Sanatkumāra powiedział:
1. O Nandīśwaro, o inteligentny, zrozumiałem to. Zlituj się nade mną i opowiedz mi teraz z miłością, co wydarzyło się potem.
Nandīśwara powiedział:
2. Upomniany w ten sposób przez Wīrabhadrę, człowiek-lew (Nrysiṃha) wpadł w furię. Zaryczał i zaczął go chwytać siłą.
3. W tym czasie rozbłysła nieznośna świetlistość Śiwy, obejmując całe niebo. Była przerażająca i zapowiadała zbliżające się niebezpieczeństwo.
4-5. Wtedy w mgnieniu oka postać Wīrabhadry stała się niewidzialna. Świetlistość Pana Śiwy nie była ani złota, ani ognista, ani księżycowa, ani słoneczna. Nie przypominała błyskawicy ani księżyca. Była nieporównywalna. Wszystkie formy blasku zlały się w Śiwę.
6. Ta wielka świetlistość nie należała też do nieba. Następnie jej środek ukazał się wyraźnie w formie charakterystycznej dla Rudry o zniekształconym kształcie.
7. Gdy wszyscy bogowie stali i patrzyli, z okrzykami zwycięstwa, Pan Śiwa zamanifestował się w formie Niszczyciela.
8. Miał tysiąc rąk i splecione włosy. Jego głowę zdobił sierp księżyca. Przypominał ptaka ze skrzydłami i dziobem. Jego ciało było groźne i w pełni rozwinięte.
9. Jego kły były bardzo ostre. Jego bronią były niezniszczalne pazury. Jego szyja była czarna. Miał potężne ramiona i cztery nogi. Płonął jak ogień.
10. Jego głos był głęboki i przerażający jak grzmot burzowych chmur u końca epoki. Jego troje oczu było szerokie i płonące niczym ogień złego ducha wielkiego gniewu.
11. Jego kły i wargi były wyraźnie widoczne. Wydawał sykliwy dźwięk Huṃkāra. W takiej postaci Śiwa ukazał się oczom.
12. Na sam jego widok Wiszṇu utracił swą siłę i potęgę. Stał się niczym migoczący świetlik przy słońcu.
13-14. Trzepocząc skrzydłami, rozdarł jego pępek i nogi, związał nogi człowieka-lwa swoim ogonem, a jego ręce swoimi własnymi. Uderzył go w pierś, schwytał Wiszṇu. Rozciągnęło się to na niebie wraz z bogami i mędrcami.
15-16. Jak sęp chwytający węża, bez lęku pochwycił Wiszṇu, uniósł go i rzucił na ziemię. Podczas lotu był ciężko uciskany, uderzany skrzydłami. Wtedy Pan Śiwa chwycił Wiszṇu i wzleciał w górę.
17. Wszyscy bogowie podążyli za nim, wychwalając go słowami hołdu. Brahmā i inni mędrcy kłaniali się przed nim z czcią i miłością.
18. Prowadzony w ten sposób, Wiszṇu był bezsilny. Jego twarz była blada i smutna. Ze złożonymi dłońmi w geście czci wychwalał Pana Śiwę prostymi słowami.
19. Po wysławieniu Mryḍy przy pomocy stu ośmiu imion Pana, Nrysiṃha ponownie zwrócił się do Pana Śarabhy.
20. „O wielki Panie, ilekroć mój nieświadomy umysł zostanie splamiony przez arogancję, to tylko Ty ją usuwasz.”
Nandīśwara powiedział:
21. W ten sposób przemówiwszy z miłością do Śiwy, człowiek-lew stał się uległy i pokłonił się przed nim. Wiszṇu został całkowicie pokonany i doszedł do kresu swego życia.
22. W jednej chwili Wīrabhadra pozbawił jego potężne ciało siły i życia.
Nandīśwara powiedział:
23. Wtedy Brahmā i inni bogowie wysławiali Pana Śiwę, który przyjął postać Śarabhy i był jedynym dobroczyńcą wszystkich światów.
Bogowie powiedzieli:
24. O Panie Śiwa, Brahmā, Wiszṇu, Indra, Księżyc, bogowie, mędrcy i Daitjowie są z ciebie zrodzeni.
25. O Panie wszystkiego, tylko Ty tworzysz i chronisz Brahmę, Wiszṇu i Indrę, Słońce i innych, Dewów i Asurów, i tylko Ty ich pożerasz.
26. Ponieważ unicestwiasz świat, przez uczonych jesteś nazwany Hara. Ponieważ Wiszṇu został przez Ciebie poskromiony i schwytany, jesteś zwany Hara przez uczonych.
27. Ponieważ wspierasz i podtrzymujesz wszystko, dzieląc swe ciało na osiem części, o Panie, chroń nas, Dewów, za pomocą upragnionych darów.
28. Ty jesteś wielkim Puruszą, Śiwą, Panem wszystkiego, przywódcą bogów, duszą ubogich, umysłem wolnym od zaburzeń. Jesteś wielkim Brahmanem, celem dobrych.
29. Jesteś krewnym strapionych, oceanem łaski, pełnym cudownych igraszek, wizją wielkiej duszy, inteligentnym, Ogromnym Kosmicznym Bytem, wszechprzenikającym, prawdą, Istnieniem, Wiedzą i Błogością jako cechami.
Nandīśwara powiedział:
30. Usłyszawszy te słowa bogów, Śiwa, wielki Bóg, przemówił do bogów i wielkich starożytnych mędrców.
31. „Tak jak woda wlana do wody, mleko do mleka, lub ghi do ghi staje się z nimi jednością, tak też Wiszṇu zlał się z Śiwą – i nie mogło być inaczej.
32. To był tylko Wiszṇu w formie człowieka-lwa, wyniosły i potężny, zaangażowany w dzieło unicestwienia wszechświata.
33. Będzie on wielbiony i czczony przez moich bhaktów pragnących osiągnięć. Jest on najważniejszym z moich bhaktów i dawcą łask.”
Nandīśwara powiedział:
34. Po wypowiedzeniu tych słów, królewski ptak o wielkiej mocy zniknął z tego miejsca na oczach wszystkich bogów.
35. Pan Wīrabhadra, przywódca Gaṇów o wielkiej mocy, zdarł skórę człowieka-lwa i zabrał ją ze sobą na górę.
36. Od tamtej pory Śiwa zaczął nosić skórę człowieka-lwa. Jego głowa stała się główną czaszką w naszyjniku z czaszek.
37. Wtedy bogowie, uwolnieni od swego cierpienia, zaczęli opiewać chwałę tej historii. Z oczami rozkwitłymi z zachwytu wrócili tam, skąd przyszli.
38. Ten, kto czyta lub słucha tej wielkiej opowieści, która jako święta ma smak Wed, spełni wszystkie swoje pragnienia.
39. Ta opowieść sprzyja bogactwu, sławie, długowieczności i zdrowiu. Zwiększa pomyślność, usuwa przeszkody i łagodzi choroby.
40. Pokonuje cierpienie, daje owoce pragnień i jest siedzibą pomyślnych cech. Usuwa przedwczesną śmierć, daje inteligencję i niszczy wrogów.
41. Ta wielka forma Śiwy w postaci Śarabhy powinna być ujawniana tylko wśród czołowych bhaktów Śiwy.
42. Powinna być przez nich czytana i słuchana, przez tych, których dusza poświęcona jest Śiwie. Wtedy przynosi dziewięciopostaciowe oddanie. Jest boska. Oczyszcza wewnętrzny umysł i zmysły.
43. Należy ją czytać podczas świąt Śiwy, w ósmym i czternastym Tithi, oraz przy instalacji posągu. Wtedy przywołuje obecność Śiwy.
44-45. Gdy grozi niebezpieczeństwo ze strony złodziei, tygrysów, lwów, własnych lub wrogich królów, podczas zamieszek, trzęsień ziemi i rabunków, burz pyłowych, upadku meteorów, suszy lub nadmiaru deszczu – w każdej z tych sytuacji ten, kto czyta tę opowieść w czystości, staje się wielkim bhaktą Śiwy, stałym w rytuałach i bardzo uczonym.
46. Ten, kto czyta lub słucha tej opowieści bez konkretnych pragnień i wykonuje rytuały Śiwy, osiąga krainę Rudry i staje się wyznawcą Rudry.
47. O mędrcze, po osiągnięciu krainy Rudry, raduje się wraz z Rudrą. Następnie dzięki łasce Śiwy staje się jednym z Rudrą.