie Śiwo, cóż może być Ci nieznane, skoro jesteś wszechwiedzący? Jesteś Panem Śarwa, dawcą wszystkiego i immanentną duszą wszystkiego.
54. Dlaczego mówisz tak, zmuszając mnie do prowokującego litość błagania? O Panie Śiwo, wiedząc to, uczyń, co uznasz za słuszne.

Nandīśwara powiedział:

55. Usłyszawszy prawe słowa Wiśwānary, o czystych rytuałach, Pan w postaci dziecka przemówił z uśmiechem.
56. „O pobożny, pragnienie, które pielęgnowałeś w sercu względem Śuciszmatī, z pewnością wkrótce się spełni.
57. O inteligentny, narodzę się jako twój syn z Śuciszmatī. Będę znany jako Gryhapati – czysty i ukochany przez wszystkich bogów.
58. Hymn ośmiu strof pragnienia – Abhilāszāszṭaka – który właśnie wyrecytowałeś, jeśli będzie recytowany trzy razy dziennie przez rok w pobliżu lingi Śiwy, spełni wszystkie pragnienia.
59. Recytacja tego hymnu przynosi synów, wnuków i bogactwo. Sprzyja złagodzeniu wszystkiego i usuwa wszelkie nieszczęścia.
60. Jest przyczyną osiągnięcia nieba, wyzwolenia i pomyślności. Nie ma co do tego wątpliwości. Jest równy wszystkim innym hymnów. Zawsze spełnia każde pragnienie.
61. Jeśli bezdzietny człowiek wstanie wcześnie rano, obmyje się, odda cześć lingamowi Śiwy i będzie recytować ten hymn przez rok – z pewnością uzyska syna.
62. Hymnu Abhilāszāszṭaka nie należy nauczać ludzi pospolitych. Należy go starannie przechowywać jako tajny mantrę. Sprawia, że nawet najbardziej niepłodna kobieta wyda na świat dziecko.
63. Ten hymn, recytowany przez kobietę lub mężczyznę z należytą dyscypliną w obecności liṅgi przez rok, bez wątpienia doprowadzi do narodzin syna.”

Nandīśwara powiedział:

64. Po wypowiedzeniu tych słów, Śiwa – cel dobrych – który przyjął postać chłopca, zniknął. Bramin Wiśwānara powrócił do swego domu pełen wielkiej radości.